ในเช้าวันเปิดเทอมที่โรงเรียนวัดเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดเขตปริมณฑล บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของนักเรียนที่เดินเข้าไปในห้องเรียนของนักเรียนชั้น ป.4 ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคารเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ ผนังห้องเรียนมีภาพวาดดอกไม้สีสันสดใส และบอร์ดแสดงผลงานนักเรียนประดับอยู่ในมุมต่างๆ ของห้อง
พีเดินเข้าไปในห้องเรียนและนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างของห้องที่ด้านหลังสุด เขาชอบที่นี่เพราะมันเงียบสงบและเป็ที่ที่เขาสามารถนั่งวาดรูปได้โดยไม่ถูกใครรบกวน เขาชอบที่จะมีโลกส่วนตัวในห้องเรียน แม้ว่าจะเป็เด็กที่มีความร่าเริงในเวลาที่อยู่กับเพื่อนๆ แต่เมื่อถึงเวลาการเรียน พีจะเก็บตัวและมีสมาธิกับการวาดรูปอยู่เสมอ เขากลัวว่าเพื่อนๆ จะไปบอกครูว่าเขากำลังทำอะไรไม่เหมาะสมในระหว่างเรียน
ครูรัตนาเดินเข้ามาในห้องเรียนและเริ่มพูดกับนักเรียนเสียงดัง
“วันนี้เราจะจับคู่กันนั่งนะคะ นักเรียนแต่ละคนจะได้มีโอกาสทำงานร่วมกับเพื่อนใหม่ๆ และเรียนรู้การทำงานเป็ทีม”
นักเรียนทุกคนเริ่มมองหาคู่ของตัวเอง แต่ในห้องมีนักเรียนทั้งหมด 31 คน ครูรัตนาเลยตัดสินใจให้พีที่นั่งคนเดียวในมุมห้อง ได้คงที่นั่งเดิมเพราะห้องเรียนไม่สามารถจับคู่ได้ครบทุกคน
พีรู้สึกโล่งใจที่ครูอนุญาตให้เขานั่งคนเดียวได้ เขาไม่ต้องนั่งคู่กับใครและสามารถทำตามที่ชอบได้
หลังจาก่เช้าผ่านไปและถึงเวลาพักเที่ยง นักเรียนทุกคนกลับมาจากโรงอาหาร บรรยากาศในห้องเรียนกลับมาเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ แต่ในขณะที่พียังคงนั่งเงียบๆ ที่โต๊ะของเขา ครูรัตนาก็เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่ง
“นักเรียนคะ นี่คือน้องมุกค่ะ เธอย้ายมาจากโรงเรียนจากกรุงเทพ” ครูรัตนาแนะนำเสียงสดใส
มุกเดินเข้ามาหน้าห้องด้วยท่าทางมั่นใจและยิ้มกว้าง เธอไม่รอให้ใครมาทำความรู้จักก่อน แต่เดินไปที่กระดานและแนะนำตัวเสียงดัง
“สวัสดีค่ะ เราชื่อมุกวรินทร์ พัฒนศิริ เพิ่งย้ายมาใหม่ค่ะ”
ท่าทางมั่นใจของมุกทำให้ทุกคนหันมามอง เธอมีบุคลิกที่ตรงไปตรงมาและไม่ค่อยกลัวการพูดคุยกับใคร ต่างจากพีที่มักจะเก็บตัวอยู่เงียบๆ เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้
ครูรัตนาหันมามองพีและกล่าว “น้องพี วันนี้พีจะต้องนั่งกับน้องมุกนะคะ”
พีมองมุกที่ยืนอยู่ตรงหน้าห้อง รู้สึกใและค่อนข้างที่ต้องนั่งร่วมกับคนอื่นในสถานการณ์นี้ แม้ว่าเขาจะไม่อยากนั่งกับมุก แต่เขาก็ไม่อยากให้ครูว่าจึงยอมรับคำขอของครู และมุกเดินไปนั่งข้างๆ เขา
ขณะเดียวกัน มุกก็ไม่เกร็งหรืออึดอัดเท่าไหร่ เธอนั่งลงและหันไปยิ้มให้พี
“หวัดดีค่ะ พีใช่ไหม? เราก็ชื่อมุกนะ”
พีแค่พยักหน้าเล็กน้อย พยายามหาคำพูดใดๆ ตอบกลับไป แต่รู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิม มุกค่อยๆ เริ่มพูดไปเรื่อยๆ และพีเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน แม้จะยังไม่ได้คุยอะไรมากมาย แต่บรรยากาศในห้องก็เหมือนจะเปลี่ยนไปบ้างแล้วจากแค่การนั่งอยู่ข้างๆ กัน
และในวันนั้นเอง เื่ราวเล็กๆ ของพีและมุกก็เริ่มต้นขึ้น...
