“เหตุใดข้าคุ้นหน้าคุ้นตาเ้านัก พวกเราเคยเจอกันมาก่อนงั้นหรือ?” วั่งซูได้สังเกตโฉมหน้าของเขาชัด ๆ ก็คราวนี้
“ท่านพ่อข้าเคยเป็คนใต้บัญชาของท่านแม้เป็บริวารหางแถว แต่บิดาข้าชื่นชมท่านมากทุกครั้งที่กลับมาเยี่ยมข้ากับท่านแม่ที่บ้านท่านพ่อมักเล่าวีรกรรมอันหาญกล้าของท่านให้บุตรชายที่ไม่เอาไหนอย่างข้าฟังเสมอหนำซ้ำท่านพ่อยังเจียดเงินเบี้ยหวัดอันน้อยนิดไปซื้อภาพวาดเสมือนของท่านที่จิตรกรของหอผกาเอาออกมาขายทั้งยังบอกให้ข้าเก็บรักษาไว้ให้ดีท่านพ่อยังกำชับอีกว่า...ยามใดที่ข้าเติบใหญ่ให้เป็อย่างนายท่านเหวินผู้นี้ให้จงได้”
ดรุณหนุ่มคุกเข่าลงต่อหน้าเหวินวั่งซูพร้อมกับเล่าปูมหลังของตนเองก่อนจะกล่าวแนะนำตัวว่า ขุยอันเฉิงคือชื่อของตนเช่นนั้นก็ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มคนนี้จะจำเหวินวั่งซูได้ั้แ่แรกเห็นพร้อมทั้งกรูตัวเข้ามาประคองวั่งซูอย่างไม่คิดเล็กคิดน้อย
“เช่นนั้นท่านพ่อกับท่านแม่ของเ้าเล่า?”
เหวินวั่งซูมองสัดส่วนั้แ่หัวจรดเท้าของขุยอันเฉิงอย่างชั่งใจแล้วเปล่งเสียงสั้นห้วนถามถึงผู้ใต้บัญชาที่ถูกกล่าวอ้างหากบิดาของเขาเป็หนึ่งในบริวารของเหวินวั่งซูจริงย่อมสืบหาตัวตนของคนผู้นั้นได้ไม่ยาก
“เหตุการณ์เปลี่ยนถ่ายอำนาจเมื่อห้าปีก่อนท่านพ่อของข้าคือหนึ่งในกองพลที่ช่วยนายท่านทวงคืนเมืองหลวง…เคราะห์ร้ายที่ท่านพ่อไม่อาจกลับมาพบหน้าข้ากับท่านแม่ได้อีกหลังจากนั้นเพียงสามปีท่านแม่ก็จากข้าไปอีกคนด้วยโรคประจำตัวที่เรื้อรังมาหลายปี”
ขณะบอกเล่าถึงเื่ราวในอดีตครั้งที่ตนเองผ่านการสูญเสียแม้น้ำตาไม่ได้ไหลเอ่อ ทว่าก้อนสะอื้นกลับจุกเสียดอยู่ในลำคอมันเป็ความรู้สึกที่กระอักกระอ่วนจนไม่สามารถอธิบายเป็คำพูดได้เพียงเท่านี้คนฟังก็พอจะเดาได้เองแล้วว่าชีวิตหลังจากนั้นของขุยอันเฉิงดำเนินต่อไปอย่างไรเด็กหนุ่มอย่างเขาถึงได้ไปเป็แรงงานทาสที่ท่าเรือเถียนฟง
“เช่นนั้นเ้ายินดีเป็ผู้ติดตามของข้าหรือไม่”
