เวลา 11:00 น. ข้าวหอมมีสอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งเธอกำลังเดินไปที่ห้องของพวกนักเรียน ทว่าเธอกลับถูกสั่งให้หยุดเดินจากใครบางคน
“ครูข้าวหอมครับ…”
“อ้าว..ครูพล..อรุณสวัสดิ์ค่ะ ไม่มีสอนหรอคะ?”
“มีครับ ผมกำลังจะไปที่สนามฟุตบอล ครูข้าวหอมล่ะครับ?”
“ข้าวกำลังจะไปตึก 4 นะค่ะ มีสอนเด็ก ม.5”
“เสร็จจากคาบนี้แล้ว เราไปทานข้าวที่โรงอาหารกันไหมครับ”
“เอ๋…..?”
“คือผมเห็นว่ามันกำลังจะเที่ยงพอดีนะครับ ก็เลยชวน ไปด้วยกันนะครับ…พอดีว่าผมมีเื่อยากคุยกับครูข้าวหอมด้วยครับ”
“ถ้างั้นหยงไปด้วยนะคะ…กินข้าวหลายๆคนอร่อยดีว่าไหมคะครูข้าวหอม”
“ครูตันหยง…สะ..สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ…ไม่คิดจะชวนหยงบ้างหรอคะพี่พล?”
“พอดีผมเห็นว่าครูหยงกำลังยุ่ง ผมเลยไม่ได้ชวนนะครับ”
“แต่ตอนนี้หยงว่างแล้ว ไปได้ค่ะ”
“...........” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังอึดอัดข้าวหอมรีบชิงแยกตัวออกไปทันทีเพราะรู้สึกได้ว่า ครูตันหยงกำลังไม่พอใจเมื่อเห็นเธออยู่กับครูคน
“เอ่อ..นี่ก็สายมากแล้ว ข้าวหอมขอตัวไปสอนเด็กๆก่อนนะคะ”
“....ผมเองก็ขอตัวก่อนแล้วกันครับ” ครูพลหันไปมองหน้าครูตันหยงนิ่งๆก่อนจะหันมายิ้มให้ข้าวหอมแล้วเดินจากไป ตอนนั้นข้าวหอมเองก็รู้ตัวว่าไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้แล้วเธอจึงคิดจะชิ่งเหมือนกัน เเต่ทว่าครูตันหยงกลับคว้าเเขนเธอเอาไว้ได้ทันก่อน
“เดี๋ยวสิ…!!!”
“คะ?.”
“เธอน่ะ!...ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ อย่ายุ่งกับครูพลอีก!!!” ข้าวหอมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเห็นว่าครูตันหยงมีปฏิกิริยาและวาจาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างกับคนละคน หญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่ยืนกอดอกมองหน้าเธอด้วยสายตาที่จิกกัดสุดๆ เธอจึงรู้ได้ทันทีว่าครูตันหยงกับครูพลต้องมีความสัมพันธ์มากกว่าครูในโรงเรียนเดียวกันแน่ๆ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังเหมือนกำลังจะโดนตบยังไงไม่รู้
“ข้าวหอมกับครูพลเป็แค่ครูในโรงเรียนเดียวกันเท่านั้นค่ะ ไม่มีอย่างอื่น ครูหยงสบายใจได้ค่ะ”
“ขอให้เธอจำสิ่งที่เธอพูดวันนี้ไว้ก็แล้วกัน เพราะถ้ามันไม่เป็แบบนั้น เธอเจอฉันแน่!” ครูตันหยงบัตรหนังสือเรียนที่อยู่ในมือของข้าวหอมหล่นกระจายเต็มพื้นก่อนจะหันหลังสบัดตูดเดินจากไป ทิ้งให้ข้าวหอมยืนโล่งใจอยู่คนเดียว
“อะไรของเขาเนี้ย…?” ข้าวหอมก้มตัวลงเก็บหนังสือที่หล่นกระจายอยู่เต็มพื้นก่อนรีบวิ่งไปอาคาร 4 เพราะดูจากเวลาแล้วตอนนี้เธอสายไป 5 นาทีแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นซักเท่าไหร่ เเต่ทว่าคนที่ผ่านมาเจอนั้นกลับถูกใจเจ็บแทนและจำเป็ที่จะต้องเคลียร์ให้เื่นี้จบ ตันหยงเดินกลับมาที่ห้องพักครูเพื่อที่จะหยิบหนังสือไปสอนนักเรียน เเต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อคนที่นั่งรออยู่บนโต๊ะของเธอนั้นไม่ใช่ใครอื่น
“นายพายุ…เข้ามาทำอะไรในห้องของครู?”
