ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        ฮวาเหยียนเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง ดวงตาของนางเป็นประกายภายใต้หมวกนั่น

        พนักงานผงะกับคำถามของนาง แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของกลับมาอย่างรวดเร็วเขาเปิดปากพูดทันทีว่า "เรื่องนี้พวกข้าไม่รู้แล้วขอรับ ราคาของหญ้าวิญญาณลึกลับนี้เป็นหลงจู้ที่คิดคำนวณเอาไว้"

        “ถ้าอย่างนั้นก็เรียกหลงจู้ของเจ้าออกมา...”

        ฮวาเหยียนกล่าว

        ทุกคนล้วนต้องยอมแพ้ให้กับท่าทีที่ดูไม่ธรรมดายิ่งของฮวาเหยียน ในทีแรกนางดูตกใจและมองว่าหญ้าวิญญาณลึกลับนั้นราคาสูงลิ่วสักพักก็ถามถึงราคาซื้อขายหญ้าวิญญาณลึกลับ และตอนนี้นางก็ขอให้เรียกหลงจู้ของพวกเขาออกมา

        หลงจู้ของหออู๋หมิงเป็นคนที่อยากเจอเมื่อไหร่ก็ได้เจอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

        แท้จริงแล้วสตรีคนนี้โผล่มาจากที่ไหนกันแน่?

        ในวินาทีต่อมาพนักงานพลันเอ่ยว่า "แม่นาง ในวันธรรมดาหลงจู้ของพวกเราไม่ค่อยมาที่นี่เท่าไรนัก อย่าว่าแต่ท่านเลย เราที่เป็นลูกจ้างของเขา หนึ่งปีก็ยากที่จะได้พบหน้า"

        พนักงานกล่าว

        เขาถูกข่มขู่ด้วยความดุดันโหดร้ายของฮวาเหยียนจนไม่กล้าโกรธแต่ในแววตาของเขากลับกระวนกระวายอย่างไม่อาจอธิบายได้

        ในฐานะลูกจ้างแห่งหออู๋หมิง สามารถเห็นตระกูลสูงศักดิ์ผู้มั่งคั่งได้มากมายแต่สิ่งที่รับไม่ได้มากที่สุดคือพวกที่มาอยู่ที่โต๊ะคิดเงินแต่กลับไม่มีเงินแม้แต่น้อย

        ฮวาเหยียนใยจะไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนี่ขายผ้าเอาหน้ารอดเพื่อให้ผ่านๆ ไป? หลังจากคิดดูอีกรอบแล้วก็เข้าใจเหตุผล นางหัวเราะเย้ยหยัน คิดแล้วจึงรู้ว่าเดิมทีตัวเองถูกเจ้าหมอนี่ดูถูกดูแคลนอยู่ แต่นางไม่ได้วางแผนคิดบัญชีเจ้าหนุ่มนี้ เสียศักดิ์ศรีเอาเปล่าๆ

        เฉิงอินที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกฮวาเหยียนทำให้สับสนไม่น้อยเช่นกัน แต่นางเพียงรู้สึกว่าฮวาเหยียนอาจจะสนใจหญ้าวิญญาณลึกลับนี้ แต่คงไม่มีเงินมากขนาดนั้น...

        แววตาของนางดูมิอาจหักใจ ทั้งยังดูสับสนยิ่งนัก ถ้าจะให้พูดก็คือหญ้าวิญญาณลึกลับนี้มีความสำคัญต่อนางมากเพราะนางปรารถนาจะส่งมันให้กับผู้อื่น แต่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านางนี้ก็เป็นผู้มีพระคุณต่อนาง หากไม่ใช่เพราะฮวาเหยียนยื่นมือเข้ามาช่วย นางก็คงยากที่จะรักษาหญ้าวิญญาณลึกลับนี้เอาไว้ได้...

        หลังจากที่ต่อสู้ดิ้นรนภายในจิตใจอยู่นาน แม่นางเฉิงอินก็เดินเข้ามาหาฮวาเหยียน "แม่นาง หากท่านต้องการหญ้าวิญญาณลึกลับนี้..."

