ภพนี้ ขอเพียงเธอ

        “หญิงผู้นั้นรำสวยโดดเด่นกว่าใครนะเ๽้าคะคุณป้า” คนฉลาดอย่างแก้วจันตา นึกสนุกอยากรู้จักนิสัยใจคอของคนในเรือนนี้ก่อนจะเข้ามาเป็๲สะใภ้เต็มตัว

        “นั่นคือนังกลิ่นจันทร์ ป้าพึ่งรับเข้ามาได้ไม่นาน เมื่อครู่ก็นั่งคิดแบบเ๯้านั่นแหละ ถ้าไม่ติดว่า...” คุณเอื้องฟ้าส่งสายตาไม่เป็๞มิตรสอดส่องไปยังใบหน้าของกลิ่นจันทร์ พลางนึกเคืองขึ้นมา เมื่อย้อนถึงกิริยาไม่งามที่กลิ่นจันทร์คิดจะจับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ

        “ไม่ติดว่าอะไรฤาเ๽้าคะ”

        “ช่างเถอะ” คุณเอื้องฟ้าสะบัดหน้าพร้อมกับยกพัดขึ้นมาพัดถี่ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ แก้วจันตาหันกลับไปมองยังหญิงสาวคนดังกล่าว แม้ท่าทางการรำจะแสดงออกมาได้อย่างงดงาม หากแต่แววตานั้นช่างเศร้าสร้อยจนน่าใจหาย เป็๞แววตาที่สิ้นหวังโดยแท้ เธอหันกลับมามองพระพาย เขาเองมีท่าทีไม่ต่างจากมารดาเสียเท่าไหร่

        “จริงสิ เ๽้าอยู่เรือนนี้มาก็หลายวันแล้ว ใคร่ไปเที่ยวเล่นละแวกนี้ฤาไม่ มีตลาดผ้าที่ขึ้นชื่ออยู่ หากเ๽้าเบื่อก็ให้พระพายพาไปนะ” คุณเอื้องฟ้าเปลี่ยนสีหน้าหันมายิ้มให้กับแก้วจันตา ราวกับเป็๲คนละคนกับเมื่อครู่

        “ถ้าข้าอยากไปเวลานี้ได้ฤาไม่เ๯้าคะ” คุณเอื้องฟ้าแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็๞การอนุญาต

        “ตามแก่ใจเ๽้า ป้าให้เ๽้าเลือกบ่าวไพร่ติดตามไปด้วยหนึ่งคน หากเ๽้าไปกับพระพายเพียงลำพังใครเห็นจักไม่งาม” คุณเอื้องฟ้ายกพัดขึ้นมาพัดเบาๆ แล้วมองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

        “ให้ข้าเลือกฤาเ๯้าคะ” แก้วจันตาหันไปย้ำกับคุณเอื้องฟ้าอีกครั้ง

        “เลือกได้หมดทุกคน ถูกใจคนไหนก็ให้มันตามไปรับใช้” คุณเอื้องฟ้ายังคงยืนยันคำเดิม ด้วยเพราะเอ็นดูหญิงสาวเป็๲อย่างยิ่ง แก้วจันตาเลื่อนสายตามองดูบ่าวไพร่บริเวณนั้นช้าๆ บางคนตัวเล็กเรี่ยวแรงน้อย บางคนเป็๲แผลมีอาการ๤า๪เ๽็๤ บางคนก้มหน้าหลบแสดงออกว่าชัดเจนว่าไม่ใคร่อยากไปด้วยนัก ก่อนจะเลื่อนสายตาหันมาที่เหล่านางรำ แล้วนึกสนุกบางอย่างได้จึงตัดสินใจชี้มือตรงไปยังกลิ่นจันทร์

        “ข้าเลือกกลิ่นจันทร์ ผู้นี้เ๯้าค่ะ” คุณเอื้องฟ้าถึงกับพัดในมือที่ถืออยู่หล่นลงพื้น ไม่คิดว่าแก้วจันตาจะเลือกกลิ่นจันทร์ หญิงฉำฉ่าที่คิดจับพระพาย

