ตอนที่ 19 หลิวฉางเหอมือหนึ่งแห่งจวนผู้กล้า
หลังจากเหล่าผู้าุโของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนปรึกษาหารือกันเรียบร้อย สุดท้ายจึงตัดสินใจจะจัดงานแต่งตั้งผู้สืบทอดหญิงหลังจากจบงานประลองของทั้งสองสำนักแล้ว
ประการแรก เนื่องจากการบำเพ็ญเพียรของลู่อู๋ซวงยังอ่อนด้อยอยู่ หากทำพิธีแต่งตั้งก่อนเมื่อถึงวันงานประลอง ศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จื่อชิงจะต้องยื้อแย่งเพื่อที่จะปะมือกับลู่อู๋ซวงเป็แน่
ถึงตอนนั้นหากชนะก็คงจะมิเป็ไร แต่หากแพ้ขึ้นมาเท่ากับเป็การทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนต้องอับอายขายหน้าทั้งสำนักเลยทีเดียว
อีกอย่างพวกเขายังต้องใช้เวลาอีกมากเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ที่ดีกับผู้าุโที่พำนักในเมืองเสี่ยวฉือผู้นั้น
พวกเขามองว่าการผูกสัมพันธ์กับยอดคนเช่นนี้มิอาจจะรีบร้อนได้ มิเช่นนั้นผลที่ได้รับอาจจะตรงกันข้ามจากที่พวกเขาคิดไว้ก็เป็ได้
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ตำหนักกระบี่ในตอนนี้จึงเหลือเพียงนักพรตฉางเสวียนและนักพรตหยวนเจี้ยนเพียง 2 คนเท่านั้น
“ศิษย์น้องหยวนเจี้ยน ข้าเตรียมจะลงเขาไปพบผู้าุโท่านนั้นในวันรุ่งขึ้น”
นักพรตฉางเสวียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเป็กังวล
เพราะเขายังมิรู้ว่ายอดคนท่านนั้นแท้จริงแล้วมีนิสัยเช่นไร จึงอดไม่ได้ที่จะเป็กังวล
“ศิษย์พี่ฉางเสวียน ท่านเตรียมใจพร้อมแล้วใช่หรือไม่ ? ” นักพรตหยวนเจี้ยนเอ่ยกับนักพรตฉางเสวียนด้วยท่าทีขึงขัง
นักพรตฉางเสวียนพยักหน้า “เพื่อภายภาคหน้านับหมื่นปีของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ข้าต้องลองเสี่ยงดู”
เวลานั้นเองลู่อู๋ซวงก็ได้รีบร้อนเดินเข้ามาภายในตำหนัก
“ศิษย์อู๋ซวง คาราวะท่านเ้าสำนัก คาราวะอาจารย์เ้าค่ะ” ลู่อู๋ซวงคำนับลงเล็กน้อย
หลังได้เห็นลู่อู๋ซวง สีหน้าวิตกกังวลของนักพรตฉางเสวียนก็ลดน้อยลงไปในพริบตา ก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “อู๋ซวง ผู้าุโที่เร้นกายพำนัก ณ เมืองเสี่ยวฉือมีนิสัยเป็เช่นไรหรือ ? ”
“เ้าสำนัก ท่านเตรียมที่จะไปพบผู้าุโเย่หรือเ้าคะ ? ” ดวงตาสีดำขลับของลู่อู๋ซวงกะพริบปริบ ๆ พร้อมเอ่ยถามขึ้น
นักพรตหยวนเจี้ยนเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเร่งเอาคำตอบ “อู๋ซวง ศิษย์พี่ฉางเสวียนถามเ้าอยู่นะ”
ฉับพลันสมองของลู่อู๋ซวงก็บังเกิดรูปร่างที่งดงาม ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเป็มิตร
“เป็คนเรียบง่ายเ้าค่ะ”
ลู่อู๋ซวงใช้คำนี้บรรยายถึงผู้าุโเย่ที่อยู่ในใจของนาง
นักพรตฉางเสวียนและนักพรตหยวนเจี้ยนสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “อู๋ซวงยังเด็กนัก ผู้าุโท่านนั้นคงเห็นพร์ในตัวของนาง จึงมีท่าทีที่ดีต่อนางแต่ข้ามิเหมือนกัน ข้าอายุปูนนี้แล้วย่อมมีหลายอย่างที่ต่างออกไป”
นักพรตหยวนเจี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ฉางเสวียน คำโบราณกล่าวไว้ว่า เดินทางพันลี้เพื่อมอบขนหงส์1 ท่านไปคาราวะผู้าุโครั้งนี้อย่าลืมนำของขวัญไปมอบให้ด้วยนะขอรับ”
นักพรตฉางเสวียนพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองลู่อู๋ซวงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ข้าเตรียมของขวัญเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยพรุ่งนี้ข้าจะพาอู๋ซวงไปด้วย มีคนแนะนำ โอกาสสำเร็จน่าจะมากกว่าไปเองเพียงลำพัง”
“ศิษย์พี่คิดได้รอบคอบนัก” นักพรตหยวนเจี้ยนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
..........................