        นางเปิดปากเอ่ย

        ฮวาเหยียนที่กำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ อยู่นั้นเมื่อได้ยินเสียงของแม่นางเฉิงอินก็กลับมารู้สึกตัว พลันมองเห็นดวงตาของเฉิงอินที่ต่อสู้ดิ้นรนและมิอาจหักใจ เมื่อนึกถึงคำพูดของนางก็เข้าใจถึงความหมายของสตรีผู้นี้ทันที นางต้องการจะมอบหญ้าให้กับตน?

        หากจำไม่ผิด นางอยากส่งมอบมันให้กับสหายของนางซึ่งในตอนนี้เป็นความเข้าใจผิดว่าฮวาเหยียนอยากได้หญ้านี้ ดังนั้นนางจึงยอมสละของรักชิ้นนี้อย่างมิอาจหักใจได้ลง

        ช่างเป็นสตรีที่ดียิ่งนัก

        ฮวาเหยียนหรี่สายตามอง นางขยับตัวไปข้างหน้าแม่นางเฉิงอินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยินว่า “ข้าไม่ต้องการมัน กลับกันแล้ว ข้าไม่ปรารถนาให้ท่านต้องการมันเช่นกัน ข้ามีหญ้าวิญญาณลึกลับอยู่และจะขายให้ท่านต้นหนึ่ง ราคาเอาเพียงครึ่งเดียว ดีหรือไม่?"

        “หา? ”

        เมื่อได้ยินคำพูดของฮวาเหยียน เฉิงอินไม่ได้ตอบสนองกลับไปสักพัก นางเหม่อลอยด้วยแววตาว่างเปล่าพร้อมกับตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

        “ข้าบอกว่า ข้ายังมี...”

        ฮวาเหยียนเห็นเฉิงอินเหม่อลอยอยู่ พลันรู้สึกว่าดวงตาที่เหม่อลอยไร้วิญญาณของนางช่างน่าขันนัก นางจึงกระแอมไอและกำลังจะอธิบายอีกรอบ ทันใดนั้นที่หน้าประตูกลับเกิดเสียงแหลมดังขึ้น

        "ผียากจนตนนี้มาจากที่ใดกัน เสียสายตาจริงๆ “

        ทุกคนรีบมองตามเสียงไปทางประตูทันที

        ที่ประตูใหญ่ มีสตรีคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้คนหนึ่ง

        สตรีผู้นั้นมีหน้าตาไม่นับว่างดงามนัก ผิวคล้ำกระดำกระด่างเล็กน้อย ใบหน้ากลม แม้ว่าองคาพยพทั้งห้าของนางจะปกติดี แต่การเอามาประกอบรวมกันแบบนี้ ก็เกรงว่าจะต้องพิจารณาอย่างลึกซึ้งกันเลยทีเดียว

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางสวมชุดสีเขียวอ่อนที่ทำให้ผิวของนางเข้มขึ้นสามส่วน

        ฮวาเหยียนมอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น สตรีคนนี้โผล่มาจากที่ไหนกัน?

        ผียากจน? พูดถึงนางหรือ?

        นี่มันเรื่องอะไรกัน นางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ยังจะเป็นเป้าหมายอีกหรือ?

        "เจ้าเป็นใคร? ข้ารู้จักเจ้าหรือไม่? "

        ฮวาเหยียนใช้นิ้วเคาะโต๊ะคิดเงิน ใบหน้าของนางภายใต้หมวกเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

        แต่สตรีคนนั้นกลับหัวเราะเยาะเย้ย "ข้าเป็นใคร? ผียาจกเช่นเจ้ายังไม่คู่ควรจะทราบ”

        น้ำเสียงนั้นช่างอวดดีเสียจริง

        ฮวาเหยียนในยามนี้มีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกคนแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมา พูดจาเสียดสีซ้ำแล้วซ้ำเล่าใส่ก็คงจะต้องรู้สึกอึดอัดใจกันทั้งนั้น

        สุดท้ายแล้วไม่รอให้นางได้เอ่ยอันใด สตรีคนนั้นก็ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

        “มู่เฉิงอิน บัดนี้เจ้าไม่เลือกคบสหายหน่อยหรือกระทั่งผียาจกเช่นนี้เจ้าก็ยังจะคบหาเป็นสหายอีก เกรงว่าเจ้าคงจะมิได้ตาบอดมองคนผิดไปแล้วกระมัง?”

