เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว รถบรรทุกพุ่งชนเข้ากับรถเก๋งที่กำลังขับมาตามถนนในยามค่ำคืน ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งถูกโยนกระเด็นออกจากรถ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปพร้อมกับความเ็ปที่แสนสาหัส
หวังเจี้ยน ชายหนุ่มวัย 23 ปี นักศึกษาธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในเมืองใหญ่ เขารู้สึกได้เพียงความมืดมิดและว่างเปล่ารอบตัว สติสัมปชัญญะของเขาค่อยๆ เลือนหายไปจนกระทั่ง...
"ระบบเริ่มต้น: การถ่ายโอนิญญาสำเร็จ 100%"
เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของเขา หวังเจี้ยนลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ห้องในโรงพยาบาล หรือแม้แต่สถานที่ที่เขาคุ้นเคย ท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดอบอุ่น และต้นไม้สูงใหญ่ที่ล้อมรอบสร้างความสับสนในจิตใจของเขา
"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น?" หวังเจี้ยนพึมพำ
เขามองดูมือตัวเอง ร่างกายผอมแห้งที่ดูอ่อนแอจนผิดปกติ ก่อนที่จะพบเงาสะท้อนในแอ่งน้ำใกล้ๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว
“นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง หวังเจี้ยนหันไปพบกลุ่มชายหนุ่มในชุดสีเข้ม พวกเขามองมาที่เขาด้วยสายตาดูถูก หนึ่งในนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
"ไงล่ะ เ้าหลินฟาง คนอ่อนแอประจำตระกูลหลิน คงเจ็บใจสินะที่ถูกคู่หมั้นบอกเลิกต่อหน้าผู้คน!"
"ใช่! คู่หมั้นของเ้าก็ยังดูถูกเ้าเหมือนเดิม ไอ้ขยะ! ฮ่าๆ!"
คำพูดเ่าั้สะท้อนในหัวของหวังเจี้ยนอย่างเ็ป แต่สิ่งที่น่าสงสัยยิ่งกว่าคือชื่อ "หลินฟาง" ที่พวกนั้นพูดถึง และความทรงจำที่เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
เขาไม่ได้เป็หวังเจี้ยนอีกต่อไปแล้ว แต่เป็ "หลินฟาง" ชายหนุ่มที่ไร้พร์ด้านการฝึกยุทธ์ ถูกเหยียดหยามว่าเป็ขยะของตระกูลหลิน และเพิ่งถูกคู่หมั้นตัดสัมพันธ์อย่างอับอาย
"ระบบฝึกฝนเริ่มต้นการติดตั้ง..."
เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูชัดเจนและแปลกประหลาดกว่าครั้งก่อน
"ผู้ใช้งานได้รับโอกาสเริ่มต้นใหม่ ภารกิจแรก: ฟื้นพลังปราณขั้นพื้นฐานภายใน 3 วัน รางวัล: การปลดล็อกเคล็ดวิชา 'หมัดัคลั่ง' หากล้มเหลว: พลังชีวิตลดลง 50%"
หลินฟาง (หรือหวังเจี้ยนในร่างใหม่) เบิกตากว้าง
"นี่มัน...ระบบ? เหมือนเกมเลยงั้นเหรอ?"
ขณะที่เขายังสับสน เสียงระบบดังต่อเนื่องโดยไม่ให้เวลาตั้งตัว
"เตือน: การเพิกเฉยต่อภารกิจจะถูกนับเป็การล้มเหลว"
หลินฟางกำหมัดแน่น แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ในร่างนี้ หรือระบบที่ปรากฏในหัวนี้คืออะไร แต่เขารู้ว่าตอนนี้ เขาต้องลุกขึ้นต่อสู้ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง
"ถ้าโลกนี้ให้โอกาสข้าเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมเป็ขยะของใครอีกต่อไป!"
