ผมถามจริงๆนะครับ ว่าถ้าคุณนายมณีเป็พ่อเลี้ยงแสงคำกับแม่เลี้ยงเอื้อยคำ แล้วมีลูกที่เป็สิบๆปีก็ไม่เคยโผล่หน้ามาเยี่ยมหามาพบบ้าง หรือวันเกิดวันสงกรานต์ วันปีใหม่ ก็ไม่เคยโผล่หัวมาหาเลยเหมือนตายจากกัน เหมือนไม่เคยมีกันมาก่อน
นอกจากที่จะโทรมาขอเงินแค่นั้น แล้วคุณคิดว่าท่านทั้งสองควรจะยังจะควรให้อะไรคุณมากกว่านี้ไหมครับคุณนายมณี”
คุณทนายสุรศักดิ์เอ่ยขึ้นถามอย่างชัดเจนต่อหน้าทุกคน ทำเอาคุณแม่หน้าเหวอจนไปไม่เป็เหมือนกัน
“แล้วยัยอันล่ะ มันก็งานยุ่งเหมือนกันแหล่ะ แล้วมันได้มาเหรอ! ถึงได้ยกให้มันเกือบหมดอย่างนี้”
“แม่!”
“แกจะเรียกฉันทำไมนักหนา กลัวลืมว่าฉันเป็แม่แกรึไง”
“คุณหนูอันปีนี้กลับลำปางกี่รอบแล้วครับ”
“ปีนี้งานเยอะ อันกลับมาสามรอบเองค่ะ แต่รอบสุดท้ายที่รู้ว่าคุณตาคุณยายไม่สบาย อันก็เลยลาไม่ให้พี่เก๋ผู้จัดการรับงานเป็เดือนมาอยู่กับท่าน เพราะหนูจะมาอยู่เป็เพื่อนคอยดูแลคุณตาคุณยายค่ะคุณลุงศักดิ์”
“อืม~เห็นไหมครับคุณนายมณี ว่าคุณกับคุณหนูอันต่างกันอย่างไร แล้วที่ผมได้ยินได้ฟังและได้เห็นมากับตาก็คือ คุณหนูอันเธอมาหา มาเยี่ยม มาถามข่าว โทรมาคุยเป็เพื่อนแก้เหงาของพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงทุกวันเลยนะครับ”
“ฉันไม่สนใจหรอก แล้วฉันก็ไม่เชื่อด้วย เชอะ!”
“แล้วแต่นะแม่ แล้วไอ้สองล้านกับบ้านนี่ก็ไม่เอาแล้วใช่ไหมแม่”
“เอา!”
“ก็ไหนจะฟ้องไง”
“พูดมาก แบ่งฉันด้วยล่ะ เงินที่ได้อ่ะ นังลูกทรพีมาออดอ้อนออเซาะจนได้มรดกไปหมดเลย หึ!”
“แม่คะ ยังไงสุดท้ายหนูก็ต้องได้เลี้ยงแม่อยู่แล้ว หนูไม่ทิ้งขว้างแม่หรอก จะอารมณ์เสียไปทำไม หรือกลัวสามีเด็กนั่นจะไม่พอใจเอาหรือไง”
“คุณเจมส์เขาไม่เกี่ยว แกอย่าพาดพิงถึงเขา แกก็เรียกเขาว่าพ่อก็ได้นี่ ให้เกียรติเขาหน่อยสิยัยอัน”
“ไม่อ่ะ แม่เรียกไปคนเดียวเถอะ หนูมีพ่อคนเดียวพอแแล้ว เอ๊ะ!หรือหนูมีพ่อหรือเปล่าเนี่ย โทรมาครั้งล่าสุดเมื่อสามเดือนที่แล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปอีกแล้วสิ เฮ้อ!”
“ก็นั่นแหล่ะพ่อแก ฉันถึงได้หาพ่อใหม่ให้แกอยู่นี่ไง ไม่เห็นเหรอ”
“หาพ่อใหม่ให้หนู หรือหาผัวเด็กให้ตัวเองกันแน่อ่ะ”
“พูดมากอ่ะแก นังอันอัน ไม่ยงไม่อยู่มันแล้วโว้ย! เบื่อ อะไรก็ไม่ได้ๆ จะอยู่มันไปทำไป ฉันกลับแหล่ะ เชอะ!”
