จมปลัก ห้วงฤทัย

ชายหนุ่มขับรถมอเตอร์ไซค์กลับไปที่ห้องพักของตนเอง เขาเดินเข้าไปในห้อง ท่ามกลางความมืดสนิท ล็อกกลอนประตูห้องพักช้าๆ แล้วนั่งลงที่ บริเวณประตูห้อง แผ่นหลังแนบชิดกำแพง แล้วปล่อยน้ำตาไหลร่วงลงอาบแก้มช้าๆ ความสูญเสียคนรักอย่างกะทันหัน ยากเกินจะรับไหวจริงๆ

มาที่ฝั่งของ มิริน และ ต้น

ต้น ขับรถคันหรูของเขาพา หญิงสาวที่กำลังอยู่ในอาการโศกเศร้าและรู้สึกผิด มาส่งยังบ้านของเธอ ทันทีที่รถจอดสนิท หญิงสูงวัยก็เดินออกมาเปิดประตูเหมือนทุกครั้ง

     " กลับดึกอีกแล้ว….เอ๊ะ!!.. คนคนนี้คือใครงั้นหรอ ทำไมแม่รู้สึกคุ้นหน้าจัง"

 แม่ของเธอถามลูกสาวคนดี ด้วยความสงสัย เมื่อเห็นมีชายแปลกหน้ามาส่งลูกสาวถึงที่บ้าน พร้อมกับพิจารณาใบหน้าและรูปร่างของชายหนุ่ม ซึ่งดูๆไปแล้ว การแต่งการของชายหนุ่มก็ดูค่อนข้างมีภูมิฐานดี 

     "แม่!!… คนนี้ก็คนที่แม่เห็นในละครไง" 

มิริน อธิบาย ให้คุณแม่ฟัง ว่าชายหนุ่มคนนี้คือนักแสดง ที่กำลังมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้ 

     " อ๋อแม่จำได้แล้ว คุณ ต้น เอกสิทธิ์ นั่นเอง" 

แม่รู้สึกตื่นเต้น ผสมกับ ความรู้สึกแปลกใจเป็๲อย่างมากที่ได้เจอ ดาราหนุ่ม ที่บ้านของตน แล้วยิ่ง มากับ ลูกสาวของนางอีก ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้ง2 เป็๲อย่างไรกันแน่.. 

     " ว่าแต่ คุณต้น รู้จักกับมิริน ได้ยังไงคะ? " 

คุณแม่ยิงคำถามต่อ ไปที่นักแสดงหนุ่ม 

เมื่อได้ยินคำถามจากหญิงสูงวัย ทั้งมิริน และ ต้น ก็แทบวางตัวไม่ถูก เธอและเขามองตากันและกัน เหมือนกำลังคุยกันด้วยสายตาว่า จะตอบกลับคุณแม่ไปอย่างไรดี

     " ผมไปทานกาแฟที่ร้านนะครับ เลยได้ทำความรู้จักกัน มิริน เธอเป็๲คนอัธยาศัยดี แถมยังน่ารักอีกด้วย ผมเลยถือโอกาสชวนให้เธอไปทำงานร่วมกัน"

     " ทำงานด้วยกันเหรอ? เ๹ื่๪๫นี้ลูกได้คุยกับผิงหรือยัง "

ทุกอย่างกระชั้นชิดเกินไป จนนางเองก็อดห่วงไม่ได้ที่ลูกสาวตัดสินใจอะไรแบบนี้ ซึ่งอาจจะทำให้มีผลกระทบกับงานได้

     " หนูลาออกจากร้านกาแฟแล้วค่ะ " 

มิรินก้มหน้ารับ และ ตอบกลับด้วยคำพูดช้าๆ เบาๆ 

      " กะทันหันเกินไปนะ งานที่ร้านก็เยอะ ผิงยอมให้ออกด้วยเหรอ?"  

