บ้านหลังขนาดพอดีสามารถอยู่รวมกันเป็ครอบครัวใหญ่มีรั้วรอบขอบชิดอยู่เกือบท้ายหมู่บ้านห่างจากบ้านของไป๋หลินเพียงแค่เดินไปหนึ่งเค่อก็ถึงแล้วเป็บ้านของตระกูลสวีที่พี่สามของหลัวฟางแต่งเข้ามาเป็สะใภ้หลัวหนิงเป็สะใภ้ใหญ่ของตระกูลสวีเพราะบ้านสวีมีพี่ฉางฝูเป็ลูกชายคนโตและฉางซูบุตรเกอคนเล็กที่ออกเรือนไปกับคนหมู่บ้านข้างๆ ถ้าเทียบฐานะกับตระกูลอื่นในหมู่บ้านถงหยางตระกูลสวีเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่ด้วยความขยันจึงทำให้ไม่ลำบากบ้านสวีทุกคนในบ้านล้วนแต่มีจิตใจที่ดีไม่ขี้อิจฉามีน้ำใจและซื่อสัตย์ช่วยเหลือคนอื่นเสมอจึงมักมีคนชอบมาจ้างไปทำงานบ่อย ๆ
ถัดไปอีกไม่ไกลกันมากเพียงประมาณหนึ่งหลี่ก็มีบ้านขนาดหลังเท่ากันบ้านของตระกูลอู๋ที่พี่สี่หลัวเหมยแต่งเข้ามาเป็สะใภ้เล็กบ้านอู๋มีลูกชายคนโตอย่างอู๋อี้หลงพ่อหม้ายลูกติดส่วนลูกคนรองเป็เกออู๋อี้ผิงแต่งงานออกเรือนไปแล้วคนสุดท้ายคือพี่เขยอย่างอู๋อี้ฟาน ฐานะทางบ้านก็ไม่ต่างอะไรจากบ้านสวีแต่จิตใจดีขยันทำมาหากินจึงไม่ลำบาก
บ้านอีกหลังที่อยู่ใกล้กับบ้านตระกูลอู๋เป็บ้านตระกูลจูบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้านถงหยางขนาดบ้านจะเล็กลงมาสักหน่อยแต่ก็อบอุ่นเต็มไปด้วยความสุขเพราะในบ้านมีทั้งพ่อแม่ปู่ย่าลูกชายลูกสะใภ้และหลานแฝดอีกสามคนพี่ห้าหลัวิแต่งเข้ามาเป็สะใภ้คนเดียวของบ้านเนื่องจากบ้านจูมีลูกชายเพียงคนเดียวคือพี่ซีห่าวจึงทำให้พี่เขยเป็เสาหลักของครอบครัวฐานะบ้านจูอยู่ในระดับถือว่าพอกินพอใช้ไม่ลำบากคนบ้านจูเองทุกคนก็ขยันไม่แพ้บ้านอื่น เวลาใคร้าจ้างงานจะนึกถึงคนบ้านจูบ้านอู๋ และบ้านสวีอยู่เสมอเพราะคนสามบ้านนี้ทำงานดีนายจ้างไว้ใจได้ว่างานต้องออกมาเรียบร้อยดีแน่นอน
หลังจากที่ลูก ๆกลับมาจากบ้านใหญ่ไป๋หลินจึงชวนเด็กทั้งสี่มาบ้านลุงสาม ป้าสี่ และลุงห้าเพื่อนำเงินจำนวนหนึ่งที่ได้จากการขายโสมมาแบ่งให้พี่สามีทั้งสามด้วยเนื่องจากพี่สามพี่สี่และพี่ห้าเองก็มีบุญคุณคอยช่วยเหลือสี่แฝดมาตลอดวันที่ไป๋หลินนอนหมดสติข้างทางมีชาวบ้านมาส่งข่าวที่บ้านถานรอง วันนั้นหลัวหนิงหลัวเหมยและหลัวิมาเยี่ยมหลัวฟางที่บ้านพอดีเลยรู้ว่าน้องสะใภ้หมดสติที่ข้างทาง ทั้งสามก็รีบไปช่วยนำตัวน้องสะใภ้และกลับมาบ้านทันทีถึงจะเคยถกเถียงกันบ่อยครั้งไม่ชอบใจในตัวน้องสะใภ้คนนี้มากนักแต่เมื่อลำบากก็ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือกันเสมอเพราะลูกบ้านถานทั้งหกคนถูกสอนมาให้มีจิตใจดีเห็นคนล้มอย่าข้ามถึงจะไม่ชอบใจเมื่อลำบากควรช่วยให้เต็มที่
