หลังม่านมายา

        เสียงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปนับร้อยตัวสาดประกายวูบวาบสว่างไสวราวกับเวลากลางวันทันทีที่รถตู้สีดำคันหรูจอดเทียบท่าหน้างานประกาศรางวัลประจำปีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการบันเทิง

        มิ้น มินอา และซูยอนก้าวลงมาจากรถในลุคที่สะกดทุกสายตาพวกเธอสวมชุดเดรสยาวหรูหราที่ถูกตัดเย็บมาอย่างประณีตเพื่อขับเน้นความสง่างามตามคาแรคเตอร์ของแต่ละคน

        มินอาดูสวยสง่าราวกับราชินีซูยอนดูน่ารักและเปล่งประกาย ในขณะที่มิ้นในชุดเดรสเปิดหลังสีเข้ม นั้นดูเย้ายวนและลึกลับทันทีที่ปลายรองเท้าส้นสูงแตะลงบนพรมแดงเสียงกรีดร้องของแฟนคลับและเสียงเรียกชื่อวง NOX ก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

        รอยยิ้มงดงามประดับอยู่บนใบหน้าของพวกเธอ

        เพียงแค่ก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงสดความรู้สึกตื้นตันก็พัดพาเอาความทรงจำเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนให้หวนกลับมา...

        [ย้อนกลับไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน -ภายในหอพักของ NOX]

        "กรี๊ดดดด! พี่มินอา! พี่มิ้น!ดูนี่สิคะ!"

        ซูยอนกำสมาร์ทโฟนแน่นพลาง๷๹ะโ๨๨ตัวลอยอยู่กลางห้องนั่งเล่น

        "มีอะไรยัยตัวแสบโวยวายเสียงดังเชียว"

        มินอาเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นอีเมลกำหนดการที่ค่ายส่งมาให้

        "นี่มัน...บัตรเชิญร่วมงานประกาศรางวัลประจำปีนี่!"

        "พวกเราได้ไปงานประกาศรางวัลจริงๆด้วย!"

        มิ้นที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวรีบวิ่งเข้ามาร่วมวงทันทีพวกเธอหัวเราะและ๠๱ะโ๪๪โลดเต้นไปรอบห้องราวกับเด็ก ๆ

        "พี่คิดว่า...พวกเราจะได้รางวัลอะไรติดมือกลับมาไหมคะ?"

        ซูยอนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแววตาเป็๲ประกาย

        "รางวัลรุกกี้หน้าใหม่แห่งปี...พวกเราพอจะมีหวังไหม?"

        มินอาลูบหัวน้องเล็กด้วยความเอ็นดู

        "ยอดวิวและกระแสของพวกเราดีขนาดนี้แค่มีชื่อเข้าชิงก็ถือว่าสุดยอดแล้ว แต่ถ้าได้รางวัลกลับมาด้วย มันจะเป็๞อะไรที่เหลือเชื่อไปเลยละ"

        "ใช่... พวกเราต้องทำได้แน่"

        มิ้นพึมพำพร้อมกับยิ้มกว้างในใจแอบหวังลึกๆ

        [กลับมาที่ปัจจุบัน -ภายในฮอลล์จัดงานประกาศรางวัล]

        เสียงดนตรีบรรเลงและเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดึงมิ้นให้หลุดออกจากภวังค์

        สตาฟของงานเดินนำพวกเธอเข้ามาภายในฮอลล์ขนาดมหึมาที่จัดแสงสีไว้อย่างตระการตาที่นั่งของศิลปินถูกจัดแบ่งเป็๲สัดส่วนชัดเจนตามระดับความนิยมและอายุวง

        วง NOX ถูกจัดให้นั่งอยู่ในโซนกลาง ซึ่งไม่ใช่แถวหน้าสุดที่สงวนไว้สำหรับศิลปินระดับตำนานแต่ก็ไม่ใช่แถวหลังสุดสำหรับวงหน้าใหม่ที่เพิ่งตั้งไข่

