เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ร้านอาหารเช้า ‘หวังจี้’ ยังคงขายดีเหมือนเดิม พอเจ้าของร้านเห็นคังอิง ก็จำเธอได้ว่าเป็นลูกค้าที่มักจะมารับประทานอาหารเช้าที่ร้านเป็นประจำ เขาจึงเอ่ยทักทายเธออย่างกระตือรือร้น “คุณหนู วันนี้จะใส่ไข่ในน้ำแกงถั่วลิสงไหม?”

        “ใส่ค่ะ ขอปาท่องโก๋อีกหนึ่งอันด้วย” คังอิงกล่าว

        “ได้เลย รอสักครู่นะ” 

        เจ้าของร้านตักน้ำแกงถั่วลิสงที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อใบใหญ่ขึ้นมาหนึ่งชาม จากนั้นก็ตอกไข่ไก่สดใส่ลงไป แล้วใช้ตะเกียบคนให้ไข่ไก่แตกตัวเป็นแพ ไข่ไก่ในชามก็สุกทันที

        เจ้าของร้านวางทัพพีลงในน้ำแกงถั่วลิสง จากนั้นก็หยิบปาท่องโก๋ร้อนๆ มาใส่ในจานอีกใบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่าจะให้ตัดให้หรือไม่ ซึ่งคังอิงบอกว่าไม่ต้อง

        ลูกค้าบางคนชอบให้ตัดปาท่องโก๋เป็นท่อนๆ เพื่อจะใช้ตะเกียบคีบกิน แต่คังอิงชอบถือปาท่องโก๋ไว้ในมือ ค่อยๆ กัดกินพร้อมกับน้ำแกงถั่วลิสง แบบนี้ถึงจะเป็นอาหารเช้าแบบฉบับทางใต้ที่แท้จริง

        พอกินน้ำแกงถั่วลิสงกับปาท่องโก๋เสร็จ คังอิงก็รู้สึกเหงื่อซึมเล็กน้อย รู้สึกอิ่มหนำสำราญจากภายในถึงภายนอก

        ในเวลานั้นประตูห้างก็เปิดออก เหล่าคนงานก่อสร้างต่างพากันทยอยเข้าไปด้านใน

        อาจารย์โจวเป็นคนที่เชี่ยวชาญงานช่างไม้อย่างยิ่ง สายตาของเขาเกินความคาดหมายของคังอิงไปมาก 

        สิ่งที่ทำให้คังอิงรู้สึกยินดีมากที่สุดก็คือ อาจารย์โจวไม่ใช่ช่างที่ดื้อรั้นเหมือนกับช่างคนอื่นๆ ที่มักจะทำตามใจตนเองเท่านั้น เขาเป็นคนที่รับฟังความคิดเห็นของคนอื่นๆ 

        ดังนั้นคังอิงจึงให้อาจารย์โจวลงมือทำตามแบบแปลนที่เธอกำหนดเอาไว้ งานตกแต่งโดยรวมจึงเป็นไปอย่างราบรื่น

        เมื่อเห็นการตกแต่งของห้างสรรพสินค้ามิตรภาพค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นทีละเล็กทีละน้อย คังอิงก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

        แม้ว่าทุกๆ วันเธอจะมาที่นี่เพื่อดูแลงานก่อสร้าง และภายใต้การนำของอาจารย์โจว เหล่าคนงานต่างก็ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีใครอู้งานเลยสักคน เพราะคังอิงให้ค่าแรงแก่พวกเขาสูง 

        หากพวกเขาทำงานเสร็จทันกำหนดเวลาก็จะได้รับโบนัส แต่ถ้าหากพวกเขาทำงานล่าช้า ก็จะโดนหักเงิน 

        คังอิงยังตกลงกับพวกเขาอีกว่า หากสามารถทำงานเสร็จก่อนกำหนดได้หนึ่งวัน ก็จะได้รับเงินโบนัสเพิ่มอีกหนึ่งพันหยวน หากเฉลี่ยกันแล้วก็จะได้คนละสามสิบกว่าหยวน หากทำงานเสร็จล่วงหน้าสองวันก็จะได้สองพันหยวน ใครจะไปปฏิเสธเงินกันล่ะ? ทุกคนจึงทำงานกันอย่างกระตือรือร้น

        ตอนนี้ในบัญชีของคังอิงไม่มีเงินเหลืออยู่แล้ว เงินสองแสนหยวนที่สือเจียงหย่วนให้ กับเงินกู้อีกสี่แสนหยวนจากธนาคารถูกโอนเข้าบัญชีของสำนักงานห้างสรรพสินค้าไปหมดแล้ว เวลานี้คังอิงจึงเป็นเพียงคนยากจนคนหนึ่ง แต่สิ่งนี้ไม่อาจทำลายความทะเยอทะยานและการก้าวเดินไปข้างหน้าของเธอได้

