กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ภายในเมืองเล็กๆที่ชื่อว่าเมืององุ่นเขียวเมืองนี้เป็นเมืองที่อยู่ห่างไกลจากความเจริญเมืองหนึ่งที่นี่มีคนอยู่พอสมควรและนอกจากคนแล้วยังมีสัตว์อสูรที่ถูกจับมาใช้แรงงานหรือแม้แต่ครึ่งสัตว์ที่ถูกจับมาเป็นทาสและตามท้องถนนในเมืองนี้มักมีทาสที่ถูกทุบตีอยู่เป็นประจำแต่ก็ไม่มีใครสนใจหรือแม้แต่สงสารโลกใบนี้ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์พูด ส่วนผู้อ่อนแอทำได้เพียงหุบปากเงียบเท่านั้นและที่ถนนแห่งหนึ่งมีชายแก่พิการนั่งอยู่เค้าคนนี้ไม่มีขาทั้ง2ข้าง พ่อแม่ของมันทิ้งมันไปตั้งแต่ยังเด็กโดยที่ชายแก่เองก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ของมันแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่จำความได้ชายแก่ต้องใช้มือทั้ง2ข้างยันพื้นเพื่อให้ก้นลอยขึ้นมาจากนั้นจึงใช้แรงแขนเหวี่ยงก้นของมันไปด้านหน้าและทำแบบนี้ไปเรื่อยๆที่คือวิธีการเคลื่อนที่ของชายแก่คนนี้
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้แก่นี่อีกแล้วปู่ของข้าเล่าให้ฟังว่ามันอยู่แบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ว่าไงคันไม้คันมือมั้ย?ทุบตีมันได้ตามสบาย''ชายหนุ่มวัยรุ่นพูดกับเพื่อนที่มาจากต่างเมืองของมันเหมือนเป็นเรื่องปกติเพราะเดิมทีชายหนุ่มคนนี้ก็ใช้คนแก่และขอทานเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์อยู่แล้ว ทุกคนที่เห็นชายหนุ่มคนนี้เดินมาก็มักจะหลีกหนีหายไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับชายแก่คนนี้กลับทำไม่ได้เพราะนอกจากจะแก่แล้วขาทั้ง2ข้างก็ไม่มีนั่นจึงทำให้มันโดนซ้อมมากกว่าใครเพื่อนในเมืองนี้
''ก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้ข้ายิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วยเพราะผู้หญิงของข้าดันไปมีคนใหม่''ตุบ! หลังชายคนนั้นพูดจบมันก็เตะไปที่ชายแก่ด้วยความแรงพอประมาณเพราะมันไม่อยากให้ชายแก่ตายไปซะก่อน
''นายท่านอย่าทำข้าเลย สงสารข้าเถอะ''ชายแก่อ้อนวอนออกมาเพราะร่างกายของมันก็อ่อนแออยู่แล้วหากโดนซ้มมากๆเข้ามันกลัวว่าจะนอนตายอยู่ที่ไหนซักแห่ง โดยที่มันยังมีภาระบางอย่างต้องรับผิดชอบ
''เจ้าเองก็อยากโดนซ้อมไม่ใช่หรือไง หากไม่แล้วทำไมเจ้าถึงไม่วิ่งหนีไปซะล่ะ''ชายหนุ่มและเพื่อนพากันหัวเราะขณะมองไปที่ชายแก่ด้วยแววตาดูดูกและขยะแขยง
''ข้าไม่มีขาแล้วจะให้ข้าวิ่งได้ยัง นายท่ายปล่อยข้าไปเถอะ''ชายแก่ยังคงอ้อนวอนอย่างไม่หยุดหย่อนแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สงสารมันและยังคงทุบตีชายแก่ต่อไป จากการทุบตีเบาๆในตอนแรกพวกมันค่อยๆเพิ่มแรงมากขึ้น มากขึ้น จนกระทั่ง...