ดาวมองชายหนุ่มราวตำหนิการเย้าแหย่หมอหลวงป่านนี้จะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้ ดวงตาคู่สวยเลื่อนมาทางบุหงาที่หลับสนิทด้วยพิษไข้แล้วขยับตัวไปเปิดประตูที่ระเบียงยาวเพื่อรับลม คนเจ็บจะได้หายใจสะดวกขึ้นพลางชำเลืองมองใครบางคนที่น่าจะออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว
ยังอยู่อีก
มือเล็กๆ จัดแจงรวบผ้าม่านลูกไม้สีหวานผูกไว้ พอกำลังจะหมุนตัวหันกลับมาก็ต้องผวาใเมื่อทายาทหนุ่มเข้ามาประชิดตัวั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้หรือจะกลับออกไปทางระเบียง คนตัวเล็กเบี่ยงตัวหลบให้เพราะเข้าใจว่าอย่างนั้น แต่อีกฝ่ายกลับตามติด
เอ๊ะ! ยังไง
คนเริ่มงงมองอีกฝ่ายอย่างค้นหา แลเห็นแค่แววตานิ่งลึกจนยากจะอ่านความรู้สึก
“ดาราราย”
“..”
ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเรียกชื่อนี้ พอคิดจะเบี่ยงตัวหลบไปอีกทางกลับถูกรวบตัวแล้วโดนลากออกไปข้างนอก
“ท่านจะทำอะไรน่ะ ปล่อยข้านะ”
“เสียงดังเข้าไปสิ นางในคนสนิทของเ้าจะได้ตื่น”
คำขู่ได้ผล ดาวได้แต่เม้มริมฝีปากเงียบกริบท่านชายเหวี่ยงคนในมือไปชิดขอบระเบียง
“เ้านี่ฉลาดเก่งกล้าเกินตัวนะมีอะไรเกี่ยวกับเ้าที่ข้าไม่รู้อีกบ้าง..ดาราราย” คนถูกคาดคั้งย่นคิ้ว
“ไม่มี และข้าก็ไม่ใช่คนอย่างที่ท่านว่าหรอก”
“ตอบสิว่าทำไมเ้ามิณเยศกับท่านหญิงมุณาทัยถึงเรียกเ้าว่าดาราราย”
“ก็..”
“ทำไม!”
“ไม่เห็นท่านต้องใส่ใจเลยนี่แค่ชื่อที่ถูกตั้งให้ข้าใหม่ก็เท่านั้น”
หญิงสาวรู้สึกหนักใจกับอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของคนตรงหน้าเหลือเกินภายใต้ใบหน้านิ่งๆ อย่างนั้น..ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หรือคงจะสงสัยอะไรบางอย่างอยู่กระมัง
“ก็ข้าว่ามันแปลก เ้ามีอะไรแปลกๆหลายอย่าง และข้าก็อยากรู้” ทายาทหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอีกฝ่ายััได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ“ท่านหญิงแห่งข้า เหตุใดถึงเป็เ้า”
มือเล็กๆ ถูกคว้าขึ้นมองอย่างสงสัยธำมรงค์ศักดิ์สิทธิ์เวลานี้ยังคงจรัสจ้าชวนมองเช่นเคย ชายหนุ่มเพ่งมองด้วยความรู้สึกสับสนเขา้าให้ธำมรงค์ตอบข้อสงสัยทั้งปวงให้กระจ่างเหตุใดหญิงสาวตรงหน้าถึงก้าวเข้ามาในชีวิต มาทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่นได้เพียงนี้
“แล้วเ้าจันทร์อยู่ที่ไหน” ดาวถึงกับน้ำตาคลอเมื่อเขาเรียกหาสตรีนางอื่นด้วยน้ำเสียงโหยหาอาลัย มันเสียดแทงเข้าไปข้างในจนลึก
เจ็บ!
