‘แม้ตัวข้าจะเฝ้าภาวนาในเวลาเดินช้าลงสักปานใด สุดท้ายแล้ววันที่ข้าไม่ปรารถนาก็เดินทางมาถึงอยู่ดี
ตัวข้าที่ยืนเฝ้ารอการกลับมาของสามีที่หน้าประตูย่อมต้องมองเห็นบุรุษผู้เป็สามีควบม้ามาแต่ไกลด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก
จะเป็ด้วยเหตุอันใดเสียได้ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเคียงคู่มากับรถม้าอีกคันนึง ซึ่งดูจากภายนอกก็พอจะรู้แล้วว่าหญิงสาวในดวงใจของบุรุษผู้นั้นย่อมต้องนั่งอยู่บนรถมาเป็แน่’ เมื่อรถม้าจอดสนิทบุรุษรูปงามก็ยื่นมือออกไปรับหญิงสาวผู้มีใบหน้าอ่อนหวานลงมาจากรถม้า
เสี่ยวป๋ายย่อตัวพร้อมกล่าวต้อนรับการกลับมาของผู้เป็สามี แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นกลับเพียงพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำกลับเข้าไปสู่เรือนใหญ่อันเป็เรือนที่พักของตน
ไม่แม้แต่จะกล่าวทักทายหรือแนะนำคนรักที่ยืนอยู่เคียงข้างแก่นางผู้เป็ฮูหยิน
จวนแม่ทัพหลักๆแล้วแบ่งออกเป็พื้นที่ต่างๆคือ เรือนด้านหน้าสำหรับเรือนรับรองแขกขนาดใหญ่ เรือนตรงกลางจัดสรรเป็ห้องสมุดแล้วห้องทำงานของหยางลู่เหอส่วนฝั่งทิศใต้เป็สวนและสระน้ำขนาดกว้างซึ่งมีไว้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ
ตัวเรือนหลังใหญ่ฝั่งเหนือคือเรือนหลักของหยางลู่เหอข้างเรือนฝั่งซ้ายคือเรือนขนาดใหญ่อีกหลังซึ่งทุกคนคาดว่าน่าจะเป็เรือนของฮูหยินนั้นเมื่อเสร็จสิ้นงานแต่งงาน กลับกลายเป็ว่าฮูหยินน้อยของจวนได้ให้บ่าวในเรือนขนของและย้ายไปอยู่ยังเรือนทิศตะวันตกซึ่งปกติเรือนดังกล่าวจะมีไว้สำหรับเป็เรือนรับรอง และเป็เรือนขนาดกลางเพียงเท่านั้น
เนื่องด้วยเสี่ยวป๋ายกล่าวว่าตนนั้นชื่นชอบการปลูกดอกไม้และปรารถนาจะจัดพื้นที่ว่างบริเวณเรือนตะวันตกเป็สวนส่วนตัวตามที่ตนเองชื่นชอบจึงได้ขอย้ายออกไปซึ่งพ่อบ้านก็ได้ส่งจดหมายแจ้งไปแก่แม่ทัพเป็ที่เรียบร้อยแล้วและท่านแม่ทัพเองก็ไม่ได้มีการทัดทานอันใดกลับมา
ด้วยเหตุนี้ฮูหยินอย่างเสี่ยวป๋ายจึงได้พักอยู่เรือนตะวันตกเพียงลำพังส่วนหญิงคนรักของหยางลู่เหอ อย่าง หลันฮวา ที่เพิ่งเข้ามานั้นก็ได้เข้าพักยังเรือนใหญ่ฝั่งซ้ายของตัวเรือนผู้เป็เป็เ้าของจวนและเป็ว่าที่สามีของนางอย่างหยางลู่เหอ
เสี่ยวป๋ายนั้นคิดว่าตนนั้นตัดสินใจได้ถูกต้องแล้วที่ขอย้ายออกมาั้แ่เนิ่นๆ ซึ่งเหตุผลที่แท้จริงนั้นก็เป็เพราะเสี่ยวป๋ายนั้นรู้อยู่แล้วว่าตนคงไม่อาจเคียงคู่และเป็ที่ชื่นชอบของผู้เป็สามีได้อย่างแน่นอนไม่ช้าหรือเร็วก็คงต้องถอยออกมา อีกทั้งเมื่อเป็เช่นนี้ การที่ต้องอยู่ไกลกันก็ย่อมดีกว่าที่จะต้องฝืนทนอยู่ใกล้ๆเฝ้ามองพวกเขาทั้งคู่เคียงข้างกัน
‘ถึงอย่างไร หญิงคนนั้นก็เป็คนรักของลู่เกอ ได้อยู่เรือนเคียงข้างกันแบบนั้นย่อมถูกต้องและสมควรแล้ว
ข้าควรจะอยู่ในที่ของข้า ในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้แม้ไร้ซึ่งความรักและความห่วงใยจากท่าน แต่ขอเพียงเห็นท่านอยู่ในสายตาบ้างในบางคราเพียงแค่นี้ ตัวข้าก็มีความสุขมากพอแล้ว’
212