เหวินวั่งซูไม่พูดพร่ำให้มากความเขาเร่งออกปากชวนขุยอันเฉิงไปอยู่ด้วยกันอย่างใจกว้างส่วนหนึ่งเป็เพราะวั่งซูเห็นแก่การตายของพลทหารในหน่วยซึ่งถูกกล่าวอ้างว่าเป็บิดาของขุยอันเฉิง อีกอย่างเ้าหมอนี่หน่วยก้านดูใช้ได้ อายุราว ๆ สิบห้าปีทว่าร่างกายแข็งแรงกำยำครั้นเอาไปชุบเลี้ยงและควบคุมให้ฝึกวรยุทธ์อย่างเคร่งครัดคนผู้นี้มีแววว่าจะเป็นักฆ่ามือซ้ายให้เหวินวั่งซูเรียกใช้งานได้สบาย ๆ
“ขอบคุณนายท่านขอบคุณนายท่านขอรับ ขอบคุณที่เมตตาข้า”
ขุยอันเฉิงรู้สึกจุกอกฉับพลันคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำเชื้อเชิญจากปากของใต้เท้าเหวินผู้มากด้วยบารมีจริงอย่างที่ท่านพ่อว่า ใต้เท้าเหวินแม้ดูเหี้ยมเกรียมและไร้เมตตาและถูกขนานนามว่า...เป็ยมบาลแห่งต้าหนาน แต่ใครบ้างเล่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้วใต้เท้าเหวินผู้นี้เที่ยงธรรมและรักสันโดษที่สำคัญมิเคยเบียดเบียนผู้ใดก่อน ยิ่งไม่เคยทำร้ายผู้ใดอย่างไร้เหตุผลแน่นอน
“เอาล่ะไม่ต้องมากพิธี ตัวข้าไม่ใช่คนเ้ายศเ้าอย่างอะไรปานนั้นขอแค่เ้าตั้งใจฝึกวรยุทธ์และช่วยข้าสืบราชการก็เพียงพอแล้วนับแต่นี้เป็ต้นไปพี่ใหญ่ของเ้าคือจ้วนเจ๋อหร่าน สกุลเหวินคือบ้านของเ้าเข้าใจหรือไม่”
ว่าไว้เท่านี้วั่งซูก็หยัดตัวลุกขึ้นยืนหวังจะไปสะสางเื่ค้าเกลือเถื่อนกับเจ๋อหร่านให้แล้วเสร็จแต่ก่อนปลีกตัวออกมา...วั่งซูไม่ลืมเอ่ยปากขอบคุณคนรุ่นเยาว์เื่ที่ช่วยเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในท่าเรือเถียนฟงให้เจ๋อหร่านฟัง
หากไม่ได้เบาะแสจากปากของขุยอันเฉิงการเก็บกวาดทั้งคนเจ็บและของกลางคงไม่ราบรื่นและรวดเร็วอย่างนี้
“เอาเถอะ!!!ถ้าอยากตายนัก! งั้นก็ลองดู”
เสียงโหวกเหวกโวยวายดังกระพืออยู่ด้านนอกนั่นทำให้วั่งซูเผลอขมวดคิ้วมุ่นอย่างลืมตัวเขาจำได้แม่นว่านั่นเป็เสียงของจ้วนเจ๋อหร่านวั่งซูสงสัยเหลือเกินว่าเ้าเจ๋อหร่านกำลังบอกให้ผู้ใดตายกันแน่?
“ʘᴥʘ งืม...ก็แค่เข้าใกล้ม้าตัวหนึ่งเหตุใดต้องตายด้วยเล่า?”
