ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        แม้บรรยากาศในวันนี้จะคึกคักทว่ามหาเสนาบดีไม่ได้เชิญขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทั้งราชสำนักมาร่วมงานในจวนของตนเขาเชิญเพียงขุนนางที่มีความใกล้ชิดสนิทสนมกันในยามปกติ รวมกับญาติจากฝ่ายภรรยาของตนแล้วจัดโต๊ะเพียงห้าหกโต๊ะเท่านั้นนับได้ว่าเป็นการจัดงานที่เรียบง่ายยิ่งนัก

        หลินชิงเวยในฐานะเจาอี๋ของวังหลวง อีกทั้งยังเป็นบุตรสาวคนโตของครอบครัวสกุลหลินย่อมต้องมานั่งร่วมโต๊ะในโต๊ะประธานหากว่ากันตามฐานะเซียวเยี่ยนนั่งในตำแหน่งประธาน ด้านซ้ายคือเซียวอี้ด้านขวาคือมหาเสนาบดีหลิน ถัดไปก็เป็นหลินชิงเวยและจ้าวซื่อสองแม่ลูก

        แม้มหาเสนาบดีหลินจะมีฐานะสูงศักดิ์ด้วยตำแหน่งมหาเสนาบดีของราชสำนักทว่าท่านอ๋องทั้งสองท่านต่างให้เกียรติมาเป็นแขกเขายังคงรับรองด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งยวดอาหารเลิศรสบนโต๊ะอาหารอันอุดมสมบูรณ์และวิจิตรบรรจงลำพังแค่มองก็ทำให้คนเกิดความอยากอาหารเห็นได้ว่ามหาเสนาบดีหลินและจ้าวซื่อทุ่มเทจิตใจลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

        หลังจากกล่าวเปิดงานเล็กน้อยต่อมาทุกคนต่างเริ่มขยับตะเกียบรับประทานอาหารใบหน้าของจ้าวซื่อมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลาเวลานี้นางยืนขึ้นรินสุราให้กับเซ่อเจิ้งอ๋องและเซี่ยนอ๋องด้วยตนเองคำพูดคำจาที่นางจำนรรจาล้วนอ่อนหวานน่าฟังส่งผลให้คนหาตำหนิหรือฟังแล้วไม่สบายใจไม่ได้

        มหาเสนาบดีหลินยกจอกสุราดื่มคารวะต่อเซ่อเจิ้งอ๋องและเซี่ยนอ๋องตามลำดับแล้วจึงยกจอกสุราเพื่อคารวะแก่แขกทั้งหมดแขกที่มาเยือนต่างลุกขึ้นกล่าวคำอวยพรล้วนด้วยถ้อยคำไพเราะและเป็นสิริมงคลมหาเสนาบดีฟังแล้วยินดียิ่งยวด

        ทุกคนดื่มสุรา หลินชิงเวยหยิบตะเกียบกินอาหารบนโต๊ะเซียวเยี่ยนดื่มสุราลงไปหลายจอก เขาไม่ถนัดเรื่องการพูดจา ไม่รู้ว่าเป็นการกระทำโดยเจตนาหรือไม่เพราะเขาเห็นหลินชิงเวยกินอาหารจานใดก็จะใช้ตะเกียบของตนคีบอาหารรสชาติโอชาที่นางเพิ่งกินไปมาลองกินเช่นกัน

        ทว่าสีหน้าของเซียวเยี่ยนผิดปกติ ตั้งแต่บริเวณลำคอของเขาค่อยๆแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของสุรา ค่อยๆ ลามขึ้นไปบนใบหน้าหล่อเหลาเขาคีบปลิงทะเลที่หลินชิงเวยเพิ่งกินไป ปลิงทะเลสดใหม่กรุบกรอบ รสชาติดียิ่ง

        จากนั้นขณะที่ทุกคนกำลังดื่มกินอย่างมีความสุขเซียวเยี่ยนพลันส่งเสียงพรึ่บ ศีรษะของเขาฟุบลงบนโต๊ะไม่ได้สติ

        มหาเสนาบดีหลินตกตะลึง “เซ่อเจิ้งอ๋อง!”

        แขกเหรื่อที่มาร่วมงานทั้งหมดต่างตื่นตระหนกตกใจและหวาดกลัว มีคนถามขึ้นว่า“เซ่อเจิ้งอ๋องเป็นอันใดเล่า?”

        จ้าวซื่อหน้าซีดแล้วซีดอีก มหาเสนาบดีหลินถลึงตากล่าวกับนาง“ยังไม่รีบไปเชิญท่านหมอ!”

