USAGICHAN ------------------------------------------------ ✩
่สายวันถัดมา
ก๊อกๆๆๆ
ขณะที่ลินด์กำลังนอนหลับอุตุอยู่นั้น เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นที่ประตูห้องนอนของเขา
เดี๋ยวนะไม่ใช่ประตูบ้านแต่ประตูห้องเขาอย่างนั้นหรอ ลินด์สะลึมสะลือลุกขึ้นมามองไปที่ประตูห้องของเขา ก่อนนิ่งไปชั่วครู่เพื่อฟังอีกทีว่าใช่เสียงเคาะประตูห้องเขาหรือไม่
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูหน้าห้องเขาดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็จังหวะเคาะแปลกๆ ซึ่งไม่น่าใช่คนในบ้าน ไม่ใช่พี่ชายและไม่ใช่แม่แน่ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลยพูดถามออกไป
"นั้นใครนะ?" ลินด์ะโออกไปเสียงเบาก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา เสยผมยุ่งๆ ของตัวเองขึ้น
"ผมเอง หวังริวคิน" ผู้ที่เคาะประตูตอบกลับมา
ผมนิ่งไปคู่หนึ่งอย่างใร่างกายแข็งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง เดี๋ยวนะเธอได้ยินใครตอบกลับมาว่าอะไรนะ
จากที่ง่วงๆ อยู่ในตอนแรกกลายเป็ตื่นเต็มตา ตอนนี้เขางุนงงไปหมดแล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเข้ามาในบ้านของเขาได้ แถมไม่พอยังมาเคาะประตูห้องของเขาอีกต่างหาก
เห็นเสียงในห้องเงียบ อีกฝั่งของประตูตอบกลับมาด้วยเสียงนุ่มลึกกว่าปกติ
"คุณนายเบลินด้าให้กุญแจสำรองกับผมหนึ่งชุด เพื่อให้ผมสะดวกในการมาออกกำลังกายกับคุณ"
ลินด์นิ่งค้าง อะไรนะแม่ให้กุญแจกับเขาอย่างนั้นหรอทำไมแม่ถึงไว้ใจคนอื่นง่ายดายอย่างนี้กัน
แม่จะไว้ใจเพราะเขาหล่อไม่ได้นะ!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
ก๊อกๆๆ
"หลับต่อไปหรือยังครับหนุ่มน้อย" คนที่ยืนรอหน้าประตูยังคงพูดต่อ
ก่อนที่ผมจะตอบกลับไป ผู้ชายหน้าประตูก็ตอบกลับมาก่อน
"หนุ่มน้อยครับ ผมจะไปรอที่ห้องรับแขก รีบตามลงมานะครับ" เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างจากหน้าประตูห้องนอนของเขาไปไกล
"เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป" ไม่ทันเสียแล้วผู้ชายคนนั้นเดินลงไปชั้นล่างโดยทิ้งเขาให้งุนงงไว้ในห้องโดยไม่สนใจ
ผ่านไปสิบนาทีให้หลัง
ในที่สุดผมก็เดินลงมาจากชั้นบนยังไม่เต็มใจ
ลินด์เดินลงมาพร้อมชุดนอนลายแมวน้อยสีส้มลายขาวที่เขาชอบใส่มากๆ ลินด์ชอบแมวมากๆ เพราะฉะนั้นของส่วนใหญ่ของเขาจึงเป็ของเกี่ยวกับแมว ไม่ว่าจะเป็ เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ถ้ามีลวดลายแมวที่เขาชอบ เขาจะเหมาซื้อทั้งหมด พวกของใช้อื่นๆ แก้วน้ำ สมุด ผ้าปูเตียง ทุกอย่างในห้องรวมเป็ลายแมวน้อยน่ารัก
