ตอนที่ 2
"อะ..อะ..อ๊ะ!โอ้ยยย!..เจ็บ..ฮือ" เสียงครางด้วยความเ็ปดังขึ้นมาจากชายผู้นอนอยู่บนเตียง
'แม่ง!เกิดอะไรขึ้นกับตูกันวะเนี้ยแค่จะขยับปากพูดยังลำบากขนาดนี้..แต่เอ๊ะ!..เดี๋ยวก่อนตูเจ็บแปลว่ายังไม่ตายใช้มั้ย?..โหโชคดีจริงๆเลยกูนิสงสัยหายแล้วต้องไปทำบุญซักหน่อยแล้วเฮ้อ.' เสียงคิดในใจของ อิทธิพล ทรงอิทธิฤทธิ์ซึ่งกำลังซาบซึ่งในความโชคดีของตัวเองและกำลังสงสัยว่าทำไมจึงเกิดเหตุการนี้ขึ้นเพราะว่าต่อให้คอมพิวเตอร์ของเขามันจะเก่าไปบ้างแต่ก็ไม่น่าจะ
ช็อตจนแสงจ้าเป็ะเิแฟรชอย่างนี้นี่หว่า
'นั้นเสียงอะไร.. เสียงเหมือนผู้หญิงร้องไห้เลยนี่' ว่าแล้วเขาจึงเพ่งสมาธิไปที่หูเพื่อฟังเสียงนั้นให้ชัดขึ้น
"ฮึฮึ..ฮือ..เด็จพี่...หลาง...เสด็จพี่กุนหลางอย่าเป็อะไรนะเจ้คะ…"
..ใครลืมปิดทีวีวะเนี่ยอิทธิพลคิดแต่เสียงที่ได้ยินมันอยู่ใกล้เขามากเหมือนกับอยู่ข้างๆกันเลยเขาจึงพยายามขยับตัวลืมตาขึ้นเพื่อหันไปมอง และสิ่งที่ปรากฏในสายตาเขานั้นคือ!!
'นางฟ้านี่มันนางฟ้าชัดๆ' อิทธิพลคิดขึ้นด้วยความตกตะลึงความสวยของเธอคนนี้แม้ตอนนี้จะยังดูเป็เด็กไร้เดียงสาอยู่บ้างแต่ถ้าเกิดโตขึ้นไปรับรองนางเอกหมายเลข 1 ชัดๆ
'นี่มันชักจะแปลกๆแล้วสิ' ใช่แปลกแปลกมากเพราะเขาเห็นชุดที่นางฟ้าคนนี้ใส่มันเป็ชุดจีนโบราณนี่ด้วยความใบวกกับหางตาเหลือบไปเห็นกระจกบานใหญ่อยู่หน้าเตียงจึงรีบลุกขึ้นเพื่อมองดูตัวเอง
"โอ้ย!!!"
"เสด็จพี่เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ!..หมอ!!ไปตามหมอมาเร็ว" เด็กหญิงบอกคนที่เหมือนจะเป็คนรับใช้ที่อยู่ด้านข้าง
"เพคะ" แล้วผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งออกไป
" เสด็จพี่สมเด็จพี่เป็อย่างไรบ้างอย่าเพิ่งขยับตัวสิเ้าคะ" เด็กหญิงบอกด้วยความเป็ห่วงแต่อิทธิพลไม่ได้ฟัง เพราะผู้ชายที่เขาเห็นในกระจกนั้นมันไม่ใช่เขาผู้ชายที่อยู่ในกระจกมีใบหน้า
หล่อเหล่าคมเข้มสมชายชาตรี จะติดก็ตรงที่ใบหน้ามีรอยฟกช้ำดำเขียวและรูปร่างก็สูงแต่ผอม ผอมมากกก จนสามารถเรียกว่าไม่เสียบผี (คำนี้น่าจะใช่นะ) ได้เลย
พออิทธิพลหันมามองหน้าเด็กหญิงข้างๆก็รู้สึกว่ามีความคุ้นเคยบางอย่างปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนลางและกลายเป็ชัดเจน
"เหมยเซียน..ไป๋เหมยเซียน..น้องหญิงเหมยเซียน?" อิทธิพลเรียกออกไปตามความทรงจำที่เพิ่มขึ้นมาอย่างงงๆ
"เ้าค่ะ! นี่น้องเอง เสด็จพี่เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?"