        สตรีคนนั้นเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไปที่ฮวาเหยียน ก่อนจะจ้องไปที่แม่นางเฉิงอินพร้อมกับเปิดปากพูดด้วยถ้อยคำที่ประชดประชัน

        นางยังมีท่าทีสูงส่งอยู่เหนือผู้อื่น ใช้ชีวิตราวกับมีใครติดหนี้นางก็ไม่ปาน

        ฮวาเหยียนกะพริบตาแล้วจึงได้รู้ว่าที่แท้จริงแล้วนั้นหญิงสาวที่อยู่ข้างนางมีแซ่มู่เช่นเดียวกัน นับว่าเป็นแซ่ที่พ้องเสียงกับแซ่ของนาง และนับว่าเป็นโชคชะตาเช่นกันและนางก็เข้าใจแล้วว่าสตรีที่แสนกล้าหาญคนนี้กำลังโจมตีมู่เฉิงอินอยู่

        หลังจากที่สตรีคนนี้เอ่ยเรียกนามของมู่เฉิงอิน เสียงกระซิบฮือก็ดังขึ้นในหออู๋หมิงทันที "มู่เฉิงอิน? ตระกูลมู่ผู้รู้จักกันในนามตระกูลปัญญาชนผู้รู้หนังสือหรือ? "

        "ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น คุณหนูแห่งตระกูลมู่มีนามว่ามู่เฉิงอิน นางเป็นกุลสตรีในห้องหอที่แท้จริง เป็นสตรีผู้มีความรู้ จิตใจดี ประพฤติดีงาม และมาจากตระกูลที่ดี"

        ประสาทสัมผัสการได้ยินของฮวาเหยียนนั้นยอดเยี่ยม เมื่อนางได้ยินเสียงกระซิบของคนเหล่านั้น นางก็ได้รู้ภูมิหลังของมู่เฉิงอิน หญิงสาวถอนหายใจ มิน่าเล่าสตรีคนนี้ถึงได้มีกลิ่นอายของหนอนหนังสือ ที่แท้ก็เติบโตมาในตระกูลที่สูงศักดิ์และถูกครอบครัวหล่อหลอมกล่อมเกลาเป็นอย่างดีนี่เอง

        เฮ้อ ไม่แปลกใจเลยที่สตรีคนนี้ทำให้นางรู้สึกสบายตายิ่งนัก

        ฮวาเหยียนพยักหน้าด้วยความชื่นชม

        แต่คราวนี้ เสียงกระซิบพลันดังขึ้นอีกครั้ง

        “ข้าได้ยินข่าวลือมาว่า เมื่อไม่นานมานี้แม่นางตระกูลมู่ผู้นี้กำลังคุยเรื่องการแต่งงานกับบุตรชายคนโตแห่งจวนท่านอ๋องมู่ อยู่ในขั้นของการพูดคุยเรื่องการตบแต่งแล้ว ทั้งสองตระกูล ตระกูลหนึ่งรอบรู้หนังสือ ส่วนอีกตระกูลเก่งกาจด้านการต่อสู้ช่างเป็นคู่แท้สวรรค์สร้างเสียจริง”

        ฮวาเหยียนกำลังตั้งใจฟัง แต่เมื่อได้ยินคนพูดถึงตระกูลมู่ นางก็รู้สึกตกตะลึงทันที

        จวนท่านอ๋องมู่

        จวนท่านอ๋องมู่ไหนกัน?

        นั่นไม่ใช่ตระกูลของนางหรือ?

        ฮวาเหยียนเกือบคิดว่าตัวเองได้ยินผิดแล้ว หรือว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าผู้มีนามว่ามู่เฉิงอินจะเป็นพี่สะใภ้ที่ยังไม่ได้แต่งเข้าจวนของนาง?

        ไอ๊หยา ไอ้บ้าเอ้ย!

