บทที่5
...อรุณเรืองเรื่อขึ้นอย่างช้าๆ... ฉุดลากพระอาทิตย์ดวงใหญ่แห่งเท็กซัสตามมาด้วยครุซรู้สึกเหมือนตัวเองถูกถ่วงไว้ด้วยน้ำหนักของวันเวลาขณะออกจากโรงแรมเดินมุ่งหน้าไปยังจตุรัสใหญ่กลางเมือง...วันนี้คือวันแห่งการสิ้นสุด... ขณะเดียวกันมันก็จะเป็วันแห่งการเริ่มต้นด้วย
นักโทษ 2 คน ถูกเฆี่ยนไปแล้วก่อนที่อะลีจันโดรจะถูกนำตัวไปพบกับเพชฌฆาต ทหารหน่วยแรงเยอร์แห่งเท็กซัส 2นายคุมตัวจอมโจรขึ้นไปยังยกพื้นจัดการสวมถุงลงบนศีรษะตามมาด้วยห่วงที่ใช้สำหรับแขวนคอแสงอาทิตย์สาดสว่างกระทบอยู่กับกำไลข้อมือเงินประดับเทอควอยซ์ขณะที่มือของเขาถูกพันธนาการไว้ข้างหลัง
บัดนี้คำขู่ของจอมโจรที่ว่าจะหนีไปให้ได้นั้นมันเป็เพียงแค่คำคุยโวเท่านั้น...ครุซคิดอยู่ในใจ... เพราะถึงอย่างไรมันก็ต้องตายเช้านี้แล้ว...
ครุซแทบไม่ได้สังเกตเห็นตอนที่ลุคเดินเข้ามาหยุดอยู่ใกล้เขาได้ยินเสียงพระกำลังกล่าวอะไรบางอย่างดังมาจากยกพื้นนั้น ครู่ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงประตูลับตรงพื้นที่เปิดออกร่างของอะลีจันโดรดิ้นทุรนทุรายอยู่กลางอากาศขณะที่คอถูกรัดไว้ด้วยเชือกบ่วง
ครุซรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นอย่างช่วยไม่ได้อะลีจันโดรใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตาย กลิ่นปัสสาวะโชยฉุนมาต้องจมูกเขาพอจะมองเห็นภาพใบหน้าของจอมโจรที่อยู่ในถุงผ้าสีดำออกลิ้นสีม่วงของมันจะต้องออกมาจุกปาก ดวงตาเหลือกลานด้วยความกลัว...เพียงแค่คิดก็แทบจะทำให้เขาอาเจียนออกมา... แต่ในที่สุดร่างของจอมโจรก็ยุติการดิ้นรนลงกลิ่นอายแห่งความตายที่คละคลุ้งไปทั่วแทบจะทำให้ครุซหมดสติไปด้วย
“เราไปกันเถอะ”เขาหันไปบอกลุค
ครุซมุ่งหน้าไปยังคอกที่ฝากม้าหนุ่มฝีเท้าเยี่ยมของตัวเองไว้เ้าสัตว์แสนรู้ส่งเสียงร้องทักทายพร้อมกับเต้นเร่าๆ เมื่อเห็นครุซเข้าเขารีบแก้เชือกที่ผูกมันไว้ออก
ลุคอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปลูบไล้สีข้างมัน
“ม้าตัวนี้สวยมาก”
“ใช่...มันสวยมากทีเดียว” ครุซตอบเอื้อมไปหยิบผ้าคลุมอานขนสัตว์มาพาดลงบนหลังมันแล้วจึงพาดอานหนังสีดำที่ประดับด้วยแผ่นเงินขลิบขอบด้วยกระดิ่งเงินเล็กๆ รายรอบลงมันจะทำให้เกิดเสียงไพเราะเวลาที่เขาขี่อยู่
“ท่าทางคุณดูรีบร้อนนะ”ลุคเอ่ยขึ้นราวตั้งข้อสังเกต
“ใช่” ครุซตอบพร้อมกับเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมอานด้วยท่วงท่าสง่างามดึงขอบหมวกให้ต่ำลงเล็กน้อยเพื่อบังแสง “ฮัสต้า ลูอีโก้ มีอะมีโก้” เขากล่าวคำร่ำลากับลุค
“เฮ้...คุณจะไปไหนน่ะ?” ลุคร้องถามเมื่อครุซบังคับม้าให้วิ่งออกจากตรงนั้น
“ผมจะไปทวงสัญญา...”ครุซะโตอบ
“ผมมารับเมีย...!”