“แม่! แม่เดินทางดีๆนะ โชคดีล่ะแม่”
“อ้าว!ยัยนี่ อยู่ดีๆมาไล่ฉันกลับเฉยเลย”
“ก็แม่บอกจะกลับแล้วไง ปวดหัวหน่ะแม่ คุยกับแม่ทีไรก็เป็งี้ทุกที นี่ไง ก็แม่เป็ซะอย่างนี้ คุณตาคุณยายถึงไม่ยอมส่งหนูไปเรียนต่างประเทศสักที เพราะกลัวหนูจะ~”
“จะอะไร! พูดดีๆนะยัยอัน”
“กลัวหนูจะเป็แบบแม่ไง”
“ทำไม? แบบฉันนี่มันเป็ยังไง หึ!”
“ก็~ลืมรากเหง้า ลืมบ้าน ลืมพ่อ ลืมแม่ ลืมลูก แล้วก็ลืมตนไงแม่ เมื่อไรแม่จะกลับมาเป็คุณนายมณีที่น่ารักนิสัยดี อ่อนหวานคนเดิมของคุณตาคุณยายล่ะแม่”
“…..”
“ฉันไปหล่ะ ให้ทนายโอนเงินเข้าบัญชีให้ด้วย อย่าให้ขาดสักบาทนะ ฉันจะฟ้องให้หมดตัวเลยพวกนี้”
“…..”
หลังจากนั้นสามวันฉันก็ได้รับการโอนทรัพย์สินมรดกทุกอย่างมาในชื่อของฉัน อย่างที่คุณตาคุณยายท่านยกให้
ฉันเพิ่งรู้ว่าที่ดินของท่าน มีมากเป็เกือบห้าร้อยไร่ที่ปลูกพืชทุกอย่าง แม้แต่นาข้าวที่ข้าวรวงสีทองอร่ามเต็มท้องนาไปหมดที่ขายได้ กินได้ไว้จนเต็มพื้นที่ มีถึงขนาดโรงสีเป็ของตัวเองด้วยซ้ำ มีโรงเรือนเลี้ยงเป็ดไล่ทุ่ง เลี้ยงไก่ไข่ เลี้ยงหมูเป็หลายร้อยตัว
แถมยังขุดบ่อเลี้ยงปลา เกือบทุกชนิดอีกต่างหาก โดยที่ลุงสมคนเก่าแก่ช่วยดูแลเป็ผู้จัดการไร่ และยังทำงานแบบแบ่งงานจนเป็ระบบได้อย่างดีเลยทีเดียว
แล้วก็เงินในบัญชีอีกยี่สิบกว่าล้าน ที่มีไม่มากเพราะคุณตาท่านได้ใช้เงินซื้อที่ดินขยายกิจการเพิ่ม แล้วก็ลองปลูกนั่นเลี้ยงนี่ไปเรื่อยๆ
ฉันก็ให้ดำเนินงานกันไปตามปกติ แล้วก็ให้คำนวนค่าแรงขึ้นกันอีกคนล่ะ10%สำหรับคนงานทุกคนไปเลย เพราะเท่าที่ดูคร่าวๆแล้วมันก็ได้กำไรไม่น้อยเลยทีเดียว
ฉันบินกลับมาที่กรุงเทพ แล้วให้พี่เก๋ขับรถมารับ แต่ยังไม่ทันจะถึงห้องฉันก็รู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตามมายังไงก็ไม่รู้ จึงได้รีบให้พี่เก๋รีบขับรถเข้าไปที่สถานีตำรวจก่อน สักพักค่อยให้พี่เก๋ขับรถกลับบ้านกัน
“พี่เก๋”
“อืม”
“เห็นเหมือนกันใช่ไหม?”