        ฮวาเหยียนถูกข้อมูลที่เพิ่งได้ยินมา กระทบกระเทือนสมองอย่างแรงจนทำให้สมองว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง

        ในวันที่นางกลับมา นางได้ยินคนคุยกันบนการเดินทางที่ยาวนาน ว่ากันว่าพี่ชายคนโตของตระกูลมู่กำลังพูดคุยเรื่องงานแต่งงานอยู่ แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะได้พบกับหญิงสาวคนนั้น

        ทันใดนั้นดวงตาของฮวาเหยียนปรากฏเพลิงลุกไหม้

        เดิมทีก็มองว่าแม่นางเฉิงอินคนนี้สบายตาแล้ว แต่ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งพอใจมากขึ้นไปอีก

        โชคดีที่ฮวาเหยียนสวมหมวกเอาไว้จึงสามารถปกปิดดวงตาที่เร่าร้อนได้ ไม่เช่นนั้นมันอาจจะทำให้ผู้คนที่อยู่โดยรอบนั้นหวาดกลัวก็เป็นได้

        ...

        ในยามนั้นใบหน้าเล็กๆของมู่เฉิงอินพลันแดงขึ้น ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอ นางเม้มริมฝีปากบางและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

        นางได้ยินเสียงกระซิบกระซาบรอบๆ ตัวนาง ทั้งสตรีที่สร้างปัญหาให้นางก็ยืนอยู่ตรงหน้าของนางและเปิดเผยตัวตนของนาง ซึ่งคำพูดเหล่านั้นก็ไม่น่าฟังเลยสักนิด ทว่านางกลับไม่สามารถตอบโต้ได้

        ฮวาเหยียนมองออกในคราเดียว

        พี่สะใภ้ที่ยังไม่ตบแต่งเข้ามาของนางถูกคุกคามโดยตัวตนของอีกฝ่าย ท่าทีราวกับโกรธแค้นแต่ไม่กล้าพูด

        ดวงตาของฮวาเหยียนเป็นประกาย ตระกูลมู่ของมู่เฉิงอินนั้นสูงส่ง บรรพบุรุษของพวกเขาเป็นถึงราชครูของฮ่องเต้ แม้ว่าคนในตระกูลรุ่นหลังจะค่อยๆ เกษียณจากราชสำนักแต่ลูกหลานของตระกูลมู่ก็ได้รับการปกป้องคุ้มครองจากบรรพบุรุษและยังคงอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงอยู่ดี

        แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสตรีที่น่าเกลียดและใช้อำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้ มู่เฉิงอินกลับไม่กล้าตอบโต้ นั่นก็หมายความว่าฐานะของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่านัก

        นางคือใครกันเล่า?

        ...

        ฮวาเหยียนขมวดคิ้ว

        ในยามนั้น แม่นางเฉิงอินเข้ามาใกล้ฮวาเหยียน นางลดเสียงลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น

        “แม่นาง ข้าขอโทษ เป็นข้าที่ดึงเจ้ามาพัวพันกับปัญหานี้ คนคนนี้นาง... มาเพื่อหาเรื่องข้า”

        น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดดวงตาของหญิงสาวผู้งดงามเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งการขออภัย ฮวาเหยียนได้เห็นเช่นนั้นก็ทำให้ทั้งใจอ่อนยวบไปหมด

        หากพูดว่าก่อนหน้านี้คือวีรบุรุษผู้ช่วยสาวงาม นั่นเป็นความดีความชอบของเสี่ยวไป๋ แต่ตอนนี้หลังจากที่ฮวาเหยียนรู้แล้วว่ามู่เฉิงอินอาจจะกลายเป็นกลายเป็นพี่สะใภ้ของตนเอง นางก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะเป็นเพียงผู้ชมอีกต่อไป?