ไป๋หลินได้มอบเงินให้ทั้งสามบ้านบ้านละ 700 ตำลึงทอง แน่นอนว่าทั้งสามบ้านปฏิเสธทันทีว่าไม่รับเด็ดขาดถึงไป๋หลินจะใช้ข้ออ้างว่าพี่ทั้งสามช่วยครอบครัวเขามาตลอดทั้งคนสามก็ให้เหตุผลคืนมาว่าพี่น้องกันไม่ทิ้งกันอยู่แล้วแต่ด้วยความดื้อไป๋หลินก็หาทางทำให้พี่สามีทั้งสามรับเงินจนได้ด้วยการใช้ลูกอ้อนจนพี่สามียอมใจอ่อนเนื่องจากมีความทรงจำหนึ่งแวบเข้ามาในหัวก่อนที่ไป๋หลินจะออกมาจากบ้านเขาเคยได้ยินพี่เกอพี่สาวของสามีเคยบ่นตอนที่มาหาหลัวฟางคงนึกว่าน้องสะใภ้จะไม่ได้ยินทั้งสามบ่นว่าไป๋หลินสมัยเด็ก ๆ นั้นน่ารักน่าเอ็นดูเป็เด็กดีมาก และไป๋หลินชอบเคยมาเล่นกับพวกตนบ่อยๆ มักจะอ้อนให้ทำขนมให้ทานเสมอ แถมยังปากหวานว่าพี่ทั้งสามทำขนมอร่อยมากที่สุดเลยพอไป๋หลินโตขึ้นก็งดงามนิสัยใช้ได้เลยแต่พอลี่เว่ยชุนเข้าหาไป๋หลินนิสัยก็เริ่มเปลี่ยนไปพอยิ่งคบหาเป็สหายกับลี่เว่ยรุ่ยน้องสาวของเว่ยชุนยิ่งนิสัยร้ายกาจขึ้นจากที่เคยไปมาหาสู่กันก็เริ่มห่างเหินมากขึ้นเรื่อย ๆหลังจากที่แต่งงานกับหลัวฟางก็นึกว่าไป๋หลินจะเปลี่ยนไปแต่กลับยิ่งแหย่กว่าเดิมอีกทั้งสามก็ได้แต่ปลงตกและเสียดายเด็กน้อยที่เคยขี้อ้อนของพวกเขาหายไปแล้ว
พอรู้ข่าวว่าไป๋หลินได้เปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นทั้งสามดีใจมากที่ครอบครัวน้องเล็กจะได้สงบสุขสักทีพอมาวันนี้ยิ่งมาเจอไป๋หลินอ้อนอีก จึงทำให้นึกถึงสมัยเด็ก ๆที่ทั้งสามเคยมีเด็กเกอแก้มป่องชอบมาเล่นด้วยจนลืมกลับบ้านทำเอาพ่อแม่และพี่ชายทั้งสามของบ้านจางออกมาตามบ้านทุกวัน หลัวหนิงเองก็เคยจับคู่ให้น้องเล็กของตนเองกับไป๋หลินอยู่นะตอนนั้นไป๋หลินนิสัยดีมากแต่พอรู้ว่าไป๋หลินชอบเว่ยชุนก็ล้มเลิกไปพอได้มาเป็น้องสะใภ้ก็ทำเอาหลัวหนิงปวดหัวแทนหลัวฟางทุกวัน
ไป๋หลินเมื่อมอบเงินให้ทั้งสามบ้านเสร็จก็รีบพาลูกๆ กลับทันที เมื่อเห็นว่าน้องสะใภ้ไปแล้วหลัวเหมยกับหลัวิก็พากันมารวมตัวที่บ้านตระกูลสวีทันที
"มาหาพี่แบบนี้พวกเ้าก็ได้เช่นกันใช่ไหม"หลัวหนิง
"ใช่ 700 ตำลึงทองถึงจะได้เงินเยอะแต่ข้าก็เกรงใจน้องสะใภ้อยู่ดี" หลัวเหมย
"ข้าไม่อยากเชื่อว่าไป๋หลินจะกลับมาเป็เด็กดีอีกครั้งพูดแล้วก็นึกถึงสมัยก่อนเลยนะ พวกท่านว่าไหม" หลัวิ
"นั้นสินะเ้าเด็กแก้มป่องปากหวานชอบอ้อนให้พวกเราทำขนมให้กิน" หลัวหนิง
"เล่นจนลืมเวลากลับบ้าน ฮ่าฮ่า ข้าจำได้ดี" หลัวเหมย
บ้านถานใหญ่กับบ้านเดิมไป๋หลินห่างกับเพียงหนึ่งหลี่ จึงทำให้ไป๋หลินในตอนเด็กออกไปเล่นกับบ้านถานได้ทุกวันหากถามว่าแล้วไป๋หลินกับหลัวฟางก็รู้จักกันมาั้แ่เด็กใช่หรือก็ใช่รู้จักกันมาั้แ่เด็กก็จริงแต่ไป๋หลินกับหลัวฟางไม่ได้มีจิตพิศวาสให้กันเลยแม้แต่น้อยคุยกันก็น้อยครั้งได้ถึงไป๋หลินไปบ้านถานใหญ่ถูกวันก็จริงแต่หลัวฟางก็ไม่ได้อยู่บ้านมักตามพ่อแม่กับพี่ชายไปไร่ไม่ก็ออกไปกับเด็กผู้ชายวัยเดียวกันในหมู่บ้านส่วนพี่สามพี่สี่และพี่ห้าที่อยู่ติดบ้านจึงสนิทกันกับไป๋หลินตอนเด็กมากกว่าหลัวฟาง
ถามว่าไปหลินมีเพื่อนวัยเดียวไหมก็พอมีบ้างแต่ไม่ค่อยสนิทเพราะถูกแกล้งบ่อยไป๋หลินจึงไม่ค่อยไปสุงสิงด้วยอีกทั้งตอนเด็กมักถูกเว่ยรุ่ยรังแกอิจฉาที่ไป๋หลินเกิดมามีทุกอย่างพร้อมจึงเป็หัวโจกรุมแกล้งไป๋หลินจนร้องไห้กลับบ้านทุกครั้งเวลาออกไปข้างนอกอีกทั้งที่บ้านก็มีแต่พี่ผู้ชายไม่มีเกอหรือสตรีเลยมีเพียงท่านแม่ที่เป็เกอคนเดียวแต่ก็ไม่ว่างเล่นด้วยเพราะต้องทำงานดูแลบ้านแม่จางเคยไปตามต่อว่าบ้านลี่และบ้านอื่นหลายครั้งที่มารังแกไป๋หลินแต่ก็ไม่เป็ผลลูกน้อยก็ยังถูกแกล้งอยู่ดีและยังมักแอบออกไปเล่นข้างนอกเหมือนเดิม
สาเหตุที่ทำให้เกอกับสตรีบ้านถานได้รู้จักไป๋หลินน้อยก็เพราะถูกเพื่อนวัยเดียวรังแกแล้วนั่งร้องไห้คนเดียวที่ศาลา สามพี่น้องบ้านถานผ่านมาเห็นพอดีก็นึกว่าเด็กหลงทางที่ไหนพอเข้าไปพูดก็รู้ว่าเป็ลูกเกอคนเล็กบ้านจางเลยพาไปส่งที่บ้านพร้อมกับบอกไป๋หลินว่าหากไม่มีเพื่อนเล่นวันหลังไปเล่นที่บ้านถานก็ได้ั้แ่วันนั้นไป๋หลินก็ไปบ้านถานเกือบทุกวันพอโตจนถึงวัยปักปิ่นไป๋หลินก็ไม่มาบ้านถานเลยจนทั้งสามคนออกเรือนไปความห่างเหินก็เข้ามาแทนที่พร้อมความไม่ชอบใจที่ไป๋หลินกลายเป็คนร้ายกาจใจร้ายกับหลานน้อยทั้งสี่
"ดูเหมือนความขี้อ้อนจะกลับมาด้วยนะข้าว่าฮ่า ฮ่า " หลัวิ
กิจวัตรประจำวันของไป๋หลินยังเหมือนเดิมในทุกเช้าดูแลอาหารการกินให้ลูกกับสามีและทุกเช้าไป๋หลินต้องมีเมนูสุขภาพให้สี่แฝดพี่น้องได้ทานเพื่อบำรุงเติมสารอาหารเข้าสู่ร่างกายด้วยเมนูง่าย ๆ อย่างน้ำเต้าหู้บางวันก็มีเป็น้ำนมข้าวโพดแสนหอมหวานเป็เมนูเครื่องดื่มบำรุงร่างกายรับยามเช้าส่วนอาหารมื้อเช้าไป๋หลินจะทำเมนูโจ๊กแต่เนื้อสัตว์จะสลับหมุนเปลี่ยนกันไปในแต่ละวันว่าจะมีเนื้อสัตว์ชนิดไหนอยู่ในบ้านหากวันไหนเขารีบขึ้นเขาไป๋หลินก็จะทำอาหารที่ไม่ยุ่งยากแต่ลูกแฝดชอบมากคือเมนูไข่ดาวกับไส้กรอกทอดที่เขาทำเองจากเนื้อล้วนราดซอสมะเขือเทศที่ทำเองอีกเช่นเคยรสกลมกล่อมทานพร้อมกับขนมปังที่ได้สูตรมาตอนอยู่ค่ายอาสาถึงจะแปลกตาสำหรับสามีและลูกแต่ทั้งห้าคนก็ทานไม่เคยเหลือหรือในบางวันได้วัตถุดิบใหม่มาไป๋หลินก็จะรังสรรค์เมนูสุขภาพแสนอร่อยและแปลกตาให้สามีกับลูกได้ทานอย่างไม่มีเบื่อจนเ้าเด็กปากหวานทั้งสี่ชมท่านแม่ไม่ขาดปากไป๋หลินยังทำไปเผื่อบ้านใหญ่กับบ้านเดิมอีกด้วยเขาเขียนสูตรเมนูสุขภาพทั้งหมดเขาจดให้ท่านแม่ทั้งสองกับพี่สะใภ้ไว้ทำให้คนที่บ้านทานดูเหมือนว่าสี่แฝดเริ่มมีแก้มกลมป่องแทบแตกใครเห็นก็ต้องอดใจไม่ไหวมือไวอยากััแก้มของเด็กทั้งสี่
หน้าที่ของไป๋หลินนอกจากสอนหนังสือให้ลูกทั้งสี่แล้วเขายังอีกหนึ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือเป็หมอรักษาคนไหนหมู่บ้านตอนนี้ภัสกรอยู่ในร่างของไป๋หลินนับตั้งวันแรกจนถึงวันนี้ก็จะครบหนึ่งเดือนแล้วมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในบ้านถานรองั้แ่สะใภ้เล็กเปลี่ยนแปลงปรับปรุงตัวเองเป็คนดีขยันทำมาหากินฝีมือเื่การรักษาก็เลื่องลือไปทั่วหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงไป๋หลินได้นำเงินบางส่วนที่ได้จากการขายบัวหิมะมาซื้อที่ดินข้างบ้านเพื่อสร้างโรงหมอเล็กๆ ไว้รักษาชาวบ้านทุกคนโดยไม่เก็บค่ารักษามีเพียงกล่องบริจาคเป็ค่าสมุนไพรเท่านั้นใครอยากจ่ายเท่าไหร่ก็ได้สามารถหยอดเงินลงกล่องที่มีให้ตรงจุดจับบัตรคิวได้เลยหรือจ่ายก็ไม่ว่ากันแต่ด้วยอาจเป็เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านถงหยางแข็งแรงกันมากจึงไม่ค่อยมีใครมารักษามากนักส่วนมากก็เป็คนยากคนจนที่ไม่มีเงินรักษาและคนจากหมู่บ้านอื่นมารักษาวันหนึ่งก็ตกสิบถึงสิบสองคนกำลังดี
เื่ที่ไป๋หลินเปิดโรงหมอเป็ที่ชื่นชมมากใครๆ ในหมู่บ้านต่างก็พูดว่าไป๋หลินเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วเป็คนดีมากจริง ๆรักษาคนไข้ไม่รับเงินช่างมีจิตใจเมตตาราวกับพระโพธิสัตว์แถมยังเป็หน้าเป็ตาของหมู่บ้านผู้ใหญ่บ้านท่านลุงตงหลุนเห่อเป็พ่อตาลูกน้องคนสนิทของท่านเ้าเมืองได้ร้องขอให้ลูกเขยช่วยส่งหนังสือขอไปยังสำนักหมอประจำเมืองิโจวขอให้ไป๋หลินเข้าไปทดสอบเพื่อรับหนังสือรับรองอย่างน้อยมีหนังสือไว้ก็ดีจะได้ไม่ต้องกลัวจะโดนกล่าวหาว่าเป็หมอเถื่อน
ท่านเ้าเมืองหวังหรันป๋อที่ทราบข่าวว่ามีหมอจากหมู่บ้านถงหยาง้าจะเข้ามาขอทดสอบเพื่อรับหนังสือรับรองจากสำนักหมอประจำเมืองก็ยินดีและอยากสนับสนุนด้วยเพราะท่านเ้าเมืองก็กลุ้มใจในเื่ที่เมืองิโจวนั้นไม่มีหมอเก่ง ๆที่ฝีมือการรักษาเทียบเท่าเมืองหลวงได้เลยที่สำนักหมอก็เป็เพียงขุนนางฝ่ายอื่นมาประจำการไม่ได้มีหมอที่คอยรักษาผู้ป่วยอยู่เลยสักคนตอนเข้าไปประชุมที่เมืองหลวงอยากถามพี่เขยของตัวเองเหลือเกินว่าจะสร้างสำนักหมอไว้เพื่ออะไรถ้าไม่มีหมออยู่สักคนประชาชนในเมืองิโจวต้องรอคอยหมอจากเมืองหลวงที่จะมาเปิดการรักษาเดือนละสองครั้งเท่านั้นพอเห็นประชาชนในเมืองที่ยากจนต้องทนรอการรักษาหรือบางคนก็ลงทุนเก็บเงินเป็ปี ๆเพื่อเดินทางไปรักษาที่เมืองหลวง ในฐานะท่านเ้าเมืองหวังหรันป๋อก็ได้แต่เสียใจ
ที่จริงท่านเ้าเมืองเคยขอกับทางเมืองหลวงไปแล้วว่าให้ช่วยส่งหมอมาประจำการที่ิโจวหลายครั้งแต่ไม่เคยสำเร็จทางสำนักหมอหลวงก็แจ้งมาว่าทางเมืองหลวงก็ขาดแคลนเช่นกันพอหวังหรันป๋อไปตรวจสอบก็แทบอยากจะะโใส่หน้าผู้ที่ดูแลสำนักหมอหลวงเหลือเกินว่าขาดแคลนบ้าบออะไรหมอแทบจะเดินเหยียบเท้ากันตายอยู่แล้วจะหวงไว้ทำไม จนมีคนสนิทของเขามาบอกว่าพ่อตา้าให้หมอจากหมู่บ้านเข้ารับการทดสอบหวังหรันป๋อก็ไม่รอช้าอนุญาตทันที
พอผลการทดสอบออกมาไป๋หลินผ่านการทดสอบได้เป็หมอขั้นสามโชคดีที่เมื่อชาติก่อนได้ศึกษาการแพทย์แผนโบราณของจีนมาอย่างละเอียดจึงสามารถตีเนียนแสดงการรักษาให้เหมือนหมอยุคนี้ได้หากใช้การแพทย์ปัจจุบันมีหวังเื่ไม่จบแค่นี้แน่นอน เผลอ ๆอาจถูกกล่าวหาว่าเป็ลัทธิประหลาดได้เลยเมื่อข่าวการทดสอบกระจายไปทั่วหมู่บ้านทุกคนก็ต่างมารวมยินดีด้วยคนป่วยก็เพิ่มขึ้นจนต้องขอให้พี่หลัวเหมย พี่หลิงฉี และพี่เซียวหรัวที่พอรู้เื่สมุนไพรมาช่วยดูแลผู้ป่วยและค่อยช่วยจัดยาตามเทียบยาให้ผู้ป่วยนำกลับบ้านทั้งสามตอนแรกจะไม่ยอมรับเงินค่าจ้างแต่ไป๋หลินรีบยัดใส่มือทั้งสามคนแล้ววิ่งหนีจึงทำให้ปฏิเสธไม่ได้
แน่นอนว่ามีคนชมก็ต้องมีคนเกลียดโดยเฉพาะสะใภ้รองบ้านเวินกับสะใภ้สี่บ้านเหยียนยิ่งเจ็บแค้นเข้าไปอีกเมื่อแม่สามีทั้งคู่เอาไป๋หลินไปเปรียบเทียบแต่ก็ทำอะไรไม่ได้หากทั้งคู่ลงมือรังแกหรือหาเื่ไป๋หลินอีกพวกเขาได้ถูกแม่สามีบังคับหย่าขาดแน่ๆ ยิ่ง่นี้ความสัมพันธ์กับสามีเองก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่
"ทำไมทุกคนในหมู่บ้านถึงได้ชมมันนักนะทีเมื่อก่อนมันทำตัวร้ายกาจกับลูก ๆ ของมัน ยังพากันจับกลุ่มนินทาอยู่เลย"สะใภ้เวิน
"นั้นสิแค่มันรักษาเป็ก็พากันสรรเสริญเยินยอมันแล้วพูดมาแล้วข้าก็เจ็บใจที่วันนั้นมันทำพวกเราต้องอับอาย" สะใภ้เหยียน
"ข้าว่าเอาไว้หาโอกาสเหมาะเอาคืนมันดีกว่า"สะใภ้เวิน
"ดีสิ ข้าละอยากเอาคืนมันมากถ้าไม่ติดว่าต้องถูกบังคับหย่าขาดนะ ปานนี้ข้าบุกไปตบมันที่โรงหมอแล้ว"สะใภ้เหยียน
"ไม่ต้องห่วงหรอกคราวนี้เราต้องว่างแผนไม่ให้ใครจับได้" สะใภ้เวิน
ทั้งคู่ได้แต่เก็บความแค้นเอาไว้ในใจรอวันเอาคืนไป๋หลินแต่ไม่เคยมองการกระทำหรือโทษตัวเองเลยว่านิสัยของตัวเองนั้นร้ายกาจเพียงใด
ไป๋หลินได้ปรึกษากับทางสามีบ้านเดิมและบ้านใหญ่แล้วเื่ที่จะซื้อที่ดินในตัวเมืองิโจวเพื่อเปิดโรงหมอพี่สะใภ้ใหญ่บ้านเดิมจึงออกความคิดเห็นว่าให้น้องเล็กลองเข้าไปศึกษาแบบโครงสร้างจากโรงหมอในเมืองหลวงดูก่อนไปดูโรงหมอที่ตระกูลหวงก็ได้เพราะพี่ชายคนโตของพี่หลิงฉีเป็หมออยู่ที่นั่นพอดีระหว่างศึกษาก็สามารถพักที่บ้านเดิมของพี่หลิงฉีบ้านตระกูลหม่าได้เช่นกันจะได้ไม่ต้องเสียเงินเสียเวลาเปิดโรงเตี๊ยมทุกคนจึงตกลงว่าจะเดินทางไปเมืองหลวงกับไป๋หลินด้วยเนื่องจากครอบครัวพี่ใหญ่ถือโอกาสพาพี่หลิงฉีกับลูก ๆ ไปเยี่ยมบ้านเดิมพี่รองเองก็เช่นกันจะพาพี่สะใภ้รองเถียนเหมยและลูกไปเยี่ยมท่านตาท่านยายด้วยบ้านถานรองเองก็ขนไปกันทั้งบ้านเช่นกัน
"ถ้าอย่างนั้นท่านพี่ข้าว่าเราไปซื้อเกวียนดีหรือไม่หรือจะซื้อรถม้าดี" ไป๋หลิน
"ท่านแม่ข้าว่าซื้อทั้งสองเลยดีกว่าขอรับ" ลู่ตง
"จริงอย่างที่เ้าพูดเ้าใหญ่แม่ซื้อทั้งสองเลยดีกว่า" ไป๋หลิน
"เ้าลืมไปหรือเปล่าว่ารถม้าประจำตำแหน่งจากทางการจะมอบให้อยู่แล้วเพียงแต่กำหนดจะมามอบให้เดือนหน้า ข้าว่าซื้อแค่เกวียนใช้ไปก่อนก็พอ" หลัวฟาง
"จริงด้วยท่านพี่ข้าลืมไปเลย" ไป๋หลิว
"หลินเอ๋อร์ของพ่อมัวแต่รักษาผู้ป่วยจนลืมไปเลยเหรออย่าหักโหมมากนักนะลูก" ไป๋เฉิง
พ่อจางพูดออกมาด้วยความเป็ห่วงลูกเกอคนนี้มาก ถึงจะแต่งงานมีครอบครัวจนมีลูกแล้วด้วยความเป็พ่อก็ยังห่วงลูกคนเล็กอยู่ดีแต่วันนี้ที่ท่าทางคุยกันระหว่างสามีภรรยาบ้านถานรองนั้นมันสบายขึ้นไม่มีความอึดอัดเหมือนแต่ก่อนจนคนบ้านเดิมยิ่งพี่ชายทั้งสามของไป๋หลินรับรู้ได้ว่าน้องเขยคงเปิดใจให้ไป๋หลินมากขึ้นถึงจะหวงน้องมากแค่ไหนแต่ก็ดีใจที่ครอบครัวน้องเล็กนั้นกำลังจะสมบูรณ์หลานทั้งสี่ก็ไม่ต้องคอยหวาดกลัวมารดาอีกแล้ว
"ยิ่งเปิดโรงหมอในเมืองคนต้องยิ่งเพิ่มมากขึ้นแน่เลยแม่ว่าเ้าจ้างผู้ช่วยเพิ่มอีกก็ดีนะ" รั่วอี้
"งั้นถ้าจ้างพี่สะใภ้ทั้งบ้านเดิมและบ้านใหญ่ดีหรือไม่เพราะทุกคนล้วนมีความรู้ด้านสมุนไพรน่าจะช่วยข้าได้เยอะเลยนะขอรับ" ไป๋หลิว
"ได้สิทางนี้บ้านเดิมได้อยู่แล้ว เพราะงานบ้านบางส่วนแม่ทำแทนได้บางส่วนก็ทำก่อนออกไปทำงานก็ได้" รั่วอี้
"ข้ายังไงก็ได้อยู่แล้วแล้วแต่ท่านแม่เลยขอรับ" หลิงฉี
"ข้าก็คิดเหมือนท่านแม่เ้าค่ะ"เถียนเหมย
