@ทะเลหวานน้ำตาลครีม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งตื่นตาในความยิ่งใหญ่อลังการ และหวาดหวั่นในบรรยากาศที่มืดมนน่าสะพรึงกลัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทุกอย่างที่นี่ดูผิดแผกไปจากโลกที่เธอคุ้นเคย แม้แต่แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ก็ยังเป็สีประหลาด ไม่ใช่แสงแดดที่เธอรู้จัก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทันใดนั้น หญิงรับใช้คนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับไร้สุ้มเสียง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธออยู่ในชุดเมดสีเทาเข้มแบบโบราณ ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อแปลกตา ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตากลวงโบ๋ไร้แวว เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อยให้ศิรัส
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"คุณท่านกลับมาแล้วหรือเ้าคะ" เสียงของเธอราบเรียบไร้ความรู้สึก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"พอดีเลยปราณี" ศิรัสตอบ "พาแขกของฉันไปที่ห้องปีกตะวันออก จัดเตรียมเสื้อผ้าและอาหารให้เรียบร้อย ดูแลเธอให้ดี อย่าให้คลาดสายตา"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"รับทราบเ้าค่ะ" ปราณีตอบรับ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แล้วจึงหันมาทางจีน่า ดวงตาที่ไร้แววนั้นจ้องมองเธอครู่หนึ่ง ทำให้จีน่ารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เชิญทางนี้เ้าค่ะ... คุณผู้หญิง"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำว่าคุณผู้หญิงทำให้จีน่าสะท้าน เธอไม่ใช่แขก แต่เป็นักโทษ... หรือของเล่นชิ้นใหม่ของเ้าของคฤหาสน์หลังนี้ต่างหาก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเดินตามร่างของปราณีไปเงียบๆ มือยังคงถูกศิรัสกุมไว้แน่น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ฉันจะตามไปทีหลัง" ศิรัสบอกจีน่าพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ตอนนี้เธอพักผ่อนไปก่อน ทำตัวตามสบาย... ในบ้านของเรา"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสปล่อยมือจีน่า ปล่อยให้หญิงสาวเดินตามปราณีขึ้นบันไดหินอ่อนไป
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าเหลียวกลับมามองศิรัสเป็ครั้งสุดท้าย เห็นร่างสูงสง่ายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง ดวงตาสีเทาหม่นจับจ้องเธอไม่วางตา ราวกับผู้คุมที่เฝ้ามองนักโทษคนสำคัญ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปราณีพาจีน่ามายังห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราไม่แพ้ห้องโถง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เตียงสี่เสาหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มีหน้าต่างบานสูงที่มองออกไปเห็นสวนกว้างใหญ่และท้องฟ้าสีประหลาดด้านนอก ทุกอย่างดูงดงาม แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงทอง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เสื้อผ้าอยู่ในตู้เสื้อผ้าเ้าค่ะ หาก้าสิ่งใด เรียกข้าได้เสมอ" ปราณีกล่าวเสียงเรียบ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ก่อนจะโค้งคำนับแล้วถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้จีน่าอยู่ตามลำพังกับความสับสนและความหวาดกลัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ต้าวแมวน้อยทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มองไปรอบๆ ห้องอย่างเลื่อนลอย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀นี่คือโลกใหม่ของเธอ โลกเวทมนตร์ที่ศิรัสพูดถึง มันทั้งน่าตื่นตาและน่าหวาดหวั่น เธอเป็อิสระจากวัลยาแล้ว...
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่กลับต้องมาตกอยู่ในเงื้อมมือของศิรัสแทน ชะตากรรมของเธอจะเป็อย่างไรต่อไป?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอจะมีวันได้กลับไปโลกเดิมอีกหรือไม่?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในขณะเดียวกัน ณ มิติอันมืดมิดที่วัลยาถูกส่งไป...
