ตอน 13 น้องรักน้องร้าย
"หรงสือเซียว ท่านแต่งกับนางแล้วหรือ "จิ่นเฟยรู้สึกผิดหวังกับรักแรกมาก นางพยายามฝืนใจถามให้กระจ่าง
"จิ่นเฟย ฟังข้าก่อนคนที่ข้าตั้งใจจะเข้าไปช่วยเหลือ ก็คือเ้าต่างหากข้าไปที่จวนหลิวในวันเกิดเหตุช้าเกินไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรเพื่อได้ช่วยเหลือเ้าและผูกมัดเ้าไว้ข้างกายข้ายินยอมทั้งนั้น"
"ไหนเลยเป็ข้าที่โง่เขลาดันแยกไม่ออกแต่แรกว่านางไม่ใช่เ้า" หรงสือเซียวรู้สึกเสียดายพยายามกุมมือนาง พูดจาอ้อนวอน
"หรงสือเซียวเสียดายเวลาที่ใจของข้าเก็บไว้รอท่านนานถึง 18 ปีเช่นนั้นของแทนใจชื้นนี้ มันก็ไม่คู่ควรกับข้าอีกต่อไป"จิ่นเฟยถอดปิ่นหยกออกจากมวยผมยัดคืนมือให้หรงสือเซียวทันที
"อย่างไรเสีย เว่ยเหนียงนางอยู่ในความดูแลของเ้าข้าก็จะได้เบาใจลงหน่อย หากน้องหญิงชมชอบเ้าปานนั้นข้าก็มีเพียงคำอวยพรมอบให้พวกเ้า "
"หรงสือเซียว ทำใจเสียเถอะอย่างไรระหว่างเราก็จบสิ้นแล้วข้าไม่อาจร่วมหลับนอนมีบุรุษคนเดียวกันกับน้องหญิงไว้เป็สามีหรอกนะ"จิ่นเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าซึมและเดินจากไป
หรงสือเซียว ไม่อาจทนเห็นนางจากไปเขาเดินตามไปสวมกอดนางเข้าจากด้านหลังกลางตลาด ประจักต่อสายตาผู้คน
"ท่านแม่ทัพขอรับ!!"
"ชิวเยี่ย เ้าไม่ต้องพูดยื่นดาบมาให้ข้า" โม่เติ้งถูกำมือแน่นหักห้ามใจตัวเองบนรถม้า ทันทีที่เห็นเมียสุดที่รักโดนชายอื่นสวมกอดในใจร้อนผ่าวปานไฟแผดเผา โดดลงจากรถม้าไวว่อง ชักดึงดาบจากฝักจ่อลำคอหรงสือเซียว
"ปล่อยมือสกปรกของเ้าออกจากตัวฮูหยินของข้า!!!"
"ดาบด้ามนี้มันพร้อมจะบั้นคอเ้าได้ทุกเมื่อหากกล้าขัดคำสั่ง "
"ข้าก็นึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็เป็ไอ้จอมขี้ขลาดเมื่อ18 ปีก่อน ครั้งนั้นข้ายังจำได้ดีเพียงแค่ก๋านลู่เปียนเอ่ยกับเ้าไม่กี่คำ เ้ากลัวจนหัวหดชายเช่นเ้าดูแลนางไม่ได้หรอก " เติ้งถูทั้งเอาดาบจ่อคอหรงสือเซียวทั้งกล่าวข่มขู่ ทั้งยกเื่ในอดีตมาเย้ยหยัน
"หยุดนะ กล้าดียังไงมาทำร้ายสามีของข้า"เว่ยเหนียงควานหาไม้ท่อนใหญ่ ฟาดเข้าที่กลางหลังเติ้งถูอย่างแรง
เติ้งถูหันขวับกลับไป ยกมือวาดตบเว่ยหนียงอย่างแรงโดยไม่มีความปรานี
"ใต้โลกหล้าสตรีผู้เดียวที่ข้ายอมให้ลงมือ คือหลิวจิ่นเฟยเพียงผู้เดียว เ้าถือว่าเ้าเป็ใครกันถึงจะได้รับความเมตตาจากข้า"เติ้งถูตบนางด้วยแรงหนักมือ ไม่พอ ยังด่ากราดจนนางต้องอับอายในมือปิดอังข้างแก้ม นั่งเหงียมอายกลางถนน
ทว่าจิ่นเฟยทนเห็นนางถูกรังแกไม่ได้อย่างไรก็ยังเห็นนางเป็น้องร่วมไส้ สลัดมือหรงสือเซียวออก วิ่งเข้าหาเติ้งถูตบหน้าเขาจนหน้าสะบัด
"เติ้งถู จำเอาไว้ อย่าคิดลงมือกับคนของข้านางคือหลิวเว่ยเหนียง น้องหญิงของข้า"
"เหอะนี่น่ะหรือน้องหญิงที่เ้า้าปกป้อง แย่งบุรุษ ซ้ำยังพูดคำส่อเสียดทิ้งแทงใจให้เ้าต่ำต้อย"
"แต่เอาเถอะเป็ฮูหยินของข้าแล้วไซ้ ข้าจะไม่มีวันให้เ้าได้น้อยหน้าผู้ใดทั้งนั้น" เติ้งถูเช็ดเืมุมปาก เดินเข้าหาหรงสือเซียวซัดหน้าระบายอารมณ์ไปหนึ่งหมัด
"นี่สำหรับที่เ้ากอดเมียข้าหมัดนี้สำหรับที่เ้าทำให้นางอับอาย!!!"