"ข้าด้วยขอรับ"เซียวหรัว
"ถ้ายังนั้นจ้างพี่หลัวหนิงพี่หลัวเหมย และพี่หลัวิด้วยดีกว่า" ไป๋หลิน
"จ้างพี่อี้หลงด้วยสิเขาเคยทำงานที่โรงหมอมาก่อนน่าจะช่วยรักษาอาการเบื้องต้นได้" หลังฟาง
"จริงด้วยน้องเล็ก พี่เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าพี่อี้หลงเคยทำงานที่โรงหมอในเมืองมาก่อนนะเ้าลองไปถามเขาดูว่าสนใจหรือไม่" ไป๋หลง
"ได้ขอรับ" ไป๋หลิน
เมื่อคุยธุระเสร็จและตกลงกันได้อย่างลงตัวสองสามีบ้านถานรองก็พาลูกแฝดทั้งสี่กลับบ้านทันทีเพราะกำหนดการเดินทางเข้าเมืองคือวันมะรืน พวกเขาต้องไปเตรียมของและซื้อเกวียนไหนจะต้องบอกให้ท่านแม่สามีมาค่อยช่วยดูแลบ้านให้อีก พอถึงบ้านหลัวฟางก็รีบแยกตัวไปบ้านใหญ่ทันทีเพื่อลางานและบอกฝากท่านแม่เื่บ้านอีกด้วย
"ท่านแม่เราจะไปนอนบ้านท่านลุงสะใภ้หรือขอรับ" ลู่เซียน
"ใช่แล้วจ้ะ เราต้องอยู่เมืองหลวงประมาณหนึ่งถึงสองอาทิตย์เพื่อแม่จะได้ดูแบบโครงสร้างมาทำโรงหมอที่ิโจวยังไงละ" ไป๋หลิน
"แล้วที่เมืองหลวงจะมีขนมอร่อยๆ ให้หรือไม่ขอรับ" ลู่ฉิน
"มีแน่นอนแม่จะซื้อให้พวกเ้ากินทุกอย่างเลยดีไหม" ไป๋หลิน
"ดีขอรับข้าอยากได้ของเล่นด้วย" ลู่ตง
"ข้าด้วย ขอรับ" ลู่ถิง
"ได้ ๆถ้าพวกเ้าสัญญาว่าเป็เด็กดีไม่ดื้อไม่ซนไม่งอแงแม่จะซื้อให้ทุกอย่างเลย"ไป๋หลิน
เด็กทั้งสี่ดีใจมากที่จะได้ไปเมืองหลวงด้วยท่านแม่ยังจะซื้อขนมกับของเล่นให้อีกด้วยท่านแม่ใจดีมากเลยขอให้ใจดีแบบดีตลอดไปเลยนะพวกข้าสัญญาจะเป็เด็กดีของท่านพ่อท่านแม่โตขึ้นพวกเขาจะเป็คนเก่งเหมือนท่านพ่อท่านแม่ให้ได้
"แต่ข้ามีเื่สงสัยขอรับท่านแม่ว่าทำไมิโจวถึงไม่มีโรงหมอละ แล้วหมอไปไหนกันหมด" ลู่ฉิน
"จริงขอรับตอนที่ท่านพ่อป่วยก็ไม่เห็นมีหมอมารักษาสักคนจนท่านแม่ต้องรักษาเอง" ลู่ถิง
"ในหัวเล็ก ๆของพวกเ้าคงมีคำถามมากเลยสิ ช่างถามเสียจริงเ้าตัวเล็กแม่เองก็ไม่รู้ว่าหมอไปไหนกันหมดไว้เราค่อยไปถามหมอที่เมืองหลวงแล้วกันนะ"ไป๋หลิน
"ขอรับ" ลู่ถิง
ไป๋หลินเองก็สงสัยว่าทำไมไม่มีหมอที่เมืองนี้ทั้งที่มีสำนักหมอประจำเมืองวันที่ไปทดสอบก็แต่ขุนฝ่ายอื่นที่ไม่ใช่หมอดูแลเป็หัวหน้าอยู่เขาเองก็งงมากแต่ช่างเถอะคิดไปก็เท่านั้นแต่จะว่าไปลูกเขาเ้าแฝดทั้งสี่ช่างฉลาดช่างถามดีจริง ๆเคยได้ยินเขาบอกว่าเด็กช่างคิดช่างถามนั้นเป็เด็กฉลาดดูท่าจะจริงเพราะสังเกตตอนสอนหนังสือทุกคนหัวไวและมีความจำดีมาก แต่ด้านสมาธิจะเป็แฝดคู่น้องที่สามารถหนังสืออ่านได้นานโดยไม่รู้จักเบื่อต่างจากคู่พี่ที่ชอบออกกำลังมากกว่าไป๋หลินได้พาลูกออกกำลังกายและฝึกกังฟูท่าพื้นฐานง่าย ๆที่มีสอนในหนังสือปลุกพลังลมปราณ ดูเหมือนเ้าใหญ่เ้ารองจะชอบมากออกกำลังไปเท่าไหร่ก็ไม่มีบ่นว่าเหนื่อยยิ่งเหงื่อออกเยอะยิ่งชอบ
ไป๋หลินได้บอกสามีว่าตอนนี้กำลังฝึกพลังลมปราณหากอนาคตเปิดโรงหมอเกิดดังขึ้นมาต้องมีผู้ไม่หวังดีมาทำร้ายเขาแน่หลัวฟางได้ฟังแบบนั้นจึงขอฝึกด้วยเขาเองก็เคยคิดไว้เช่นกัน หากภรรยาเปิดโรงหมอสำเร็จเขาจะหยุดทำงานสร้างบ้านมาช่วยภรรยาดูแลโรงหมอด้วยเพราะเขาเองพอรู้เื่สมุนไพรอยู่บ้างน่าจะช่วยไป๋หลินได้บ้างไม่มากก็น้อย
หลัวฟางกลับมาถึงบ้านภรรยาก็เตรียมอาหารเย็นไว้รอทันทีวันนี้ยังมีเมนูหมูผัดเปรี้ยวหวานของชอบเขาอีกด้วย หลัวฟางรู้สึกดีมากที่ภรรยาเอาใจใส่ตนและลูกทั้งสี่แต่ก็สงสารเพราะั้แ่ไป๋หลินเป็คนขยันก็ทำงานแทบไม่ได้พักเลยไหนจะรักษาคนไข้แล้วยังทำงานบ้านอีกถ้าช่วยทำอาหารแทนภรรยาก็กลัวว่าลูกจะกินไม่ได้เพราะเคยลองทำแล้วจนเด็ก ๆบอกไปขอข้าวบ้านท่านย่ากินดีกว่า สงสัยหลังจากนี้เลิกงานต้องแวะบ้านใหญ่แอบเรียนทำอาหารกับท่านแม่แล้วละ
วันนี้สี่แฝดขอนอนกับท่านแม่เพราะอยากฟังนิทานที่ท่านแม่เล่าค้างไว้เมื่อคืนก่อนพวกเขาอยากฟังให้จบวันนี้จะได้ไม่ต้องค้างคาตกลงกับท่านแม่ได้สี่พี่น้องบ้านถานรองก็รีบหอบหมอนหอบผ้าห่มวิ่งเข้าห้องท่านแม่ทันทีทิ้งให้ท่านพ่ออย่างหลัวฟางนั่งงงจนพูดไม่ออก ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากมารับรู้อีกทีคือคืนนี้เขาต้องนอนคนเดียวเื่อะไรจะยอมละหลัวฟางเองก็อยากนอนกับไป๋หลินแต่ก็กลัวภรรยาเหนื่อยเลยไม่ได้ลองขอสักที
ไป๋หลิวเล่านิทานไปสักพักจนลูกหลับกันหมดเขาจึงได้จัดท่าทางการนอนของลูกทั้งสี่และห่มผ้าให้ก่อนออกมาเตรียมของที่จะเดินทางไปเมืองหลวงพรุ่งนี้เข้าตั้งใจจะประกาศปิดโรงหมอชั่วคราวโดยฝากพี่สะใภ้ทั้งสามช่วยบอกข่าวและจะไปบอกลุงผู้ใหญ่ช่วยกระจายข่าวอีกด้วย
"ลูกหลับกันหมดแล้วเหรอ"หลัวฟาง
"ใช่ขอรับหลับเร็วมากน่าจะเล่นกับพี่ ๆ บ้านเดิมจนเหนื่อยเลยเผลอหลับกันหมด" ไป๋หลิน
"อ เออไป๋หลินคืนนี้เ้ามานอนกับพี่ไหม นอนกับพี่ก็ได้นะเ้าจะได้นอนสบายไม่ต้องเบียดลูก" หลัวฟาง
"ท่านจะไม่อึดอัดหรือขอรับ"ไป๋หลิน
"จะอึดอัดได้ยังไงเราเป็สามีภรรยากันนะนอนด้วยกันไม่เห็นจะแปลก" หลัวฟาง
"งั้นคืนนี้ข้าขอนอนด้วยนะขอรับท่านพี่" ไป๋หลิน
สถานการณ์ตอนนี้ไป๋หลินกับหลัวฟางต่างก็ตกอยู่ในอาการเขินหน้าแดงกันทั้งคู่เพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมานี้เป็ครั้งแรกที่หลัวฟางชวนไป๋หลินนอนด้วยถ้าทั้งคู่จะเขินกันเองก็คงไม่แปลกและคืนนั้นสองสามีภรรยาก็ได้นอนด้วยกันด้วยความเต็มใจทั้งสองฝ่ายเป็คืนแรก
เช้าวันต่อมาเป็เช้าอันแสนสดใสมากของหลัวฟางเพราะเมื่อคืนเขานอนหลับสนิทแถมยังได้นอนกอดไป๋หลินหลับสบายทั้งคืนแต่มีคนที่เขินหน้าแดงั้แ่เช้าเพราะตื่นขึ้นมาเจอว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของสามีไป๋หลินก็เขินจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ถึงจะรู้สึกดีแต่ก็เขินเป็นะ ถึงตอนที่ยังเป็ภัสกรนอนกับลูกน้องบ่อยก็จริงแต่ตอนนี้นอนกับสามีแถมยังมากอดตอนไม่รู้ตัวอีกไม่ใช่เมื่อคืนนอนน้ำลายยืดนอนท่าพิสดารหรือไม่ก็ไม่รู้ ถ้าเป็จริงก็น่าอายอยู่นะ
สี่แฝดที่ตื่นนอนมาด้วยความงงเมื่อคืนนอนห้องท่านแม่แต่ตื่นมาไม่เจอท่านแม่แต่เห็นว่าท่านแม่เดินออกมาจากห้องท่านพ่อแทนทั้งยังหน้าแดงอีกด้วยหรือว่าโดยท่านพ่อดุอีกแล้ว
"ท่านพ่อดุท่านแม่อีกแล้วใช่ไหมขอรับ"ลู่ตง