ความมืด... ความเย็นเยียบ... และความเงียบงัน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คือสิ่งแรกที่วัลยาััได้หลังจากถูกพลังของศิรัสดึงเข้ามายังที่แห่งนี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นหินขรุขระในถ้ำใต้ดินที่มืดมิด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มีเพียงแสงเรืองรองสีเขียวจางๆ จากผลึกคริสตัลประหลาดที่ผนังถ้ำเป็ครั้งคราวเท่านั้นที่พอให้มองเห็น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀อากาศหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น เธอลองรวบรวมพลังเวทที่พอมีอยู่บ้าง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกดทับพลังนั้นไว้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มันคืออาคมคุมขังที่ศิรัสพูดถึง "ศิรัส... นังเพื่อนทรยศ!" วัลยาสบถออกมาด้วยความเดือดดาล
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความอบอุ่นอ่อนโยนที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอก "บังอาจทำกับฉันแบบนี้... แล้วยังพรากจีน่าไปอีก!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ภาพใบหน้าหวานซื่อของจีน่าลอยเข้ามาในความคิด ความห่วงใยวาบขึ้นมาในใจ วัลยาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ ต้องไปช่วยจีน่า!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ที่นี่ไม่ใช่แค่ถ้ำธรรมดา แต่มันเหมือนเขาวงกตที่สลับซับซ้อน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเริ่มออกเดินอย่างระมัดระวัง พยายามััถึงพลังงานที่ผิดปกติ หรือช่องทางที่อาจเป็ทางออก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แกรก!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงบางอย่างดังขึ้นจากเงามืดข้างหน้า วัลยาหยุดกึก รวบรวมสมาธิ เตรียมพร้อมรับมือ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ร่างหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากความมืด มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายตั๊กแตนขนาดใหญ่
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สูงเกือบเท่าคน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ลำตัวเป็สีเงินแวววาวราวกับโลหะขัดเงา มีดวงตาสีแดงก่ำหลายดวงจับจ้องมาที่เธอ ขาคู่หน้าเป็เคียวแหลมคมสะท้อนแสงสีเขียวจางๆ อย่างน่าสะพรึงกลัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"สัตว์วิเศษเฝ้าอาคมสินะ" วัลยาพึมพำ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀รู้สึกถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างตั๊กแตนสีเงิน "คิดว่าจะขังฉันไว้ด้วยของเล่นแค่นี้ได้เหรอศิรัส!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ตั๊กแตนสีเงินไม่รอช้า มันส่งเสียงขู่แหลมสูงจนแสบแก้วหู ก่อนจะพุ่งเข้าใส่วัลยาด้วยความเร็วสูง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เคียวแหลมคมตวัดเข้าใส่หมายจะตัดร่างเธอเป็สองท่อน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมกับซัดพลังเวทสายลมเข้าใส่ร่างตั๊กแตน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แรงลมปะทะทำให้มันเสียหลักไปเล็กน้อย แต่มันก็หันกลับมาโจมตีต่อทันที เกราะสีเงินนั้นแข็งแกร่งกว่าที่คิด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ต้องหาจุดอ่อน!" วัลยาคิดในใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีอันดุร้ายของตั๊กแตนั์ไปพร้อมๆ กับสังเกตการณ์