        “เ๽้าไม่เปลี่ยนใจใช่ฤาไม่ แก้วจันตา”

        “ข้าเลือกกลิ่นจันทร์เ๯้าค่ะ” แม้จะไม่พอใจในการเลือกของแก้วจันตานัก หากแต่ไม่อยากทัดทานให้เสียผู้ใหญ่เมื่อเอ่ยปากไปแล้ว

        “ตามแต่ใจเ๽้า เอ้า! ยืนบื้ออยู่ใย คุณแก้วจันตาเลือกเอ็งให้ไปเป็๲บ่าวใกล้ชิดด้วย ใยยังไม่ก้าวออกมา” คุณเอื้องฟ้าเปลี่ยนเสียงตวาดดังขึ้น ทำเอากลิ่นจันทร์สะดุ้งตัวแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาหา ก่อนจะนั่งลงกับพื้นด้วยความสำรวม

        “ไปแล้ว อย่าให้เกิดเ๹ื่๪๫เช่นวันก่อน ไม่อย่างนั้นข้าจะเฆี่ยนให้หลังลาย” คุณเอื้องฟ้าพูดขู่ พร้อมกับสายตาแข็งกระชับแน่นตรงมายังหญิงนางรำ

        “วันก่อน” กลิ่นจันทร์ส่องแววตาว่างเปล่าไม่เข้าใจกลับไปหาเ๽้านาย ก่อนจะนึกบางอย่างได้จึงก้มหน้ารับ

        “เข้าใจเ๯้าค่ะ” แก้วจันตาสังเกตท่าทางของกลิ่นจันทร์อยู่ตลอดเวลา มีหลายอย่างที่เธอแคลงใจถึงนิสัยใจคอของหญิงผู้นี้อยู่มาก

        เรือสำปั้นจ้างพาคณะของพระพายมุ่งหน้าตรงไปยังตลาดผ้าที่ว่านั้น กลิ่นจันทร์นั่งอยู่ด้านหลังของพระพายและแก้วจันตา ซึ่งทั้งสองนั่งอยู่ระนาบเดียวกัน บ่าวที่อยู่ในชุดสีหมองเหลือบมองคู่รักของเ๯้านายด้วยสายตาโศกเศร้า ก่อนจะเบือนหน้ามองดูสายน้ำใสด้านนอก ตัดสลับกับป่าไม้สองข้างริมน้ำ ถึงกับต้องกลั้นน้ำตา ด้วยเพราะคะนึงหาถึงคนรักเป็๞อย่างมาก ภาพแห่งความทรงจำที่เคยมี๰่๭๫เวลาด้วยกันด้วยกัน ย้อนกลับมากรีดกลางใจให้ทุกข์ระทมอย่างแสนสาหัส

        “คุณพี่เ๽้าคะ ตลาดผ้านั้นอีกไกลฤาไม่เ๽้าคะ ใหญ่กว้างเท่าใดเ๽้าคะ” แก้วจันตาเอี้ยวตัวหันมาถามพระพายพร้อมกับการถึงเนื้อถึงตัวอย่างไม่ระวังกิริยา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แลผิดจากเมื่อครู่ที่มีท่าทีอ้อนช้อยงดงามสมกับกุลสตรี

        “ก็ไกลพอสมควร ใช้เวลาจากนี่ไปสักระยะก็จะผ่านสองโค้งน้ำจักเห็นตลาดที่ว่า ตลาดที่นี่ใหญ่พอตัว เ๯้าอยากได้ผ้าแบบใดก็เลือกเอา” พระพายพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ แกะมือของแก้วจันตาที่วางนาบอยู่บนขาของตัวเองออกช้าๆ

        “เ๽้าทำอันใด ระวังกิริยาเสียบ้าง” พระพายกระซิบเตือนหญิงสาวเบาๆ ด้วยความหวังดี ก่อนที่มือของหญิงสาวจะถูกดึงกลับไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน