“กล้าหาญ มีไหวพริบ หน้าตาดุดัน ควบคุมคนได้” ชย่าลิ่วอีพูด “พรุ่งนี้ฉันจะเสนอให้พวกผู้าุโแต่งตั้งให้แกเป็ ‘หงกุ้น’ คนใหม่”
เสี่ยวหม่าร้องเสียงหลง “พี่ลิ่วอี พี่แค่าเ็เล็กน้อยเอง พี่จะรีบเกษียณทำไม? ผมมันแค่ลูกน้องตัวเล็กๆ จะไปทำงานของพี่ได้ยังไง? พี่ช่วยทำเองเถอะนะ!”
“ไอ้เวร” ชย่าลิ่วอีอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาอีกครั้ง “อย่าแช่งฉันสิวะ! ใครบอกว่าจะเกษียณ?! แล้วจากนี้ไปก็เรียกฉันว่า ‘พี่ใหญ่’ ด้วย!”
“หา...? หา?!” เสี่ยวหม่าร้องเสียงหลง
“หุบปาก” ชย่าลิ่วอีเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อยแล้วเขาพยักเพยิดให้เสี่ยวหม่าเข้ามาหาใกล้ๆ “หลังจากรับตำแหน่งแล้วไปช่วยฉันสืบเื่หนึ่งหน่อย ก่อนที่ชิงหลงจะตาย สวี่อิงเคยติดต่อกับใครบ้างจับคนสนิทของเขามาสอบสวนทีละคนซะ”
สิ้นประโยคนั้นสีหน้าของเสี่ยวหม่าก็เปลี่ยนไปทันที “แต่ว่าคนสนิทของสวี่อิงถูกจับโยนลงทะเลไปหมดแล้วเมื่อคืนนี้ไม่มีเหลือเลยแม้แต่คนเดียว”
“อะไรนะ?! ใครเป็คนสั่ง?”
“ว่ากันว่าเป็การตัดสินใจของเหล่าผู้าุโ พวกเขาบอกว่า ‘พวกมันมีใจคิดคด เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์’”
ชย่าลิ่วอีขมวดคิ้วแน่นเขาเงียบไปครู่หนึ่ง “สืบต่อยังไงก็ต้องมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้าง ระวังตัวหน่อยแล้วกัน อย่าให้ใครจับได้”
“ได้ครับ”
ชย่าลิ่วอี้าเลื่อนขั้นให้ชุยตงตงขึ้นเป็รองหัวหน้าแก๊งตำแหน่งที่คนอื่นอยากได้แทบตาย ชุยตงตงกลับไม่อยากได้ เธอบอกว่าไม่อยากควบคุมคน เธอชอบดูแลบัญชีมากกว่าอย่าหาเื่ให้เธอ ชย่าลิ่วอีที่ถูกพันผ้าเหมือนมัมมี่อยู่บนเตียงได้ยินดังนั้นก็จ้องเขม็ง—ถ้าเธอไม่ทำ พวกผู้าุโก็จะส่งคนของพวกเขามาแทนเธอคิดว่าฉันเป็พี่น้องหรือเปล่า เธอจะทำไหม?!
หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วชุยตงตงจึงกล่าวว่าเพื่อปกป้องพี่ชายที่ดีอย่างเขาไม่ให้ถูก ‘สอดแทรก’ เธอจะรับตำแหน่งอย่างไม่เต็มใจแต่เธอต้องได้อั่งเปาเพิ่มเป็สองเท่าทุกปี ชย่าลิ่วอีจึงขว้างหมอนใส่เธอ—ฝันไปเถอะ!
ณ ที่แห่งนี้ชย่าลิ่วอีเริ่มบทบาทของหัวหน้าแก๊งด้วยร่างที่ถูกพันจนกลายเป็มัมมี่ของเขา—คนในวงการเรียกเขาว่า ‘หัวหน้าใหญ่ดาบคู่’ ทว่าหลังออกมาจากโรงพยาบาล หัวหน้าใหญ่คนนี้ก็ไม่เคยชักดาบอีกเลย เขาเปลี่ยนมาใช้ปืนแทนส่วนทางด้านเหอชูซาน ไข้ที่ขึ้นสูงเริ่มลดลงแล้ว เขาค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบซ่อมในอีกหนึ่งสัปดาห์แน่นอนว่าเขาสอบผ่านด้วยคะแนนสูง
ในฐานะคนที่มีความรู้สูงและมีการไตร่ตรองตนเองอยู่เสมอสมองของเหอชูซานจึงมีความสามารถในการกรองข้อมูลที่สูงมาก ใน่ที่เขาเป็ไข้ เขาได้เผาผลาญไวรัสและความทรงจำอันดำมืดออกไปพร้อมกันและเมื่อไข้ลดลงอย่างสมบูรณ์ก็เข้าสู่่ปิดเทอมฤดูร้อนพอดี เขาจึงใช้โอกาสที่มหาวิทยาลัยยังไม่ปิดนี้ยืมหนังสือมาจากห้องสมุดหลายถุงใหญ่เหอชูซานทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านน้ำแข็งไสของอาหัวในตอนกลางวันและกลับมาอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้นที่บ้านในตอนกลางคืน ทุกเช้าเขาจะเดินไปตามตรอกซอกซอยต่างๆตรงไปยังลานเล็กๆ หน้าโรงเรียนหลงจินอี้ในเขตเมืองกำแพงซึ่งเป็ซากโรงเรียนเก่าแก่สมัยราชวงศ์ชิงเพื่อฝึกไทเก๊กของสำนักตระกูลหยาง ลุงอาหัวซึ่งได้ลูกศิษย์ตอนแก่รู้สึกว่าเด็กคนนี้มีแววจึงทุ่มเทสอนเขาอย่างเต็มที่วันนี้ฝึกท่านี้สองชั่วโมง พรุ่งนี้ฝึกท่าเตะสามชั่วโมง!
เขาถูกลุงอาหัวฝึกอย่างหนักทุกวันจนแทบตายทั้งยังทำงานยุ่งเสียจนไม่มีเวลาแม้แต่จะนึกถึงเ้าพ่อมาเฟียจอมโหดคนนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียวมีเพียงเช้าวันหนึ่งที่เขาสะดุ้งตื่นจากฝัน แม้จะลืมเนื้อหาในฝันไปทันทีที่ลืมตา แต่บริเวณไหล่ขวาของเขากลับเริ่มปวดร้าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เขายกมือขึ้นกุมไหล่ขวาแล้วนั่งนิ่งอยู่บนเตียงที่เคยมีใครคนนั้นนอนมาหลายสิบคืนในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคืนนั้นที่มีดวงดาวพร่างพราว นึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้าของเ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้หัวใจนึกถึงใบหน้าที่เหนื่อยล้าและแฝงไปด้วยความเศร้าโศกของเขาขณะหลับ
นึกถึงเสียงครางต่ำๆของเขาเมื่อถูกไม้ไผ่ทิ่มแทง นึกถึงฝ่ามือที่ฟาดมาจากด้านหลังด้วยความโกรธแต่กลับไร้เรี่ยวแรงและนึกถึงเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเขาเมื่อถูกจ่อปืนที่หัว
มาเฟียจอมโหดคนนั้นช่วยเขาไว้สองครั้งเขาตอบแทนไปสองครั้ง ถือว่าหายกันแล้ว เหอชูซานคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะมีเื่อะไรให้เกี่ยวข้องกันอีกแต่เขากลับไม่สามารถลบภาพของคนคนนั้นออกจากความทรงจำได้ เช่นเดียวกับที่เขาไม่สามารถลืมฉากนองเืที่น่ากลัวเ่าั้ได้ลง
สิ่งที่ชย่าลิ่วอีทิ้งไว้ให้เขาไม่ใช่ความมืดมิดแต่เป็แรงกระตุ้นที่ทั้งเร่าร้อนและมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยเืเนื้อและความไม่ยอมแพ้เหมือนกระแสน้ำที่ซัดสาดเข้ามาใน่น้ำขึ้น มันกระทบหัวใจของเขาอย่างแรงจนทิ้งเป็รอยแผลลึกไว้ไม่ว่าเขาจะพยายามลบเลือนมันอย่างไร ในวินาทีที่เขานึกถึงชื่อนั้นเขาก็จะได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งดังก้องอยู่ในหูเสมอ
เขากุมไหล่แล้วทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งซุกหน้าลงกับผ้าห่ม ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างจนใจกับตัวเองที่เป็แบบนี้
……
เป็เวลากว่าสองเดือนที่ชีวิตของเหอชูซานดำเนินไปอย่างสงบสุขอีกไม่นานก็จะถึงวันเปิดภาคเรียนใหม่แล้ว เช้าวันนี้หลังจากฝึกซ้อมท่าเตะจนปวดเมื่อยไปทั้งตัวเขาก็เดินโซซัดโซเซจากโรงเรียนหลงจินอี้ไปยังร้านน้ำแข็งไสของอาหัวโดยใช้เส้นทางของตรอกใกล้บ้านที่ได้กลายเป็เขตต้องห้ามสำหรับเขาที่ที่เขาเคยถูกคนจับตัวไป
ชย่าลิ่วอีในชุดสูทสีดำยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางสบายๆ เขายกขาข้างหนึ่งขึ้นมาพาดไปบนกำแพงฝั่งตรงข้ามปิดกั้นถนนในตรอกนั้นได้อย่างง่ายดาย
ทันใดนั้นเหอชูซานก็ได้ยินเสียงคลื่นทะเลที่ดังก้องอยู่ในหูหลังจากเหม่อไปครู่หนึ่ง เขาก็ทักทายอย่างเรียบง่าย “พี่ลิ่วอี”
“ฉันมาซื้อหนิวจ๋า” ชย่าลิ่วอีพูดอย่างไม่ใส่ใจนักมือซ้ายหยิบบุหรี่ออกจากปาก แล้วพ่นควันวงกลมออกมา “แล้วก็มาเอาดาบของฉันด้วย”
ลืมบอกไปครั้งก่อนที่ชย่าลิ่วอีใช้มีดของชิงหลงจ่อคอเหอชูซาน จนถึงตอนนี้มีดคู่ก็ยังถูกห่อเก็บไว้ในเตาผิงที่บ้านของเหอชูซาน
เหอชูซานพยักหน้า “พ่อเก็บไว้อยู่ ตามผมมา จะพาขึ้นไปเอาข้างบน”
ชย่าลิ่วอีบี้บุหรี่ในมือแล้วพูดอย่างเ็าด้วยท่าทางหยิ่งยโส “ไปเอามันออกมา”
“ต้องขุดออกมาจากขี้เถ้าแล้วปัดทำความสะอาด ไปรอข้างบนก็ได้” เหอชูซานพูดด้วยความอดทน “ไม่ต้องกลัวพ่อจะไม่ถอนฟันพี่อีกแล้ว”
“แค่ก!” สิ้นคำนั้นชย่าลิ่วอีก็สำลักควันทันที!ยังไม่ทันได้ไอให้หายระคายเคืองคอสักสองสามทีก็โดนบุหรี่ลวกต่อ! “แค่กๆๆ... แม่ง! ใครกลัวพ่อแกกัน?!”
