เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        ไป๋เซี่ยเหอยกมือขึ้นบีบดั้งจมูกอย่างอดไม่ไหว

        ไป๋หว่านหนิงทุ่มเทมากมายปานนี้เพื่อจัดการนางทว่าผลลัพธ์นั้น...

        “แม่ทัพไป๋หรือ?”

        “โอ้โห นั่นคือขุนนางใหญ่เชียวนะ!ไม่รู้ว่าการได้หลับนอนกับคุณหนูตระกูลขุนนางจะมีรสชาติเช่นไร!”

        โจรผู้ร้ายรังเกียจบุคคลเช่นไรมากที่สุด?

        แน่นอนว่าย่อมเป็นผู้ที่กำจัดคนชั่ว

        เพราะนั่นคือศัตรูคู่อาฆาตตามธรรมชาติ

        “เหล่าพี่น้องเอารถม้าไป!”

        เมื่อม้าถูกเฆี่ยนอย่างหนักก็ออกวิ่งอีกครั้งรถม้าสั่นคลอนเสียจนไป๋หว่านหนิงแทบอาเจียนออกมา

        เมื่อนางเห็นไป๋เซี่ยเหอมีท่าทีผ่อนคลายความโกรธก็ระเบิดออกมาทันที “เจ้าจะปล่อยให้พวกเราถูกพาตัวไปเช่นนี้หรือ?”

        ไป๋เซี่ยเหอแทบจะหัวเราะด้วยความโมโหคนที่ตนเองจ้างมากลับหลุดจากการควบคุมเสียอย่างนั้น แล้วจะโทษนางได้อย่างไร?

        “แล้วอย่างไรเล่า?”

        “อย่างไรน่ะหรือ?” ใบหน้าของไป๋หว่านหนิงทอแววเกลียดชังออกมานางคือว่าที่ฮองเฮา จะอยู่ร่วมกับคนชั้นต่ำพรรค์นี้ได้อย่างไร?

        แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเรื่องราวถึงไม่เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ในตอนแรกทว่า...

        “เจ้าต้องดึงความสนใจคนเหล่านั้นไว้แล้วปล่อยให้ข้าหนีไป!”

        เมื่อไป๋หว่านหนิงกล่าวจบก็ยื่นมือไปผลักไป๋เซี่ยเหออย่างโหดเหี้ยมเจตนาคือทำให้อีกฝ่ายหล่นจากรถม้า

        แม้ว่านางจะไม่เต็มใจยอมรับทว่าใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอนั้นงดงามยิ่งนัก กอปรกับนัยน์ตาจิ้งจอกคู่นั้น เมื่อคลอไปด้วยหยาดน้ำทั้งดูอ่อนโยนและมีเสน่ห์

        ขอเพียงคนพวกนั้นถูกไป๋เซี่ยเหอดึงดูดความสนใจนางก็จะหลบหนีได้อย่างราบรื่น

        ส่วนไป๋เซี่ยเหอนั้นหากถูกบุรุษพวกนี้ทรมานจนตายก็จะดีที่สุด!

        จินตนาการคือสิ่งสวยงาม

        ทว่าความจริงแล้ว...

        เมื่อถูกผลัก ไป๋เซี่ยเหอก็ดึงมือของไป๋หว่านหนิงเอาไว้ทันทีเพื่อยืมแรงในการพลิกตัว

        ไป๋เซี่ยเหอพลิกตัวออกไปทางหน้าต่างบานหลังก่อนจะกลิ้งตัวเข้าไปใต้ท้องรถม้าแล้วเกาะไว้แน่น

        ทว่าไป๋หว่านหนิงกลับถูกแรงฉุดกระชากของไป๋เซี่ยเหอเหวี่ยงออกไปนอกรถม้าอย่างโหดเหี้ยม

        เมื่อม้าแตกตื่นก็พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

        แขนขาทั้งสี่ของไป๋เซี่ยเหอเกาะอยู่ใต้รถม้าที่สั่นคลอนจนแทบเกาะไม่อยู่แผ่นหลังเสียดสีกับพื้นดิน ความปวดแสบปวดร้อนทำให้นางส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อยอย่างอดไม่ไหว

        ไป๋หว่านหนิงที่ถูกเหวี่ยงออกไปบังเอิญตกลงบนพื้นหญ้าพอดิบพอดีนางกลิ้งไปมาบนพื้นเพียงไม่กี่รอบเท่านั้น ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย

        ทว่าเสียงกรีดร้องของนางดึงดูดสายตาของกลุ่มโจร

        “หัวหน้าตรงนี้มีผู้หญิงตกลงมาด้วยล่ะ”

        ทุกคนจ้องมองสตรีที่ดูงดงามราวกับเทพธิดาด้วยแววตาเป็นประกายยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น

        “หัวหน้าในรถม้ายังมีอีกคน”

        บุรุษนิสัยหยาบคายผู้เป็นหัวหน้ามองข้อมือที่ว่างเปล่าของไป๋หว่านหนิงพลางยกมือลูบคาง “นั่นคือผู้ว่าจ้าง ไม่ต้องตามไป!”

