มู่อวู่ซวงส่ายหน้า “ยังไม่พอ อย่างน้อยต้องถึงขั้นาายอดยุทธ์ถึงจะได้”
าายอดยุทธ์ต้องเก่งกาจกว่าท่านอาเล็กมากไปอีกขั้นหนึ่ง มู่เฉียนซีถึงกับอึ้งไป
“ที่จริงแล้วซีเอ๋อร์ไม่จำเป็ต้องกังวลใจในเื่นี้ เ้าจะไม่แข็งแกร่งก็ไม่เป็ไร คอยดูแลตระกูลมู่ ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุข อาเล็กจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเ้าแม้แต่น้อย ข้าไม่อยากให้เ้าเดินบนเส้นทางอันตรายเพื่อก้าวไปสู่ความแข็งแกร่ง”
มู่เฉียนซีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อาเล็ก พูดความจริง วันนี้เป็วันที่พวกเราได้พบเจอ ท่านยังไม่รู้จักข้าดีพอ”
นางเงยหน้า เอ่ยขึ้น “ข้ามู่เฉียนซีมาถึงที่นี่ ย่อมไม่ใช้ชีวิตธรรมดาทั่วไป แน่นอนว่าจะไม่ใช้ชีวิตภายใต้การดูแลปกป้องจากใคร”
“สมแล้วที่เป็ลูกสาวของพี่ใหญ่” มู่อวู่ซวงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ในเมื่อซีเอ๋อร์ได้ตัดสินใจเลือกแล้ว อาเล็กก็จะสนับสนุนเ้าโดยไร้เงื่อนไขใด ๆ”
มู่เฉียนซีจับรถเข็นของเขา ดันรถเข็นไปข้างหน้าเพื่อกลับเรือนเข้าไปพักผ่อน “พยายามไปให้ถึงระดับาายอดยุทธ์นั้นสำคัญมาก แต่ว่าหาวิธีรักษาดวงตาและขาของอาเล็กก็สำคัญเช่นเดียวกัน อาเล็กเชื่อใจข้าไหม ?”
“ถ้าไม่เชื่อใจซีเอ๋อร์ในตอนนี้ ข้าจะเชื่อใจใครได้ ?”
ขาทั้งสองข้างของเขา ท่านพ่อพี่ใหญ่และพี่รองต่างดั้นด้นค้นหาวิธีรักษาไปทั่วทุกที่ แต่ไม่มีใครสามารถรักษาให้หายได้
ดวงตาของเขาคู่นี้ถูกวางยาพิษ ถูกทำลายไปหมดแล้ว
ในใต้หล้านี้ถ้าใครบอกว่าสามารถรักษาเขาให้หายได้ เขาก็ทำได้แต่เพียงยิ้มตอบ ไม่นำมาใส่ใจ
แต่นี่ซีเอ๋อร์เป็ผู้เอ่ยขึ้นเขากลับเชื่อ เชื่อโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ
นี่คือหลานสาวคนที่เขารักและทะนุถนอมมากที่สุด
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านอาเล็กผิดหวัง”
หลังจากพามู่อวู่ซวงมาพักผ่อนที่ห้องแล้ว มู่เฉียนซีก็ได้กลับไปที่เรือนของตน หลิงซือหลินได้นำตำราเกี่ยวกับการปรุงยาของอวิ๋นเซิ่งมาให้แล้ว
ส่วนหนึ่งมีตำราแนะนำสมุนไพริญญาหลายชนิดที่จำเป็ต้องเรียนรู้
สมุนไพรธรรมดาของดินแดนนี้กับสมุนไพรของหัวเซี่ยมีความคล้ายคลึงกันมาก แต่สมุนไพรที่ให้ผลและมีประสิทธิภาพมากจะถูกเรียกว่าสมุนไพริญญา
สมุนไพริญญาแบ่งได้ถึงเก้าระดับ ยิ่งมีระดับสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งหาได้ยากมากเท่านั้น ในแคว้นจื่อเยี่ยสมุนไพริญญาระดับสามถือเป็สมบัติของแคว้นได้เลย
หากอยากจะรักษาร่างกายของท่านอาเล็กให้หายก็จำเป็ต้องศึกษาวิชาปรุงยาของดินแดนนี้
ใช้เวลาหนึ่งคืน มู่เฉียนซีได้อ่านตำราขั้นพื้นฐานทั้งหมด มองบนโต๊ะที่มีสูตรการปรุงยาระดับหนึ่งอยู่หลายชนิด
สูตรการปรุงยาเป็สิ่งที่มีมูลค่ามาก ถึงแม้ตระกูลมู่มั่งคั่งร่ำรวยในระดับต้น ๆ ในแคว้นจื่อเยี่ยก็มีแค่เพียงสูตรปรุงยาระดับหนึ่ง
มู่เฉียนซีสะบัดมือ “ไปสืบมา ในแคว้นจื่อเยี่ยที่ใดมีตัวยาจินอวี่ซูหวงจือขั้นสอง
เจ็ดวันต่อมา อาเล็กของนางต้องเปลี่ยนตัวยา สิ่งนี้ไม่สามารถละเลยได้
ระบบการหาข่าวสารของตระกูลมู่ดีมากในแคว้นจื่อเยี่ย เพียงไม่นานนางก็รับข่าว ตัวยาจินอวี่ซูหวงจือในแคว้นจื่อเยี่ยนี้มีอยู่แห่งหนึ่ง อยู่ที่จวนของเยี่ยอ๋อง
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ แสดงถึงความร่ำรวย “ซื้อ ไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ ซื้อมาให้ข้าทั้งหมด” ถึงใช้เงินเยอะมากเท่าไรก็ไม่สำคัญเท่ากับร่างกายของท่านอาเล็ก
คนผู้นั้นกระตุกมุมปาก “นายหญิง นั่นคือจวนของเยี่ยอ๋อง เยี่ยอ๋องไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่ไหนแต่ไรไม่มีใครซื้อของจากจวนเยี่ยอ๋องได้สำเร็จ”
“ถ้าฝ่ายนั้นไม่ยินยอม ก็ส่งองครักษ์เงาไปแย่งชิงมา”
“นายหญิงนั่นคือจวนเยี่ยอ๋อง” คนนั้นยังคงส่งเสียงเน้นย้ำ
“จวนเยี่ยอ๋องแล้วทำไม ? ไม่ใช่แค่จวนของท่านอ๋องเหรอ ?”