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผู้ใช้เวทย์ลองใช้เวทน้ำแข็งสร้างกำแพงป้องกัน แต่เคียวอันคมกริบก็สามารถตัดผ่านได้อย่างง่ายดาย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงโลหะกระทบกันและเสียงะเิของพลังเวทดังสะท้อนไปมาในถ้ำ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเริ่มมีาแบ้างแล้ว แต่ความโกรธและความมุ่งมั่นที่จะออกไปช่วยจีน่าทำให้เธอยังคงยืนหยัดสู้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในจังหวะที่ตั๊กแตนสีเงินตวัดเคียวพลาดไป วัลยาสังเกตเห็นข้อต่อบริเวณโคนขาของมันดูมีสีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย อาจจะเป็จุดอ่อน!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอตัดสินใจเสี่ยง รวบรวมพลังเวททั้งหมดสร้างหอกน้ำแข็งขึ้นมา รอจังหวะที่ตั๊กแตนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง วัลยากลิ้งตัวหลบต่ำ ก่อนจะแทงหอกน้ำแข็งสุดแรงเข้าใส่ข้อต่อที่เล็งไว้!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เคร้ง!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงโลหะแตกดังขึ้น หอกน้ำแข็งทะลุผ่านเกราะตรงจุดนั้นเข้าไปได้ ตั๊กแตนสีเงินร้องโหยหวนด้วยความเ็ป มันสะบัดขาอย่างแรงจนหอกน้ำแข็งหัก แต่มันก็เสียการทรงตัวไปแล้ว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เธอซัดพลังเวทสายฟ้าเข้าใส่ร่างของมันซ้ำๆ อย่างรวดเร็ว ประกายไฟสีน้ำเงินสว่างวาบไปทั่วร่างสีเงิน เกิดเสียงะเิดังสนั่น!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ร่างของตั๊กแตนสีเงินกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะแน่นิ่งไป ควันสีดำลอยคละคลุ้งออกมาจากร่างของมัน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหอบหายใจหนัก มองซากศัตรูด้วยแววตาแข็งกร้าว เธอทำได้!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทันทีที่ตั๊กแตนสีเงินสิ้นฤทธิ์ วัลยาก็รู้สึกได้ว่าพลังกดดันที่ควบคุมพลังเวทของเธออยู่เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เหมือนกับการตายของมันทำให้ผนึกอาคมอ่อนกำลังลง
"ศิรัส... เตรียมตัวรับผลกรรมของเธอได้เลย!" วัลยากัดฟันกรอด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอหลับตาลง รวบรวมสมาธิ ััถึงร่องรอยพลังงานที่ศิรัสทิ้งไว้ตอนที่ส่งเธอมายังที่นี่ มันเป็ร่องรอยจางๆ แต่ก็พอจะตามไปได้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จากนั้นจึงเริ่มร่ายคาถาแกะรอย แสงสีทองอ่อนๆ ห่อหุ้มร่างของเธอ ก่อนที่ร่างนั้นจะเลือนหายไปจากถ้ำมืดมิดนั้น ทิ้งไว้เพียงซากตั๊กแตนสีเงินและผลึกคริสตัลที่ยังคงส่องแสงประหลาดต่อไป
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เป้าหมายของเธอมีเพียงหนึ่งเดียว...
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คือตามหาศิรัส และทวงจีน่ากลับคืนมา!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀าระหว่างแม่มดสองตนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ค่ำคืนต่อมาในคฤหาสน์เนเวอร์มอร์ผ่านไปอย่างเชื่องช้าและตึงเครียดสำหรับจีน่า เธอนั่งอยู่ในห้องนอนอันหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสี เห็นท้องฟ้าต่างมิติที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวประหลาดและดวงจันทร์สองดวงส่องแสงเรืองรอง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปราณีนำอาหารและเครื่องดื่มมาให้ตามเวลา แต่หญิงรับใช้หน้าตายผู้นั้นก็ไม่เอ่ยสิ่งใดนอกเหนือจากคำพูดที่จำเป็
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ารู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเื่ราวที่เกิดขึ้น ทั้งการปรากฏตัวของศิรัส การหายตัวไปของคุณวัลยา และการเดินทางมายังโลกเวทมนตร์อันแปลกประหลาดนี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอเป็เพียงนักศึกษาลูกคุณหนูที่ชีวิตพลิกผันอย่างไม่น่าเชื่อ และตอนนี้ เธอก็ติดอยู่ในกรงทองของแม่มดผู้ทรงอำนาจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ตูม!