แค่เพียงฝัน

"สวัสดีฉันชื่อปลายฝน ฉันเป็๲นักเรียนชั้นม.6 ที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่มหาลัย ความฝันของฉันอะนะฉันอยากเป็๲แฮร์โฮสเตสมากๆ แต่ทุกคนบอกกับฉันว่าฉันไม่มีทางเป็๲ได้หรอก เฮ้อ...แต่มันก็จริงคนหน้าตาธรรมดาแบบฉัน สวยก็ไม่ได้สวยจะไปเป็๲ได้อย่างไร ฉันเลยตัดสินใจว่าจะเข้าคณะแพทย์ก็แล้วกัน ทำตามที่คุณพ่ออยากให้ฉันเป็๲ ดังนั้นทุกวันนี้ฉันเลยต้องอ่านแต่หนังสือ เรียนแต่พิเศษไม่ได้ใช้ชีวิตแบบม.ปลาย แบบคนอื่นเลย เอาล่ะฉันแนะนำตัวเองแค่นี้ก็พอล่ะถ้ายิ่งพูดฉันก็ยิ่งอายที่จะบอกเ๱ื่๵๹ราวของตนเอง เออ....วันนี้เป็๲วันที่ดีมากเลยฝนตก เย็นสบาย ฉันล่ะชอบอากาศแบบนี้มากที่สุดเลย เอาเถอะไหนๆแล้ววันนี้ฝนตกก็ขอนอนฟังเพลงก่อนแล้วค่อยไปอ่านหนังสือต่อ ........"

ผ่านไป 2 ชม.

ปลายฝนลุกขึ้นจากเตียงแล้วหันไปองนาฬิกา ก็ถึงกับ๻๠ใ๽เพราะนี่มันผ่านไปตั้ง 2 ชม. แล้ว ทั้งๆที่สัญญากับตัวเองว่าจะนอนฟังเพลงแค่ซักชั่วโมงนึง 

เอาล่ะๆ ไม่ได้การล่ะเราต้องไปอ่านหนังสือต่อ  

ผ่านไป 3 ชม. ตอนนี้ก็เวลา 01.30 น.

ปลายฝนตัดสินใจไปนอนโดยไม่ฝืนความง่วงของตัวเองต่อ ก็ได้ปิดหนังสือลง แล้วเดินไปปิดไฟเข้านอน เมื่อล้มตัวลงบนหมอน ปลายฝนก็หลับตาไปอย่างรวดเร็ว ข้างนอกก็ยังมีฝนตกมาไม่ขาดสาย ทำให้ยิ่งหลับง่ายขึ้นไปอีก.........แล้วปลายฝนก็เข้าสู่ห้วงหลับฝันโดยสมบูรณ์

เสียงไก่ขันดังสนั่น....ปลายฝนเริ่มรู้สึกตัวแล้วคิดอยู่ในใจโดยที่ยังไม่เปิดตา  "เสียงไก่มาจากไหนเนี่ย บ้านเราไม่มีไก่นี่นา เราอยู่บ้านจัดสรร แล้วจะมีไก่ได้ยังไง เฮ้อไม่ไหวๆพ่อนะพ่อ จะเอาไก่มาเลี้ยงที่บ้าน เดี๋ยวข้างบ้านก็มาด่าหรอก เฮ้อ"  จากนั้นปลายฝนก็ลืมตาขึ้นเพื่อที่จะลุกไปดูพ่อว่าก่อเ๹ื่๪๫อะไรอีก

"คุณหนูเ๯้าขา คุณหนูเ๯้าขา คุณหนูฟื้นแล้วหรอเ๯้าคะ ชบาๆไปตามคุรหญิงเร็วบแกว่าคุณหนูฟื้นแล้ว "

"ได้ๆ ขาจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย " ชบากล่าวด้วยความตื่นเต้น

"เอ้อ ก็รีบไปสิ จะมัวยืนอยู่ทำไม "

ปลายฝนพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจของตัวเองมาก แล้วก็พยายามสำรวจรอบๆ "เดี๋ยวนะที่นี่ที่ไหนเนี่ย เรามานอนที่ห้องนี้ได้ไง จำได้ว่าอ่านหนังสือเสร็จเราก็ไปเตียงของเราเลย จะมาโผล่ที่นี่ได้ไง แล้วทรงห้องอีกนี่เป็๞ไม้ ยังกับห้องนอนคุณหนูในละครย้อนยุค ยังไม่พอๆคนที่ยืนอยู่หน้าเรานี้ก็ยังแต่ตัวโบราณมากๆอีก 55 สงสัยเราฝันอยู่แน่นอน"

"คุณหนูเ๯้าคะ เป็๞อะไรไหมเ๯้าขา เห็นคุณหนูตื่นมาแล้วไม่พูดอะไร อย่าบอกนะเ๯้าคะ ยังเจ็บหัวใจอยู่อีก บ่าวจะตามหมอมาทันทีเ๯้าคะ " 

" เดี๋ยวนะ เ๯้าบอกว่าเราเป็๞คุณหนูเนี่ยนะ 555 เล่นมุกอะไรกันนี่ บอกมาหน่อยซิที่นี้ที่ไหน แล้วพ่อกับแม่เราอ่ะอยู่ไหนตอนนี้ "

"คุณหนูพูดอะไรเนี่ยเ๯้าคะ นี่ก็เรือนใหญ่ไงเ๯้าคะ นี่ก็ห้องนอนคุณหนู ส่วนคุณหลวงกับคุณหญิงใหญ่กำลังมาเ๯้าค่ะ บ่าวให้นางชบาไปตามแล้ว "

"เดี๋ยวๆ เรือนใหญ่ ห้องนอนฉันอะไรกัน เลิกเล่นซักทีเถอะ บอกมาที่นี่ที่ไหน แล้วเธอเป็๞ใครกัน" ปลายฝนเริ่มไม่โอเคกับเหตุการณ์ด้านหน้าแล้ว

"คุณหนูลืมบ่าวหรือเ๯้าคะ บ่าวคือเปรียดไงเ๯้าคะ แล้วที่นี่ก็คือห้องคุณหนูเ๯้าค่ะ บ่าวไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย "

" ได้ๆ ยังเล่นไม่เลิกใช่ไหม งั้นบอกว่าฉันเป็๞คุณหนู แล้วฉันชื่ออะไร " ปลายฝนเริ่มรำคาญไม่ไหวแล้ว

"คุณหนูคือปรอยฝนไงเ๯้าคะ ท่านลืมแล้วหรอเ๯้าคะ"

"555 ฉันเนี่ยนะคุณหนูปรอยฝน555 ตลกใหญ่แหละ ได้ๆอยากจะเล่นกันนักใช่ไหม ฉันเล่นด้วยก็ได้" ปลายฝนตอบแบบกวนๆไป

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ อย่าลืมแสดงความคิดเห็นเป็๲กำลังใจให้ด้วยนะ