ข้าคือใคร ข้าคือหญิงที่ถูกเลือกสรรจากองค์เทพอัมฤทธิ์แต่ไม่ใช่ที่ท่าน้า
ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าจะยุติเื่นี้ได้อย่างไร
กษณะมาดูอาการบุหงาเป็ระยะด้วยความเป็ห่วงคนเจ็บยังคงนอนจมกองไข้จนดาวต้องดูแลอย่างใกล้ชิด เห็นอย่างนี้แล้วทำให้อดคิดถึงแม่บันไม่ได้ป่านนี้จะเป็อย่างไรบ้าง เคยอยู่ด้วยกันมาตลอดแล้วต้องมาห่างไกลกันอย่างนี้คงรู้สึกเหงาไม่น้อยพลางเหลือบมองคนเจ็บอีกครั้งอย่างตัดใจ ถึงแม้จะอยากให้คนทั้งสองอยู่ด้วยกันที่นี่เพียงใดแต่ใจนึกห่วงแม่บันมากกว่า
“ถ้าเ้าหายดีแล้ว ข้าจะให้เ้ากลับบ้าน”
ความคิดต้องหยุดลงเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่ข้อศอกจึงยกดูมดละเอียดตัวเล็กถูกปัดออกอย่างรวดเร็ว นั่นไง..ที่โต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจกบานใหญ่เต็มไปด้วยกองทัพมดนับร้อยที่เข้ารุมของถูกใจ
อะไรคือที่มา
ดาวไล่กวาดตามองจนไปหยุดตรงช่อดอกไม้สีหวานที่ใช้ประดับเรือนผมของตนเมื่อ่เย็นดอกไม้สีสวยธรรมดาซ้ำยังแห้งโรยกลับเป็ที่ชื่นชอบของเหล่ามดได้อย่างไรกัน นิ้วเล็กๆเคาะรัวกับโต๊ะเครื่องแป้งส่งผลให้เหล่ากองทัพมดแตกฮือ จึงหยิบแหล่งที่มาของมดขึ้นดูอย่างประหลาดใจ
น้ำเหนี่ยวๆ เหนอะหนะตรงกลางดอก ส่งกลิ่นหอมยวน
“น้ำผึ้งป่า”
ทำไมดอกไม้พวกนี้ถึงมีน้ำผึ้งติดอยู่
เป็ไปไม่ได้ มันไม่ใช่เื่บังเอิญแน่ๆคนใช้ความคิดเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เพราะถ้าเมื่อคืนคนที่ถูกผึ้งนางเสือต่อยเป็ตัวเองล่ะก็วันนี้อาจไม่มีคนชื่อดาวให้มานั่งขบคิดข้อสงสัยนี้แล้ว
ตำแหน่งศีรษะคือตาย
ดาวก้มลงมองมือเล็กๆของตัวเองเมื่อรู้สึกได้ถึงััอบอุ่น ธำมรงค์เจิดจรัสน่ามองขนาดนี้..คงกำลังจะบอกว่าธำมรงค์ศักดิ์สิทธิ์คอยปกป้องตนอยู่สินะใช่แล้ว!ผองภัยต่างๆ ต้องมีอันแคล้วคลาดไปไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในราชสถานแห่งนี้ตนจะปลอดภัย
ข้าจะต้องยุติความบาดหมางระหว่างทายาทมิณเยศและทายาททันวาให้ได้
ทายาทหนุ่มกอดอกนิ่งทิ้งกายไว้กับขอบระเบียงสายตาคู่คมที่กำลังเหม่อลอยอยู่เวลานี้ ไม่ได้คิดถึงคนห่างไกลอย่างที่ใจเรียกหา หากแต่คิดถึงคนใกล้..คนที่ใจบอกว่าไม่ได้รัก
“เ้านี่ฉลาดเก่งกล้าเกินตัวนะมีอะไรเกี่ยวกับเ้าที่ข้าไม่รู้อีกบ้าง..ดาราราย”