“ผมแค่อยากมาดู ใบหน้าของคุณครูคนสวย….” ตันหยงยิ้มรับคำชมพร้อมกับเขินเล็กน้อยเพราะคนที่ชมเธอนั้นคือได้ว่าเป็หนุ่มฮอตระดับเบอร์ 1 ของโรงเรียน เเต่ทว่า..เขายังพูดไม่จบ
“เเต่นิสัยโคตะระเเย่น่ะครับ”
“น่ะ..นี่เธอ..พูดอะไรออกมา…เธอมีสิทธิ์โดนทำโทษได้นะ ที่มาว่าครูแบบนี้ ต่อให้เธอจะเป็เพื่อนกับลูกสาวของผอก็เถอะ”
“แล้วที่ครูล่ะครับ ไม่สิ..เเบบเธอน่ะ..เรียกครูคงไม่เหมาะ”
“ว่าอะไรนะ!!”
“แล้วที่เธอไปขู่คนอื่นล่ะ แบบนี้ต้องโดนทำโทษหรือเปล่าหรือว่าต้องโดนกระทืบให้เละคา……”
“นี่หยุดนะ!!...เธอชักจะลามปามครูมากเกินไปแล้วนะ ครูไปขู่ใคร!?”
“ที่หน้าอาคาร 2 อย่าคิดว่าผมไม่เห็นนะ”
“นี่เธอ!!”
“เลิกยุ่งกับครูข้าวหอมซะ…ถ้ายังอยากทำงานที่นี่”
“เหอะ!..อ๋อ..เธอก็คงเป็อีกคนที่ยัยนั่นหว่านเสน่ห์ใส่สินะ เหอะ!!...เธอเรียนที่นี่มา 6 ปีน่าจะรู้กฎระเบียบที่นี่ดี ว่าอาจารย์กับลูกศิษย์ไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งได้”
“ใช่…แต่ฉันว่าเธอเองก็คงอ่านกฎระเบียบไม่ครบเหมือนกัน เพราะ…ข้อที่ต่อจากนั้นคืออาจารย์ไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอาจารย์ด้วยกันได้ อืม…ฮึ?...อยากจะรู้ไหมล่ะว่าถ้าผอ.รู้ว่าเธอกับครูพล!!...ฮึ! ทีนี้แหละ เด้งทั้งคู่เเน่!!”
“นี่เธอขู่ครูหรอ นายพายุ!!”
“คราวนี้เข้าใจหรือยังว่าคนที่โดนข่มขู่ มันรู้สึกยังไง ฉันจะไม่พูดซ้ำนะ แต่ถ้าเธอยังไม่เลิกยุ่งกับครูข้าวหอม เธอรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไปล่ะ..อ่อ…ลิปสติกอ่ะ..ไม่ต้องแดงมากก็ได้นะ เพราะฉันว่ามันเหมือนกะ….กะ…ฉันไม่อยากพูดอีกคำอ่ะ…ไปเติมเองละกันนะ..ฮึ.ฮึ!”
“อ๊าย!!ไอ้เด็กบ้า!!กรี้ด!!!คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้อง ผอ.!! ไอ้บ้า!!” พายุเดินมือล้วงกระเป๋าจากไปด้วยความอารมณ์ดีเพราะตอนนี้เขาได้แก้แค้นให้กับข้าวหอมเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เเน่นอนว่าพายุเห็นทุกการกระทำรวมถึงตอนที่ครูพลมาชวนข้าวหอมไปทานข้าวเที่ยงด้วย ขณะนั้นเองเขารีบเดินกลับมาที่ห้องและนั่งเรียนอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งเวลาพักเที่ยง
206
