เด็กน้อยในชุดคลุมสีม่วงนั่งเหม่อลอยหลังจากตกน้ำกลับมาฝูหวงมององค์ชายของตนอย่างอดเป็ห่วงไม่ได้ ั้แ่องค์ชายทรงเสียพระมารดาไปก็ดูเหมือนองค์ชายหกจะทรงกลั่นแกล้งองค์ชายของเขามากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่เกรงกลัวสิ่งใดแต่ถึงกระนั้นองค์ฮ่องเต้ก็ทรงทำเป็ปิดตาข้างหนึ่งแม้ขณะเห็นองค์ชายหกทรงแกล้งองค์ชายของเขา
“องค์ชาย...”
“หวงฝู เ้าไม่ต้องห่วงข้ามิได้เป็อะไรข้าเพียงแค่...ได้ว่าที่พระชายาของข้าและข้าก็คิดถึงนางอีกแล้วก็เท่านั้น”
หวงฝูทำหน้าใก่อนจะค่อย ๆหันมององค์ชายของเขา
“องค์ชายหมายความว่าอย่างไรพะยะค่ะนางเป็บุตรีของตระกูลใด นางมีนามว่าอะไรแล้วพระองค์ทรงพบกันได้อย่างไรพะยะค่ะ”
“เมื่อถึงเวลาเ้าจะรู้เอง”
องค์ชายตัวน้อยกล่าวยิ้มๆในราชวังนี้แม้จะมีผู้คนหลากหลายประเภทแต่องค์ชายตัวน้อยกลับรับรู้ได้ถึงอุปนิสัยและการเข้าหาของผู้คนหลากหลายประเภทนี้ได้อย่างชัดเจนแต่นาง…คนที่เขา้ากลับอยู่เหนือผู้คนที่เขาจัดประเภทไว้นั้น
“ท่านแม่ได้สอนไว้ว่าจงระวังผู้คนที่จะเข้าหาข้าเพราะทุกคนล้วนมีเหตุผลที่เข้าหาข้าทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็เพราะท่านตาหรือเสด็จ....พ่อ”
“องค์ชายคิดหรือว่าฝ่าาทรงรักพระองค์ดั่งเช่นโอรสพระองค์อื่น”
หวงฝูเอ่ยถามด้วยความขมขื่นแต่องค์ชายน้อยของเขากลับมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม
“มีอีกหลายเื่ที่แม้แต่เ้ายังดูไม่ออกหรือต่อไปข้าคงต้องสอนเ้าให้มากกว่านี้แล้ว”
‘ในเมื่อแม้แต่เ้าก็ยังดูไม่ออกเช่นนั้นคนพวกนั้นก็ย่อมดูไม่ออกเช่นเดียวกับเ้าดังนั้นชีวิตของข้าในตอนนี้ย่อมยังปลอดภัยแต่นางที่มิได้เกี่ยวข้องกับข้าหรือกับใครกลับยื่นมือมาช่วยข้า ข้าที่นางไม่แม้แต่จะรู้จักด้วยซ้ำ’เด็กน้อยนึกถึงภาพเด็กหญิงที่โตกว่าเขาเล็กน้อยกำลังก้มลงมองหน้าเขาลมหายใจอุ่น ๆ รดบนใบหน้าและน้ำที่ไหนย้อยจากผมของนางที่หยดลงมาบนหน้าเขาช่าง...น่าหลงใหลยิ่งนัก
“เช่นนั้นวันนี้องค์ชายจะทรงไปเรียนกับท่านอาจารย์อีกหรือไม่”
“บทเรียนวันนี้ของข้าในวันนี้จบแล้วเดี๋ยวข้าจะอ่านหนังสือต่อ อีกหน่อย เ้าไปพักเถอะ”
หวงฝูถอนหายใจเบาๆ ‘แม้องค์ชายจะคิดว่าฝ่าาทรงรักแต่จะให้ข้าเชื่อได้อย่างไรกัน แม้กระทั่งพระอาจารย์ที่สอนองค์ชายก็ยัง…..ดูเอาเถิด ราชครูถิงที่เป็ที่เลื่องลือเื่ความรู้ความสามารถก็ทรงให้องค์รัชทายาทและองค์ชายรองเป็ผู้ร่ำเรียนด้วยเท่านั้นอีกทั้งให้องค์ชายพระองค์อื่นทรงเลือกอาจารย์ที่ทรงจัดหามาก่อนและให้องค์ชายเลือกเป็อาจารย์เป็พระองค์สุดท้ายถึงกระนั้นองค์ชายก็ยังทรงดีใจและขอบพระทัยฝ่าายกใหญ่องค์ชายของข้าช่างไร้เดียงสายิ่งนัก หากพระสนมยังอยู่อะไร ๆก็คงจะดีกว่านี้เป็แน่’ หวงฝูส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ
ในห้องที่มีแต่ตำราต่างๆ มากมายบุรุษในชุดผ้าแพรสีทองกำลังนั่งในท่าสบาย ๆได้ละสายตาจากตำราตรงหน้าก่อนจะหันมามองบุรุษที่เพิ่งเดินเข้ามา
“ข้าเหมือนจะได้ยินมาว่าแม่นางน้อยผู้นั้นเข้ามาในวัง”
“พะยะค่ะคุณหนูถิงได้เข้าวังมาพร้อมกับราชครูถิง คุณชายใหญ่ถิงและคุณชายรองถิงแต่ดูเหมือนวันนี้จะมีเื่ดี ๆ นะพะยะค่ะ”
“เื่อันใดหรือ”
บุรุษผู้มาใหม่ได้กระซิบกระซาบบางอย่างแก่นายของตนในทันทีใบหน้าประดุจหยกของผู้เป็นายถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มในทันที
“ดูเหมือนจะเป็เื่ดีดั่งเช่นที่เ้าว่า”
“พะยะค่ะ”
“เด็กคนนั้นตาถึงไม่น้อยบุตรีราชครูถิงเองก็มีจิตใจที่บริสุทธิ์อย่างหาได้อยากเื่นี้คงไม่ต้องถึงมือข้าแล้วสินะ”
“พะยะค่ะ”
“เช่นนั้นก็คอยดูต่อไปคงมีเื่สนุก ๆ ให้ได้ดูอีกอย่างแน่นอน”
“พะยะค่ะ”
หน้าประตูวังราชครูถิงถิงโม่หานและถิงอู่ต่างมองถิงหลันเป็ตาเดียวกันเพราะเด็กหญิงได้รับผลไม้จากในวัง 2-3 ตะกร้าทำให้บุรุษตระกูลถิงเกิดความสงสัยอยู่ไม่น้อยหลันหลันมองหน้าบิดาและพี่ชายของนางก่อนจะยกยิ้มอย่างไร้เดียงสา
“ท่านลุงฮู่เป็ผู้มอบให้ข้าเ้าค่ะยามเมื่อข้าถือศีลยังวัดไร้ทุกข์นั้นได้บังเอิญพบท่านลุงฮู่ พวกเราจึงได้รู้จักกันท่านลุงฮู่จำหลันหลันได้อีกทั้งยังเมตตาหลันหลันจึงได้มอบผลไม้มาให้เ้าค่ะ”
ถิงหลงมองบุตรสาวและมองตะกร้าผลไม้แต่มิได้พูดสิ่งใดขณะที่กำลังจะเดินขึ้นรถม้าบุรุษมากอายุได้หยุดเท้าก่อนจะหันไปมองบุตรสาวอีกครา
“แล้วชุดที่เ้าใส่ตอนนี้เหตุใดถึงไม่เหมือนเมื่อเช้าที่เ้าใส่มา”
“เกิดเื่บังเอิญนิดหน่อยเ้าค่ะท่นลุงฮู่จึงเป็ธุระให้นางกำนัลพาลูกไปเปลี่ยนชุดเ้าค่ะ”
ถิงหลงพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถม้าโดยมีหลันหลันขึ้นตาม ไม่นานรถม้าค่อย ๆเคลื่อนกลับจวนตระกูลถิง ถิงหลงมองบุตรสาวอย่างครุ่นคิดบางอย่างในใจ
“ท่านพ่อเ้าคะหากครั้งหน้าท่านจะเข้าวัง ข้าขอติดตามมาอีกได้หรือไม่เ้าคะ”
“เ้าไม่เบื่อที่ต้องรอพ่อและพี่ๆ ของเ้างั้นหรือ”
“ไม่เลยเ้าค่ะในสวนพฤกษามีอะไรสนุก ๆ ตั้งมากมาย”
“แม้จะเป็สวนที่มิค่อยมีใครผ่านไปมาแต่เ้าก็จงระวังอย่าได้ประมาทเพราะเหล่าราชวงศ์ต่าง....มีความหยิ่งทะนงในตนเองและมิชอบให้ใคร....รบกวน”
“ลูกทราบแล้วเ้าค่ะ”