ริพสจ๊วตเอนร่างอย่างสบายอารมณ์อยู่ในเก้าอี้โยกบนระเบียงด้านหน้าของบ้านไร่ทรีโอ๊คส์ จนเมื่อได้ยินเสียงกระดานดังลั่นขึ้นดวงตาคู่สีเทาเปล่งประกายไฟคู่นั้นไม่ได้ละจากเรือนร่างองอาจของชายหนุ่มชาวสเปนที่กำลังยืนเท้าสะเอว เผชิญหน้ากับเขาอยู่
“ก็ใครล่ะที่เป็เมียแก?”ริพกระชากเสียงถามออกไป
“ก็สโลน...ลูกสาวคุณไงล่ะ”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบริพกะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น
“นี่แกยังจะใช้ความพยายามอยู่อีกหรือ?”
“คุณเข้าใจถูกต้องแล้วผมมารับสโลนไปที่แรนโชโดโลรอสซ่า ในฐานะเมียผม”
ริพสั่นศีรษะ เรือนผมสีน้ำตาลแกมเทาส่ายไหวอยู่ไปมาเขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเองกำลังได้ยินอยู่เลย
“สงสัยว่ามันจะต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแล้วละไอ้ลูกชาย เมื่อเช้านี้ไม่เห็นสโลนพูดว่าจะไปไหนกับแกเลยนี่ไม่ว่าจะไปในฐานะเมียหรืออะไรก็ตามแต่เถอะ” ริพถอนหายใจ “ฉันยอมรับละว่าก่อนหน้าที่พ่อของแกจะตายฉันได้ให้สัญญากับเขาไว้ว่าจะให้แกแต่งงานกับคริกเก็ตลูกสาวคนสุดท้องของฉัน แต่เราไม่ได้พูดกันถึงสโลน ที่เป็ลูกสาวคนโตของฉันเลยนี่ยิ่งกว่านั้นฮวน คาร์ลอสก็ยังเป็คนยกเลิกสัญญานั่นเองตอนที่คริกเก็ตหนีไปแต่งงานกับพลทหารที่ชื่อจาร์เรทท์ครีด...แล้วนี่มันเื่อะไรกันแน่?”
“สโลนเป็คนเอ่ยปากตกลงเองว่าจะไปอยู่ที่แรนโชโดโลรอสซ่า”
“มันจะเป็ไปได้ยังไง...!เวลานี้สโลนมันจมอยู่ในกองฝ้ายที่สูงจนท่วมสะโพกแล้วและมันก็ยังจะต้องอยู่แบบนั้นอีกนานทีเดียว อาทิตย์นี้จู่ๆมันก็วิ่งไปไหนมาสักแห่งแล้ว โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้นแค่นั้นมันก็น่าจะพอแล้วนะ ฉันว่าแกกลับมาใหม่ตอนที่ฝ้ายเข้ามัดแล้วก็ส่งลงเรือไปกัลเวสตันก่อนก็แล้วกันบางทีตอนนั้นมันอาจจะมีเวลาคุยกับแกบ้าง”
แต่ครุซไม่ได้หวั่นไหวกับคำพูดของพ่อเฒ่าแม้แต่น้อย
“เขาจะต้องกลับบ้านไปกับผมวันนี้...!”
“ถ้ายังงั้นพอจะบอกให้ฉันรับรู้ไว้หน่อยได้ไหม ว่าเพราะอะไรแกถึงมั่นใจขนาดนั้น?”