        เพราะนางเป็นคนที่ถือหางพวกตัวเองเป็นที่สุด

        แม้ว่าหญิงสาวตระกูลมู่คนนี้จะยังไม่แต่งเข้าจวนตระกูลนาง แต่เมื่อครู่นางได้รับเอาสตรีคนนี้เป็นพี่สะใภ้ของตัวเองแล้ว

        “พี่หญิงมู่ ท่านเรียกข้าว่าน้องหญิงเหยียนก็ได้ว่าแต่แม่หญิงคนนี้นางเป็นใครกันหรือเจ้าคะ?”

        ฮวาเหยียนเอนตัวไปด้านหน้าแล้วถามอย่างอ่อนโยน

        มู่เฉิงอินรู้สึกประหลาดใจ หืม? น้องหญิงเหยียน? นางกะพริบตาเพราะจู่ๆ ฮวาเหยียนก็ทำทีสนิทสนมกับนาง จนนางไม่อาจตอบสนองกลับได้ทัน

        นางกำลังคิดว่า หญิงสาวผู้มีบุญคุณคนนี้ตั้งแต่เข้าประตูมาก็มีท่าทีเฉยชาเยือกเย็น แม้ว่าจะช่วยนางเอาไว้ แต่คำพูดของนางกลับแสดงถึงความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทั้งสองคนยังไม่ทันได้แนะนำตัวกันเลยด้วยซ้ำ เหตุใดจู่ๆ ถึงสนิทกันเล่า? ให้เรียกว่าพี่หญิงน้องหญิงเลยหรือ?

        ดวงตาของนางบังเกิดความสงสัยเล็กน้อยแต่ในใจกลับรู้สึกชื่นชมมากขึ้นไปอีกนางจึงกระซิบตอบกลับว่า “ในเมื่อน้องหญิงเหยียนเรียกข้าว่าพี่หญิง ถ้าอย่างนั้นเฉิงอินก็จะขอทำตัวไร้ยางอายรับมันไว้ วันนี้ออกจากจวน ได้รู้จักกับน้องหญิงนับเป็นโชคดีของเฉิงอินเพียงแต่วันนี้เฉิงอินทำให้น้องหญิงต้องมาพัวพันกับเรื่องราวเหล่านี้ หากมีวันหน้าจะขอเชิญน้องหญิงไปที่จวนเพื่อเป็นการขออภัย”

        เฉิงอินกล่าว

        ฮวาเหยียนสามารถรับรู้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของนาง

        นี่เป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและมีจิตใจที่งดงาม ฮวาเหยียนยังไม่ได้บอกตระกูลหรือครอบครัวของตนให้นางรู้และนางก็ไม่ได้ถาม เพียงพูดว่าจะชวนไปที่จวน นางก็ล้วนคิดเพื่อตนแทนหมดแล้ว

        ในขณะนี้มู่เฉิงอินหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ "คนผู้นี้คือองค์หญิงฉู่รั่วหลานแห่งต้าโจว นางมีความแค้นเก่ากับข้า ดังนั้นนางจึงทำตัวร้ายกาจกับข้า อีกทั้งนางยังดึงเอาน้องหญิงเข้ามารับการด่าทอด้วย จงอดทนอีกสักหน่อยเถิด ในขณะที่ยังมีความอดทนอยู่นี้ก็ขอให้น้องหญิงอย่าเพิ่งเผชิญหน้ากับนาง เพื่อเลี่ยงการที่นางจะจดจำบัญชีหนี้ที่ต้องสะสางต่อเจ้า "

        มู่เฉิงอินกระซิบกับฮวาเหยียน

        เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉิงอิน ความตกใจของฮวาเหยียนก็ลอยผุดอยู่บนหน้าของนาง นางไม่คาดคิดเลยว่าสตรีที่ประตูจะเป็นถึงองค์หญิงแห่งต้าโจว

        ดังนั้น พี่สะใภ้เฉิงอินเป็นเพราะงดงามและเก่งกาจจึงถูกองค์หญิงท่านนั้นเกลียดเข้าหรือ?

