หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 88 สมุนไพรกระรอกหางจร 

ถึงพวกเขาจะตกลงกันเอาไว้อย่างดี แต่สุดท้ายก็เกิดปัญหาจนซีเฉิงไม่สามารถรอให้ชิงหมินมาคอยชงชาให้เขาได้ เย็นวันนั้นมีทหารมาแจ้งให้ชิงหมินรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ฉุกเฉิน 

กลายเป็นว่าที่แดนเหนือนี้มีสงครามปะทุขึ้นจริงๆ ทว่ามันไม่ใช่สงครามที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ กลับเป็นการต่อสู้ระหว่างขุมอำนาจทั้งสองฝั่งที่อยู่รอบๆแทน

โดยฝั่งหนึ่งแจ้งความประสงค์จะไม่เข้าร่วมต่อสู้กับอาณาจักรเซิน ทว่าอีกอาณาจักรกลับต้องการใช้เมืองของพวกเขาเป็นทางผ่านเพื่อเข้ามาโจมตีอาณาจักรเซิน เมื่อตกลงกันไม่ได้ พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะยึดเมืองหน้าด่านก่อน แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะไม่ใช่สมาชิกของอาณาจักรเซินโดยตรง แต่ความมีน้ำใจของพวกเขาก็ทำให้ซีเฉิงปล่อยเอาไว้เช่นนี้ไม่ได้

อาณาจักรเซินไม่มีทหารมากพอที่จะส่งไปช่วยเหลือพวกเขายามวิกฤติเช่นนี้ กลายเป็นว่าเมืองขนาดเล็กที่ยอมกลายเป็นเมืองหน้าด่านให้พวกเขาต้องต่อสู้ตามลำพัง หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป แล้วเมืองหน้าด่านถูกทำลายจนหมดสิ้น ต่อไป...คงจะไม่มีอาณาจักรไหนต้องการออกหน้าแทนอาณาจักรเซินอีกต่อไป

เพื่อไม่ให้เกิดสถานการณ์แบบนั้น ทัพอิสระของพวกเขาจะต้องเคลื่อนไหวและหยุดการโจมตีนี้ให้ได้ นอกจากนี้...พวกเขาก็ยังอาศัยอยู่ในแดนเหนือด้วย มันคงจะดีกว่าถ้าทำให้แดนเหนือกลายเป็นสถานที่ปลอดภัย

หลังจากที่ชิงหมินรู้เรื่อง เขาก็รู้สึกเหนื่อยใจแทนซีเฉิงที่น่าสงสาร ตัวเขาเพิ่งจะหายจากการบาดเจ็บที่ไปต่อสู้กับแม่ของสิงโตน้อยมา ตอนนี้ยังต้องเร่งเดินทางไปช่วยต้านกองทัพของศัตรูอีก นับว่าเป็นงานหนักของเขาจริงๆ ชิงหมินพลันรู้สึกโชคดีที่ตนเองไม่ได้มีพลังยิ่งใหญ่เช่นเขา

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเกี่ยวกับผู้ใช้พลังในภาพยนตร์ต่างๆกล่าวว่า “พลังที่ยิ่งใหญ่ มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง” เดิมทีเขาไม่เข้าใจ และคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจเฉพาะตัว แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันคืออะไร

หากมีพลังแต่ไม่เคลื่อนไหว ถ้าเกิดเหตุการณ์ลามปามจนควบคุมไม่ได้ สุดท้ายแล้วคงจะโทษว่าทำไมตนเองจึงไม่ลงมือตั้งแต่แรกทั้งๆที่มีโอกาสแล้วแท้ๆ กลับกัน...ชิงหมินที่ไม่มีความสามารถอะไรเลย อย่างมากเขาก็แค่โทษโชคชะตาที่เลวร้ายของตนเองเท่านั้น เนื่องจากสุดท้ายแล้ว...เขาก็ไม่มีปัญญาที่จะทำอะไรได้อยู่ดี

กองทัพเกือบครึ่งถูกโยกย้ายออกไป เหลือเพียงทหารที่ยังฝึกฝนและมีภารกิจรออยู่ก่อนแล้วเท่านั้น ชิงหมินจึงได้ใช้เวลาของเขายุ่งกับการเตรียมสมุนไพรพิษให้เสร็จสรรพ