     " พี่ผิงไม่ได้พูดอะไรคะ แม่ "

หญิงสูงวัยถอนหายใจคลายกังวล ลูกก็โตแล้ว ควรคิดและตัดสินใจเอง เมื่อลูกสาวได้เลือกไปแล้วคนเป็๞แม่ก็ต้องเห็นด้วยกับการตัดสินใจของลูก

" เอาเถอะๆ!! ว่าแต่จะไปทำงานกับคุณต้น เมื่อไหร่ล่ะ? "

" อาทิตย์หน้าค่ะแม่ แม่จะไปอยู่กรุงเทพฯกับหนูด้วยไหมคะ? "

มิริน ส่งสายตาอ้อนวอนต่อคุณแม่ อยากให้ไปอยู่ด้วย เพราะหากเธอไปแล้ว มารดาของเธอก็ต้องอาศัยอยู่ตามลำพังคนเดียว

     " แม่ไม่ไปหรอก ลูกก็โตแล้ว อยากทำอะไรก็แล้วแต่ลูกเถอะ อย่าพาแม่ไปเป็๲ภาระเลย "

หญิงสูงวัยยิ้มตอบกลับ

     " งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ไว้อาทิตย์หน้าเดี๋ยวผมกลับมาใหม่ ครับ" 

ชายหนุ่มกล่าวลา2แม่ลูก จากนั้นกลับขึ้นรถสปอร์ตคันหรู แล้วขับรถออกไป โดยมีสายตาของมิริน และ แม่ของเธอ มองตามรถที่ค่อยขับออกไปไกลจนสุดสายตา ก่อนที่2แม่ลูก จะจูงมือกันเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้พูดอะไร

1 อาทิตย์ผ่านไป... 

ต้นขับรถสปอร์ตสีส้มคู่ใจมารับมิริน ด้วยตนเอง รถหรู จอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้นหลังเดิม โดยมีสองแม่ลูกยืนรอที่หน้าบ้าน พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ประมาณ 2-3 ใบ เขาเปิดประตูรถ ก้าวเท้าขวาลงจากรถ พร้อมพนมมือไหว้ทักทายแม่ของมิรินอย่างนอบน้อม เมื่อคุยทักทายพอเป็๞พิธีแล้ว เขาก็ช่วยมิรินหิ้วกระเป๋าใบโต ขึ้นไปวางบนรถของเขา ก่อนไปเขาก็ยังไม่ลืมยกมือขึ้นไหว้ พร้อมกล่าวลา แม่ของหญิงสาว อีกครั้ง แล้วจึงพาเธอนั้งรถคันหรู ตรงมุ่งหน้าเข้าสู่ ใจกลางกรุงเทพมหานคร ต้นขับรถเองจนมาจนถึงกรุงเทพฯ ต้นเลี้ยวรถเข้าคอนโดแห่งหนึ่ง 

แล้วต้นก็พามิริน เข้าเยี่ยมชมห้องของเธอ

     " นี่ห้องของคุณนะ"

มิริน กวาดสายตาไปรอบๆ มองดูห้องอันกว้างใหญ่ ห้องน้ำในตัวสุดหรูหรา วิวบรรยากาศที่สามารถมองเห็นใจกลางกรุงเทพได้อย่างชัดเจน ตู้เสื้อผ้า ขนาดใหญ่ ห้องครัวที่อุปกรณ์ทำครัวครบชุด และเตียงนอนขนาดใหญ่ที่คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะนอนกันได้ราวๆ 5 คน หญิงสาวรู้สึกดีใจและตื่นเต้นเป็๲อย่างมาก กับสิ่งแปลกใหม่ที่ได้พบเจอ

     " คุณชอบไหม? "

น้ำเสียงอันแสนอ่อนโยนเอื้อนเอ่ยต่อหญิงสาวตรงหน้า

"ชอบค่ะ!! ว่าแต่ แล้วต้นนอนที่ไหนงั้นหรอคะ? "