“มีข่าวเล่าลือกันมาว่าจวนเยี่ยอ๋องเป็ดังเช่นนรกอเวจี หากผู้ใดรุกล้ำเข้าไปจะไม่มีโอกาสกลับออกมาแม้แต่กระดูกยังไม่มีเหลือ”
“แม้แต่ความสามารถขององครักษ์เงาก็ไม่ได้หรือ ?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม
“ถึงแม้องครักษ์เงาจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มอีกสักสิบเท่า ข้าน้อยก็เกรงว่าจะไม่ได้”
นรกอเวจี ทำไมฟังดูคุ้น ๆ
“นำแผนที่จวนเยี่ยอ๋องมาให้ข้า”
“ขอรับ”
ยามค่ำคืนที่มืดมิดลมพัดแรง ผู้นำตระกูลมู่ออกมาด้วยตนเอง อยากจะเห็นว่าจวนเยี่ยอ๋องน่ากลัวสมคำเล่าลือหรือไม่
เมื่อนางไปตามแผนที่ของจวนเยี่ยอ๋องแล้ว นางถึงกับผงะไป ดูเหมือนนางทายถูกแล้ว มันคือจวนของเ้าก้อนน้ำแข็งนั่นจริง ๆ
“จะเข้าไปดีหรือเปล่า ?”
ร่างกายของอาเล็กไม่สามารถทนรอได้ วันนี้ยังไงต้องนำของมาให้ได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว มู่เฉียนซีก็เข้าไปในจวนเยี่ยอ๋อง
ถ้าหากเป็ผู้อื่น การก้าวเข้าไปก็เหมือนกับการเข้าสู่ประตูแห่งความตาย
แต่ว่ามู่เฉียนซีนั้นไม่เหมือนกัน พ่อบ้านไป๋ได้สั่งเรียบร้อยแล้วว่ามู่เฉียนซีสามารถเข้าออกจวนเยี่ยอ๋องได้ตาม้า ดังนั้นอันตรายที่อยู่โดยรอบจวนเยี่ยอ๋องไม่สามารถทำอันตรายมู่เฉียนซีได้แม้แต่น้อย
นางรู้จักห้องยาของจวนเยี่ยอ๋อง นางจึงเดินไปตามทางที่คุ้นเคย
“นายท่าน มีคนลอบเข้ามาในจวน”
หมอกสีขาวปกคลุม เผยให้เห็นเงาแผ่นหลังที่งดงามท่ามกลางหมอกขาว
เมื่อได้ยิน จิ่วเยี่ยยังคงไม่เคลื่อนไหว ใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ เพียงแค่ดวงตาที่ปิดอยู่ได้ลืมตาขึ้นมา
มีเพียงคนพิเศษเท่านั้นที่สามารถเข้าออกจวนเยี่ยอ๋องได้แล้วไม่ตาย
“ข้าน้อยขอลา”
มู่เฉียนซีรีบหยิบตัวยาจินอวี่ซูหวงจือ แต่เมื่อเห็นไฟห้องพักในจวนเยี่ยอ๋องดับไปก็พลันหยุดชะงัก
นางเป็หมอปีศาจผู้สง่างาม มีหลายคนร้องไห้ขอให้นางรับสิ่งของอันมีค่า แต่สภาพในตอนนี้ต้องมาขโมยของจากผู้อื่น
ชายผู้นั้นไม่เคยแพร่งพรายข่าวว่านางศาลานิรันดร์ แต่กลับให้ของล้ำค่ากับนางอีกมากมาย นางมาทำแบบนี้รู้สึกว่ารับไม่ได้จริง ๆ
เขียนหนังสือขอยืมดีกว่า ถึงเวลาเหมาะสมค่อยนำมาคืน
ขณะที่มู่เฉียนซีเตรียมหนังสือขอยืมเสร็จแล้วและเตรียมตัวนำไปวางที่ห้องของซวนหยวนจิ่วเยี่ย
-- แอ๊ด! --
ประตูข้างหน้าก็ถูกเปิด เผยให้เห็นเงาคนผู้หนึ่ง
ใบหน้าอันงดงาม แม้แต่แสงของดวงจันทร์ยังหม่นหมองลงเมื่อเทียบกับใบหน้าและดวงตาสีฟ้าที่แฝงด้วยความเยือกเย็นสามารถแช่แข็งผู้คนได้
.
.
.
400