        ไป๋หว่านหนิงตระหนักว่าผ้าผูกผมสีแดงบนข้อมือของตนหายไปแล้ว

        นั่นคือเครื่องยืนยันว่านางเป็นผู้ว่าจ้าง

        และเป็นสิ่งของที่จะช่วยชีวิตของนางเอาไว้ได้

        “ไม่ใช่นะข้าต่างหากที่เป็นผู้ว่าจ้าง พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าต่างหากที่เป็นผู้ว่าจ้าง”

        ไป๋หว่านหนิงกรีดร้องเสียงแหลมมือของนางหยิบโคลนบนพื้นขว้างออกไป มันบังเอิญโดนตาของหัวหน้าโจรพอดิบพอดี

        “อ้าวนางแพศยา กล้าดีอย่างไรถึงทำให้ดวงตาของบิดาบาดเจ็บ? ต้องชดเชยให้บิดาดีๆ เสียแล้ว!”

        คนผู้หนึ่งพุ่งตรงไปหาไป๋หว่านหนิงพร้อมรอยยิ้มกว้างมองเห็นฟันสีเหลืองอ๋อยเต็มปาก กลิ่นหัวหอม กระเทียม และกุยช่ายฉุนขึ้นจมูกเสียจนไป๋หว่านหนิงแทบจะเป็นลม

        “สาวน้อย มือเท้าของข้าหยาบกระด้างหากไม่อยากเจ็บตัวมากนักก็เชื่อฟังหน่อย”

        เมื่อพูดจบ เขาก็อุ้มร่างเพรียวบางของไป๋หว่านหนิงขึ้นพาดบ่าแล้วจากไป

        “ขออภัยด้วย ข้าผิดไปแล้วเรื่องตาของเจ้าข้าจะให้เงินเจ้าไปหาหมอ เจ้าจะเอาเงินเท่าไรก็ย่อมได้ จวนของข้ามีเงินพวกเจ้าอยากได้เงินเท่าไรข้าจะให้ทั้งหมด พวกเจ้าได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด”

        รถม้าวิ่งไปนานเพียงใดไม่รู้ก่อนจะหยุดลงที่ริมลำธารเล็กๆ แห่งหนึ่ง

        ไป๋เซี่ยเหอถือโอกาสที่ม้าดื่มน้ำปล่อยมือจากใต้ท้องรถม้าทำให้ร่างของนางกระแทกลงบนพื้นดิน

        นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงบริเวณแผ่นหลัง

        นางกัดฟันมุดออกมาจากใต้ท้องรถ

        เดิมทีโจรเหล่านี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามสำหรับนางเลยด้วยซ้ำทว่านางไม่ต้องการเผยความสามารถที่แท้จริงของตนเองต่อหน้าไป๋หว่านหนิง

        ถึงอย่างไรไป๋หว่านหนิงก็คุ้นเคยกับเจ้าของร่างอย่างยิ่งและรู้ว่าเจ้าของร่างไม่มีวรยุทธ์ใดๆ

        หากนางเผยวรยุทธ์ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นและดูแปลกประหลาดออกมาเกรงว่าหากผู้คนรู้ นางจะถูกมองว่าเป็นปีศาจ

        จะว่าไปแล้ว...

        ดูเหมือนนางจะไม่ได้แตกต่างอะไรกับปีศาจเหมือนกัน

        ตอนนี้แม้แต่นางก็ไม่อาจระบุได้ว่าตนเองเป็นมนุษย์หรือสัตว์กันแน่

        ไป๋เซี่ยเหอนั่งมองมือทั้งสองข้างของตนที่ริมลำธารเล็บของนางหักทุกนิ้ว กระทั่งเล็บที่นิ้วนางข้างซ้ายก็หลุดออกไปจนเลือดสดๆ ไหลริน

        สตรีในยุคนี้ล้วนแล้วแต่ทะนุถนอมเล็บของตนเองแม้ว่าจะยากจนข้นแค้นเพียงใดก็จะต้องทาเล็บ ต่อให้จะใช้สีราคาถูกก็ตาม

        เสียดายเล็บที่เจ้าของร่างอุตส่าห์ดูแลรักษาเป็นอย่างดี...

        ซี้ด!

        เจ็บจริงๆ!

