“ไอ้ต้อม กูจะบอกมึงให้นะ กูมีแฟนแล้ว มึงอย่ามาเสียเวลากับกูเลยมึงเลิกคิดข้ามขั้นไปจากเพื่อนเถอะ กูเป็แค่เพื่อนให้มึงได้เท่านั้นแหละ”อธิบดีตัดสินใจเอ่ยออกมา หลังจากที่เห็นท่าทางเอาจริงของปกรณ์ที่ตามขึ้นมาตอแยเขาถึงบนรถประจำทางอยู่ตอนนี้
“...” ปกรณ์อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความไม่ยอมแพ้จะฉายชัดออกมาทางแววตา“มึงไม่ต้องมาแกล้งพูดให้กูถอย กูตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าเราได้เจอกันก็หมายความว่ากูจะจีบมึงไม่ถอยมึงเสือกโชคร้ายเองนี่หว่า ที่ดันมาเจอกูเร็ว ก่อนที่กูจะพิสูจน์รู้ว่ามึงมีแฟน แล้วก็ถอย ไปเองก่อน”
“เฮ้อ! มึงนี่ก็หน้าด้านดีเนาะ”อธิบดีถอนหายใจเฮือกใหญ่มองคนที่นั่งข้าง ๆ อย่างละเหี่ยใจ ทว่าอีกคนกลับยิ้มรับอย่าง ไม่หวั่นไหวต่อคำต่อว่านั้น
ทั้งสองลงจากรถเมื่อถึงจุดหมายปลายทางของอธิบดีเรียกว่าปกรณ์ติดตามหนุ่มหน้าหวานอย่างไม่ลดละ อธิบดีขึ้นรถเมล์เขาก็ขึ้นด้วยและตอนนี้หนุ่มหน้าหวานเรียกวินมอเตอร์ไซค์ เขาก็เรียกด้วยเช่นกันจนกระทั่งมอเตอร์ไซค์มาจอดถึงหน้าบ้านแล้ว ปกรณ์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ
“ไอ้ต้อม มึงจะตามกูไปถึงไหน นี่ก็ถึงบ้านกูละแล้วกูก็ไม่คิดที่จะชวนมึงเข้าบ้านด้วยมึงจะยืนเฝ้านั่งเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูนี่จนกว่ากูจะออกจากบ้านอีกครั้งเลยมั้ย"อธิบดีหันมาถามคนตื้อไม่หยุดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ก็อยากอยู่” เสียงเรียบ ๆ ตอบสวนกลับไป
“ไอ้เ...” คำผรุสวาทกำลังจะออกจากริมฝีปากบางสวยแต่ก็ได้เท่านั้นเพราะอีกคนเอ่ยขัดเอาไว้ก่อน
“ก็ถ้ามึงอยากให้กูกลับ มึงก็เอาเบอร์มาสิไลน์ก็ได้ หรือรับแอดกูในเฟซสิ อะไรก็ได้ให้กูติดต่อมึงได้” ปกรณ์บอกความ้าของตัวเองก่อนที่จะเปลี่ยนความคิดใหม่ “...ไม่ ๆ กูเปลี่ยนใจละเอาแม่งหมดทั้งสามอย่างนั่นแหละ”
“มึงนี่มัน...” อธิบดีนึกหาคำด่าคนตรงหน้าอยู่อีกฝ่ายก็เร่งเร้าขึ้นมาทันที
“เร็ว ๆ สิมึง อยากให้กูไปให้พ้นหน้าก็รีบให้มา” ปกรณ์พูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่ปลดล็อกหน้าจอแล้วของเขาให้คนตรงหน้า
“เฮ้อ!”อธิบดีถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมาเมมเบอร์ตัวเองลงไปซึ่งก็มีไลน์ของเขาเด้งขึ้นมาทันที
“เอ้า! แล้วมึงก็ไปได้แล้วกูจะได้เข้าบ้านซะที” มือเล็กส่งโทรศัพท์คืนให้เ้าของ
“เดี๋ยวสิ มึงยังไม่ได้รับแอดกูในเฟซเลย”
“มึงนี่นะ” อธิบดีส่ายศีรษะอย่างเอือมระอาแต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดเฟซบุ๊กแล้วกดรับแอดปกรณ์เข้าเป็เพื่อนในเฟซของเขาก่อนจะหันมาส่งค้อนให้คนตรงหน้าหนึ่งที “พอใจมึงรึยัง”
ปกรณ์ที่เห็นท่าทีของคนตรงหน้าก็อดขำไม่ได้
“ฮ่าฮ่าฮ่า มึงนี่มันน่ารักฉิบหายเลยว่ะ”ปกรณ์ยกมือขึ้นขยี้ผมของคนตรงหน้าเบา ๆ โดยที่อธิบดีเองก็ใผงะถอย
“งั้นกูไปละ ไว้เจอกันใหม่”ปกรณ์ขยิบตาให้หนุ่มหน้าหวานหนึ่งที ก่อนจะเดินกลับไปทางปากซอยรอเรียกมอเตอร์ไซค์ระหว่างทาง