อิทธิพลไม่ได้ตอบเพราะว่ายังสับสนอยู่ในความทรงจำที่ปรากฏขึ้นมานั้นเด็กหญิงคนนี้คือน้องสาวของเขาและตัวเขาหรือร่างที่เขามาอยู่นี้มีชื่อว่า
ไป๋กุนหลาง
ในตอนที่อิทธิพลคิดไม่ตกนั้นเองหมอก็ได้เข้ามา
"ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" แล้วหมอก็ได้ยื่นมือมาตรวจชีพจรของเขา
"เป็อย่างไรบ้างท่านหมอ" น้องหญิงเหมยเซียนถามอย่างเป็ห่วง
"อาการบอบช้ำภายในหายดีแล้วต้องขอบคุณท่านราชครูที่ช่วยใช้พลังวัตรรักษาให้เหลือแต่อาการาเ็ภายนอกเท่านั้นใช้ยาทาและดื่ม 3-4 วันก็หายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"ดีมากดีจริงๆ" น้องหญิงพูดออกมาทั้งน้ำตาด้วยความดีใจที่พี่ชายตัวเองปลอดภัย
"ท่านหมอช่วยจัดยาอย่างดีที่สุดให้เสด็จพี่ข้าด้วย"
"พ่ะย่ะค่ะ"ท่านหมอขานรับแล้วเก็บของออกจากตำหนักไป
ส่วนตัวอิทธิพลกำลังเหม่อลอยละล่องอยู่ในความคิด
"เสด็จพี่" ไป๋เหมยเซียนส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าพี่ชายตนเองกำลังเหม่อ
"หืม?...อ่ะอ๋อไม่เป็ไรพี่สบายดีขอบคุณเ้ามาก"
"…."
เอ๊ะอยู่ๆเสียงก็เงียบไปเขาเลยหันไปมองแล้วก็ได้เห็นไป๋เหมยเซียนมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆเหมือนเห็นตัวประหลาด
"มีอะไรรึเปล่า?" อิทธิพลถามออกไปด้วยความรู้สึกแบบกินปูนร้อนท้อง
"ไม่มีอะไรคะ..แค่น้องรู้สึกว่าเสด็จพี่ดูแปลกไป"????!!!
"แต่ว่าน้องคงคิดไปเองเดี๋ยวน้องเช็คตัวให้เสด็จพี่นะเ้าคะเมื่อท่านหมอส่งยามาให้ทานเสร็จแล้วจะได้พักผ่อน"
"ได้..ได้" เสียวไส้ชิบนึกว่าจะโดนจับได้สะอีกฮู ????
ไป๋เหมยเซียนจึงได้เช็ดตัวให้พี่ชายพร้อมกับที่สงสัยในตัวเขาเพราะปกติเขาเกลียดเธอมาก
'หรือพี่ชายเปลี่ยนไปแล้ว...น่าดีใจจริงๆ' เธอเช็ดไปยิ้มไปโดยไม่ได้ดูหน้าคนที่เธอเช็ดให้ว่าเปลี่ยนจากสีขาวเป็สีแดงแล้ว
จนกำลังจะเช็ดลงต่ำกว่าเอวเขาจึงท้วงขึ้นมา "ทำไมละเ้าคะ?"
"เออ...แบบว่ามันมีงูอยู่????"
"บ้า!เสด็จพี่บ้า!น้องไปแล้วนะเ้าคะ อย่าลืมกินยานะเ้าคะ" แล้วสาวเ้าก็อายม้วนเดินออกจากตำหนักไปอย่างรวดเร็ว
'สาวสวยขนาดนี้ทำไมต้องเป็น้องด้วยนะ...นั้นสิทำไม..ทำไม..
ทำไม!ตอนเลือกเรดติ้งกูถึงไม่เลือกNCนะ...เออ-สรุปนี้ความคิดของกูรึของมึงผู้แต่งแฮะๆล่อเล่นน่ะล่อเล่น????'
สามวันต่อมา
ในเวลาสามวันนี้ก็ได้ทำให้อิทธิพลรู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะได้เข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองอ่านก่อนคอมพิวเตอร์จะะเิ ทำให้เขาสามารถแบ่งสถานการณ์ที่ตัวเองเผชิญได้เป็ 2 สถานการณ์ดังนี้
1 โชคดี
2 โชคร้าย
โชคดี คือ ร่างนี้เป็ร่างของเ้าชายมีกินมีใช้โดยไม่ต้องกลัวเงินหมด ขอแค่ไม่ไปเหยียบเท้าพวกตัวใหญ่ก็อยู่สบายละมั้งนะ ( มั้งเพราะเพิ่งถูกกระทืบมา )
โชคร้าย คือ ร่างนี้คือร่างของตัวประกอบที่มีบทต้องตายแถมตายโง่ด้วยเนื่องด้วยตัวร้ายตัวอื่นวางแผนจะฆ่าพระเอกและไอ้นี่ก็้าฆ่าพระเอกด้วยแต่ไม่ได้ร่วมมือกันในตอนที่พระเอกติดกับดักและกำลังจะเพลี่ยงพล้ำไอ้บ้านี่มันดันชักดาบแล้ววิ่งเข้าไปกลางวงล้อม สัตว์อสูรของตัวร้ายก็เลยนึกว่ามันเป็ศัตรูหันมากัดทีเดียว!!หัวหายออกจากบ่าเลย
"แม่ง!สรุปตูโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่วะ"
1K