“ท่านหญิงแห่งข้าเหตุใดถึงเป็เ้า”
“แล้วท่านหญิงเ้าจันทร์อยู่ที่ไหน”
ชายหนุ่มทอดถอนใจเฮือกใหญ่เป็อีกครั้งที่ต้องถามตัวเองว่า..ทำไมถึงพูดอย่างนั้น ทำไมเขาต้องสนใจความรู้สึกของนางด้วยก็ในใจ้าแค่ท่านหญิงเ้าจันทร์ไม่ใช่หรือ
เหตุใดนางจึงก้าวเข้ามาในชีวิต นั่นสินะ..นางเข้ามาวนเวียนในชีวิตของตนั้แ่เมื่อไหร่กันั้แ่งานเทศกาลการละเล่นเมื่อหลายปีก่อน นางคือเด็กชาวเมืองตัวแสบที่วิ่งชนเขาก่อนจะเข้าแข่งขันพุ่งหอกชัยสินะแล้วยังจะวันฝนตกหนักที่เขตตลาดกลางคราวนั้นอีก
ภาพทายาทหนุ่มต่างนครที่ลูบไล้ใบหน้าหญิงสาวตัวเปียกชุ่มอย่างทะนุถนอมอยู่นั้นหารู้ไม่ว่าถูกเฝ้ามองสองร่างหยอกล้ออย่างสงสัยจากอีกด้านหนึ่งหลังเสาไม้ต้นเขื่อง
เ้ามิณเยศกับสตรีที่ไหนกันดูอ่อนโยนเหลือเกิน หึ..แอบมีหญิงในดวงใจแล้วอย่างนั้นรึ หากเป็เช่นนั้นจริงไฉนยังคิดแย่งชิงหัวใจรักกับข้าอีก
ตนยังจำอารมณ์ขุ่นเคืองในตอนนั้นได้ดี หากหญิงจันทร์มาเห็นภาพนี้เข้าเ้ามิณเยศคงหมดทางโต้แย้งสิ่งใดจึงรีบให้ผู้ดูแลคนสนิทไปจัดการ
“ชานิล เ้าไปเชิญท่านหญิงเ้าจันทร์มาที่นี่ เดี๋ยวนี้! บอกท่านหญิงว่าข้า้ามอบสมุนไพรรสดีตัวใหม่และผ้าแพรพรรณงดงามเป็ของกำนัล”
“ได้ท่าน”
ตนยังยืนมองผู้ดูแลชานิลนอบน้อมก่อนจากไปทิ้งไว้ซึ่งความสะใจอย่างที่สุดเพราะหากสิ่งที่คิดเป็จริงตามนั้นคงหมดคู่แข่งของหัวใจไปโดยง่ายสตรีผู้สูงศักดิ์ย่อม้าความรักที่เป็หนึ่งเดียว เ้ามิณเยศมีหญิงอื่นแอบซุกซ่อนไว้ก็ไม่สมควรได้นางไปหากแต่ชั่วพริบตา
“หายไปไหนกันแล้ว!”
เพราะความที่อยากให้แน่ใจว่าคนทั้งคู่ไม่ได้คลาดสายตาไปจึงปรี่เข้าไปใกล้กว่าเดิม แล้วก็ดันชนเข้าอย่างจังกับคนที่โผล่มาตรงมุมเสาพร้อมกันในที่สุดก็เสียหลักล้มลงไปทั้งคู่
“เ้า!”
คนตัวเล็กที่ถูกทับอยู่ใต้ร่างดูใไม่น้อย แถมยังดิ้นขลุกขลักจะหนี
“เ้าใช่ไหมที่ชนกับข้าเมื่อเทศกาลการละเล่นครั้งก่อน”
“ท่าน!”
“ได้ตัวเ้าก็ดีแล้วข้ามีเื่ต้องชำระความ”
“ชำระความเื่ใด ข้าไม่รู้เื่นะ”
“ยังจะมาพูดอีก เ้าชนข้าครั้งนั้นทำให้ข้าแขนเจ็บจนแพ้การแข่งขันพุ่งหอกชัยเ้าคงไม่รู้สินะว่าการแข่งขันครั้งนั้นมันสำคัญกับข้ามากแค่ไหน”
“ไม่ใช่ข้านะ ท่านจำคนผิดแล้วล่ะ” จำได้ดีว่าดวงตาภายใต้ผ้าคลุมศีรษะนั้นสวยมาก
“จะไม่ใช่เ้าได้อย่างไร ก็...”