“เออ”
“ใครอ่ะ”
“แกมีปัญหากับใครหรือเปล่า่นี้ น้องอัน”
“ก็ไม่นี่คะ”
“แล้วเื่มรดกล่ะ”
“มีแค่หนูกับแม่ ที่หนูเคยเล่าให้เจ้เก๋ฟังเท่านั้นแหล่ะค่ะ ไม่มีอะไรเจ้”
“แล้วพ่อเลี้ยงแกล่ะ”
“ใคร?พ่อเลี้ยงอ่ะ หนูไม่เคยนับว่าใครเป็พ่อเลี้ยงเลยนะ แต่! ทำไมเจ้”
“ไอ้เจมส์ ประวัติมันไม่ค่อยดีอ่ะ”
“จริงดิ?”
“อืม~นักเลงเก่าบ่อนเฮียของเจ้เอง ชั่วแหล่ะ แต่หน้าตามันดี”
“ชั่วขนาดไหนอ่ะ เอาลิมิตหน่ะ จี้ ปล้น ข่มขืน ฆ่าคน? ไรงี้เหรอเจ้”
“ก็ทั้งหมดอ่ะ ไม่งั้นจะหลอกพาแม่ของน้องอันไปเสียเงินหลายสิบล้านที่มาเก๊าเหรอ”
“จริงดิ ตายล่ะ”
“เฮ้อ!”
“ต้องบอกแม่แล้วอ่ะ”
“แล้วแม่แกจะเชื่อเหรอ ดูจะหลงมันอยู่นะไอ้เจมส์เนี่ย มันปากหวาน ลีลาเด็ด จัดว่าแซ่บอ่ะ แมลงปีกแข็งตัวพ่อเลยแหล่ะ”
“เอาไงดีอ่ะเจ้ หนูห่วงแม่อ่ะ”
“ห่วงตัวเองก่อน ถ้าเป็มันจริง แล้วให้คนตามแกขนาดนี้ มันอาจหวังผลอะไรสักอย่าง หรือมันจะรู้เื่มรดกของแกอ่ะ”
“แม่หนูคงไม่เล่าให้มันฟังหรอกมั้งเจ้ หนูเป็ลูกแม่นะ”
“ก็ไม่แน่นะ คนกำลังหลงอ่ะ แล้วมันก็ไม่ได้บอกแม่แก ว่าจะทำอะไรแกเสียหน่อยนี่นา แต่ก็อย่าลืมว่าถ้าแกเป็อะไรไป เงินทองมรดกทุกอย่างที่แกมี ก็ต้องตกเป็ของแม่แกหมดเลยนะเว้ย ก็แกยังไม่มีลูกมีผัวนี่”
“เจ้ หนูกลัวอ่ะ เอาไงดีอ่ะ”
ฉันเลยโทรไปหาคุณลุงทนายสุรศักดิ์ทันที และท่านก็มีเส้นสายมีเพื่อนเป็นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่อยู่ที่กรุงเทพจึงได้ขอกำลังมาดูแลที่บ้านให้อันอันในวันนี้ แล้วพรุ่งท่านจะรีบเดินทางลงมากรุงเทพเลย
วันรุ่งขึ้น
คุณลุงทนายท่านบินมาด่วนจากลำปาง มาที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว อันอันกับเจ้เก๋ก็ขับรถไปรับท่านและเล่ารายละเอียดให้ท่านฟัง หลังจากที่พูดคุยคร่าวๆให้ท่านฟังมาแล้วทางโทรศัพท์เมื่อคืนที่ผ่านมา
“เราคงจะได้แต่ละวังไว้ก่อนหน่ะครับคุณหนูอัน เพราะเหตุยังไม่เกิด เรายังจับผู้ต้องสงสัยยังไม่ได้ แต่ผมก็จะให้คนคอยติดตามดูแลคุณหนูอย่างดีที่สุดไปก่อนนะครับ่นี้ แต่ถ้าเื่ที่เล่ามาแล้วมันมีมูลตรงกันขนาดนี้ ก็ดูจะอันตรายอยู่นะครับ”
ทนายสุรศักดิ์ได้เอ่ยขึ้น เมื่อพูดคุยรายละเอียดกันสักพัก
508