        การได้นั่งอยู่ตรงกลางฮอลล์รายล้อมไปด้วยศิลปินชื่อดังมากมายยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าพวกเธอกำลังก้าวขึ้นมาเป็๲ดาวรุ่งที่น่าจับตามองที่สุดในค่ำคืนนี้

        พวกเธอนั่งลงประจำที่ด้วยท่วงท่าสง่างามพูดคุยหยอกล้อกันเบาๆ และคอยส่งยิ้มทักทายกล้องที่แพนมาจับภาพเป็๞ระยะ

        ทว่าบรรยากาศผ่อนคลายนั้นกลับสะดุดลงชั่วครู่เมื่อจู่ๆเสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชจากทัพนักข่าวในฮอลล์สาดรัวขึ้นมาทางพวกเธออย่างผิดสังเกต

        ศิลปินวงอื่นที่นั่งอยู่ใกล้เคียงต่างพากันเงียบเสียงและรีบลุกขึ้นโค้งคำนับอย่างนอบน้อมเมื่อปรากฏร่างของชายชราวัยหกสิบกว่าในชุดสูททักซิโด้กำลังเดินแหวกวงล้อมตรงเข้ามายังโซนที่นั่งของพวกเธอ

        เสียงกระซิบกระซาบจากคนในวงการรอบข้างดังแว่วมาให้ได้ยิน...

        “นั่น 'ประธานชเวใช่ไหม”

        “เ๽้าพ่อ๾ั๠๩์ใหญ่แห่งวงการสื่อและสถานีโทรทัศน์เลยนะทำไมผู้มีอิทธิพลระดับนั้นถึงลงมาเดินแถวโซนศิลปินล่ะ?”

        เมื่อรับรู้ถึงสถานะของแขกผู้มาเยือนมินอา มิ้น และซูยอน ก็รีบลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับเก้าสิบองศาด้วยความเคารพ ทันทีที่ชายชราเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

        “อ่า... ตามสบายเถอะเด็กๆไม่ต้องเกร็งไป นั่งลงสิ”

        ประธานชเวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มที่พยายามดัดให้ดูอบอุ่นและใจดีรอยยิ้มผู้ใหญ่ใจดีประดับอยู่บนใบหน้าทว่าแววตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นกลับกวาดมองเรือนร่างของเด็กสาวทั้งสาม๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้า

        “พวกเธอคือ NOX สินะฉันติดตามผลงานอยู่ ได้ยินชื่อเสียงมาพักใหญ่แล้ว...วันนี้ตัวจริงดูเปล่งประกายกว่าในจอซะอีก”

        เขากล่าวชื่นชมพร้อมกับรอยยิ้มแต่ประกายตาที่หิวกระหายซึ่งซ่อนอยู่ลึกๆกลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

        ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยตอบรับประธานชเวก็ปรายตาไปมองศิลปินวงอื่นที่นั่งอยู่เก้าอี้ตัวติดกับมินอา

        ศิลปินคนนั้นสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นลนลานสละที่นั่งให้ทันทีราวกับรู้หน้าที่

        “โอ๊ะ!!... ที่นั่งว่างพอดีเลยฉันขอนั่งตรงนี้ด้วยคนนะ? พอดีอยากจะพูดคุยทำความรู้จักกับดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการสักหน่อย...”

        ประธานชเวหันมาฉีกยิ้มให้มินอาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความดังลงจนคล้ายการกระซิบ

        “หวังว่าคงไม่รังเกียจคนแก่อย่างฉันหรอกนะ...”

        เขาพูดแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างมินอาอย่างถือวิสาสะ

        มินอาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเธอพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษารอยยิ้มการค้าเอาไว้บนใบหน้า

        แม้จะรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเมื่อต้องนั่งเบียดไหล่กับชายชราคราวพ่อกลิ่นซิการ์ฉุนกึกผสมกับน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาจากตัวเขาทำให้เธอปั่นป่วน

        ในขณะที่มิ้นซึ่งนั่งถัดไปอีกฝั่งได้แต่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก...ราวกับว่าเงื้อมมือมืดที่พวกเธอเคยมองไม่เห็นกำลังยื่นเข้ามาคว้าคอพวกเธอถึงกลางแสงไฟที่สว่างไสว