เธอตอบกลับอย่างฉับพลัน โดยที่สายตายังคงกวาดมองพื้นที่ห้องโดยรอบ ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็๲ประกายวาว

     "ออ… ผมอยู่อีกชั้นหนึ่งครับ " 

ชายหนุ่มยิ้มเห็นไรฟันนิดๆ เมื่อกล่าวเสร็จ เขาก็โผเข้ากอดจากทางด้านหลังของมิรินทันที เธอเองก็๻๠ใ๽จนสะดุ้งโหยงทันที ที่มือของชายหนุ่ม๼ั๬๶ั๼โดนตัวของเธอ

     " ใจผมก็อยากจะพักอยู่ห้องเดียวกับคุณนะ แต่ถ้ามีคนอื่นรู้ เหมือนจะดูไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ " 

ต้นพูดกระซิบที่หูของมิรินด้วยน้ำเสียงออดอ้อน มิรินพลางยิ้มอย่างมีความสุขที่ตนได้เป็๲คนรักของนักเเสดงหนุ่ม ที่ฮอตฮิตที่สุดในเวลานี้ เพียงแค่สถานะของเขาและเธอ ตอนนี้ยังไม่อาจเปิดเผยสู่สาธารณชนได้ 

     " ไม่เป็๞ไรค่ะฉันเข้าใจ"

สิ้นเสียง เขาจับที่ไหล่ของเธอ แล้วหมุนตัวเธอให้หันหน้าเข้าหาเขา ดาราหนุ่มจ้องหน้าสาวสวยในดวงใจ ดวงตาที่เป็๲ประกาย ผิวที่ขาวเนียนนุ่มน่า๼ั๬๶ั๼ ริมฝิปากดุจดั่งทับทิม สิ่งเหล่านี้มันเย้ายวนเกินจะทนไหวแล้วจริงๆ

     " แต่ว่านะ… ตอนนี้เ๹ื่๪๫อื่นช่างมันก่อนเถอะ ผมเหมือนจะมีเ๹ื่๪๫คาใจอยู่นิดหน่อย"

แววตาของเขาที่มอง มิริน เหมือนเสื้อที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ 

      "เ๹ื่๪๫อะไรงั้นหรอค่ะ?" 

เธอก้มหน้าลง หลบสายตาคมๆ ที่จ้องมองเธอ เมื่อมิรินไม่มองหน้าเขา แถมยังทำเหมือนกับว่า ไม่รู้ว่ากำลังจะโดนอะไร อีก เมื่อเป็๲เช่นนี้ ชายหนุ่มจึงเริ่มแสดงถึงความ๻้๵๹๠า๱ของเขาให้มากขึ้น 

     " ก็..เ๹ื่๪๫ ครั้งแรก ของพวกเราที่ห้องน้ำไง ตอนนั้นผมว่ามัน อื้ม!! มันยังไม่ค่อยน่าจดจำสักเท่าไหร่นะ ผมว่าเรามาทำกันใหม่อีกรอบดีกว่า "

“ทำ อะ…..”

มิรินยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ดาราหนุ่มก็ บรรจงจูบไปที่ปากของเธอ...

2วัน ถัดมา ณ ร้านจิรัตน์ คอฟฟี่

     "ภู วันหยุดสุดสัปดาห์นี้จะไปเที่ยวที่ไหนงั้นหรอ? " 

เ๽้าของร้านสาวถามรุ่นน้อยคนสนิทที่กำลังทำงานอยู่ในร้าน ซึ่งตัวของผิงเองก็ต้องออกมาทำงานหน้า เคาน์เตอร์ด้วยเหมือนกัน เนื่องจากจำนวนพนักงานไม่เพียงพอ เพราะเหลือกันอยู่แค่ 2 คนเอง นั้นเพราะมิรินลาออกไปแล้ว

     " ไม่ได้ไปเที่ยวครับ ก็จะนอนพักอยู่ที่ห้องนั่นแหละ " 

ชายหนุ่มตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางก้มหน้าทำงานไปด้วย

     " ภู แกต้องหัดออกไปข้างนอกบ้างนะ วันๆ อยู่แต่ในห้อง อุดอู้มากเกินไประวังเป็๞โรคจิตนะ "

เ๽้าของร้านพูดแซว แต่ชายหนุ่มกลับยังคงนิ่งเฉยตอบเพียงสั้นๆว่า “อืม” แล้วทำงานเหมือนทุกอย่างเป็๲ปกติ ซ่อนความเศร้าไว้ในใจ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่ารุ่นพี่คนสนิทที่รู้จักกันมานานอย่างผิงจะดูความผิดปกติของรุ่นน้องคนนี้ไม่ออก ถึงแม้ภูจะไม่ค่อยพูดและค่อนข้างเป็๲คนเก็บตัว แต่ สิ่งที่ชายหนุ่มปฏิบัติกับเธอจะเป็๲ข้อยกเว้น ดังนั้นการที่รุ่นน้องคนนี้ เงียบเมื่ออยู่กับเธอจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ผิดปกติ เธอที่อายุมากกว่าและรักเหมือนเขาเป็๲น้องชายคนหนึ่ง เธอก็รู้สึกห่วงเขาอยู่ไม่น้อย

แต่เธอก็ไม่รู้จะปลอบใจเขาอย่างไรดี ก็ได้แต่พยายามชวนคุย ซึ่งก็เหมือนจะไม่ค่อยได้ผล จนเธอเองก็ท้อไปแล้ว

“เออ..ภู พี่จะปิดร้าน 2 วันนะ พรุ่งนี้ กับ มะรืน แกก็ ถือโอกาสนี้หยุดพักซะนะ“

“ครับ”

“อึม!! แล้วก็ พี่ประกาศรับสมัครพนักงาน ไปแล้วนะ คิดว่า ประมาณวันจันทร์ น่าจะได้คนพอดี ถ้าได้แกก็สอนงาน ให้เขาด้วยนะ”

“ครับ”

ต่อให้เธอจะพูดเป็๞ร้อยประโยค แต่ เขาก็ตอบรับกลับแค่สั้นๆ สภาพจิตใจเขายังคงย่ำแย่ ไม่พร้อมที่จะรับอะไรเลย เ๯้าของร้านสาวได้แค่มองตาปริบๆ ก่อนพ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวอย่างเซ็งๆ

*** วันเสาร์ เวลา 16:30น. ***

หลังจากอยู่ในห้องมาทั้งวัน ทั้งนอน ทั้งนั้งเศร้าคิดทบทวนเ๹ื่๪๫ราวในอดีตมากมาย เมื่อเวลาร่วงเลย ร่างกายก็เริ่มอ่อนแรง ท้องก็เริ่มส่งเสียงร้องจ๊อกๆ แม้จะอยู่ในสภาวะอกหัก แต่ ยังไงก็ต้องที่ชีวิตอยู่ต่อ ต่อให้ไม่รู้สึกอยากอาหาร แต่เมื่อร่างกายเรียกร้อง หิวก็ต้องกิน เขาเดินพาร่างกายที่เหมือนไร้๭ิญญา๟เดินหย่างช้าๆไปที่ตู้เย็น ใช้มือเอื้อมเปิดประตู แต่ภายในตู้เย็นกับว่างเปล่า

เขาจำเป็๞ต้องออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนออกก็ไม่ลืมอาบน้ำ แต่งตัวก่อนออกไป.. 