"จิ่นเฟยหากไม่ใช่ว่าข้ารักเ้าหมดใจ เ้าก็คงมีสภาพไม่ต่างจากนาง เพราะมิใช่ว่า ข้าจะยอมให้ใครตบหน้าหยามเกียรติได้ขนาดนี้ "
"ข้าไม่อนุญาตให้ใครสวมกอดเ้าทั้งนั้น"เติ้งถูหยิบจูงมือภรรยาออกจากตรงนั้น ปล่อยให้สองหนุ่มสาวคนโฉดอับอายขายขี้หน้ากลางตลาด
" หรงสือเซียว จำเอาไว้ หลิวจิ่นเฟยคือสตรีของข้า คนไร้น้ำยาเช่นเ้าไม่คู่ควรแก่นาง " เติ้งถูยกมือโอบอังแก้มของภรรยาทั้งสองข้าง โน้มตัวลงจูบอย่างดูดดื่มปานจะสืบกลืนิญญา
ภาพที่แสนบาดตาบาดใจ ทำเอาหรงสือเซียวปวดใจแทบคลั่งแต่ด้วยความอ่อนด้อยวรยุทธ์ทำให้เขานั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากยืนมอง
"หุหุ ท่านแม่ทัพใหญ่ของข้าช่างร้ายกาจจริงๆ"ชิวเยี่ยยืนมองมาแต่ไกล หลุดหัวเราะออกมา พลางรู้สึกภูมิใจในตัวผู้เป็นายกล่าวพึมพำกับตัวเอง
เมื่อพ้นจากตรงนั้นแล้วเติ้งถูจึงค่อยลดละท่าที่อันแสดงถึงความเป็เ้าข้าวเ้าของกับนางลง มือที่สวมจูงก็ค่อยๆลดละรักษาระยะห่างชัดเจน
"เติ้งถู ทำไมเ้าปกป้องเกียรติของข้าขนาดนั้นไม่ใช่ว่าเ้า้าจะย่ำยีข้าเหมือนที่ย่ำยีสกุลหลิวของข้าอีกหรือ"จิ่นเฟยเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ น้ำเสียงของนางที่เอ่ยพูด มันกลับอ่อนละมุนลง
"ข้าเองรักเ้าั้แ่แรกพบเพียงแต่เ้าจงใจเลือกไอ้คนสกุลหรงนั่น ไม่ยอมรับน้ำใจจากข้า"
"ตอนนี้เ้าเป็ถึงฮูหยินจวนโม่ข้าจะปล่อยปละให้ผู้อื่นิ่เ้าได้อย่างไร"
"หลิวจิ่นเฟย จำเอาใจว่าข้าไม่เคยคิดร้ายกับสกุลหลิว ทุกอย่างเป็เื่เข้าใจผิดเื่นี้เ้าจะเข้าใจข้าผิดต่อไปก็ไม่เป็ไร ข้านั้นไม่เกียจคร้านที่จะพร่ำบอกว่าคนบงการนั้นมิใช่ข้า"
"ใต้หล้านี้ข้ายินดีร้ายกาจกับทุกคน ยกเว้นเ้า" โม่เติ้งถูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นคำพูดซ้ำๆซากๆของเขาเริ่มทำให้จิ่นเฟยโอนอ่อนลง
"ในไม่ช้า ทุกอย่างจะกระจ่างแจ้งเ้าลองคิดดูให้ดี ว่าสกุลโม่ของข้าก็ถูกกวาดล้างเช่นเดียวกันกับสกุลหลิวมิใช่ว่าผู้บงการเป็คนคนเดียวกันหรือ " เติ้งถูออกอุบายให้นางคิดตาม หวังชี้โพรงให้กระต่าย
