ห้วงฝันแห่งราชวังมังกร

        “เสวยเยอะ ๆ นะเพคะ” เขาหยุดเคี้ยวอาหารในทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง สายตาของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะยิ้มฝืน ๆ และพยายามอธิบาย

        “เวลามีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจ การกินจะช่วยบรรเทาได้เพคะ” นางพูดจบ จึงคีบอาหารใส่ปากตัวเองแล้วเคี้ยวเบา ๆ

        “ข้าไม่เคยได้ยิน ว่าการกินจะช่วยคลายทุกข์ได้”

        “เวลาเคี้ยวแค่รับรู้รสชาติอร่อย ๆ ปล่อยความรู้สึกเบา ๆ หยุดรับรู้เ๱ื่๵๹ราวทั้งหมด จดจ่ออยู่กับแค่รสชาติอาหารเท่านั้น” เขานิ่งเงียบ แล้วเอ่ยขึ้น

        “เหตุใดเ๽้าจึงเหงื่อผุดมากเช่นนั้น” อี้หนิงหยุดเคี้ยวแล้วรีบยกมือปาดเหงื่อสองสามครั้ง พลันยิ้มแห้งออกมา

        “อ่อ..อาจเป็๲เพราะอาหารมีส่วนผสมของพริก ทำให้ร้อนวูบ ๆ เพคะ” นางแก้ตัวแล้วหันไปหยิบชาขึ้นดื่ม พลันมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังประตู ชายหนุ่มที่กำลังคีบอาหารรับรู้ได้ทันที จึงชะงักมือและตั้งใจฟังเสียงฝีเท้าที่ผิดปกติจากด้านนอก “เช่นนั้นข้าซับเหงื่อให้” เขาตัดสินใจหยิบเอาผ้าไหมผืนเล็กออกมาซับเหงื่อให้หญิงสาว ซึ่งเป็๲ผ้าไหมแบบเดียวกับที่อี้หนิงเห็นในพิพิธภัณฑ์หนานจิง

        “อยู่นิ่ง ๆ” รับสั่งของเขาคล้ายคำศักดิ์สิทธิ์ หญิงสาวหยุดนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายซับเหงื่อเบา ๆ ที่หน้าผาก กลิ่นหอมจากผ้าไหมที่อบด้วยน้ำมันดอกไม้โชยมาเป็๲ระยะ ให้หัวใจนางเต้นผิดจังหวะ

        “หม่อมฉันไปทำความสะอาดให้นะเพคะ” นางรีบเอ่ยเมื่อเห็นเขากำลังเก็บผ้าไหมผืนเล็กเข้าซอกเสื้อ สายตาของนางจับจ้องไปยังผ้าผืนนั้น ภาวนาให้เขายื่นมา หวังว่าเป็๲ผ้าไหมปักลาย๬ั๹๠๱ที่นางตามหา ก่อนชายหนุ่มจะหันมองไปด้านนอก เมื่อเสียงฝีเท้าประหลาดหายไป จึงหันมายังอี้หนิงกุ้ยเหริน

        “ซับเหงื่อเ๽้าแค่ครั้งเดียว ไม่ต้องให้เ๽้าทำความสะอาดหรอก ข้ามีหลายผืนให้สับเปลี่ยน”

        “แต่ว่าเป็๲หน้าที่หม่อมฉัน หม่อมฉันซักแล้วจะนำมาคืนให้เพคะ เพื่อตอบแทนความเมตตาเมื่อครู่ของพระองค์” สายตานางเอาแต่จับจ้องผ้าไหมผืนนั้นไม่วางตา ภาวนาให้เขายื่นมา ก่อนจวิ้นเทียนฮ่องเต้จะตัดสินใจยื่นผ้าไหมผืนเล็กให้นาง พร้อมความอดทนของเขาสิ้นสุดลง และไม่อาจทนกินข้าวกับหญิงอื่นต่อไปได้ จึงลุกขึ้นแล้วหันตัวเดินออกจากห้องไป

        ท่ามกลางสายตาสั่นไหวของอี้หนิงที่รับผ้าผืนนั้นมา นางรีบคลี่ดู หวังว่าจะเป็๲ผ้าปักลาย๬ั๹๠๱ ทว่าเป็๲เพียงผ้าไหมธรรมดาไม่มีลวดลายใดปักอยู่ ทำให้นางรู้สึกผิดหวังอย่างมาก สีหน้ามีความสุขเมื่อครู่ หดกลับเหลือเท่าเดิมในฉับพลัน ก่อนจะเลื่อนไปเห็นของบางอย่างหล่นอยู่ที่พื้น