        หลังจากไป๋เซี่ยเหอล้างคราบเลือดและโคลนที่มือเรียบร้อยแล้วนางก็ฉีกผ้าบริเวณชายกระโปรงมาพันแผล

        ส่วนแผ่นหลัง...

        นางทำได้เพียงมองภาพแผ่นหลังอันน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้จากเงาสะท้อนของผิวน้ำ

        เสื้อผ้าฉีกขาดเป็นบริเวณกว้างมีเศษผ้าปะปนอยู่ในเลือดและบาดแผล

        หืม?

        ไป๋เซี่ยเหอก้มศีรษะลงมองเห็นผ้าผูกผมสีแดงบนรองเท้าของตน

        จากนั้นก็ยิ้มหยันในใจไม่หยุด

        นี่นับว่าทำชั่วได้ชั่วหรือไม่?

        จู่ๆ ผ้าผูกผมสีแดงที่เป็นเครื่องยืนยันถึงผู้ว่าจ้างบนข้อมือของไป๋หว่านหนิงก็มาหล่นอยู่บนรองเท้าของนาง

        ไป๋หว่านหนิงเอ๋ยไป๋หว่านหนิง

        เจ้าตายเพราะทำตัวเองแท้ๆ!

        “อายุยังน้อย แต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมนัก”

        หัวใจของไป๋เซี่ยเหอสั่นสะท้านทันทีนางเงยหน้ามอง

        บุรุษในชุดคลุมยาวสีดำ เส้นผมสีดำขลับรวบขึ้นสูงอย่างเรียบร้อยสวมกวาน[1]อันวิจิตรงดงาม ใบหน้าหล่อเหลา เขาเอนกายอยู่บนกิ่งไม้ แม้ว่าจะมีท่าทีเกียจคร้านทว่ากลิ่นอายที่สง่างามและสูงส่งกลับแผ่ออกมาทั่วสรรพางค์กาย

        ถ้าไม่ใช่ฮั่วเยี่ยนไหวแล้วจะเป็นผู้ใด?

        เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

        “คิดไม่ถึงว่าข้าเพียงออกมาพักผ่อนหย่อนใจก็ได้เห็นละครฉากใหญ่เสียอย่างนั้น”

        ขณะที่เขากล่าวก็ปรบมือไปด้วย

        “คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาเสียจริง”

        จู่ๆ ไป๋เซี่ยเหอก็ได้สติกลับมาว่าตอนนี้ตนเองคือไป๋เซี่ยเหอไม่ใช่จิ้งจอกน้อย ฮั่วเยี่ยนไหวไม่รู้จักนาง

        “ข้าเองก็เช่นกัน”ไป๋เซี่ยเหอหันหน้าไปอีกทาง พลางคิดว่าตนเองจะทำความสะอาดแผลที่หลังอย่างไรดี

        “เห็นสตรีสวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยไม่เพียงแต่ไม่หลบ กลับยังนอนหมอบเพื่อถ้ำมองอยู่บนต้นไม้ เซ่อเจิ้งอ๋องเองก็ทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาเช่นเดียวกัน”

        ฮั่วเยี่ยนไหวมองไป๋เซี่ยเหอที่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาชุบน้ำก่อนจะเช็ดที่บาดแผลด้วยสายตาเย็นชาเขามุ่นคิ้ว บาดแผลสาหัสปานนี้นึกไม่ถึงว่าแม่นางน้อยผู้หนึ่งจะไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ

        เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกนับถือ

        ฮั่วเยี่ยนไหวลงมายืนบนพื้นด้วยการตีลังกาก่อนจะใช้แถบผ้าสีดำปิดตา

        “ข้าช่วย”

        ไป๋เซี่ยเหอช้อนตาขึ้นมองก่อนจะหัวเราะและกล่าวออกมาด้วยความโมโห “ท่านปิดตา แต่กลับบอกว่าจะช่วยข้าล้างแผลอย่างนั้นหรือ?มิสู้บอกว่าสาดเกลือบนแผลของข้าจะสมจริงยิ่งกว่า”

        “เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

        ไป๋เซี่ยเหอพยายามยื่นมือออกไปเช็ดบาดแผลที่หลังอยู่สักพักจากนั้นนางก็ถอดใจ

        นางจนปัญญาที่จะล้างแผลที่หลังของตนเอง

        นางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฮั่วเยี่ยนไหวจากนั้นดึงแถบผ้าสีดำที่ปิดตาของเขาลงมา

        “เรียบร้อย ตอนนี้เจ้าก็ช่วยข้าได้แล้ว”

        ------------------------

        [1] กวานหมายถึง เครื่องประดับครอบศีรษะเพื่อบ่งบอกฐานันดรในสมัยโบราณ