ปัง! ชายหนุ่มส่งลูกเตะที่มีความรุนแรงไปให้ชายแก่จนตัวชายแก่กระเด็นตกลงไปในท่อน้ำที่อยู่ใกล้กันนั้น จนน้ำที่อยูในนั้นผสมกับเลือดของชายแก่จนน้ำกลายเป็นสีแดงเป็นจุดๆจ๋อม! เสียงเหรียญหล่นลงไปในน้ำ เป็นเพราะชายหนุ่มให้เงินชายแก่ที่เป็นที่ระบายอารมณ์ให้ชายแก่ไม่มีทางเลือกได้แต่ใช้มือทั้ง2ของมันคลำหาเหรียญที่อยู่ใต้น้ำที่มีความลึกเพียงตาตุ่มชายแก่คลำหาไปซักก็เจอเข้ากับเหรียญทอง1เหรียญมันหยิบขึ้นมาและยิ้มด้วยความดีใจแต่แล้วที่ใต้น้ำกลับมีบางอย่างที่เป็นแสงสีทองสะท้อนเข้ามาที่ดวงตาของมัน มันจึงหยิบขึ้นมาดูเป็นแหวนทองที่สลักอักษรแปลกๆเอาไว้หลังจากหยิบแหวนขึ้นมาชายแก่รีบนำมันยัดใส่เข้าไปในเสื้อขาดๆของมันทันทีหากคนอื่นมาเห็นมันอาจจะโดนแย่งไปก็ได้ หลังจากตั้งสติอยู่ไม่นานมันจึงดึงหญ้าที่ขึ้นยาวอยู่แถวๆนั้นเพื่อขึ้นมาจากท่อน้ำ จากนั้นจึงเคลื่อนที่ไปที่ร้านของเพื่อนมันเพื่อซื้อของกินต่างๆ
''เฮ้ย! ตาแก่กริม เจ้าไปโดนใครซ้อมมาอีกแล้ว มา มา เอายานี่ไปกินก่อน''พ่อค้าที่อายุเท่าๆกับกริมเข้าหาเพื่อจับมันลุกขึ้นมานั่งบนแคร่ไม้ จากนั้นจึงยื่นยารักษาบาดแผลออกมาเพื่อให้กริมดื่ม
''ไม่เป็นไรหรอกโรเบิรฺ์ตไม่นานแผลพวกนี้ก็หายไปเอง เจ้าเก็บยาขวดนั้นไปเลยมันแพงมากข้ารับไว้ไม่ได้''เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ทุกครั้งที่โรเบิร์ตยื่นยาเหล่านี้ให้กริมก็ปฎิเสธทุกครั้ง
''ไม่ได้ ตอนนี้เจ้าแก่เกินไปแล้วกว่าแผลจะหายมันต้องใช้เวลานานและครั้งนี้ข้าเองก็ไม่ยอมยังไงซะเจ้าก็ต้องกินมัน''โรเบิร์ตใช้แรงของมันจับกริมอ้าปากออกแล้วจึงกรอกยาขวดนั้นเข้าไปไม่นานแผลของกริมก็ค่อยๆดีขึ้นอย่างช้าๆ นี่เป็นเพราะยาขวดนี้มีระดับต่ำหากเป็นยาระดับสูงแผลจะหายอย่างรวดเร็ว
''เจ้าไม่น่าทำแบบนี้เลยยาขวดนั้นอย่างต่ำก็มีราคาตั้ง1เหรียญทองเข้าไปแล้ว เจ้า...เอานี่ไปข้าเพิ่งได้เงินนี่ถือซะว่าเป็นค่ายาและข้าอยากจะได้เนื้อและผลไม้ซักหน่อยด้วย แต่ข้าคงต้องติดเงินเจ้าไว้ก่อน''กริมยื่นเงิน1เหรียญทองที่เพิ่งได้มาจากการโดนทุบตีให้โรเบิร์ต ขณะที่โรเบิร์ตทำท่าทางไม่พอใจใส่กริม
''เงียบ! หากเจ้ายังเห็นว่าข้าเป็นเพื่อนเจ้าอยู่ล่ะก็อย่าพูดถึงเรื่องยารักษาบาดแผลอีก ส่วนค่าเนื้อและผลไม้ ฮี่ ฮี่ ข้าคงต้องคิดเงินจากเจ้าแล้ว''โรเบิร์ตไม่สนใจกริมอีกต่อไป มันเดินไปหยิบเนื้อและผลไม้ใส่ถุงผ้าจากนั้นจึงนำกริมลงมาที่พื้นแล้วนำถุงผ้าใบนั้นคล้องคอกริมก่อนจะหยิบเงินที่กริมไป
''เงินทอนของเจ้าเก็บไว้ที่ข้าก็แล้วกัน หากของกินหมดเมื่อไหร่ก็มาเอาที่ข้าได้ตลอดเวลา''โรเบิร์ตรู้ว่าถ้าหากกริมนำเงินทอนออกไปด้วยมันคงโดนแย่งไปอีกมันจึงเลือกที่จะเก็บเอาไว้ให้
''ขอบใจเจ้ามากโรเบิร์ต งั้นข้าไปก่อนนะ''กริมพูดออกมาขณะมีน้ำใสๆไหลออกมาจากตา กริมอยู่ในเมืองนี้มาตั้งแต่เกิดจะออกไปเมืองอื่นก็ทำไม่ได้และถึงจะทำได้ก็คงมีชะตากรรมที่ไม่ต่างจากการที่อยู่ในเมืองนี้ แต่อย่างน้อยในเมืองนี้มันยังมีเพื่อนดีๆแบบโรเบิร์ตอยู่1คน
หลังจากบอกลาโรเบิร์ตกริมได้เคลื่อนที่ออกจากเมืองและหายเข้าไปในป่า โดยทางที่กริมใช้เคลื่อนที่ไม่มีหญ้าขึ้นแม้แต่ต้นเดียวขณะที่ข้างๆกันนั้นเต็มไปด้วยหญ้าเขียวชอุ่มหนาตาไม่นานกริมก็มาหยุดอยู่ที่กระท่อมเล็กหลังหนึ่ง โดยกระท่อมหลังนี้มันเจอคนที่ทิ้งร้างไว้เมื่อ20ปีก่อน