        วันนี้คังอิงนัดกับบริษัทติดตั้งบันไดเลื่อนเอาไว้ว่าจะให้พวกเขามาดูสถานที่จริง

        อันที่จริงคังอิงรู้ดีว่าเหตุผลที่บริษัทบันไดเลื่อนอยากจะมาดูสถานที่จริง ก็เพราะอยากประเมินความแข็งแกร่งทางการเงินของเธอ เพื่อดูว่าเธอมีความสามารถมากพอที่จะติดตั้งบันไดเลื่อนของพวกเขาหรือเปล่า

        สำหรับเรื่องนี้ คังอิงใช้วิธีการต่างคนต่างจัดการ ตอนที่เธอติดต่อกับบริษัทบันไดเลื่อนหลายแห่งนั้น เธอจะแอบบอกใบ้กับพวกเขาว่า กำลังเจรจาอยู่กับบริษัทไหน ราคาที่อีกฝ่ายเสนอมาถูกกว่ามาก 

        การต่อสู้ทางการค้าไม่ต่างจากสงคราม จำเป็นต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมกลยุทธ์ต่างๆ หลอกล่อให้ศัตรูไขว้เขว

        พอรู้ว่ามีคู่แข่งมากมายแย่งชิงโครงการเดียวกันแบบนี้ บริษัทพวกนี้ก็จะยอมเสนอราคาพิเศษให้คังอิงมากขึ้น เพื่อไม่ให้บริษัทอื่นแย่งลูกค้าไป ทำให้คังอิงมีช่องทางต่อรองมากขึ้น

        หลังจากเจรจากันอยู่พักหนึ่ง บริษัทฮิตาชิก็ยินยอมตกลงกับเงื่อนไขที่ว่า ให้ติดตั้งสินค้าก่อน จากนั้นค่อยชำระเงินภายหลัง ในสัญญาระบุเอาไว้ว่า หลังจากติดตั้งบันไดเลื่อนเสร็จหนึ่งเดือน คังอิงต้องชำระเงินให้ครบถ้วน

        เดิมทีทางฮิตาชิต้องการให้เธอจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่คังอิงแสร้งทำเป็นวางแผนหลอกล่อเบี่ยงเบนความสนใจต่างๆ ทำให้ผู้จัดการฝ่ายขายของฮิตาชิรู้สึกกังวล จนต้องตกลงว่าจะมาตรวจสอบสถานที่จริงก่อน จากนั้นค่อยตัดสินใจเรื่องการชำระเงินและการส่งมอบสินค้า

        คังอิงมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เป็นประกันอยู่แล้ว เธอไม่กลัวที่พวกเขาจะมาตรวจสอบ กลัวก็แต่พวกเขาจะไม่มาด้วยซ้ำ เพราะว่าขอแค่เพียงอีกฝ่ายเดินทางมาที่นี่ ก็จะต้องเห็นถึงศักยภาพของเธอ

        แม้ว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เกือบจะเป็นการลงทุนโดยไม่ต้องใช้เงินทุนของตนเองเลย แต่ตอนนี้ห้างสรรพสินค้าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า อีกไม่นานห้างแห่งนี้จะสามารถเปิดทำการและทำเงินได้

        ด้วยเงื่อนไขเบื้องต้นเช่นนี้ ย่อมมีบริษัทต่างๆ ยอมส่งสินค้าให้เธอถึงที่ 

        ยิ่งงานตกแต่งใกล้จะเสร็จสิ้นมากขึ้นเท่าไหร่ คังอิงก็ยิ่งไม่กลัวว่าทางบริษัทต่างๆ จะมาตรวจสอบแบบไม่ทันตั้งตัว ยิ่งทุกคนมาดูมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพื่อให้พวกเขาได้เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอมีศักยภาพมากแค่ไหน

        หลังจากที่คนงานก่อสร้างเข้ามาทำงานแล้ว เมื่อวานคังอิงกับอาจารย์โจวก็ปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับรายละเอียดงานตกแต่งบางอย่าง ในตอนนั้นเองกวนเสี่ยวก็มาแจ้งเธอว่า ผู้จัดการหลินจากบริษัทฮิตาชิมาถึงแล้ว

        คังอิงรีบลงไปต้อนรับผู้จัดการหลิน เธอเห็นเขาเพิ่งจอดรถเสร็จแล้วกำลังเดินข้ามถนนมา