เขาเก็บขาทั้งสองข้างอย่างลุกลี้ลุกลนทิ้งก้นบุหรี่ แล้วปัดขี้เถ้าที่กระจัดกระจายบนตัวออกอย่างรวดเร็วเมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กคนนี้ก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร ทว่าไหล่กลับสั่นเล็กน้อย!
ชย่าลิ่วอีคว้าเข้าที่คอของเขาแล้วเขย่าไปมา “กล้าพูดเล่นกับพี่ใหญ่ของนายหรือ? ไอ้เวรนี่!ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?!”
เหอชูซานหัวเราะขณะพยายามหลบหลีกทว่าก็ถูกเขาบีบคอจนไอไม่หยุด
ชย่าลิ่วอีคว้าตัวของเหอชูซานเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแล้วระดมทุบตีตบไปที่หัวเขาหลายครั้ง “ลองกลับไปคารวะไหว้พี่ใหญ่สิดูสิว่าฉันจะมีอารมณ์ให้อภัยไหม!”
“ผมไม่เป็ลูกน้องของพี่หรอก” เหอชูซานหัวเราะร่วนเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความขบขัน “แผลของพี่เป็ยังไงบ้าง? หายดีหรือยัง?”
ชย่าลิ่วอีตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เอ็นข้อมือขวาขาด ขยับได้แค่พอใช้ตะเกียบ”
เมื่อรู้สึกว่าเหอชูซานตัวแข็งทื่อไปชย่าลิ่วอีก็หัวเราะ “กลัวอะไร? พี่ลิ่วอีคนนี้ไม่ให้แกชดใช้หรอก!ต่อให้ใช้มือเดียวก็ยังอัดแกจนหมอบได้!”
เหอชูซานยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไรบรรยากาศเริ่มอึดอัด ชย่าลิ่วอีจึงผลักตัวเขาอย่างหงุดหงิด “พอได้แล้ว อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้! ขึ้นไปหยิบอาวุธข้างบนมา!”
เหอชูซานเซถลาไปสองสามก้าวจากการถูกผลักเขาหันตัวเพื่อเดินขึ้นไปหยิบมีดดาบคู่นั้นจากเตาผิง ชย่าลิ่วอีะโตามหลังมาทันที “เฮ้! ไอ้หนู เล่นสนุกเกอร์เป็ไหม?”
เหอชูซานหันหลังกลับทันทีแล้วพูดออกมาแค่ “ไม่เป็ครับ”
“ฉันเปิดโต๊ะสนุกเกอร์หลายแห่งในจิ่วหลง ที่หน้ามหาวิทยาลัยของแกก็มีที่หนึ่งหลังเลิกเรียนให้รีบมาหาฉันที่นั่น ถ้าเล่นไม่เป็ก็ไม่เป็ไร พี่ลิ่วอีจะสอนแกเอง”
เหอชูซานลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “ข้างในไม่ได้ขาย ‘ผงขาว’ ใช่ไหม?”
“ไอ้เวร! ใครเขาขาย ‘ผงขาว’ ในร้านสนุกเกอร์กัน?! มีแต่ ‘แป้งฝุ่น’ ไว้เช็ดมือต่างหาก! จะเอาสักกี่กิโลก็บอกมาเลย!”
เหอชูซานพยักหน้าอีกครั้งแล้วพูดเบาๆในความมืดว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปครับ”
จากนั้นเป็ต้นมาชีวิตของเขาก็ได้เข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายจากเ้าพ่อมาเฟียผู้นี้อย่างไม่รู้จบ
918