“ผมว่า...บางทีมันอาจจะดีกว่านะ ถ้าให้สโลนอยู่ที่นี่ด้วยเขาจะได้ตอบคำถามของคุณด้วยตัวเองยังไงล่ะ”
“แต่ฉันว่าแกพูดมาตอนนี้เลยจะดีกว่า”ริพบอกอารมณ์ขันหายไปจากน้ำเสียงของเขาหมดแล้ว
ครุซประสานสายตาอยู่กับริพแววในดวงตาคู่สีฟ้าเข้มของเขาไม่ได้บอกอะไรทั้งสิ้น...
ริพแช่งด่าอาการอัมพฤกษ์ที่ทำให้เขาต้องประคับประคองตัวเองขึ้นจากเก้าอี้อย่างปราศจากความสง่างามโดยสิ้นเชิงเขาอยากจะเอากำปั้นเสยคางเ้าลูกหมาน้อยตัวนี้เสียนักแต่ในเมื่อเป็อัมพฤกษ์เช่นนี้มันก็หมดทางที่จะทำอะไรได้ทั้งสิ้น ดังนั้นในท่าที่เกาะไม้เท้าพยุงกายเขาจึงได้แต่ใช้สายตาบีบบังคับหวังจะให้ชายหนุ่มอ่อนข้อลงต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันอย่างท้าทายอยู่เช่นนั้นต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“ตอนนี้สโลนอยู่ไหน?”ครุซเอ่ยถามขึ้น
ท่าทางของริพเหมือนไม่อยากตอบแต่ในที่สุดก็พูดออกมาว่า
“อยู่ในไร่ฝ้ายกำลังตรวจตราการเก็บเกี่ยวฝ้ายอยู่กว่าจะกลับก็มืดค่ำโน่นละ” เขามองไปทางดวงอาทิตย์ที่กำลังลดต่ำลงตรงขอบฟ้า “ก็คงจะอีกสักพักใหญ่ๆละมัง”
“งั้นผมจะรอ”
ริพส่ายหน้าอีกครั้งคนหนุ่มมักจะดื้อดึงอย่างนี้เสมอเขายอมรับว่าขณะนี้บังเกิดความสงสัยใคร่รู้อย่างมากว่าเพราะเหตุใดครุซ เควอเรโร่จึงกล้าที่จะอ้างสิทธิ์ของตนเองขนาดนั้น...เอาไว้ให้สโลนกลับมาเสียก่อนเขาจะต้องซักถามให้รู้เื่ให้จงได้ เขาอยากจะเห็นการเผชิญหน้าระหว่างชายหนุ่มหัวแข็งกับลูกสาวใจกล้าของเขาเสียเหลือเกิน
“เอ้า...ถ้าคิดจะรอก็หาที่นั่งเสียก่อน...”
ครุซพิจารณาชิงช้าไม้เก่าแก่ที่แขวนไว้กับหลังคาระเบียงแล้วก็มองไปทางเก้าอี้โยกที่อยู่ข้างตัวริพในที่สุดก็เลือกที่จะทรุดตัวลงนั่งบนบันไดขั้นบนสุดของระเบียงที่มีอยู่ด้วยกัน 3ขั้น ยืดเท้าไปข้างหน้า เอนหลังพิงอยู่กับเสาทรงกลมที่ค้ำยันหลังคาไว้
ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงขณะที่เขาสอดส่ายสายตามองหาสโลนที่นั่งอยู่บนหลังม้ากลางไร่ฝ้ายถ้าเธออยู่ที่นั่นจริงการจะมองเห็นด้วยตาเปล่าน่าจะเป็ไปได้ยากครุซดึงเชอรูทออกมาจุดสูบ และเอนหลังพิงเสาเฝ้ารอคอยอยู่
เสียงที่ทำลายความสงัดเงียบในยามนี้จะมีก็แต่เสียงเก้าอี้โยกตัวที่รพนั่งเสียงหวู่หวี่ของฝูงแมลงกับเสียงร้องเพลงของคนงานชาวนิโกรที่สายลมแห่งเดือนกันยายนพาลอยล่องมาเข้าหู
ริพรู้สึกอึดอัดกับความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศในยามนี้อยู่แต่เขาก็ห่างจากเพื่อนฝูงตลอดเวลาหลายเดือนที่รักษาอาการอัมพฤกษ์ของตนจึงปรารถนาที่จะมีใครสักคนเป็เพื่อนคุย
“การเดินทางไปสเปนเมื่อฤดูร้อนปีกลายนี้เป็ยังไงบ้างล่ะ?”เขาเอ่ยถามขึ้น หลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเื่สโลน
ครุซถอนสายตาจากไร่ฝ้ายหันมามองบุรุษวัยชรา
“ก็ทำงานทุกอย่างที่ตั้งใจไปทำสำเร็จเรียบร้อยดีแล้วก็ยังได้สำเนาเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินในเท็กซัสของตระกูลเควอเรโร่มาด้วยเพราะฉะนั้น ถึงเท็กซัสจะเป็อีกรัฐหนึ่งของสหรัฐฯใครก็จะมาเอาที่ดินของแรนโชโดโลรอสซ่าไปไม่ได้”
“ถึงยังไงมันก็จะต้องเป็อีกรัฐหนึ่งของสหรัฐฯอยู่แล้วละ เื่นี้ไม่ใช่เื่น่าสงสัยอะไรเลยผู้แทนของเราในวอชิงตันก็บอกแล้วว่า มันเป็สิ่งถูกต้องที่สมควรกระทำ”
“เวลานี้ยังไม่ถึงกับสำเร็จหรอก”
“อีกไม่นานวุฒิสภาอเมริกันจะต้องมีการลงคะแนนเสียงกันอีก รับรองว่าพวกเขาจะไม่สร้างความผิดพลาดเหมือนที่ทำมาแล้วเมื่อเดือนมิถุนายนแน่คราวหน้านี้พวกเขาจะต้องขอให้เท็กซัสเข้าไปรวมตัวเป็สหรัฐฯ ด้วยแน่นอนพวกเขาก็มองเห็นกันอยู่แล้วนี่ว่าการทำอย่างนั้นนอกจากไม่มีอะไรต้องเสียแล้วก็ยังได้รับประโยชน์อีกตั้งมากมาย”
“ตอนแรกผมคิดว่าคุณจะไม่เห็นด้วยกับการที่เท็กซัสจะผนวกเข้าเป็สหรัฐฯเสียอีก...ผมคิดว่าคุณอยากจะให้เท็กซัสเป็รัฐอิสระมากกว่า” ครุซว่า
ริพหัวเราะเบาๆรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างที่ถูกจับได้ ว่าตนเองเปลี่ยนความคิดไปแล้ว
“อันที่จริงคนอย่างฉันมันก็ได้ชื่อว่าเปลี่ยนใจยากอยู่เหมือนกันนะ”
“ถ้าเช่นนั้นก็ย่อมหมายความว่าคุณจะต้องมองเห็นว่าเท็กซัสได้เป็รัฐหนึ่งของสหรัฐฯ แล้วละก็ย่อมจะต้องได้รับประโยชน์อะไรบางอย่างแน่”
“อย่างน้อยเราก็ได้กองทหารมาควบคุมไอ้ฆาตกรโคมันเช่พวกนั้นละ”ริพะเิออกมา “แล้วก็ยังจะได้รับการคุ้มครองจากสหรัฐอเมริกาป้องกันไม่ให้ไอ้พวกโจรเม็กซิกันที่คอยแต่จะเข้ามาแทะชายแดนภาคใต้ของเราอยู่ตลอดเวลา”
ริพยังอดคั่งแค้นใจไม่ได้ที่เบย์ลูกสาวคนกลางของเขาถูกหัวหน้าเผ่าโคมันเช่ฉุดไปเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านโควฮาดิ นานถึง 3 ปีก่อนที่จะได้รับความช่วยเหลือออกมาโดยลอง ไควเอท ซึ่งเป็ลูกครึ่งโคมันเช่และเป็สามีเธอในปัจจุบัน
1K
![[จบ] ระบบเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713442419_37788776.webp)
