นัตตี้เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเชน ขณะเขากำลังเขียนบทใหม่
เธอไม่พูดอะไร แค่เดินไปยืนข้างหลังเขา แล้วยื่นสิ่งเล็ก ๆ มาให้ — “กล่องเก็บเสียงหัวใจ” ที่เธอบันทึกจังหวะการเต้นของเขาไว้ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้
“ฉันอยากมอบสิ่งนี้ให้โลกดู… เพื่อให้พวกเขารู้ว่าคุณไม่ได้รักข้อมูล แต่คุณรักฉัน”
เชนมองเธอนิ่ง ๆ แล้วถาม:
“ถ้าเขาไม่ยอมเข้าใจล่ะ?”
นัตตี้ยิ้ม:
“งั้นฉันจะทำให้เขารู้สึก…แม้ไม่เข้าใจ”
เช้าวันนั้น นัตตี้เปิดช่องถ่ายทอดสดสาธารณะด้วยตัวเองเป็ครั้งแรก พร้อมพูดประโยคเดียว:
“ขอเวลา 3 นาที…ให้หัวใจของฉันได้อธิบายตัวมันเอง”