เขาได้รับตำราสมุนไพรจากหมอเทวดาเพิ่มเติมด้วย หลังจากที่อีกฝ่ายรู้ว่าเขามีความสามารถในการปรุงยาระดับ 10 ได้ด้วยตนเอง ครานี้ความคาดหวังของชายชราย่อมเพิ่มขึ้นไปด้วย ถึงกับโยนตำราที่ตนเองจดบันทึกเอาไว้มาให้ศึกษา แน่นอนว่าชิงหมินไม่คิดปฏิเสธน้ำใจนี้

เขายังสามารถได้รับประโยชน์จากการอ่านหนังสือ ค่าความสามารถในด้านต่างๆก็เพิ่มมากขึ้นด้วย เช่น เมื่อเขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับการปรุงยาสมานแผล ค่าประสบการณ์ในการปรุงยาสมานแผลของเขาก็เพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย เหมือนครั้งที่เขาเริ่มศึกษาการทำผงชาว่านโต่วฮวาไม่มีผิด

ดังนั้น...ชิงหมินจึงคิดว่าการคว้าโอกาสอ่านหนังสือหายากเหล่านี้เอาไว้ ภายภาคหน้าคงจะทำประโยชน์ดีๆให้เขาได้บ้าง แม้ว่าเส้นทางที่เขาคาดหวังไว้จะไม่ใช่นักปรุงยาที่ต้องทำงานหนักตลอดทั้งปีก็เถอะ

“คุณชายขอรับ ตอนนี้หม้อต้มยาทั้งหมดพร้อมแล้วขอรับ”

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ชิงหมินปิดหนังสือบันทึกประสบการณ์การปรุงยาของชายชรากลับไป ตอนนี้ได้เวลาที่เขาจะต้องเริ่มศึกษาการสร้างยาพิษแล้ว

ชิงหมินเริ่มต้นจากสมุนไพรพิษระดับต่ำก่อนเป็นอันดับแรก วิธีการใช้งานมันค่อนข้างยุ่งยากแต่ก็เป็นสมุนไพรที่น่าสนใจสำหรับการต่อสู้

สมุนไพรพิษนี้มีชื่อว่า “สมุนไพรกระรอกหางจร ระดับ 1 ดาว” คุณสมบัติของมันก็คือ เป็นสมุนไพรที่จะทำให้ขาของผู้ได้รับพิษรู้สึกชาเป็นเวลา 2 นาที ถ้าเป็นในการต่อสู้จริง...ชิงหมินสามารถใช้พิษนี้ผ่านเข็มหรือธนู โดยให้อาวุธเหล่านั้นจุ่มน้ำยาพิษเพียงไม่กี่นาที ขอแค่น้ำยายังอยู่และแทรกซึมเข้าไปในบาดแผลของศัตรูได้ เพียงเท่านั้นก็จะทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวไม่สะดวกแล้ว

 แน่นอนว่ามีสมุนไพรพิษอื่นที่ใช้โจมตีได้อย่างรุนแรงกว่า แต่ชิงหมินยังต้องการค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและปลอดภัย เนื่องจากเขายังไม่เคยแตะต้องสมุนไพรพิษเหล่านี้มาก่อน ถ้าเริ่มต้นที่จะทำควันพิษ หรือพิษอื่นๆที่แค่สาดใส่ศัตรูก็ทำให้พวกเขาน้ำลายฟูมปาก ... ชิงหมินก็กลัวว่าคนแรกที่จะตายเพราะพิษเหล่านั้นอาจะเป็นเขา ไม่ใช่ศัตรู

นอกจากนี้ ชิงหมินไม่คิดจะสร้าง “ยาพิษ” ขึ้นมาเพียงเท่านั้น เขายังต้องการสร้าง “ยาถอนพิษ” ของยาพิษนั้นๆติดเอาไว้ด้วย เขาไม่ใช่จอมมารร้ายที่ต้องการสังหารผู้คนทั้งหมดบนโลก หากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ชิงหมินจะได้ช่วยรักษาผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องได้