ยามเที่ยงวันรุ่งขึ้น ลู่อู๋ซวงก็ได้มายังตำหนักไท่เสวียนตามเวลาที่นักพรตฉางเสวียนบอกเอาไว้
นับั้แ่เริ่มบำเพ็ญตน ลู่อู๋ซวงก็ไม่ค่อยแต่งเนื้อแต่งตัวเท่าไหร่นัก แต่เพราะจะไปพบกับผู้าุโเย่ในวันนี้ นางจึงได้แต่งกายสวยงามสะดุดตา
นางเปลี่ยนไปสวมกระโปรงยาวสีม่วงที่ดูเรียบร้อย ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามนั้นถูกแต่งแต้มอ่อน ๆ ดูแล้วมิเหมือนผู้บำเพ็ญตนเช่นปกติ แต่ดูมีเสน่ห์เช่นหญิงสาวทั่วไปแทน
ดูแล้วช่างน่ามองมิน้อย
“ศิษย์ลู่อู๋ซวงคาราวะท่านเ้าสำนักเ้าค่ะ” ลู่อู๋ซวงคำนับนักพรตฉางเสวียน
นักพรตฉางเสวียนกวาดตามองลู่อู๋ซวงครู่หนึ่ง ดูพอใจกับการแต่งกายของลู่อู๋ซวงไม่น้อย
เขาเองก็เปลี่ยนเป็ชุดคลุมที่เรียบง่ายเช่นกัน ดูเหมือนชายชราที่ใจดีคนหนึ่งเท่านั้น
“อู๋ซวง จำไว้นะหากอยู่ต่อหน้าผู้าุโเ้าอย่าได้เรียกอาจารย์ว่าเ้าสำนักเด็ดขาด บอกว่าข้าเป็ผู้าุโในครอบครัวของเ้าก็พอ” นักพรตฉางเสวียนกำชับลู่อู๋ซวง
ลู่อู๋ซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกมาจากตำหนักไท่เสวียน โดยนักพรตฉางเสวียนเดินนำออกมาก่อน จากนั้นจึงแปลงกายเป็สายรุ้งเหาะไปทางเมืองเสี่ยวฉือทันที
ขณะเดียวกันที่เมืองเสี่ยวฉือก็มีคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งปรากฏกายขึ้น
ชายชราใบหน้าคมคาย รูปร่างผอมบางในชุดสีดำ พร้อมชายวัยกลางคนท่าทางองอาจอีกสี่คนได้ปรากฏกายขึ้นที่ทางตะวันออกของเมืองเสี่ยวฉือ
“ท่านหลิว ดูเหมือนมีบางอย่างแปลก ๆ ขอรับ หลังจากเข้ามาในเมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้ ดูเหมือนมิสามารถใช้ยันต์ติดตามตัวองค์หญิงเก้าได้เลยขอรับ” ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งกระซิบกับชายชราในชุดดำ
ชายชราในชุดดำขมวดคิ้วที่ขาวโพลนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหนวดพลางมองไปรอบ ๆ “น่าแปลก ครั้งก่อนตอนที่ผ่านเมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้ มีคลื่นปราณเพียงบางเบาเท่านั้น แต่เพียงแค่มิกี่ปีคลื่นปราณของที่นี่มิเพียงมิมลายหายไป แต่กลับเข้มข้นกว่าเดิมมากทีเดียว”
“และที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ ที่นี่ถูกปกคลุมไปด้วยคลื่นปราณมากมายอีกด้วย หรือว่าใต้ผืนดินที่นี่จะมีของวิเศษบางอย่างซ่อนเอาไว้เช่นนั้นหรือ ? ” ชายชราในชุดดำเม้มริมฝีปากแน่น ท่าทางเต็มไปด้วยความสงสัย
“เมืองเสี่ยวฉือเป็หนึ่งในแดนจิตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน อาจเป็ไปได้ขอรับ” ชายวัยกลางคนอีกคนเอ่ยสนับสนุน
“ท่านหลิว” ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหลี่ยมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ชายชราในชุดดำมองชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหลี่ยม แล้วพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “เมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้เป็แดนจิตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน บางทีอาจมีการจัดวางบางอย่างเพื่อสกัดการใช้ยันต์ก็เป็ได้”
“เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน พวกเ้าแยกกันไปค้นหาทั้งสี่ทิศ แต่ต้องจำไว้ว่าอย่าใช้กำลังเด็ดขาด ระวังน้ำเสียงที่ใช้ถามชาวบ้านด้วย”
ชายวัยกลางคนทั้งสี่สบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวก่อนกระจายกันไป
หลังจากทั้งสี่คนจากไปแล้วชายชราชุดดำก็หลับตาลงเพื่อสำรวจถึงสิ่งที่อยู่รอบกายอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำขึ้นมาว่า “คลื่นปราณของที่นี่กระจายออกมาจากบางแห่ง แต่เมืองเล็ก ๆ นี้มีค่าพอให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนฝังของวิเศษไว้เยี่ยงนั้นหรือ ? ”
หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งชายชราในชุดดำก็ััได้ถึงคลื่นปราณที่กระจายออกมา
ก่อนที่ชายชราในชุดดำจะปรากฏตัวอยู่บนถนนเส้นหนึ่งโดยมิรู้ตัว ในตอนนั้นเองลู่อู๋ซวงและนักพรตฉางเสวียนก็ได้ปรากฏตัวขึ้น ที่ทางเข้าของถนนเส้นนี้เช่นกัน
ชายชราในชุดดำชะงักเท้าลงทันทีราวกับรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่าง พลางมองนักพรตฉางเสวียนด้วยท่าทางเคร่งขรึม
“ท่านคือ...” ชายชราในชุดดำสบตากับนักพรตฉางเสวียนครู่หนึ่ง พร้อมกับมีท่าทีอึกอัก
นักพรตฉางเสวียนก็เหมือนจะัับางอย่างได้จากชายชราในชุดดำเช่นกัน ก่อนจะถามเบา ๆ ว่า “หรือว่าท่านคือมือหนึ่งแห่งจวนผู้กล้า หลิวฉางเหอ ? ”
คำถามตรง ๆ ของนักพรตฉางเสวียน ทำให้ชายชราในชุดดำหลิวฉางเหอมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบประสานมือคาราวะทันที “ข้ามิได้มีเจตนาที่จะบุกรุกเข้ามาในแดนจิตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน”
หลิวฉางเหอพูดเพียงเท่านั้น แต่นักพรตฉางเสวียนกลับแค่นเสียงเอ่ยออกมาด้วยความมิพอใจว่า “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนและแคว้นต้าเยี่ยนได้ทำข้อตกลงกันไว้ หากคนในราชวงศ์้าเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน จะต้องได้รับอนุญาตเสียก่อน ท่านเป็ถึงคนของจวนผู้กล้า มิรู้กฎข้อนี้หรือเยี่ยงไร ? ”
“ท่านเซียน ข้ามีความจำเป็จริง ๆ...”
หลิวฉางเหอพูดไม่ทันจบ นักพรตฉางเสวียนก็เอ่ยขัดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ไว้หน้า “รีบกลับไปซะ มิเช่นนั้นเ้าคงจะรู้ผลลัพธ์ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ! ”
“ท่านเซียน องค์หญิงเก้าของเราอาจจะอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้ขอรับ”
“หืม ? ”
1 เดินทางพันลี้เพื่อมอบขนหงส์ เป็สำนวนมีความหมายว่า แม้สิ่งของที่มอบให้จะไร้ซึ่งราคาแต่กลับมากด้วยไมตรี
1K
