ตอนที่ 22 สาวน้อยขี้แย
จะเข้าบริษัทเลยแล้วฟ้าจะไปทำงานเลยหรือจะไปบริษัทกับพี่ก่อน"ธีรวัฒน์ถามคนรัก
"ฟ้าจะเข้าไปเซ็นเอกสารที่โรงแรมก่อนค่ะฟ้าไม่ได้เข้าไปหลายวันแล้ว" เธอตอบกลับคนรัก
"ตามใจฟ้าเลยครับ"ธีรวัฒน์บอกกับคนรัก
ภายในรถสปอร์ตสีดำคันหรู..."นิ..โอเคใช่ไหม"
"นิโอเคที่สุดเลยจ้ะแอล"
"ดีใจจังนิโสดแล้ว ว้าว.."
"555+ทำไมนิโสดแอลต้องดีใจขนาดนั้น!"
"ก็ไม่รู้สิอืม....คงเป็เพราะต่อไปนี้แอลจะได้ไม่เห็นนิเศร้าอีกแล้วมั้ง แล้วยังจะได้อยู่ด้วยกันอีกรู้ไหมแอลดีใจมากเลยนะที่เห็นว่านิยังโอเคอยู่นั่นมันหมายความว่านิเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวมากๆ!เลยล่ะ"
"นิรู้ว่านิต้องทำใจ แล้วนิก็ใช้เวลาทำใจมาตลอดสีปีเลยนะ!เพื่อวันนี้วันเดียววันที่ทุกอย่างจบลงแล้วจริงๆ มาถึงตอนนี้นิไม่รู้สึกเสียใจเสียดายอะไรเลยนะ! นิถือว่าที่ผ่านมานิทำดีที่สุดแล้ว" ^ _ ^
"แอลขอถามหน่อยสิคุณธีเขาเคยรู้ไหมว่านิเป็ใครเรียนจบจากที่ไหน ทำงานอะไร ?"คนเป็เพื่อนถาม
"ไม่หรอกพี่ธีไม่รู้ เพราะเขาไม่เคยสนใจนิ...นิเคยจะบอกกับเขามาตลอดสี่ปี แต่เขาก็ไม่เคยสนใจไม่เคยฟัง ไม่เคยมีแม้แต่เวลาจะกินข้าวด้วยกัน เขาเอาเวลาไปให้ผู้หญิงของเขา คู่ควงของเขาทั้งหมด!นิก็ทน ทนว่าสักวันหนึ่งอะไรๆ มันจะดีขึ้น แต่มันกลับแย่ลงๆ ทุกวันจนวันหนึ่งเขาพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้านบ้านที่เป็เรือนหอของเรา รวมถึงคุณปรางทิพย์เขาก็ไม่ชอบนิด้วย แล้วอย่างนี้นิจะทนต่อไปเพื่ออะไร?"
"ดีมากๆๆๆ เลยจ้ะแอลตบมือรั่วๆๆๆ ให้!!!"
นิรายิ้มให้กับความสดใสของเพื่อนรัก
ไม่นานรถหรูทั้งสามคันก็วิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น ทั้งสองสาวลงจากรถเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม!
"คุณผู้หญิงคะ"ป้าอิ่มกับน้อยที่ยืนรอนายสาวอยู่อย่างเป็ห่วง แต่พอเห็นสีหน้านายสาวในตอนนี้ไม่มีรอยเศร้าหมองเธอก็วางใจ'ได้แล้วว่าคุณผู้หญิงของเธอไม่เป็อะไรจริงๆ
"คุณผู้หญิงคะคุณผู้หญิงโอเคหรือเปล่าคะ"
"นิโอเค ป้าอิ่มกับน้อยไม่ต้องห่วง"
"คุณผู้หญิงคะคือ...น้อยสงสัยว่าจริงๆ แล้วคุณผู้หญิงเป็ใครคะ"น้อยถามอย่างซื่อๆ
"เ้านายของพวกเธอก็เป็ไปเรื่อยๆ ค่าตัวคุณผู้หญิงของพวกเธอนะเท่าไหร่?" แอลถามสาวใช้ของเพื่อน
"เท่าไหร่คะคุณแอล?"