“กูคิดถูกรึคิดผิดวะ ที่ช่วยมึงไว้เนี่ย” อธิบดีส่งเสียงงึมงำพร้อมกับเกาหัวแกรก ๆ ก่อนหันกลับไปเปิดประตูรั้วเข้าบ้าน
เสียงรถที่เข้ามาในบ้านทำให้คนที่เพิ่งจะทำอาหารเสร็จแล้วมานั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลา รู้ว่าเ้าของบ้านได้กลับมาถึงแล้ว จึงได้เดินไปหยิบน้ำเย็นเทใส่แก้วตั้งใจเอามาให้คนที่เพิ่งมาถึง
“น้ำเย็น ๆ ครับพี่”อธิบดีเอ่ยบอกคนที่เข้ามาหย่อนก้นนั่งลงที่โซฟา พร้อมกับส่งแก้วน้ำให้
“ขอบใจ แต่คราวหลังไม่ต้องหรอก นายมาอยู่ที่นี่ในฐานะน้องไม่ใช่พ่อบ้าน” ปกป้องรับแก้วน้ำมาดื่มแก้กระหาย
“จะฐานะไหนผมก็ทำได้หมดแหละครับผมเต็มใจทำให้พี่” หนุ่มหน้าหวานหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ คนตัวใหญ่ ยกมือเท้าคางจ้องมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังดื่มน้ำตาไม่กะพริบ
ปกป้องที่วางแก้วน้ำแล้วหันมาเห็นใบหน้าขาวใสที่ประดับด้วยรอยยิ้มและลักยิ้มทั้งสองข้างยิ่งทำให้ดวงหน้านั้นดูหวานจน... น่ากิน ดวงตาสุกสกาวที่กำลังจ้องมองมายังเขาทำให้คนตัวใหญ่เหมือนถูกดึงดูดให้ตกลงไปในหลุมลึกในดวงตาคู่นั้น จนไม่สามารถจะปีนกลับขึ้นมาได้ทุกอย่างที่รวมอยู่บนดวงหน้าเล็ก ๆ นั้น...ช่าง น่าหลงใหล
“พี่หิวรึยังครับ” มือเล็กเลื่อนไปวางบนหน้าขาของคนตรงหน้าเขย่าเบา ๆ
“ฮะ! อะไรนะ”ปกป้องหลุดออกจากภวังค์ได้จากเสียงและััของคนตรงหน้าใบหน้าคมเข้มก้มลงมองมือเล็กที่กำลังเพิ่มความหวิวไหวในใจเขาตอนนี้
“ผมถามว่าพี่หิวรึยังครับ จะกินข้าวเลยมั้ยผมทำกับข้าวไว้เสร็จหมดแล้ว”
“เอ่อ...ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ พี่ว่าพี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่าถ้านายหิว ก็กินก่อนได้เลย” พูดจบก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าห้องของตนไปทันที
ปกป้องแน่ใจแล้วว่าเขาแพ้ดวงตาคู่โตที่มีน้ำหล่อเลี้ยงของหนุ่มน้อยตรงหน้ามันคอยทำให้หัวใจของเขาคันยุบยิบเต้นแรงผิดจังหวะอยู่ทุกครั้งที่ได้สบตากันนิ่งรวมถึงแพ้ััจากมือเล็ก ๆ นั้นด้วย จึงได้บอกตัวเองในใจว่า ‘ต่อไปคงต้องเลี่ยงการอยู่ใกล้กัน’
ส่วนคนขี้อ่อยนั้นกำลังยิ้มกริ่มในความชนะอีกขั้นของตัวเอง
หลังจากมื้ออาหารเย็นผ่านไป อธิบดีก็ได้รับโทรศัพท์จากชวลิตว่าใกล้ถึงแล้วหนุ่มหน้าหวานจึงออกไปรอเปิดประตูรั้วให้ที่ หน้าบ้าน เพราะชวลิตขับรถมาโชคดีที่ที่บ้านหลังนี้มีที่จอดรถกว้างสำหรับรถยนต์สองคัน
“สวัสดีครับพี่ป้องผมขอค้างที่นี่คืนนึงนะครับ” ชวลิตที่เดินตามอธิบดีเข้ามาในบ้านยกมือไหว้ทักทายเ้าของบ้าน
“อือ เอาสิ ตามสบายนะ”คนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โซฟา และเปิดทีวีฟังข่าวไปด้วย หันมาเอ่ยตอบ
“ขอบคุณครับพี่”ชวลิตไหว้ขอบคุณผู้ที่าุโกว่า
“ไปมึง เอาของไปเก็บในห้องก่อน”อธิบดีหันมาบอกคนที่แบกเป้มาด้วยอีกหนึ่งใบ
“เออ ไปสิ”ชวลิตคว้าคอเพื่อนมากอดไว้แล้วเดินไปด้วยกันอย่างสนิทสนม “มึงเป็ไงมั่งวะกูคิดถึงมึงฉิบหายเลยว่ะ ไหนมาจูบ ทีซิ”
“เฮ้ย! ไอ้บ้า ขนลุก”