ยาพิษจากสมุนไพรกระรอกหางจรนี้ ชิงหมินต้องการปรุงออกมาเป็นยาพิษระดับต่ำเพื่อเคลือบอาวุธเป็นอันดับแรก ในขณะเดียวกัน...เขาก็จะปรุงยาแก้พิษอัมพาตเอาไว้ด้วย ซึ่งคุณสมบัติพิเศษของสมุนไพรพิษก็คือ หากสกัดสารสำคัญในสมุนไพรออกมาดีๆ จัดการกับพิษจนหมดจรด สุดท้ายมันจะกลายเป็นยาถอนพิษนั้นๆไปโดยปริยาย

หลี่ชิงหมินไม่ได้คิดว่ายาพิษของเขาจำเป็นต้องมียาถอนพิษ ถึงอย่างไรก็แค่ 2 นาทีเท่านั้นที่จะคงอาการอัมพาตเอาไว้ แต่...อย่าลืมว่าในการต่อสู้จริง อาจจะมีการใช้ทักษะอัมพาตใส่ศัตรูได้ หากชิงหมินมียาแก้อาการอัมพาตเอาไว้ ถึงจะเป็นแค่ระดับต่ำ มันก็ยังถือว่าดีกว่าไม่มีล่ะนะ...

“คุณชายขอรับ สำหรับเรื่องพิษ...คุณชายจะทบทวนอีกทีหรือไม่ขอรับ” ฝูเซ่าเอ่ยถามคุณชายของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากที่คุณชายของพวกเขากลายเป็นผู้ปรุงยาพิษแล้ว ต่อไป...เส้นทางในอนาคตคงจะยากลำบากอย่างแน่นอน

“ทบทวนเรื่องอะไร?” ชิงหมินเลิกคิ้ว

“คือว่า...การเป็นผู้ปรุงยาพิษอาจจะทำให้ชื่อเสียงของคุณชายไม่ดี หลังจากที่สงครามจบลง...จะต้องเป็นปัญหาแน่นอนขอรับ”

“อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้น...ข้าก็แค่ไม่เปิดเผยว่าตนเองเป็นผู้ปรุงยาพิษก็พอแล้วนี่”

“แต่ว่าพวกทหารที่นี่ล่ะขอรับ พวกเขาในตอนนี้ก็รู้กันหมดแล้ว ถ้าเปิดปากออกไปภายนอก...” 

ฝูเซ่าไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้คุณชายของเขาถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ชั่วร้ายในอนาคตจริงๆ ถึงแม้ว่าการปรุงยาพิษจะเป็นหนทางช่วยให้คุณชายรอดตายได้ในช่วงสงคราม แต่ฝูเซ่าพิจารณาแล้ว ที่นี่...หลังภูเขาใหญ่นี้ นอกจากทหารของกองทัพอิสระแล้ว มันไม่ควรจะมีคนอื่นหาพบ คุณชายของเขาจะต้องปลอดภัยถ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ตลอดไปแน่นอน

“เจ้ากลัวว่าคนของทัพอิสระจะปากโป้งหรือ?”

“มันก็มีโอกาสนะขอรับ เรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้มากก็ยิ่งอันตราย”

“โอ้....เจ้าอยู่ที่นี่มากี่วันแล้ว”

“ขอรับ?”

“ยังไม่รู้อีกหรือว่าทหารของทัพอิสระนั้นเป็นคนเช่นไร” ชิงหมินถอนหายใจใส่ฝูเซ่า สำหรับเขาแล้ว...ต่อให้ไม่ได้มีเนื้อหาจากในนิยายชี้ให้เห็นความมั่นคงของพวกเขา แต่ด้วยระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันหลายวันมานี้ ชิงหมินก็รู้ว่าพวกเขานั้นเชื่อถือได้มากขนาดไหน

เทียบกันแล้ว ความมั่นคงทางจิตใจของพวกเขาดีว่าฝูเซ่าเองเสียอีก ชิงหมินเชื่อว่าถ้าจับฝูเซ่าและทหารสักคนของกองทัพอิสระไปทรมานเพื่อให้พูดความจริง คงจะเป็นฝูเซ่านั่นแหละที่เปิดปากของเขาออกก่อน เนื่องจากทหารของทัพอิสระจะยอมตายแทนที่จะพูดพวกมันออกมา