"^_^ เอาแบบไหนจ๊ะน้อยสุดหรือมากสุด!! "
"ทั้งสองได้ไหมคะน้อยขออย่างตื่นเต้น!!"
"...น้อยสุดหลักร้อยล้าน..มากสุด..หลักพันล้าน..!"
"พันล้าน!!!?ป้าอิ่มกับน้อยร้องด้วยความใ
"โอ๊ย!!!!...อกอีแป้นจะแตก!!!" นางอิ่มทำท่าจะเป็ลม
"โฮ้ !! คุณผู้หญิงไอ้ที่คุณผู้หญิงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนั้น... ไม่น่าเชื่อว่าคุณผู้หญิงจะวาดรูปได้เป็ร้อยล้านพันล้าน555+น้อยอยากให้พวกนั้นมาได้ยินจังคงจะอกแตกตายเพราะความอิจฉา" น้อยพูดอย่างสะใจ
"ช่างเขาเถอะจ้ะต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ "
"แล้วถ้าเขามารังควานคุณผู้หญิงจะทำยังไงคะ ?"
"เขาทำอะไรนิไม่ได้หรอกค่ะ เห็นนั่นไหม"...นิราชี้ไปทางบอดี้การ์ดทั้งสี่ที่นั่งอยู่เก้าอี้หน้าบ้าน
"เห็นค่ะหล่อๆ ทั้งนั้นเลยค่ะคุณผู้หญิง!!"น้อยพูดจบก็หัวเราะคิกคัก
นิรายิ้มตาม "ใช่จ้ะหล่อๆ ทั้งนั้น...นั่นน่ะบอดี้การ์ดประจำตัวของนิกับแอลเอง"
"ว้าว..คุณผู้หญิงนี่เหมือนพวกมาเฟียเลยค่ะมีบอดี้การ์ดด้วย.! "
นิรายิ้มรับ
"น้อย...น้อยมาอยู่ที่นี่น้อยต้องเรียนหนังสือรู้ไหม"
"น้อยต้องทำงานนี้คะคุณผู้หญิง แล้วน้อยก็ไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ"
"เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงนิจะส่งเรียนเองส่วนงานบ้านที่นี่มีคนทำเยอะแล้ว น้อยอายุยังน้อย ต้องเรียนหนังสือรู้ไหมจบมาจะได้ทำงานดีๆ หรือมาช่วยงานนิก็ได้"
น้อยนั่งน้ำตาไหลพราก การที่เธอเป็เด็กกำพร้าเรียนจบแค่มัธยม.ต้น แล้วก็ต้องออกมาดิ้นรนหางานทำเพื่อเลี้ยงดูตัวเองจนมาเจอกับคุณผู้หญิงที่สงสารรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เข้ามาทำงาน หลังจากไปที่ไหนก็ไม่มีใครรับ จนเธอได้มาเจอกับคุณผู้หญิงและอยู่กับคุณผู้หญิงั้แ่อายุ14 ปี
"คุณผู้หญิงจะให้น้อยเรียนจริงๆ เหรอคะ"
"จริงสิน้อยจะได้มีอนาคตที่ดีไง"
น้อยโผเข้ากอดนิราร้องไห้โฮ...."น้อยดีใจ'จังเลยค่ะคุณผู้หญิง" นิราลูบหัวสาวใช้เบาๆ
"ต่อจากนี้ไม่ต้องเรียกนิว่าคุณผู้หญิงอีกแล้วนะ"
"แล้วจะให้พวกเราเรียกว่าอะไรคะ?" อิ่มที่นั่งเช็ดน้ำตาปรอย ๆ อยู่ก็ถามขึ้น
"เรียกยังไงก็ได้ คุณนิเฉยๆ ก็ได้"
"ค่ะคุณนิ" ทั้งสองรับปากพร้อมกัน
"งั้นนิไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ" นิราวิ่งขึ้นไปข้างบนไม่ถึงสิบนาทีเธอก็วิ่งลงมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่เสื้อยืดกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบกระเป๋าถือแบบธรรมดา แต่ราคาไม่ธรรมดา (ราคาใบเฉียดเจ็ดหลัก)
"นั่นคุณนิจะไปไหนครับ" ไมเคิลเห็นนายสาวกำลังจะออกจากบ้าน
"ไปซื้อของที่ห้างฯนะคะ"
"ผมไปด้วย" ไมเคิลรีบขอผู้เป็นาย นิรามองหน้ายกคิ้วข้างหนึ่ง
"ถ้านิไม่ให้ไปด้วย?"