สองหนุ่มเดินกันไปหยอกล้อกันไปด้วยความสนุกสนานทว่าภาพนั้นกลับทำให้ปกป้องรู้สึกขัดตาขัดใจเป็อย่างมาก แต่ก็ต้อง ห้ามใจและเตือนตัวเองว่าต้องรักษาระยะห่างเขาไม่ได้อยากให้คนรอบข้างรู้สึกผิดหวังในตัวเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...คุณอัจฉรา
เช้าวันเสาร์ อธิบดีตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าเป็ปกติ วันนี้ ไม่ต้องรีบเร่งเพราะไม่ต้องไปมหาวิทยาลัยเขาจึงตั้งใจว่าจะทำกับข้าวสักสองสามอย่าง
“เพื่อนนายยังไม่ตื่นเหรอ”ปกป้องพยายามจะรักษาระยะห่าง แต่ก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดจึงพยายามที่จะพูดคุยด้วยตามปกติ
“ยังครับ เออพี่เย็นนี้ผมจะกลับบ้านไปกับไอ้แม็กซ์นะครับ ว่าจะกลับไปเอามอ’ไซค์มาใช้หน่อย”
“แล้วเอามายังไง”
“ขี่มาสิครับ”
“จากชลฯ เนี่ยนะเอาขึ้นรถกระบะมาไม่ดีกว่าเหรอ?” ปกป้องแนะนำด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไรครับ ขี่มาเรื่อย ๆ ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกผมเคยไปไกลสุดถึงพิษณุโลกมาแล้ว” อธิบดีไม่ได้คุยโม้แก๊งเวสป้าและมอเตอร์ไซค์คลาสสิกของเขาจัดกิจกรรมการเดินทางไปต่างจังหวัดออกจะบ่อยและเขาเองก็มีโอกาสร่วมกิจกรรมด้วยอยู่หลายครั้ง
“อือ งั้นก็ตามใจ แต่ระวังหน่อยแล้วกันรถมันเยอะ”
“เป็ห่วงผมหรา...”
น้ำเสียงอ้อน ๆพร้อมกับใบหน้าประดับยิ้มหวานที่มองมา ช่างทำให้ปกป้องคันยุบยิบในหัวใจมือใหญ่เผลอยกขึ้นจะยื่นไปขยี้ผมหยักศกสีน้ำตาลเหลือบดำเล่นเสียหน่อยแต่สำนึกในหัวกลับทำงานเสียก่อน จึงได้ชะงักค้างอยู่กลางอากาศจากที่แบก็เปลี่ยนเป็กำมือแล้วเก็บกลับมาวางไว้ข้างลำตัวเช่นเดิม
“ก็นายเป็น้องพี่”ปกป้องตอบเสร็จก็เดินออกจากห้องครัวไปทันที
อธิบดีรู้สึกแปลกใจในการกระทำของคนตัวใหญ่อยู่เหมือนกันแต่ก็พยายามจะไม่คิดมาก และมั่นใจว่าความจริงใจบวกกับการอ่อยของเขาจะสามารถทลายกำแพงบางอย่างในใจของอีกคนได้
ติ๊งต่องงงง...
เสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นใน่สายของวันทำให้คนที่เตรียมตัวจะออกจากบ้าน ทั้งสามคนหันมองไปทางหน้าประตูรั้วซึ่งก็เห็นว่ามีสาวสวยคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าประตูรั้วพร้อมกับรถญี่ปุ่นอีกหนึ่งคัน
“พี่ไปก่อนนะอย่าลืมล็อกประตูให้เรียบร้อยล่ะ” ปกป้องเอ่ยบอกสองหนุ่มรุ่นน้องก่อนจะเดินไปเปิดประตูรั้ว ขึ้นรถไปกับสาวสวยที่มากดกริ่ง
อธิบดีมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เหมือนจะห่อเหี่ยวขึ้นมากะทันหัน
“เฮ้ย! เป็อะไรวะ มองอะไรอยู่ได้รีบไปกันดีกว่าว่ะ กูอยากไปเดินดูของแล้ว”ชวลิตเอ่ยเรียกสติคนที่ยืนมองไปทางหน้าบ้านตา ไม่กะพริบ
“อือ ไปสิ” หนุ่มหน้าหวานละสายตาจากประตูรั้วหันมาตอบเพื่อน
อธิบดีเดินไปเปิดประตูรั้วเพื่อให้ชวลิตเอารถออกแต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูเสร็จ ก็ต้องยืนเกาะประตูรั้วอึ้งอยู่เช่นนั้นแทน
-----------------------------------------------
สนใจอีบุ๊กเื่นี้ สามารถเข้าไปโหลดได้ที่ www.mebmarket.com พิมพ์ชื่อเื่ หรือ ลูกตุ้มเงิน แล้วกดค้นหา อ่านยาว ๆ ฟิน ๆ ทีเดียวจบได้เลยจ้า
451K