"อืมก็จริงอย่างที่เขาพูดครั้งนี้ข้าจะลองเชื่อเ้าดูสักครั้ง" จิ่นเฟยคิดในใจแต่ยังไม่ทันเปล่งเสียงออกมา
"จิ่นเฟยข้าจะหาความกระจ่างให้แก่สกุลหลิวไขความขุ่นข้องในใจเ้าให้กระจ่าง" เติ้งถูพูดไปพลางเอื้อมมือลูบปอยผมนาง
"เถ้าแก่ข้า้าปิ่นหยกที่ไม่เหมือนผู้ใด" เติ้งถูหันไปถามเถ้าแก่ร้านหยกที่อยู่ข้างถนน
"ได้เลยนายท่านปิ่นหยกร้านข้าอันนี้เป็ของที่ล้ำค่าที่สุดทั่วลั่วหยาง(ชื่อเมืองหลวง)ไม่มีผู้ใดมี" เถ้าแก่ปากคอหวานอมเปรี้ยวพูดจาชวนเชื่อ จนเขาตัดสินใจซื้อ
"ดี ดี งั้นข้าเอาอันนี้เพื่อฮูหยินของข้าแล้ว นางควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด " เติ้งถูหยิบปิ่นหยกนั้นปักม้วนมวยผมให้นาง ปักแล้วงดงามนัก
"นี่เป็ของแทนใจของข้าเ้าห้ามถอดมันออกเด็ดขาด 18 ปีก่อนข้าคลาดกับเ้าแพ้ให้กับคุณชายสกุลหรง บัดนี้ข้าจะไม่ยอมชักช้าจนคลาดกับเ้าอีกต่อไปแล้ว"
ได้ฟังคำหยอดทุกวันขนาดนี้ ปฏิเสธไม่ได้ที่จิ่นเฟยจะแอบเขินอยู่บ้างจิ่นเฟยเขินหนักมาก รีบเดินดุ่มๆหนีไป แอบไปยิ้มคนเดียวเพราะไม่อยากให้เติ้งถูรู้ตัวว่านางเริ่มใจอ่อนแล้ว กลัวเขาจะได้ใจและกลัวตัวเองเสียฟอร์ม เพราะอุส่าร้ายกาจกับสามีมาั้แ่ต้นนี่นา
"จิ่นเฟยรอข้าด้วย" เติ้งถูพอใจที่ซื้อของให้นางได้สำเร็จเห็นนางรุดหน้าไปก่อนก็รู้แล้วว่านางเขิน เขาเองแอบยิ้มมุมปากเช่นกัน เร่งฝีเท้าวิ่งตามนางไป
"จิ่นเฟย เดิมทีข้าตั้งใจพาเ้าเข้าวังไปพบฝ่าาด้วยกัน ข้านั้นไม่อยากมีเื่ปิดบังอะไรเ้าเป็สามีภรรยา ร่วมรัก ร่วมจาก ร่วมเป็ร่วมตาย" ระหว่างที่วิ่งตามนางทัน เดินเทียบข้างชมตลาดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เลือกเปิดปากพูดกับนางตรงๆ
"เติ้งถูข้าอยากได้นางกลับไปเป็สาวใช้ในจวน"ระหว่างที่เติ้งถูกำลังกล่าวถ้อยคำหวานซึ้ง จิ่นเฟยไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยแววตาของนางเอาแต่เพ่งเล็งสตรีนางหนึ่งที่ถูกใช้งานอย่างหนัก เป็ทาสผู้น่าสงสารโดนข่มเหงข้างถนน
1K
![ฝิ่นรักอาไฟ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608274216_6920254.webp)