"ผมก็แค่ขับรถตาม" ไมเคิลพูดแบบชิว ๆ
"แล้วจะถามนิทำไมเนี่ย" เธอแหวใส่
ไมเคิลยักไหล่ น้อยๆแบบไม่ใส่ใจ
สุดท้ายทั้งสองก็มาอยู่ที่ห้างฯดังใจกลางเมืองกรุงเทพฯ
ไมค์หรือไมเคิลกำลังจะเดินตามนายสาว "พี่ไมค์ไปนั่งรอนิในร้านกาแฟนั้นนะเดี๋ยวนิเดินคนเดียว ไม่ต้องตามไม่มีอะไรหรอก"
ไมเคิลลังเลนิดๆ"โอเคเอาอย่างนั้นก็ได้ครับ"
ณร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังในห้างฯ
ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลานามว่าไทเกอร์...กำลังนั่งคุยธุรกิจอยู่กับลูกค้าญี่ปุ่น นามว่าโยชิ
"คุณไทเกอร์ครับผมดีใจที่ได้ร่วมธุรกิจกับคุณไทเกอร์นะครับ ผมหวังว่าเราจะทำธุรกิจด้วยกันไปนานๆ นะครับ"โยชิกล่าวด้วยความยินดี
"ครับ!"
ไทเกอร์ตอบรับแต่สายตาเขาก็มองไปเรื่อยๆ ด้วยความเบื่อหน่าย จนไปสะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา แหมว่าเขาจะเคยเจอแค่ครั้งเดียวแต่หน้าใสๆ ตาเศร้าๆ ผิวขาวๆ ตัวเล็กๆ สูงแค่คางของเขา ไทเกอร์จำรายละเอียดได้ทั้งหมด เขามองตามร่างนั้นที่กำลังเดินผ่านหน้าร้านที่เขากับลูกค้านั่งอยู่ไปอย่างช้าๆ คาลกับเจสันมองตามสายตาของผู้เป็นาย ก็เห็นหญิงสาวที่นายเคยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เมื่ออาทิตย์ก่อน กำลังเดินผ่านหน้าของพวกเขาไป ?
คาลกับเจสันมองหน้าผู้เป็นายก็เข้าใจโดยไม่ต้องรอคำสั่ง เจสันที่รู้หน้าที่ของตนดี ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านเพื่อตามหญิงสาวคนที่เ้านายให้ความสนใจออกไปทันที
"คุณไทเกอร์ครับไม่ทราบว่าคุณไทเกอร์มีคนรักหรือยังครับ?" โยชิถามขึ้นเพื่อชวนคุย
ไทเกอร์มองหน้าคู่ค้านามว่า โยชิคงมาแบบเดิมๆ ยัดเยียดลูกสาวให้อีกตามเคย นี้เป็สิ่งที่เขารังเกียจที่สุด ไทเกอร์ยิ้มน้อยๆ
"มีแล้วครับเธอพึ่งเดินผ่านหน้าร้านไปเมื่อกี้นี้เอง"ไทเกอร์ขี้ตู่คนขี้แยมาเป็คนรักทันที
อยู่ต่อไม่นานไทเกอร์ก็ขอตัวกลับ
"ผมต้องขอตัวก่อนนะครับผมมีธุระต่อ"
โยชิโค้งคำนับเพื่อเป็การบอกลา "ตามสบายครับผมก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"เขาแอบเสียดายผู้ชายตรงหน้าอยู่ไม่น้อย
ไทเกอร์เดินออกมาจากร้านก็เจอกับคาลที่ยืนรอเ้านายอยู่
"เมื่อกี้ถ้าฉันจำไม่ผิด นั่นสาวน้อยขี้แยใช่ไหม? "
"...ใช่ครับ" คาลตอบแบบงง?ๆ ที่เ้านายสนใจผู้หญิงคนนั้นขนาดนี้เลยเหรอ ขนาดเมื่อกี้ลูกค้าจะยัดเยียดลูกสาวให้ นายยังปฏิเสธ สงสัยคนนี้นายจะสนใจจริงๆ แต่ว่าถ้าเธอมีสามีอยู่แล้วล่ะนายของเขาจะทำยังไง?