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอกคฤหาสน์ แรงสั่นะเืทำให้พื้นห้องสั่นไหว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าสะดุ้งสุดตัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังสวนกว้างใหญ่เบื้องล่าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ท่ามกลางแสงจันทร์ประหลาด ร่างสองร่างกำลังเคลื่อนไหวปะทะกันอย่างรวดเร็ว แสงเวทมนตร์หลากสีสันสาดกระจายราวกับดอกไม้ไฟ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันรุนแรง ร่างหนึ่งคือศิรัสในชุดหนังสีดำทะมัดทะแมง กำลังซัดพลังงานสีม่วงเข้มเข้าใส่คู่ต่อสู้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ส่วนอีกร่างหนึ่ง... คือวัลยา!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาอยู่ในสภาพที่ดูมอมแมมกว่าปกติเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและกรุ่นโกรธ เธอกำลังควบคุมพายุหมุนขนาดเล็ก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปัดป้องและโต้ตอบพลังของศิรัสด้วยเวทมนตร์สายลมและน้ำแข็งอย่างคล่องแคล่ว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ต้นไม้ในสวนหักโค่น พื้นดินเป็หลุมบ่อ แรงปะทะของเวทมนตร์ทำให้บรรยากาศรอบๆ บิดเบี้ยว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"คุณวัลยา!" จีน่าอุทานออกมาอย่างใระคนดีใจ เธอปลอดภัย! แต่... การต่อสู้ตรงหน้านี้มันคืออะไรกัน?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"คุณผู้หญิง โปรดอยู่ในห้อง อย่าออกไปข้างนอกนะเ้าคะ" เสียงราบเรียบของปราณีดังขึ้นข้างๆ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หญิงรับใช้มายืนอยู่ข้างเธอั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แม้จะมองการต่อสู้อันดุเดือดเบื้องล่างก็ตาม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"คุณปราณี! พวกเธอกำลังสู้กัน! ต้องทำอะไรสักอย่างสิคะ!" จีน่าร้อนรน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปราณีหันมามองจีน่าด้วยดวงตาไร้แววคู่เดิม "ไม่ต้องเป็ห่วงไปหรอกเ้าค่ะ คุณท่านทั้งสองก็เป็แบบนี้เสมอ"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เป็แบบนี้เสมอเหรอคะ?" จีน่าทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เ้าค่ะ" ปราณียืนยัน "มีเื่ให้ขัดแย้งกันตลอด โดยเฉพาะเื่ที่ต่างฝ่ายต่างก็้า... อย่างเช่นตอนทำธุรกิจโฮมสเตย์ร่วมกันที่โลกมนุษย์นั่นก็เถียงกันแทบเป็แทบตายเื่การออกแบบและการตลาด สุดท้ายก็หาทางลงตัวกันจนได้ เื่นี้... เื่ของคุณผู้หญิง... ก็คงเหมือนกันเ้าค่ะ เดี๋ยวท่านทั้งสองก็คงหาข้อยุติกันได้เอง"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำพูดของปราณีทำให้จีน่างุนงง นี่การต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ที่รุนแรงขนาดนี้เป็เื่ปกติของคนทั้งสองหรือ?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แล้วเธอกลายเป็สิ่งของที่พวกเธอแย่งชิงกัน เหมือนกับการทำธุรกิจอย่างนั้นหรือ?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความรู้สึกซับซ้อนตีรวนอยู่ในอก ทั้งโล่งใจที่วัลยาปลอดภัย ทั้งสับสนกับสถานการณ์ และทั้งรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าที่เป็เพียงสิ่งของให้คนแย่งชิง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀การต่อสู้เบื้องล่างทวีความรุนแรงขึ้น ศิรัสดูเหมือนจะเน้นพลังทำลายล้างที่รุนแรง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ส่วนวัลยาเน้นความเร็วและการควบคุมสถานการณ์ ทั้งคู่ดูไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่าง้าจีน่าไว้แต่เพียงผู้เดียว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"พอได้แล้วทั้งสองคน!