"พ่อเปล่าสักหน่อย"หลัวฟาง
"แล้วทำไมท่านแม่หน้าถึงเป็แบบนั้นหรือท่านแม่ไม่สบาย"ลู่ถิง
"ไม่ใช่พวกเ้าเอาหูมานี้" หลัวฟาง
หลัวฟางบอกลูกว่าเมื่อคืนท่านแม่นอนกับท่านพ่อที่ห้องทั้งคืนสงสัยจะเขินจึงหน้าแดงเขาเลยกำชับว่าไม่ให้ไปถามท่านแม่อีกเดี๋ยวแม่เขินมากเข้าเดี๋ยวไม่ยอมนอนกับพ่ออีกพวกเ้าสี่คนจะอดได้น้องสาวน้องเกอนะพวกบอกว่าจะไม่ได้น้องอีกสี่แฝดรับปากทันทีเพราะพวกเขาอยากได้น้องสาวน้องเกอมากพวกเขาเคยเห็นพี่สาวพี่เกอบ้านใหญ่กับบ้านเดิมอ้อนพี่ชายแล้วน่ารักมากก็อยากได้น้องสาวน้องเกอมาคอยอ้อนเหมือนกันนะที่บ้านมีแต่เด็กผู้ชายเห็นแถมหน้าเหมือนกันอีกพอหน้ากันแล้วก็ได้แต่ขนลุกเหมือนส่องกระจกแล้วเห็นตัวเองอีกคน
เมื่อคืนที่หลัวฟางได้กอดไป๋หลินเพราะกลิ่นประจำกายของไป๋หลินนั้นหอมมากกว่าแต่ก่อนเกอทุกคนนอกจากจะมีสัญญาลักษณ์สีแดงบนตามร่างกายไว้บอกว่าเป็เกอแล้วยังมีกลิ่นประจำกายอีกด้วยซึ่งส่วนใหญ่จะเป็กลิ่นดอกไม้ผลไม้แตกต่างกันออกไปของไป๋หลินจะเป็ของกลิ่นดอกถาวฮวา เมื่อก่อนหลัวฟางไม่ชอบกลิ่นของไป๋หลินมามันเป็กลิ่นดอกถาวฮวาที่ฉุนมากจนปวดหัวแต่มาวันที่ไป๋หลินฟื้นขึ้นมาก็พบว่ากลิ่นของภรรยาตนเองนั้นเปลี่ยนไปรู้สึกหอมหวานไม่ฉุนเหมือนเมื่อก่อนจนเมื่อคืนหลัวฟางเผลอนอนกอดสูดดมกลิ่นจนหลับไป
พอถึงยามเฉินทุกคนในบ้านถานรองก็รีบไปขึ้นเกวียนโดยสารประจำหมู่บ้านเข้าเมืองทันทีเพราะตั้งใจจะเข้าเมืองไปซื้อเกวียนและของที่จำเป็ในการเดินทางเข้าเมืองหลวงถึงเมืองหลวงอย่างเว่ยโจวจะไม่ไกลจากิโจวมากแต่ก็ใช้เวลาเดินทางหนึ่งวันในการเดินทาง และต้องมีพักค้างแรมกันตามหมู่บ้านอื่นด้วยแน่นอนแต่ถ้าเดินทางด้วยรถม้าใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งวันก็ถึงแล้วครั้งนี้ใช้เกวียนก็อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย
ครอบครัวบ้านถานรองพอถึงตัวเมืองก็มุ่งตลาดค้าวัวทันทีพวกเขาเลือกซื้อวัววัยหนุ่มที่มีลักษณะดีมาคู่หนึ่ง ที่ตลาดยังมีเกวียนขายอีกด้วยมาที่เดียวแต่ได้ครบทั้งสองอย่างเลยพวกเขาเลือกเกวียนที่มีหลังคาหลบแดดหลบฝนได้ถึงราคาจะแพงแต่ก็คุ้มค่าถ้าเทียบกับการเดินทางระยะไกลเด็กที่ได้นั่งเกวียนใหม่เป็ของตัวเองก็ดีใจกันใหญ่ถึงกับขึ้นไปนอนแผ่เรียงกันสี่พี่น้องทำเอาพ่อกับแม่ขำและเอ็นดูมากพอได้เกวียนก็พาก็ไปซื้อของใช้และเสบียงเพื่อที่จะทำเผื่อครอบครัวพี่ใหญ่พี่รองด้วยเสบียงที่ไป๋หลินซื้อจะเป็จำพวกเนื้อสัตว์เขาจะทำเมนูหมูแดดเดียวกับเนื้อแดดเดียวกินคู่กันกับข้าวเหนียวมันเข้ากันดีมากสูตรหมักเนื้อนั้นได้มาจากคุณยายที่เคยเป็ต้นเครื่องเก่าในวังสอนให้ั้แ่ยังเด็กและตอนอยู่ค่ายอาสาชอบทำกินบ่อยมากจนแทบจะเปิดร้านขายได้เลย
เมื่อกลับถึงบ้านไป๋หลินกับสามีต่างก็แยกกันทำหน้าที่ตัวเองแบ่งกันไว้โดยที่หลัวฟางจะเตรียมของต่าง ๆ ที่จำเป็ส่วนไป๋หลินก็รีบลงมือเตรียมเสบียงให้พอสำหรับการเดินทางเฉพาะขาไปเท่านั้นส่วนขากลับค่อยไปหาดูวัตถุดิบเลือกซื้อที่เมืองหลวงอีกที
5K