        ผู้จัดการหลินเป็นชายร่างเตี้ยท้วมอายุสามสิบกว่าๆ อายุยังน้อย แต่ศีรษะของเขาเริ่มล้านแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเขาทำงานในบริษัทญี่ปุ่นมานาน จึงทำให้มีกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่น ซึ่งดูอ่อนโยนและสุภาพมาก

        คังอิงรู้ดีแน่นอนว่า ไม่อาจดูคนแค่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก คนเก่งๆ ในวงการธุรกิจแบบนี้ หากไม่มีเส้นสายแล้วสามารถไต่เต้าขึ้นมาด้วยตัวเองได้ พวกเขาย่อมไม่ใช่คนโง่อย่างแน่นอน

        คังอิงเชิญผู้จัดการหลินมาที่ห้องทำงานของเธอ จากนั้นก็ชงชาให้เขาดื่มด้วยตัวเองอย่างกระตือรือร้น แล้วออกไปรับโทรศัพท์ 

        ตอนที่คังอิงออกไปรับโทรศัพท์นั้น ผู้จัดการหลินก็เหลือบไปเห็นใบอนุญาตประกอบธุรกิจและเอกสารต่างๆ ที่ติดอยู่บนผนังห้องทำงานของคังอิงโดยบังเอิญ ผู้จัดการหลินรู้สึกโล่งอก เขาหยิบกล้องขึ้นมาแอบถ่ายรูปเอกสารพวกนั้นไปทั้งหมด

        กวนเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างกระจกมองเห็นทุกอย่างโดยไม่แสดงท่าทีอะไร ก่อนจะแอบไปบอกคังอิง

        หลังจากปล่อยให้ผู้จัดการหลินมีเวลามากพอที่จะเดินดูภายในห้องทำงานของเธอ คังอิงจึงเดินเข้ามาในห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยิ้มพลางกล่าวขอโทษผู้จัดการหลินว่า

        “ขอโทษนะคะ มีลูกค้าโทรมาหาฉัน ฉันเลยต้องไปรับสาย ทำให้คุณรอนานเลย”

        “ไม่เป็นไรครับ คุณคังทำธุรกิจรุ่งเรืองมาก ถือเป็นเรื่องดี บริษัทของพวกเรายินดีสนับสนุนคุณอย่างเต็มที่” ผู้จัดการหลินกล่าว

        คำพูดเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าผู้จัดการหลินยินดีตกลงตามเงื่อนไขของคังอิง

        การติดตั้งบันไดเลื่อนก่อนแล้วค่อยเก็บเงินนั้น ถึงแม้จะเป็นการกระทำที่มีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่เขาก็รักษาลูกค้ารายนี้ไว้ได้

        ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ บันไดเลื่อนเป็นเครื่องจักรขนาดใหญ่ ต่อให้คังอิงหนีไป ก็คงขนย้ายมันออกไปไม่ได้ หากบริษัทฮิตาชิต้องสูญเสียอะไรไป ก็คงเป็นค่าเสื่อมราคาเท่านั้น แต่ถ้าหากทำสัญญาธุรกิจนี้ได้สำเร็จ ก็จะทำกำไรได้มากมาย นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผู้จัดการหลินยอมงับเหยื่อ

        คังอิงทำท่าทางปกติ เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมาพลางกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะผู้จัดการหลิน ฉันขอใช้ชาแทนเหล้า เพื่อฉลองความสำเร็จทางธุรกิจของพวกเรานะคะ”

        ผู้จัดการหลินยิ้มรับแล้วชนแก้วกับคังอิง ทั้งสองสนทนากันอย่างมีความสุข

        จากนั้นคังอิงก็หยิบสัญญาที่เหมาะสมที่สุดออกมาให้ผู้จัดการหลินดู พร้อมกับกล่าวว่า “คุณหลิน ถ้าหากคุณไม่มีความเห็นอะไรเพิ่มเติม พวกเรามาเซ็นสัญญากันเลยดีไหมคะ?”

        สิ่งที่คังอิงถนัดมากที่สุดคือ การรีบลงมือก่อนที่อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ ตอนที่อีกฝ่ายยังคงแน่วแน่ ก็รีบเซ็นสัญญากันเลย เพราะทุกฝ่ายต่างก็มีความสุข ไม่อย่างนั้นพอเวลาผ่านไปนานๆ ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง บางทีอาจจะมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นก็ได้

        ผู้จัดการหลินรับสัญญาไปดูอย่างละเอียด พอเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็กล่าวตกลงอย่างรวดเร็ว “ได้ครับ งั้นพวกเรามาเซ็นสัญญากันเลย”