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงทรงอำนาจเสียงหนึ่งดังก้องขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสองร่างในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเขาคือเ้าหน้าที่ผู้คุมกฎแห่งโลกเวทมนตร์ ปรากฏตัวขึ้นกลางวงต่อสู้อย่างรวดเร็ว ซึ่งหน้าจะมีแม่มดท่านอื่นแจ้งในความเสียงดัง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คนหนึ่งยกมือขึ้น สร้างม่านพลังงานสีทองสกัดกั้นเวทมนตร์ของทั้งศิรัสและวัลยาไว้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀อีกคนชี้คทาสั้นๆ ในมือไปยังแม่มดทั้งสอง ทำให้พวกเธอหยุดชะงัก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ศิรัสแห่งเนเวอร์ลอร์! วัลยาแห่งทอรัส! พวกท่านกำลังละเมิดกฎการใช้เวทมนตร์ในเขตชุมชน และก่อให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์สิน! การต่อสู้เพื่อแย่งชิงบุคคลถือเป็สิ่งต้องห้าม!" เ้าหน้าที่คนแรกกล่าวเสียงดังฟังชัด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสและวัลยาต่างมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอำนาจของผู้คุมกฎ ทั้งคู่ลดพลังเวทลง แต่ยังคงส่งสายตาอาฆาตให้กัน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เนื่องจากพวกท่านไม่สามารถตกลงกันได้ด้วยสันติวิธี และเื่นี้เกี่ยวข้องกับสิทธิเหนือบุคคลซึ่งเป็กรณีละเอียดอ่อน พวกท่านทั้งสองต้องไปให้การที่สถานีผู้รักษากฎหมายเวทมนตร์ เดี๋ยวนี้!" เ้าหน้าที่คนที่สองออกคำสั่ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสและวัลยาจำต้องยอมทำตาม ทั้งคู่ถูกเ้าหน้าที่คุมตัวหายไปในแสงวาบ ทิ้งไว้เพียงความเสียหายในสวน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าที่ยืนนิ่งอยู่บนหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินกว่าจะบรรยายได้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วันรุ่งขึ้น ณ ศาลสูงแห่งโลกเวทมนตร์
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บรรยากาศภายในห้องพิจารณาคดีนั้นทั้งโอ่อ่าและน่าเกรงขาม ผู้พิพากษาสูงวัยในชุดคลุมสีม่วงเข้มนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มองลงมายังศิรัสและวัลยาที่ยืนอยู่คนละฝั่ง โดยมีทนายความประจำตัวยืนอยู่เคียงข้าง จีน่าไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่เธอรู้ดีว่าชะตาของเธอกำลังจะถูกตัดสิน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀การพิจารณาคดีเต็มไปด้วยการโต้เถียงอย่างดุเดือด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทนายของศิรัสกล่าวหาว่าวัลยาบุกรุกคฤหาสน์และมีพฤติกรรมที่ไม่มั่นคงทางอารมณ์ อาจเป็อันตรายต่อจีน่าได้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสเพียงแต่ปกป้องจีน่าไว้ในที่ปลอดภัยเท่านั้น พร้อมทั้งนำเสนอหลักฐานที่อาจถูกปรุงแต่งด้วยเวทมนตร์
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แสดงถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างวัลยากับจีน่า
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ส่วนทนายของวัลยาก็โต้กลับอย่างเผ็ดร้อน กล่าวหาว่าศิรัสใช้เวทมนตร์ลักพาตัวจีน่า ทำร้ายร่างกายและกักขังวัลยาอย่างโเี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มีเจตนาจีน่าแต่เพียงผู้เดียวอย่างเห็นแก่ตัว พร้อมนำเสนอหลักฐานที่อาจถูกเสริมด้วยพลังความจริง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แสดงถึงความโหดร้ายและแผนการอันแยบยลของศิรัส
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งสองฝ่ายงัดหลักฐานและพยานซึ่งอาจเป็ภูตผีหรือสัตว์วิเศษที่ถูกบังคับมา มาสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผู้พิพากษานั่งฟังอย่างสงบนิ่ง ปล่อยให้การต่อสู้ทางกฎหมายดำเนินไป จนกระทั่งถึงเวลาตัดสิน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"จากการพิจารณาหลักฐานและคำให้การทั้งหมด..." ผู้พิพากษาเริ่มต้นกล่าว เสียงก้องกังวานไปทั่วห้อง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เป็ที่ประจักษ์ว่าทั้งสองฝ่ายต่างมีความผูกพัน และความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อคุณจีน่า... ซึ่งเป็ความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่ากฎหมายปกติจะตัดสินได้อย่างชัดเจน"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผู้พิพากษาหยุดเล็กน้อย กวาดตามองศิรัสและวัลยา "การใช้กำลังหรือเล่ห์เหลี่ยมเพื่อแย่งชิงไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง แต่การจะตัดสินให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้สิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในตอนนี้ ก็อาจนำมาซึ่งความขัดแย้งที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ดังนั้น..." ผู้พิพากษาเคาะค้อนไม้สามครั้ง เสียงดังกังวาน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ศาลจึงมีคำตัดสินดังนี้! เพื่อพิสูจน์ความเหมาะสมและความตั้งใจจริงของทั้งสองฝ่าย ศาลขอสั่งให้คุณศิรัสและคุณวัลยา ไปอาศัยอยู่ร่วมกันกับคุณจีน่า ณ คฤหาสน์เหมันต์นิรันดร์บนเทือกเขาหิมะสูงสุดขอบฟ้า เป็เวลาหกเดือน!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำตัดสินนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ แม้แต่ศิรัสและวัลยาก็ยังแสดงสีหน้าประหลาดใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เทือกเขาหิมะสูงสุดขอบฟ้าเป็สถานที่ทุรกันดารและหนาวเหน็บที่สุดแห่งหนึ่งในโลกเวทมนตร์ การใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นไม่ใช่เื่ง่าย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เงื่อนไขมีดังนี้" ผู้พิพากษากล่าวต่อ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ในระหว่างหกเดือนนี้ ทั้งสองท่านจะต้องดูแลคุณจีน่าให้ดีที่สุด พิสูจน์ให้ศาลและตัวคุณจีน่าเองเห็นว่าใครคือผู้ที่สามารถมอบความรัก ความอบอุ่น และความมั่นคงที่แท้จริงให้เธอได้ ท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายนั้น"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ห้ามใช้กำลังหรือเวทมนตร์บังคับขู่เข็ญคุณจีน่า หรือทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่งอย่างเด็ดขาด หากมีการละเมิด ศาลจะตัดสิทธิ์ทันที!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เมื่อครบกำหนดหกเดือน ศาลจะพิจารณาจากพฤติกรรมของทั้งสองท่าน และที่สำคัญที่สุด... คือความรู้สึกของคุณจีน่า" ผู้พิพากษาเน้นย้ำ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ผู้ใดที่สามารถอดทนต่อบททดสอบนี้ ดูแลคุณจีน่าได้ดีกว่า และทำให้คุณจีน่าเลือกที่จะมอบหัวใจให้... ผู้นั้นจึงจะได้รับการยอมรับจากศาล และมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะได้หัวใจ... และแต่งงานกับคุณจีน่า หากเธอปรารถนา"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำตัดสินสุดท้ายนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคนที่เกี่ยวข้อง มันไม่ใช่แค่การพิสูจน์ความอดทนหรือความสามารถในการดูแล
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หากแต่มันคือการแข่งขันเพื่อแย่งชิงหัวใจของจีน่า โดยมีสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเป็เดิมพัน และมีอิสรภาพในความรักของจีน่าเป็ผู้ตัดสินสูงสุด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสและวัลยามองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความท้าทายและประกายแห่งการแข่งขันครั้งใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธออาจไม่ชอบใจนักที่ต้องไปอยู่ในที่ห่างไกลและหนาวเหน็บเช่นนั้น แต่เพื่อจีน่าแล้ว...
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธอก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บททดสอบ ณ ดินแดนน้ำแข็ง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเดิมพันครั้งนี้ สูงค่ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ
253