“เกิดอะไรขึ้นท่าน!”
เสียงผู้ดูแลชานิลดังขึ้น ทำให้ตนเพิ่งนึกได้ว่าให้ผู้ดูแลคนสนิทไปทำสิ่งใดบ้าชะมัด!กลับกลายเป็ว่าท่านหญิงเ้าจันทร์พร้อมจาคีนางรับใช้คนสนิทเป็ฝ่ายมาเห็นภาพนั้น
ให้ตายเถอะ!
“เห็นผู้ดูแลของท่านมาเชิญข้าบอกว่ามีสมุนไพรรสดีตัวใหม่และผ้าแพรพรรณงดงามเป็ของกำนัล ไม่คิดว่าท่าน..เอ่อ..ยังมีเื่ยุ่งๆอยู่ ข้าขอตัวก่อนดีกว่า แล้วเราค่อยคุยกันดีไหม”
“เ้าจันทร์ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ”
“อย่างไหนรึท่าน”
“ก็อย่างที่เ้าเห็น”
“แต่ข้าว่า..”
“จริงๆ นะท่านหญิง” เสียงท้วงดังจากภายใต้ผ้าคลุมศีรษะทำให้ทุกคนหันมองหญิงสาวรีบลุกมายืนอย่างมั่นคงก่อนก้มไปค้นหากล่องไม้เนื้อดีแล้วยื่นให้
“พอดีข้ากำลังจะนำสมุนไพรรสดีตัวใหม่มาส่งให้ท่านชายทันวา แต่ดันซุ่มซ่ามจนลื่นหกล้มพาท่านลำบากไปด้วยข้าต้องขอโทษท่านชายและท่านหญิงด้วย”
“เ้าจะขอโทษข้าทำไมกัน เ้าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อข้าเสียหน่อย” ท่านหญิงเ้าจันทร์รีบแย้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางมองหญิงสาวชาวเมืองอย่างค้นหา
“เอ..เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหม ทำไมข้า..”
“ไม่เคยหรอกท่าน ผู้คนมากมายอาจคล้ายกันบ้างนี่เป็ครั้งแรกที่ข้าได้มีโอกาสใกล้ชิดคนสูงศักดิ์เช่นพวกท่านหากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน” ว่าแล้วนางก็รีบผละจากไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านหญิงเคยเห็นที่ไหนเ้าคะ” จาคีถามอย่างสงสัย
“นั่นสิ ข้าเคยเห็นนางที่ไหนนะ ตาสวยๆ แบบนั้นน่ะ”
ตนเองก็รู้สึกคุ้นกับดวงตาคู่สวยนั้นเช่นกัน รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดต้องรู้ให้ได้ว่านางคือใคร แล้วก้มมองกล่องไม้เนื้อดีในมือก่อนจะเปิดออก ข้างในมีถุงตาข่ายบรรจุสมุนไพรกลิ่นหอมจางอย่างดี
นี่เ้าเด็กชาวเมืองนั่นมีของเช่นนี้ด้วยรึ
“ท่านชาย” เสียงเรียกของท่านหญิงเ้าจันทร์ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ความคิดและละสายตาไปจากนางชาวเมืองนั่นได้
“เอ่อ..สิ่งนี้ข้ามอบให้ท่านหญิง มันคือสมุนไพรแปรรูปรสดี”
“ขอบคุณท่าน”
“ท่านหญิง..ข้าขอเสียมารยาทให้ผู้ดูแลคนสนิทของข้าไปส่งเ้าเพราะเด็กชาวเมืองเมื่อครู่ยังไม่ได้ส่งมอบผ้าแพรพรรณงดงามให้ข้าเลย”
คิดว่าจะตามไปทัน แต่แล้วก็คลาดกันจนได้
15K