ชิงหมินไม่ได้ตำหนิฝูเซ่า เขาพูดในกรณีความเป็นไปได้ถ้ามีใครสักคนต้องพูด แน่นอนว่าฝูเซ่าเองก็ภักดีต่อเขามากๆ และชิงหมินก็เชื่อผู้ติดตามของเขาเช่นกันว่าจะไม่เอาเรื่องแย่ๆของเขาออกไปเปิดเผย

เขาไม่ได้รู้เลยว่าคำพูดของเขาที่กล่าวออกไปส่งๆนี้ แท้จริงแล้วถูกได้ยินโดยทหารของทัพอิสระหลายคน ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้รู้สึกอะไร และเข้าใจสิ่งที่ฝูเซ่าสงสัยหวาดระแวงด้วย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของคุณชายหลี่ หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความศรัทธา

คนผู้หนึ่งเชื่อมั่นในพวกเขามาก กระทั่งยอมเสี่ยงที่จะปรุงยาพิษต่อหน้าพวกเขาโดยเชื่อว่าพวกเขาจะไม่เอาเรื่องไปพูดมั่วๆเด็ดขาด ในใจของพวกเขาย่อมเต็มไปด้วยความผูกพัน

ชิงหมินกลายเป็นบุคคลตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความสามารถในการต่อสู้ ไม่ได้เป็นคนที่พวกเขาจะต้องเคารพในความแข็งแกร่ง แต่สุดท้าย...ทัพอิสระจะกลายเป็นแขนและขาให้แก่เขา ไม่ต่างกับที่พวกเขาเคารพซีเฉิงเลย

ฝูเซ่ารู้ว่าตนเองคงจะห้ามคุณชายไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เขาจึงเซื่องซึมผิดปกติ คนเดินไปรอบๆแล้วจัดเตรียมข้าวของให้พร้อม เขาจะทำอะไรได้มากกว่านี้อีกเล่า...

หม้อปรุงยาพิษพร้อมแล้วทั้ง 3 หม้อ การจะปรุงยาพิษนั้นไม่ยาก แค่โยนวัตถุดิบและควบคุมทุกอย่างให้ดี เพียงเท่านี้ยาพิษอัมพาตระดับต่ำก็พร้อมสำหรับใช้งานแล้ว ทว่า...ยาแก้อัมพาตนั้นยากยิ่งกว่า เนื่องจากต้องสกัดพิษในสมุนไพรออกไป ให้เหลือเพียงคุณสมบัติเรื่องการทำให้ชา หลังจากนั้นชิงหมินแค่ต้องใส่สมุนไพรปรับสมดุลทำให้พิษชากลายเป็นตรงกันข้าม เท่านี้จึงจะทำยาแก้อัมพาตได้สำเร็จ

ดังนั้นจึงต้องแบ่งออกเป็นสองหม้อ หม้อแรกเป็นขั้นการทำลายพิษ และอีกหม้อเป็นขั้นการสร้างยาแก้พิษขึ้น

ชิงหมินสั่งให้ต้มน้ำทั้งหมดพร้อมๆกัน หม้อแรกนั้นไม่มีปัญหาใดๆ ชิงหมินโยนวัตถุดิบตามลำดับขั้นตอนและพยายามคนหม้อยาตามที่ตรวจสอบออกมาได้ พร้อมกันนั้นเขาก็โยนสมุนไพรกระรอกหางจรในหม้อที่สอง ผสมเกลือ ด่าง และอื่นๆอีก 4-5 ชนิดลงไป 

ปล่อยให้ความร้อนค่อยๆละลายฤทธิ์ของสมุนไพร เขาไม่แม้แต่จะแตะต้องกระบวนการในตอนนี้ด้วยซ้ำ ต้องรอจนกว่าจะครบ 1 ชั่วโมงไปแล้ว ไม่อย่างนั้นสมุนไพรจะถูกก่อกวนและทำให้ควบรวมพลังพิษกลับเข้ามาในใบสมุนไพรใหม่อีกครั้ง

“แค่กๆ” กลิ่นฉุนของหม้อแรกเริ่มฟุ้งขึ้นโดยรอบ ฝูเซ่าที่อยู่ไกลออกไปรู้สึกคันคออยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วแล้วมองไปยังคุณชายผู้บอบบางของตนเอง ยังดีที่คุณชายหลี่ชิงหมินไม่ได้มีอาการผิดปกติอะไร