หลันหลันยิ้มยิงฟันให้บิดา‘เื่นั้นคงมิจำเป็ต้องบอกท่านพ่อหรอกเนอะ!แค่เื่เด็ก ๆ’ แม้ถิงหลงจะรู้สึกกังวลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นบุตรสาวรู้สึกสนุกและมีความสุขเขาจึงเบาใจขึ้นและคลายกังวลไป กว่าจะถึงเรือนก็เลยยามโหย่วไปแล้วเด็กหญิงตัวน้อยรีบทานอาหารก่อนจะเดินไปยังเรือนหลี่ฉางในทันที
“ท่านย่า ๆ”
เสียงใส ๆลอยมาแต่ไกล เด็กหญิงรีบเดินเข้ามากอดหญิงชราที่อ้าแขนรอนางอยู่ก่อนแล้ว
“เ้ามาแล้วหรือข้าได้ยินมาว่าวันนี้เ้าขอตามบิดาเข้าวัง เป็อย่างไรบ้าง”
“ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลเ้าค่ะหลานเพียงแค่ไปเดินเล่นแล้วได้เพื่อนใหม่มาหนึ่งคนเ้าค่ะอีกทั้งยังได้ผลไม้มาด้วยนะเ้าคะ …จางจู”
จางจูได้นำผลไม้เข้ามาให้หลี่ฉางในทันที
“หลันหลันเด็กดีทำไมเ้าไม่เก็บไว้กินเองล่ะ”
“ท่านย่าอย่าได้เป็กังวลเลยเ้าค่ะหลานได้มา 2-3 ตะกร้าหลานจึงแบ่งให้ทุกเรือนแล้วเ้าค่ะ”
“จี้หมัวมัวดูสิหลานสาวข้ารู้ความยิ่งนัก”
“ใช่เ้าค่ะคุณหนูโตขึ้นมากทีเดียวเ้าค่ะ”
สองสตรีมากอายุมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม
“จริงสิเ้าคะแผลของท่านย่า..”
“แผลของฮูหยินใหญ่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะอาการบวมลดน้อยลง แผลเริ่มแห้งตกสะเก็ด อีกทั้งยังไม่มีฝีใหม่เกิดขึ้นด้วย”
“เช่นนั้นก็ดีแล้วเ้าค่ะแต่ยาที่มีสีและรูปร่างแปลก ๆ ให้ท่านย่าทานจนกว่าจะหมดและห้ามหยุดยาเองนะเ้าคะ”
“เ้าได้ยินหรือไม่จี้หมัวมัวท่านหมอสั่งแล้ว”
“ท่านย่าท่านล้อข้าเล่นอีกแล้ว”
สองย่าหลายกอดกันพร้อมกับเสียงหัวเราะบรรยากาศในเรือนตะวันออกอบอวลไปด้วยความอบอุ่นในเรือนหลังไป๋จื่อมองผลไม้ที่บุตรสาวส่งมาให้ตนและแจกจ่ายไปทุกเรือนด้วยสายตาที่ประหลาดใจไม่นานถิงหลงได้เข้ามาในสตรีที่เป็ภรรยารักของเขานั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ท่านพี่เหตุใดหลันหลันเข้าวังได้วันเดียวกลับมีผลไม้หายากราคาแพงเช่นนี้ติดกลับมาด้วยล่ะเ้าคะ”
“เ้าอย่าได้คิดมาเลยอาจมีคนเอ็นดูนางจึงให้มาก็เป็ได้”
“แต่ผลไม้...”
“ฮูหยิน หลันหลันเป็บุตรีของเ้ากับข้าแม้เมื่อก่อนนางอาจจะเอาแต่ใจจนเ้าอดที่จะเป็ห่วงนางไม่ได้แต่ตอนนี้ข้ากลับรู้สึกว่าพักหลัง ๆ มานี้นางทำตัวรู้ความมากขึ้นเป็เช่นนี้เ้าไม่ดีใจอีกหรือ”
“แม้จะเป็เช่นนั้นแต่ความสามารถของนางนั้นกลับทำให้ข้ากลัวว่าสักวันหนึ่งหลันหลันอาจจะเป็อันตรายได้นะเ้าคะ”
“เื่นั้นเ้าอย่าได้เป็กังวลไปจากที่ข้าดูแล้วหลันหลันย่อมมีคนเอ็นดูมากกว่าอย่างแน่นอน”
‘รวมถึงท่านผู้นั้นที่เอ็นดูหลันหลันมากด้วยเช่นกัน’ถิงหลงที่นั่งปลอบไป๋จื่อเหม่อมองไปอย่างครุ่นคิด แม้กระนั้นเขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อยเมื่อคิดถึงคนผู้นั้น
6K