ซือฉุยป้อนคำถามให้กับคนที่กำลังโก่งคอตักเตือนนางแววตาของเด็กหญิงดูใสซื่อและไร้เดียงสาผิดกับตอนที่นางตั้งค่ายกลพิลึกกึกกืออะไรนั่นนัก ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเองเจ๋อหร่าน! จะไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเด็กคนนี้มีดีกว่าที่เห็น
“เฟิงเฮยเป็ม้าศึกอารมณ์แปรปรวนคุ้มดีคุ้มร้าย ขืนเข้าใกล้มันสุ่มสี่สุ่มห้าไม่แน่ว่า...มันอาจทำให้เด็กอ้วนอย่างเ้าาเ็ได้ง่าย ๆ”
เจ๋อหร่านเห็นว่าเ้าเฟิงเฮยเพิ่งถูกพวกโจรชั่วลักพาตัวไปกลางดึกซ้ำร้ายยังเอามันไปเป็สัตว์พาหนะให้ลากเกวียนหนักอึ้งไปไกลกว่าหนึ่งลี้ที่เลวร้ายไปกว่านั้นเ้าเฟิงเฮยยังต้องอดหญ้าอดน้ำอีกแม้ไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับสัตว์มากนักแต่ด้วยประสบการณ์ที่มี...เจ๋อหร่านพอเดาได้ว่าเ้าเฟิงเฮยอาจอารมณ์ฉุนเฉียวไม่เหมาะให้ใครเข้าใกล้
“เพราะซือฉุยช่วยพวกท่านตามหามันจนพบอย่างนั้นเ้าเฟิงเฮยย่อมไม่กล้าก้าวร้าวกับซือฉุยแน่นอน”
“เหอะ แปลกคนนักเด็กน้อยอย่างเ้า! วัน ๆ เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อ เ้าเป็คน ส่วนมันเป็ม้าทำอย่างกับคุยกันรู้เื่อย่างนั้นแหละ”
“ซือฉุยพูดจริง ๆ นะถ้าไม่เชื่อ...เช่นนั้นก็ดูเอาเองเถิด”
เด็กหญิงเดินเข้าไปใกล้เฟิงเฮยอีกสามก้าวมือเล็ก ๆ ของนางกำหญ้าสดขึ้นมาหนึ่งช่อส่วนมืออีกข้างยื่นไปข้างหน้าพร้อมกับกางนิ้วมือออกจากหันเพียงทำปากเผยอขึ้นเล็กน้อยแล้วเดาะลิ้นเบา ๆเ้าเฟิงเฮยก็เดินเข้าหานางอย่างคุ้นเคย ทำอย่างกับทั้งสองฝ่ายสื่อสารกันได้ด้วยกระแสจิต!
นี่ทำให้เจ๋อหร่านอึ้งงันจนพูดไม่ออกยิ่งได้เห็นเ้าเฟิงเฮยย่อขาหน้าลงเพื่อให้นิ้วมือเล็ก ๆของเด็กน้อยได้ลูบแผงคอของมันเล่นต่างมองเข้าไปในดวงตาของมันได้อย่างถนัดถนี่สิ่งนี้ยิ่งทำให้เจ๋อหร่านจำต้องกลืนก้อนสะอึกลงคออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง...
“นี่มันอะไรกันกับข้าที่ให้น้ำให้หญ้ามันกินั้แ่เล็กยันโต มันยังไม่ทำกับข้าอย่างนี้แล้วกับเ้าที่เป็แค่เด็กสี่ขวบ เหตุใดมันดูเชื่องนัก”
ท่านลุงจ้วนพูดจาติด ๆขัด ๆ ดูน่ารักดี ซือฉุยชอบเห็นท่านลุงจ้วนทำสีหน้าเช่นนั้น
“มีอีกหลายเื่ในตัวซือฉุยที่ท่านยังไม่รู้ หิหิ ^___^”
ซือฉุยอมยิ้มน้อย ๆแล้วหันไปทำหน้าทะเล้นใส่ท่านลุงนักฆ่าก่อนจะวิ่งหัวสั่นหัวคลอนหลบเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ของโรงม้าเมิ่งเข่อเด็กน้อยอย่างนางก็พลังงานล้นเหลือเช่นนี้ ยิ่งนอนกลางวันมาเต็มอิ่มยิ่งวิ่งเร็วจนเจ๋อหร่านต้องขอร้องให้นางหยุดอยู่นิ่ง ๆ เสียบ้าง
ฮึก!!
เอาอีกแล้ว หน้าผากกว้างของเด็กหญิงชนเข้ากับท่อนขาของท่านลุงใต้เท้าเหวินอีกแล้วพอแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงแปดฉื่อเ้าลูกเต่าซือฉุยจำต้องย่นจมูกใส่แล้วจื่อปากไปหนหนึ่ง นิ้วมืออวบ ๆของนางลูบบนลานหน้าผากของตัวเองอย่างน่าเอ็นดู บ่งบอกว่าเจ็บมาก!