        ไม่น่าแปลกใจเลย ทั้งสองล้วนเป็นสตรีองค์หญิงที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่อหน้ามู่เฉิงอินนั้น ด้วยความรู้สึกละอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งคู่สวมชุดสีเขียวเหมือนกัน ใส่ชุดสีเดียวกันไม่น่ากลัว ทว่าใครขี้เหร่กว่า ใครคนนั้นก็ต้องอับอายไป

        เกี่ยวกับองค์หญิงแห่งต้าโจวผู้นี้ เมื่อพูดถึง นี่ก็เป็นบุคคลในตำนานคนหนึ่ง เรื่องราวของนาง ฮวาเหยียนก็เคยได้ยินมาบ้างเช่นกัน ประชาชนชาวต้าโจวทุกคนล้วนรู้ดีว่าในยุคของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีองค์หญิงเพียงพระองค์เดียว หนำซ้ำประวัติความเป็นมาขององค์หญิงองค์นี้... ก็ยังยากที่จะอธิบาย

        จะพูดว่าอย่างไรดี?

        มารดาขององค์หญิงผู้นี้เดิมทีเป็นหญิงสาวในชนบท เมื่อตอนที่พระองค์ออกศึก พระองค์ทรงถูกศัตรูซุ่มโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างไรก็ตามกลับจับพลัดจับผลูระหกระเหินไปจนถึงหมู่บ้านบนภูเขาเข้าโดยบังเอิญแม่ขององค์หญิงเป็นบุตรสาวของหัวหน้าหมู่บ้านดังนั้นในช่วงพักฟื้นฮ่องเต้จึงเข้าไปพัวพันกับสตรีคนนี้

        ต่อมา เมื่อฮ่องเต้กลับมาที่ต้าโจวแล้ว เดิมที่คิดว่ามันเป็นเพียงรักระยะสั้น ไม่คิดว่าในภายหลังสตรีคนนั้นจะพาบุตรสาวมาหาถึงหน้าประตู

        เด็กคนนี้ ก็คือตู้รั่วหลาน เกิดในชนบท เติบโตขึ้นมาในตลาด

        ในเวลานั้นฮ่องเต้ยังไม่ได้ขึ้นครองบัลลังก์แต่เป็นเพียงหนึ่งในองค์ชายอีกหลายพระองค์ สุดท้ายจึงเลยยอมรับเด็กคนนี้เป็นบุตรสาว ต่อมาหลังจากที่ขึ้นครองบัลลังก์ แม่นางตู้รั่วหลานคนนี้จึงกลายเป็นองค์หญิงที่ถูกต้องตามกฎหมาย

        อย่างไรก็ตาม ตอนที่มารดาของนางมาส่งถึงต้าโจว มารดาของนางกลับป่วยหนักยิ่งนัก หลังจากนั้นไม่นานก็ตายไป

        ฮ่องเต้รู้สึกขอบคุณและระลึกถึงความยากลำบากของนาง ดังนั้นเขาจึงไม่เปลี่ยนชื่อของตู้รั่วหลาน แต่ให้ใช้นามสกุลของฮ่องเต้แทนนางจึงกลายเป็นฉู่รั่วหลานไปโดยปริยาย

        ฉู่รั่วหลานคนนี้ หนึ่งไม่ได้รับความสนใจจากฮ่องเต้ สองไม่มีมารดาคอยช่วยเหลือ อีกทั้งพฤติกรรมของนางก็หยาบคายแข็งกระด้าง ท่ามกลางราชวงศ์และขุนนาง ลับหลังนางมักจะถูกหัวเราะเยาะเสมอ

        แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางก็ยังคงได้รับสมญานามว่าองค์หญิงแห่งต้าโจวอยู่ดี เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางยังมีเลือดของฮ่องเต้ไหลเวียนอยู่ครึ่งหนี่ง

        แต่ฮวาเหยียนคาดไม่ถึงเลยว่าองค์หญิงแห่งอาณาจักรจะเติบโตมาเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นองค์รัชทายาทเฮงซวยคือน้องชายของนาง บุรุษผู้มีความงามที่ทำให้โลกไร้ซึ่งสีสันนั้น แต่นาง... เกรงว่าตอนที่นางเกิดหน้าของนางคงจะกระแทกพื้นก่อนกระมัง

        โตขึ้นมาถึงได้หยาบเกินถึงเพียงนี้

        “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ พี่หญิงเฉิงอิน”