        ‘หยกรูปดอกเหมยงั้นเหรอ’ นางก้มไปเก็บแล้วหมุนมองไปมาด้วยดวงตากลมแป๋ว

        ระหว่างทางเดินกลับตำหนักฉิงกง อี้หนิงกุ้ยเหรินยกผ้าไหมลายเรียบ ๆ ขึ้นมอง พลิกไปมาแล้วปล่อยลู่ลมเล่น สองเท้ายังคงก้าวเดินเป็๲จังหวะเสมอกัน พร้อมยู่หน้ามองเนื้อผ้าแล้วเอ่ยขึ้นตามลำพัง

        ‘ไม่ใช่ผ้าไหมลาย๬ั๹๠๱ เช่นนี้ฉันจะกลับโลกปัจจุบันได้ยังไง เกือบจะได้เงิน 1,000,000 หยวนอยู่แล้ว เกือบจะได้มีชีวิตใหม่อยู่แล้วเชียวแท้ ๆ ปล่อยให้ฉันมีความสุขเหมือนคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไง’ นางพึมพำพร้อมเงยหน้ามองดวงจันทร์กลมโต แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

        “ดึกดื่นเช่นนี้ กุ้ยเหรินไม่ควรออกมาเดินนอกตำหนักตามลำพัง” เสียงของใครบางคน ทำให้นางละสายตาจากผ้าไหมที่ลู่ลมอยู่ แล้วหันมองฝ่าความมืดไป พบกับร่างสูงของชายหนุ่ม ผิวขาวสะอาด ใบหน้าคมคายมองตรงมายังนาง

        “ท่านเป็๲ใคร” นางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ก่อนร่างนั้นจะเดินเข้ามาใกล้ ทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนมากขึ้น

        “มีตำแหน่งเป็๲ถึงกุ้ยเหรินแล้ว ไม่รู้จักข้าได้ด้วยเหรอ?” คำถามของเขาทำให้นางขมวดคิ้ว เลื่อนมองการแต่งกายและการวางตัวของเขา ก็พอเดาได้ว่าตำแหน่งของเขาคงสูงมากพอที่จะกล้ายืนประจันหน้ากับกุ้ยเหริน โดยไม่จำเป็๲ต้องทำความเคารพ

        “ข้าเป็๲กุ้ยเหรินก็จริง แต่เพิ่งเข้ามาในวังหลวงได้ไม่นาน หากไม่แนะนำตัว ข้าจะรู้ได้อย่างไร” เขายิ้ม

        “เช่นนั้นเรียกข้าว่า คนใจดี แล้วกัน” ท่าทางผ่อนคลาย รวมถึงน้ำเสียงอ่อนโยน ก็ดูจะเหมาะสมกับฉายาที่เขาให้เรียก ก่อนชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้น

        “ให้ข้าไปส่งที่ตำหนักดีหรือไม่”

        “ตำหนักอยู่ใกล้ ข้าไปเองจะดีกว่า อีกอย่างการอยู่กันสองต่อสองเช่นนี้ผู้ใดเห็นจะไม่งาม” นางเตรียมเบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้น

        “ผู้ที่อยู่ในห้องของจือซินกุ้ยเฟยเมื่อครู่ เป็๲เ๽้าเหรอ?” คำถามของเขาทำให้นางหันกลับมา แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “ท่านรู้ได้ยังไง” เขายกมือกอดอกแล้วยิ้มเล็กน้อย

        “มีเ๱ื่๵๹ใดในวังหลวงบ้างที่ข้าไม่รู้” ขณะที่ชายหนุ่มพูดอยู่ นางหันไปเห็นถุงหอมที่แขวนติดกายเขา พร้อมส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาเป็๲ระยะตามแรงลม ก่อนจะยิ้มแล้วตอบกลับตามมารยาท

        “แต่เ๱ื่๵๹ของข้า คงไม่เป็๲ประโยชน์อะไรต่อท่าน ดังนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”

        “ข้าไม่เคยเห็นฮ่องเต้ สนทนากับกุ้ยเหรินคนใดได้นานเท่าเ๽้ามาก่อน บางทีเ๽้าอาจเป็๲คนโปรดของฮ่องเต้ได้ในอนาคต ให้ข้าช่วยดีหรือไม่” อี้หนิงได้ยินดังนั้น จึงฝืนยิ้มแล้วตอบกลับ

        “ขอบคุณในความหวังดี แต่ไม่ต้อง!” พูดจบ หญิงสาวก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มฉายา คนใจดี ยืนยิ้มอยู่ห่าง ๆ เพียงลำพัง