“หลบไปนะซือฉุยกำลังเล่นไล่จับกับท่านลุงจ้วนอยู่ ซือฉุยต้องวิ่งไปหาที่ซ่อน”
เด็กหญิงพยายามโก่งคอพูดพร้อมกับพยายามลอดใต้หว่างขาของเหวินวั่งซูแต่ขณะเดียวกันลุงใต้เท้าเหวินอะไรนั่นก็ไม่ยอมให้คนตัวเล็กผ่านไปง่าย ๆท่าทางนิ่งขรึมของเขาทำให้เด็กหญิงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานางจึงเอียงคอถามอย่างหัวเสียว่า
“เหตุใดไม่หลบเล่าหรือว่าท่านลุงอยากวิ่งเล่นไล่จับกับพวกข้าด้วยคน”
เหวินวั่งซูนึกเอ็นดูในคำพูดฉะฉานของเด็กน้อยแต่ทว่าเ้าตัวยังไม่ทันเอ่ยปากตอบคำถามเ้าคนทึ่มอย่างจ้วนเจ๋อหร่านดันวิ่งหอบเหนื่อยตามมาติด ๆแล้วคว้าตัวซือฉุยไปอยู่ใต้อาณัติของตนพริบตาเดียวร่างอ้วนฉุของนางก็ลอยลิ่วขึ้นเหนือพื้นจ้วนเจ๋อหร่านเอาซือฉุยไปขัดไว้ข้างเอว ทำอย่างกับนางเป็แค่สิ่งของชิ้นหนึ่งจากนั้นลงมือวาดฝ่ามือหยาบตีก้นกลมกลึงของนางไปหนึ่งที
นี่แค่สั่งสอนเท่านั้น!เจ๋อหร่านดูเหมือนใจร้าย แต่ในความเป็จริงออกแรงลงฝ่ามือเพียงหนึ่งหยิบมือเท่านั้นว่าก็ว่าเถอะ...โดนแมวข่วนยังเจ็บมากกว่าโดนเขาตีเสียอีกครั้นจะขู่อย่างนี้ไม่รู้จะขู่ให้ผู้ใดกลัว!
“ตกลงกันแล้วมิใช่หรือให้เรียกท่านอา หรือไม่ก็ท่านน้า ขืนเรียกข้าท่านลุงจ้วนอีก ข้าผู้นี้จะตีเ้าให้ตาย”
หึ้ม!เหวินวั่งซูถึงขั้นต้องหมาดคอกระแอมไอเพื่อให้เจ๋อหร่านเห็นว่าตนยังยืนอยู่ตรงนี้พอมีสัญญาณตักเตือนจากผู้เป็นาย เจ๋อหร่านรีบวางเ้าตัวเล็กลงพื้นพร้อมกับออกปากงึมงำว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ เด็กดื้ออย่างเ้าต้องโดนตีให้ก้นลาย”
ตามหลักแล้วซือฉุยควรกลัวท่าทางขึงขังของเจ๋อหร่านจนหัวหดแต่ผิดคาด!
ซือฉุยไม่ได้ตื่นกลัวแต่อย่างใดซ้ำยังวิ่งรัวเร็วไปด้านหลังของเจ๋อหร่านซึ่งกำลังจะประสานมือโก่งตัวคำนับผู้เหนือบัญชาและในตอนนี้เองก้นกลมกลึงของบุรุษตัวใหญ่ก็ถูกฟาดเข้าอย่างจังด้วยฝ่ามือเล็ก ๆของเด็กหญิงตัวน้อย
มากไปกว่านั้นพอลงมือแก้แค้นได้สำเร็จแล้วนางยังสับเท้าเล็ก ๆไปหลบหลังท่อนขาของท่านลุงใต้เท้าเหวินอย่างรู้งานพร้อมกับเงยหน้ามองทำตาละห้อยพลางกะพริบปริบ ๆ ต่อด้วยกล่าวเสียงหวานกับคนตัวสูงว่า
“ท่านพ่อเ้าคะคนผู้นี้รังแกข้าอีกแล้ว”
564