''ข้ากลับมาแล้วโรซาเรียวันนี้มีของให้เจ้าได้อิ่มท้องมากมายเลย มีทั้งเนื้อและผลไม้''กริมตะโกนออกมาขณะเคลื่อนที่เข้าไปในกระท่อม เมื่อเข้ามาด้านในกระท่อมกลับมีหญิงสาวอายุประมาณ15ปีนอนอยู่บนกองฟาง หากดูให้ดีๆหญิงสาวที่ชื่อโรซาเรียคนนี้งดงามอย่างมากดวงตามีสีฟ้าที่สดใส ผมสีดำสนิทจนถึงกลางหลังผิวที่ระเอียดอ่อนและขาวราวกับหิมะที่ตกในฤดูหนาว ริมฝีปากสีชมพูดูอวบอิ่มชวนให้สัมผัสที่สำคัญหุ่นของโรซาเรียมันน่าดึงดูดสำหรับเพศตรงข้ามเป็นอย่างมาก
''ท่านกลับมาแล้ว?''โรซาเรียพูดขณะลุกขึ้นมาจากกองฟางด้วยความอ่อนเพลีย
''ไม่! โรซาเรียเจ้าไม่ต้องลุกขึ้นมาเดี๋ยวข้าจะทำอะหารไปให้เจ้าเอง แล้วอีกอย่างข้าบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องเรียกข้าแบบนั้นหรอก เรียกข้าว่าท่านปู่เถอะ''กริมเคลื่อนที่ไปใกล้ๆกองฟางจากนั้นจึงลูบหัวของโรซาเรียด้วยความอบอุ่น
''นี่ ท่านไปโดนอะไรมาใครทำร้ายท่าน''โรซาเรียพูดออกมาขณะร่างกายเริ่มสั่นราวกับลูกนกตกน้ำเพราะนางมองเห็นแผลที่ยังไม่หายดีบนร่างกายของกริม
''ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่หกล้ม ตอนนี้เจ้ารอก่อนนะเดี๋ยวข้ามา''กริมเคลื่อนที่ไปหลังกระท่อมเพื่อทำอาหารโดยทิ้งให้โรซาเรียนั่งอยู่บนกองฟางขณะน้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของนาง
''ท่านโกหกไม่เก่งเลย ท่านบอกว่าท่านหกล้มทั้งๆที่ท่านไม่มีขา''โรซาเรียบ่นพึมพัมขณะก้มหน้าลงแล้วใช้มือของนางกำไปที่กองฟางเหล่านั้นจนแน่นมือ
''ข้าสัญญาหากเมื่อไหร่ที่ข้าหายดี ข้าจะเป็นคนดูแลท่านบ้าง ข้าจะแต่งงานกับท่าน ทำอาหารให้ท่านข้าจะอาบน้ำให้ท่าน ข้าจะอุ้มท่านไปท่องเที่ยวทั่วโลก''โรซาเรียรู้ตัวดีว่านางรักกริม แต่ด้วยช่องว่างของอายุและร่างกายที่พิการ กริมจึงปฎิเสธโรซาเรียมาตลอดเดิมทีกริมอยู่ตัวคนเดียวมานานจนเมื่อ8ปีที่แล้วได้ไปเจอโรซาเรียนอนหมดสติอยู่ในกอหญ้ากริมได้ใช้ร่างกายที่พิการของมันสร้างของที่ใช้รองตัวของโรซาเรียขึ้นมา จากนั้นจึงมัดเชือกติดกับที่ลากแล้วใช้ตัวเองลากโรซาเรียกลับมาที่กระท่อม ระหว่างทางที่กริมกำลังลากโรซาเรียอยู่นั้นโรซาเรียก็ได้สติขึ้นมานางเห็นทุกอย่างแต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะร่างกายของนางไม่มีแรงนางจึงแกล้งหมดสติต่อไป เมื่อมาถึงที่กระท่อมกริมก็พยายามอย่างหนักในการเคลื่อนย้ายโรซาเรียไปนอนบนกองฟางคอยเช็ดตัวและป้อนอาหารทำทุกอย่างให้โรซาเรียจนหลายปีที่ผ่านมาโรซาเรียเริ่มโตเป็นสาว กริมจึงนำของที่จำเป็นมาวางไว้แล้วให้โรซาเรียจัดการเองโดยที่ตัวมันจะเคลื่อนที่ออกไปรอนอกกระท่อมเสมอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1:ขอทานกริม

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1:ขอทานกริม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้