        ไม่มีเวลาให้สอบถามอะไร จ้าวซื่อด้านหนึ่งให้คนไปเชิญท่านหมออีกด้านหนึ่งให้คนในจวนประคองร่างของเซียวเยี่ยนไปพักผ่อนในเรือนด้านในของจวนมหาเสนาบดีอย่างไรยังมีแขกเหรื่อมากมายต้องรับรองดูแลมหาเสนาบดีหลินกล่าวกับแขกเหรื่อทุกคนให้กินดื่มต่อไปคนทั้งครอบครัวรีบตามเข้าไปดูเหตุการณ์ในเรือนด้านหลัง

        หากเซ่อเจิ้งอ๋องเกิดเรื่องอันใดขึ้นที่นี่จริงๆเช่นนั้นสกุลหลินย่อมไม่อาจรักษาศีรษะเอาไว้ได้ พวกเขาไหนเลยจะไม่ตื่นตระหนก

        เพียงแต่คนในครอบครัวเหล่านี้ หลินชิงเวยไม่รวมอยู่ในนั้น

        ชั่วพริบตาเบื้องหน้าโต๊ะอาหารตัวใหญ่ที่ควรไปก็ไปแล้วเหลือเพียงหลินชิงเวยเผชิญหน้ากับเซียวอี้สองคนคนทั้งสองกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง ควรกินก็กินต่อไป ควรดื่มก็ดื่มต่อไป

        เซียวอี้มีความสุขกับการกินดื่มของตน เขากล่าวขึ้นว่า“หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเซ่อเจิ้งอ๋อง เจ้าไม่กังวลหรือไร?หากมีเรื่องอันใดขึ้นจริงๆ เจ้าในฐานะบุตรสาวคนโตของสกุลหลินย่อมต้องร่วมประสบเคราะห์กรรมไปด้วย”

        หลินชิงเวยกินปลิงทะเลอีกคำหนึ่งแล้วเลิกคิ้วเอ่ยว่า“คำพูดของคนโบราณมิใช่กล่าวได้ดียิ่ง บุตรสาวที่ออกเรือนไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปข้าในสายตาของบิดา น้องเสวี่ยหรงจึงจะเป็นบุตรีแท้ๆ ของเขาเกี่ยวข้องอันใดกับข้าด้วยเล่า? อีกทั้งข้าเป็นเจาอี๋ของฝ่าบาท ไฉนข้าต้องมาร่วมประสบเคราะห์กรรม?”พูดแล้วช้อนตาขึ้นมองเซียวอี้ “อย่างไรเซ่อเจิ้งอ๋องก็เป็นพี่น้องแท้ๆของเซี่ยนอ๋อง เวลานี้พี่ชายแท้ๆ หมดสติไม่ฟื้น ท่านอ๋องกลับนั่งกินดื่มอยู่ที่นี่ท่านไม่ร้อนใจหรือ?”

        เซียวอี้กล่าวยิ้มๆ “เวลานี้รอบกายเซ่อเจิ้งอ๋องคงแวดล้อมไปด้วยผู้คนขาดเปิ่นหวางคนหนึ่งคงไม่กระไร”

        ดังนั้นคนทั้งสองจึงนั่งกินอาหารเลิศรสที่วางอยู่เต็มโต๊ะต่อไปกระทั่งหลินชิงเวยจุกจนมิอาจเสแสร้งได้อีก นางเรอออกมาสองครั้งจึงยอมวางตะเกียบลง

        หลินชิงเวยผลักเก้าอี้ออกแล้วยืนขึ้นสะบัดแขนเสื้อ“ไม่ทราบว่าเวลานี้เซ่อเจิ้งอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง ข้าเข้าไปดูสักหน่อยท่านอ๋องค่อยๆ กินนะเพคะ”

        หลินชิงเวยกำลังจะเดินจากไป เซียวอี้กล่าวว่า “เจาอี๋ช้าก่อนเปิ่นหวางไปพร้อมกับเจ้า”

        ภายในห้องท่านหมอได้รีบรุดมาถึงแล้วเขาจับชีพจรวิเคราะห์อาการอยู่ครู่หนึ่ง เซียวเยี่ยนยังไม่ได้สติ หลินชิงเวยและเซียวอี้ยืนอยู่นอกวงล้อมได้ยินท่านหมอกล่าวว่า “เซ่อ สีหน้าของเซ่อเจิ้งอ๋องแดงก่ำ ริมฝีปากเขียวคล้ำผนวกกับชีพจรที่อ่อนแรงสับสน นี่ นี่เป็นอาการของผู้ต้องพิษ!”

        คนทั้งหมดในเรือนล้วนตื่นตระหนก

        มหาเสนาบดีหลินกล่าวทันทีว่า “บังอาจ เซ่อเจิ้งอ๋องจะต้องพิษได้อย่างไรกันเจ้าไม่ต้องการศีรษะแล้วใช่หรือไม่!”

        “ข้าน้อย ข้าน้อยมิกล้า...” ท่านหมอกล่าว “แต่อาการของเซ่อเจิ้งอ๋องหากไม่ได้รับการถอนพิษอย่างทันท่วงที เกรงว่า เกรงว่า...”

        “เช่นนั้นเจ้ามัวโง่งมอะไรกันเล่า ยังไม่รีบถอนพิษอีก!” จ้าวซื่อตะคอกดุดัน

        ท่านหมอลำบากใจอย่างยิ่ง “ท่านใต้เท้ามหาเสนาบดี ฮูหยินมิใช่ข้าน้อยไม่ถอนพิษให้แต่เป็นเพราะข้าน้อยไม่ทราบว่าเซ่อเจิ้งอ๋องต้องพิษชนิดใด”

        หลินชิงเวยก้มหน้าลงหัวเราะ เสียงใสกังวานของนางดึงขึ้นจากนอกวงล้อม“ข้าจดจำได้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องเพิ่งจะดื่มสุราที่จ้าวฮูหยินเป็นผู้รินให้”

        คนทั้งหมดตกตะลึงอีกครั้ง ทุกคนค่อยๆ หันกลับมาทันทีที่จ้าวซื่อเห็นว่าเป็นหลินชิงเวยก็กล่าวด้วยสีหน้าโกรธขึ้งว่า“เจ้าพูดจาเหลวไหล! ชิงเวย นี่เจ้าหมายความอย่างไรกันหรือเจ้าคิดว่าข้าเป็นวางยาพิษในสุราของเซ่อเจิ้งอ๋องใช่หรือไม่?ข้าไม่เพียงแต่รินสุราให้เซ่อเจิ้งอ๋องเท่านั้น ข้ารินสุราให้คนทั้งหมดเหตุใดทุกคนจึงไม่เป็นอะไร?”

        สีหน้าของหลินชิงเวยสงบนิ่ง นางอดทนฟังจ้าวซื่อพูดจนจบ

        เซียวอี้ที่ยืนอยู่ข้างกายมองหลินชิงเวย “ใช่แล้วเปิ่นหวางดื่มสุราที่จ้าวฮูหยินเป็นผู้เติมให้เช่นกันทว่าไม่ได้รู้สึกมีสิ่งใดผิดปกติ”

        หลินชิงเวยยังคงไพล่มือทั้งคู่ไว้ด้านหลังดังเดิมท่าทางของนางช่างน่ารักน่าเอ็นดูและไร้พิษสง สีหน้ากลับดูเหมือนลังเลใจนางมองหน้าจ้าวซื่อแล้วยกยิ้มมุมปากกล่าว่า “ในเมื่อไม่ใช่ฝีมือของจ้าวฮูหยินดูเหมือนท่านจะหวาดกลัวยิ่งนัก? ข้าไม่ได้พูดว่าจ้าวฮูหยินเป็นผู้วางยาพิษข้าเพียงแต่พูดว่าเซ่อเจิ้งอ๋องดื่มสุราเท่านั้นดูท่าแล้วเป็นไปได้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องอาจจะอาหารเป็นพิษ นี่เกี่ยวข้องกับร่างกายของแต่ละคน”จ้าวซื่อพรูลมหายใจโล่งอกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หลินชิงเวยกล่าวอีกว่า“แต่สุรานี้กินคู่กับอาหารจานนี้จะทำให้เกิดภาวะอาหารเป็นพิษดูเหมือนยากที่จ้าวฮูหยินจะพ้นความผิด”

        จ้าวซื่อร้อนใจ ดูเหมือนนางทำอะไรหลินชิงเวยไม่ได้แม้แต่น้อย

        ไม่ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะต้องพิษด้วยสาเหตุใดนางเป็นผู้ดูแลทั้งหมดซ้ำยังเติมสุราคีบอาหาร แน่นอนว่านางไม่อาจปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวได้

        ครานี้มหาเสนาบดีหลินไม่อาจมองหลินชิงเวยด้วยดวงตาอันเบิกกว้าง บุตรสาวคนนี้ของตนมีนิสัยขี้กลัวอ่อนแอตั้งแต่เล็กกระทั่งเขาผู้ซึ่งเป็นบิดาก็ยังดูแคลนเล็กน้อยการตัดสินใจให้นางแต่งเข้าวังให้ฮ่องเต้แทนหลินเสวี่ยหรงเพื่อเป็นการเสริมความเป็นสิริมงคลเป็นเรื่องถูกต้องเหมาะสมกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วมหาเสนาบดีหลินไม่ได้รู้สึกละอายแก่ใจในเรื่องนี้แม้แต่น้อยหลินเสวี่ยหรงแตกต่างจากนาง หลินเสวี่ยหรงเยือกเย็นเฉลียวฉลาด งดงามใจกว้างมหาเสนาบดีหลินมีแผนการให้หลินเสวี่ยหรงแต่งให้เซี่ยนอ๋องการแต่งงานที่ดีเช่นนี้จึงจะไม่ทำให้สกุลหลินต้องเสียหน้า

        ยามนี้ดูแล้ว หลินชิงเวยกลับต่างจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง เมื่อก่อนขอเพียงมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นนางก็จะซ่อนตัวในมุมๆหนึ่งไม่กล้าส่งเสียงวันนี้ร่างของนางกลับเปล่งประกายชนิดหนึ่งดึงดูดสายตาผู้คนให้หันมามอง

        มหาเสนาบดีหลินเอ่ยขึ้นว่า “ชิงเวยไฉนเจ้าจึงรู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องอาหารเป็นพิษ?”