"นายครับคือ....นายสนใจเธอเหรอครับ แล้วถ้าเธอมีเอ่อ.....สามีอยู่แล้วล่ะครับ?" ก็ที่เขาเห็นวันนั้นมันชวนให้คิด
ไทเกอร์หยุดเดินแล้วคิดตาม "อืม..อยากรู้ก็ต้องหาคำตอบสิ" เขาบอกกับคนสนิทออกไปชิว ๆ
คาล พยักหน้ารับช้าๆ สงสัยจะชอบจริงถึงขั้นจะหาคำตอบ เขาไม่เคยเห็นนายสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาก็แค่รองรับอารมณ์ดิบของผู้ชายทั่วไปแลกมาได้ด้วยเงิน แต่ที่สนอกสนใจจนต้องเดินตามหาแบบนี้เขาไม่เคยเห็น!!
คาลเดินตามผู้เป็นายจนมาถึงร้านอุปกรณ์วาดภาพ เห็นเจสันยืนรอผู้เป็นายอยู่หน้าร้าน
"ผมกับไอ้เจรออยู่ข้างนอกนะครับนาย"คาล บอกนายหนุ่ม
"อืม" ไทเกอร์พยักอนุญาต
ไทเกอร์เดินเข้ามาในร้านสายตาก็มองหาสาวน้อยขี้แย แล้วก็เจอเข้ากับร่างบางที่กำลังนั่งเลือกอะไรบางอย่าง ไทเกอร์เดินเข้าไปเบาๆยืนอยู่ข้างหลังคนตัวเล็ก ยิ่งอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ยิ่งรู้ว่าหญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่ตัวเล็กนิดเดียว เขาค่อยๆ โน้มตัวลงเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ กับเรือนผมสีน้ำตาลเข้มกลิ่นหอมๆ จากเรือนผมของหญิงสาวมันทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าจนเต็มปอด แต่เ้าตัวกลับยังไม่รู้ตัวไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย ไม่รับรู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังก้มมองดูเธออยู่ มือบางที่กำลังจับนั้นวางนี้อยู่อย่างชั่งใจก็ขยับจับไปเรื่อยๆไทเกอร์ยิ้มน้อยๆแล้วก้มหน้าลงจนชิดเรือนผมหอมแล้วเรียกคนตัวเล็กเบาๆ เพื่อจะได้เห็นใบหน้าใส่ไปนั่น
".....ว่าไงคนขี้แย."..นิราสะดุ้งสุดตัวรีบแหงนหน้าขึ้นมองหาต้นตอของเสียงอย่างใ แล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อมีใบหน้าคมหล่อเหลาเหมือนเทพบุตรก้มลงมาใกล้ๆ จนจมูกโด่งแทบจะชิดติดกับใบหน้าของเธอ ...นิรา สบเข้ากับตาคมกริบคู่นั้น หัวใจแทบหยุดเต้นร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ จนได้ยินเสียงนุ่มทุ้มทักขึ้นมาอีกรอบ....
"..ว่าไงสาวน้อยขี้แย!! "
( !!! )
????????????
1K