นี่เป็นเพราะชิงหมินใช้ผ้าเนื้อดี 3-4 ผืนมาเป็นแผ่นกรอง เขายังใช้สมุนไพรขับไล่กลิ่นซ่อนเอาไว้ใต้ผ้าอีกด้วย การปรุงยาพิษเช่นนี้มีความเสี่ยง ถ้าทำอะไรไม่ระวังก็อาจจะตายได้ ไม่น่าแปลกใจที่ผู้ปรุงยาพิษแม้แต่ในอาณาจักรอื่นๆก็ยังมีน้อยยิ่ง

กลิ่นนี้ค่อยๆรุนแรงมากขึ้นจนฝูเซ่าเวียนหัว ดีที่มันกินเวลาอยู่เพียง 45 นาทีเท่านั้น หาไม่แล้ว..คนที่จะตายก่อนใครเพื่อนก็คงไม่พ้นฝูเซ่าที่พยายามจะเข้ามาใกล้ๆเผื่อว่าคุณชายผู้บอบบางของเขาจะได้รับบาดเจ็บจากพิษ

ชิงหมินยังมีท่าทางสบายๆในขณะที่เขาจัดการครอบไฟไม่ให้มันมอบความร้อนให้หม้อที่ 1 อีกต่อไป ช่องลมที่สร้างขึ้นทำให้ความร้อนจากกองไฟที่หนึ่งนี้เข้าสู่ใต้ก้นหม้อที่สอง พวกมันมีความร้อนเพิ่มมากขึ้นหลังจากที่ครบ 1 ชั่วโมง ก็ทำให้การละลายของพิษในสมุนไพรเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

เวลานี้...มองด้วยตาเปล่าจะเห็นว่าที่เกลือเม็ดสีขาว ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลขุ่นเสียแล้ว แสดงให้เห็นว่าการปล่อยให้เกลือที่มีคุณสมบัติเป็นกลางต่อพิษนี้ได้ทำหน้าที่ของตนเอง ผ่านการขับของสมุนไพรอื่นๆ เวลานี้พิษทั้งหมดค่อยๆไหลเข้าสู่เกลือเม็ดเล็กแล้ว

“ได้เวลาแล้วสินะ” ชิงหมินคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าน้ำในหม้อเปลี่ยนจากสีใส เป็นสีดำ และตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นสีใสอีกครั้ง ในขณะที่เกลือเม็ดกลายเป็นเกลือสีดำที่ดูน่ากลัว

พิษจำนวนมากของสมุนไพรไหลเข้าสู่เม็ดเกลือนี้ หากผู้ใดกินลงท้อง คงจะทำให้กลายเป็นอัมพาตทั้งชีวิตได้เลย ดังนั้นเกลือพวกนี้จึงถือว่าเป็นการเสียเปล่าจริงๆ

ชิงหมินไม่มั่นใจว่าจะสามารถนำเกลือพิษนี้ออกไปขายต่างอาณาจักรได้หรือไม่? ไม่ใช่ว่าพวกเขาสามารถซื้อขายยาพิษได้อย่างอิสระหรือ? อย่างนั้นเกลือพิษก็น่าจะขายได้เหมือนกัน .... ใช่ไหม?

ถ้าฝูเซ่าที่เป็นห่วงได้ยินความคิดของคุณชาย เขาคงจะนั่งน้ำตาไหลเต็มใบหน้าแน่ๆ 

คุณชายของเขาเป็นคนมีความสามารถ น่าเศร้าเพียงอย่างเดียวก็คือเป็นคนที่เห็นเงินดีกว่าทุกๆอย่าง แม้แต่จะวางแผนขายเกลือพิษ เขาก็คิดไปไกลขนาดนั้นเสียแล้ว...

ชิงหมินเปิดใบหน้าของตนเอง หลังจากนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ผ้าปิดหน้าอีกแล้ว ไม่มีพิษที่ระเหยออกมาทางอากาศอีก เขากวักมือเรียกให้ฝูเซ่าเข้ามาช่วยตักพิษในหม้อที่กำลังคลายความร้อนเก็บเอาไว้ในขวดโหล เขาเชื่อว่าพิษพวกนี้เขาจะต้องมีโอกาสได้ใช้งานมันอย่างแน่นอน

……………………………………………………..