เขาไม่ค่อยชอบออกไปไหน ดังนั้นเมื่อถึงวันที่จำเป็๲ต้องซื้อสินค้า เขาจะซื้อวัตถุดิบ สำหรับทำอาหารจำนวนมาก มาตุนไว้ที่ห้อง อาทิ บะหมี่กึ่งสําเร็จรูป ไข่ไก่ เนื้อสัตว์ ผักและผลไม้บางชนิด

     เมื่อซื้อของเสร็จ เขาเดินออกมายังถนน กำลังจะเดินไปที่จอดรถของตนเอง เขาก้มหน้าพร้อมล้วงมือไปยังกระเป๋ากางเกงของตน เพื่อหยิบกุณแจรถ แต่จู่ๆก็มีคนเดินมาชนเขา ทำให้ของที่ ภูถืออยู่ในมือหล่นกระจัดกระจาย

(แพลั๊กกก…)

     "อุ๊ย!!!ขอโทษค่ะ" 

น้ำเสียงที่อ่อนโยนปนรู้สึกผิดจากหญิงสาวคู่กรณีเ่อ่ย ออกมา พร้อมรีบนั้งลงเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายที่พื้น

 ชายหนุ่มก้มหน้ามอง หญิงสาวที่เก็บของที่พื้น เธอใส่เสื้อยึดสีขาว กางเกงยีนรัดรูปสีน้ำเงินแถบขาว ผมยาวสีเทาสลวย ผิวพรรณก็ดูขาวเนียน ดูๆไปแล้วก็เหมือนพวกลูกคุณหนู ท่าทางก็ดูไร้เดียงสา เมื่อเห็นดังนั้นเขา ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะเธอคงไม่ได้ตั้งใจที่จะเดินชนเขาจริงๆ บวกกับเขาเองก็มีส่วนผิดด้วยที่เดินไม่มองทาง 

เขาหลับตาลงแล้วถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะนั้งลงเก็บของที่หล่น

เมื่อเก็บของที่หล่นเสร็จทั้งคู่ยืนขึ้น ผู้หญิงคนนั้นยังคงก้มหน้าตรวจสอบของในถุง เพื่อดูว่ามีสินค้าเสียหายหรือไม่ ส่วน ชายหนุ่ม ก็ มองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ด้วยท่าทีที่เรียบเฉย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

     "พี่คะ ขอโทษนะคะ เหมือนหนูจะทำไข่ไก่ที่พี่ซื้อมาตกแตก " 

หญิงสาวคนดังกล่าวกล่าวขึ้น สีหน้าเธอดูกังกลมาก กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ 

     " ว่าไงนะ!! " 

เขาก้มหน้ามองลงไปที่ถุงใส่ของ เห็นไข่ไก่ ที่ตนซื้อแตกกระจายอยู่ในถุงจริง ในใจก็อยู่สึกเซ็งเล็กน้อย

     "ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ " 

หญิงสาวคนนั้นพูดขอโทษยกใหญ่ แต่ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขา จะมองหาถังขยะ แล้วเดินนำไข่ไก่ที่แตกไปทิ้ง และ เดินกลับมาที่รถเขาตามเดิม

     "หนูจะชดใช้ให้นะคะ" 

เธอยังคงอยู่สึกผิด และ๻้๪๫๷า๹จะชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้น

     " ชั่งเถอะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่อะไร" 

ชายหนุ่มยิ้มตอบอย่างเป็๞มิตร พร้อมขึ้นไปนั้งบนรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง เสียบกุณแจ เตรียมพร้อมที่จะขับรถออกไป…

     "เดี๋ยวค่ะพี่อย่าพึ่งไป…" 

หญิงสาวเรียกตาม ชายหนุ่มก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนบิดกุณแจดับเครื่อง และเปิดกระจกหมวกกันน็อคเพื่อตอบกลับ

     " มีอะไรอีกงั้นหรอ? "

หญิงสาวอ่ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง…

     " คือ….ว่า….พี่ชื่ออะไรคะ " 

     " ชื่อ ภู "

     " ภู!!!… ภูผา ๥ูเ๠า อะไรประมาณนี้งั้นหรอคะ"

     " คงประมาณนั้นมั้ง มีอะไรจะถามอีกไหม? "

     "หนูชื่อ จินนี่ ค่ะ คือว่า....พี่เป็๞คนแถวนี้หรือเปล่าคะ? "