เหตุผลที่ว่าทำไมถึงมีแต่ของเกี่ยวกับแมว แต่ทำไมถึงไม่เลี้ยงแมวเพราะร่างกายของเขาอ่อนแอมาก และหนึ่งในนั้น อาการที่เขามีก็คือ ภูมิแพ้ ทั้งภูมิแพ้อากาศ ภูมิแพ้ิั แน่นอนขนแมวหรือฝุ่นที่อยู่ทั่วไปในอากาศก็ส่งผลร้าย กลับลินด์ด้วยเช่นกันทำให้เขาไม่สามารถเลี้ยงแมวที่ชอบนักชอบหนาได้
หลังจากป่วยหนักน้ำหนักเขาลงไปหลายกิโล รูปร่างของเขาดูผอมลงไปมาก ทำให้เสื้อผ้าหลวมโพกยิ่งทำให้เขาดูผอมบางอ่อนแอยิ่งกว่าเดิม เหมือนแค่โดนลมพัดแรงๆ ก็จะปลิวไปตามลมได้
หวังริวคินที่นั่งรออยู่บนโซฟาในห้องรับแขกพอได้ยินเสียงสลิปเปอร์ของลูกเ้าของบ้านเดินเข้ามาใกล้ ทำให้เขาค่อยๆ เงยหน้าคมคายขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตของหนุ่มน้อยที่อยู่ในชุดนอนโดยไม่สนใจว่ามีแขกมาในบ้านดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"คุณจะแต่งตัวแบบนี้ออกจากบ้านเหรอ" ริวคินถาม
"ออกจากบ้าน? เราจะออกไปไหน? ไม่ไปไหนทั้งนั้นทำไมผมต้องออกไปกับคุณด้วย" ลินด์พูดปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
"เราจะไปโรงพยาบาลกัน" ริวคินไม่สนใจการปฏิเสธนั้น ตอบกลับมาเสียงเรียบราบ
"โรงพยาบาล ทำไมต้องไปโรงพยาบาลด้วยล่ะ" ยังไงเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
"เพราะต่อจากนี้ไป ผมต้องเป็คนดูแลสุขภาพของคุณให้ดีขึ้นภายในสามเดือน เพราะฉะนั้นผมต้องรู้ว่าร่างกายของคุณอ่อนแอมากขนาดไหน ต้องปรับการกินยังไง การออกกำลังกายมากน้อยแค่นั้นถึงจะพอดีกับร่างกายของคุณ เพราะฉะนั้นวันนี้เราจะไปโรงพยาบาลเพื่อเอาผลตรวจร่างกาย"
ลินด์อ้าปากค้างฟังคำอธิบายยาวเยียดอย่างมีเหตุผลของคนตรงหน้าอย่างไม่เห็นด้วย แต่ก็ทำได้เพียงอ้าปากเหมือนจะเถียง ก่อนจะหุบปากไปเพราะเถียงไม่ออกไป
"แม่ของคุณเป็คนบอกให้ผมทำ เพราะฉะนั้นคุณต้องทำตามเท่านั้น! "
แม่นะแม่ทำไมถึงเชื่อใจผู้ชายคนนี้ขนาดนั้น ทั้งให้กุญแจสำรอง ทั้งบังคับให้เขาไปตรวจสุขภาพร่างกายที่โรงพยาบาลอีก
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ขัดขืนคำสั่งของแม่ไม่ได้
ผมกระทืบเท้าอยู่กับที่สองสามทีอย่างขัดใจ ก่อนหันไปพูดกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนรอเขาอยู่ในห้องรับแขกว่า
"งั้นผมไปเปลี่ยนชุดก่อนคุณนั่งรออยู่นี่ก่อนละกัน ขอเวลาแป๊บเดียว เดี๋ยวผมลงมา"
"อ๋ออออ แต่ถ้ารอไม่ไหว คุณกลับไปก่อนได้เลยนะ ผมไม่ถือสา" ก่อนเดินขึ้นบรรได ลินด์ยังหันมาพูดเหน็บแนม พร้อมเบะปากไม่พอใจ
พูดจบก็สะบัดตัวเดินขึ้นไปชั้นสอง เพื่อเดินกลับห้องเพื่อเปลี่ยชุดยังไงวันนี้เขาก็ต้องออกไปโรงพยาบาลตามคำสั่งของแม่บังเกิดเกล้าอยู่ดี
USAGICHAN 7/12/2023 ------------------------------- ✩
7K