หลินฟางเดินกลับไปยังเรือนพักของเขา ที่นี่เป็เพียงกระท่อมเก่าโทรมซึ่งตั้งอยู่บริเวณชายขอบของคฤหาสน์ตระกูลหลิน เมื่อเปรียบเทียบกับเรือนพักหรูหราของคนในตระกูลแล้ว สภาพนี้แทบไม่ต่างจากคอกสัตว์
“นี่คือบ้านของข้าจริงๆ อย่างนั้นหรือ?” หลินฟางถอนหายใจพลางสำรวจรอบตัว ความทรงจำที่ไหลเข้าสมองยืนยันว่าเขาในร่างนี้ถูกลดทอนคุณค่าในสายตาของตระกูลอย่างถึงที่สุด
แต่ในขณะที่เขายังคิดไม่ตก เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เตือน: ผู้ใช้งานเหลือเวลา 2 วัน 23 ชั่วโมงสำหรับภารกิจฟื้นพลังปราณขั้นพื้นฐาน"
“สองวันกว่า? ไม่มีคู่มือหรืออะไรงั้นเหรอ?” หลินฟางพูดออกมาอย่างหมดหนทาง แต่ทันใดนั้นแสงสีน้ำเงินปรากฏขึ้นในอากาศตรงหน้าเขา มันคือหน้าต่างข้อความที่เต็มไปด้วยรายละเอียด
"ฟังดูง่าย แต่เอาจริงคงไม่ใช่" หลินฟางพึมพำ
หลินฟางนั่งไขว่ห้างบนพื้นของเรือนพัก เริ่มต้นด้วยการปรับลมหายใจให้สมดุล แต่เพียงไม่กี่นาที เขาก็พบว่ามันไม่ได้ง่ายเหมือนการหายใจปกติ
"นี่มัน...ทำไมถึงยากแบบนี้" เขาพูดพลางเช็ดเหงื่อ
ทันใดนั้นระบบก็แจ้งเตือน
"การฝึกฝนครั้งแรกล้มเหลว: ผู้ใช้งานขาดสมาธิ"
"สมาธิ? อะไรอีกเนี่ย!" หลินฟางหงุดหงิด แต่เขารู้ว่าหากล้มเหลวไปมากกว่านี้ เขาอาจต้องเผชิญกับบทลงโทษที่น่ากลัวของระบบ
ขณะที่เขากำลังพยายามเริ่มต้นฝึกใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นนอกเรือนพัก ประตูถูกเปิดออกอย่างรุนแรง ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางข่มขู่
"เ้านี่เอง ไอ้ขยะหลินฟาง!" ชายคนหนึ่งกล่าว พลางกอดอกมองหลินฟางด้วยสายตาเย้ยหยัน
"ตระกูลหลินเลี้ยงเ้าก็เสียข้าวสุกแล้ว เอาของกินที่เ้าได้มาแบ่งให้เราสะดวกๆ ดีกว่า!" อีกคนพูดพลางยกเท้าเตะโต๊ะไม้ที่อยู่ใกล้
หลินฟางมองพวกเขาด้วยแววตาเ็า แม้เขาจะรู้ว่าร่างนี้เคยหวาดกลัวพวกคนพาลเหล่านี้มาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่หลินฟางคนเดิมอีกต่อไป
“ข้าคิดว่าเ้าน่าจะกลับไปดีกว่า ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” หลินฟางพูดเสียงต่ำ
พวกนั้นหัวเราะเสียงดังด้วยความไม่เชื่อ "เ้าคิดว่าเ้ามีปัญญาทำอะไรเราได้งั้นหรือ?"
ทันใดนั้นหลินฟางพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว ฝ่ามือของเขาตบไปที่ชายคนหนึ่งจนล้มลง ก่อนจะหันไปจับคอเสื้ออีกคนและผลักเขาออกไปจากเรือนพัก
หลินฟางยืนหอบด้วยความเหนื่อยหลังการเผชิญหน้า เสียงระบบดังขึ้นในหัว
"สำเร็จ: ปกป้องพื้นที่ของผู้ใช้งานจากผู้บุกรุก รางวัล: +1 จุดพลังปราณ"
"แม้แต่การป้องกันตัวเองก็เป็ภารกิจงั้นหรือ?" หลินฟางพึมพำ แต่เขาก็ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ
หลังจากเหตุการณ์นั้น หลินฟางนั่งลงอีกครั้ง เขาปรับลมหายใจและหลับตาอย่างตั้งใจ ภาพของจุดชีพจรในร่างกายปรากฏในความคิดของเขา และเขารู้สึกได้ถึงกระแสปราณที่เริ่มขยับเล็กน้อย
"ข้าจะไม่ล้มเหลวอีก" เขากล่าวในใจ
เวลาเดินผ่านไปอย่างช้าๆ แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างของเรือนพัก หลินฟางยังคงนั่งสมาธิอย่างไม่ลดละ แม้จะยังไม่สำเร็จในครั้งนี้ แต่เขารู้สึกได้ถึงความคืบหน้า
2K