หลังจากที่มุกทักทายพีไปแล้ว พีเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยและกลับไปสนใจกับกิจกรรมของตัวเอง เขาหยิบสมุดวาดรูปออกจากกระเป๋าและเริ่มวาดรูปเงียบๆ โดยไม่สนใจอะไรเลย แม้ว่ามุกจะนั่งข้างๆ เขา แต่พีเหมือนไม่เคยรู้สึกถึงการมีใครนั่งอยู่ข้างๆ เลย ความเงียบใน่เวลานั้นทำให้มุกรู้สึกอึดอัดอย่างไม่คาดคิด
มุกมองไปที่พีที่กำลังนั่งเงียบและวาดรูปอย่างตั้งใจ รู้สึกเหมือนว่าพีไม่สนใจเธอเลย ทั้งๆ ที่เมื่อครูรัตนาแนะนำตัว เธอก็พยายามยิ้มและทำความรู้จักกับพีอย่างเป็มิตร แต่พีกลับทำเหมือนไม่เห็น หรือไม่ใส่ใจสิ่งที่เธอพูด มุกเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีกับพีเท่าไหร่ และในใจของเธอมีคำถามว่า
“ทำไมเขาถึงไม่สนใจเราบ้างเลย?”
คาบเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน นักเรียนคนอื่นๆ ก็เริ่มยืนขึ้นและเตรียมตัวเดินออกจากห้องเรียน แต่ก่อนที่มุกจะเดินออกไป นักเรียนหลายคนที่นั่งอยู่รอบๆ ก็เริ่มมามุงดูและทักทายเธอ
“มุกใช่ไหม? ย้ายมาจากกรุงเทพใช่มั้ย? เราเรียนที่นี่มานานแล้ว” เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้นในขณะที่ยิ้มแย้ม
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ!” อีกคนหนึ่งทักทายตามมา
มุกยิ้มตอบและพูดคุยกับเพื่อนๆ ใหม่อย่างมีชีวิตชีวา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงความเ็าของพีที่นั่งอยู่ข้างๆ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในขณะที่มุกคุยกับเพื่อนๆ นั้น พีกลับหันไปมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้สนใจว่าใครจะมาทักทายมุกหรือไม่ แต่ในใจของเขากลับมีบางอย่างที่เขายังไม่สามารถเข้าใจได้ ว่าทำไมในวันที่เจอมุกครั้งแรก เขากลับรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกได้ชัดเจน
มุกยังคงยิ้มและพูดคุยกับเพื่อนๆ ด้วยความร่าเริง ขณะที่พีอยู่ในโลกของตัวเอง ทั้งคู่ต่างมีความคิดและความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน
ในวันนั้น
เมื่อทุกคนเริ่มสนุกกับการแนะนำมุกให้รู้จักกับทุกมุมของโรงเรียน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความร่าเริง เพื่อนๆ หลายคนมาพร้อมกับรอยยิ้มและความตั้งใจที่จะทำให้มุกรู้สึกสบายใจในโรงเรียนใหม่ ทุกคนต่างพามุกไปที่ต่างๆ เช่น ห้องสมุดสนามเด็กเล่น และห้องเรียนวิชาศิลปะ ที่ซึ่งมุกชื่นชอบห้องสมุดเป็พิเศษ เพราะเธอเองก็ชอบอ่านหนังสือ
“นี่คือห้องสมุดนะ มุก! ที่นี่มีหนังสือเยอะมากเลยล่ะ” เด็กสาวคนหนึ่งพูดพลางพามุกเข้าไปในห้องสมุดที่เงียบสงบ
“และนี่ก็สนามเด็กเล่น” เด็กชายอีกคนหนึ่งพูด “ที่นี่จะมีการแข่งขันกีฬากันบ่อยๆ ถ้ามีเวลาเราจะชวนมุกไปเล่นด้วยนะ!”
มุกยิ้มและรับคำทักทายจากเพื่อนๆ ด้วยความเป็กันเอง เธอรู้สึกดีใจที่มีคนใจดีและสนใจในตัวเธอ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อยที่พีไม่ได้ร่วมอยู่ในกลุ่มนั้นเลย
ขณะที่เพื่อนๆ กำลังพามุกเดินไปตามสถานที่ต่างๆ ในโรงเรียน พียังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขาเงียบๆ อยู่หลังห้องริมหน้าต่าง เขามองออกไปนอกหน้าต่างและไม่สนใจที่จะร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ เลยแม้แต่น้อย บางทีเขาก็อยากเข้าร่วมกับพวกเขา แต่ความขี้อายและความ้ารักษาโลกส่วนตัวของเขาทำให้เขายังคงเลือกที่จะอยู่เงียบๆ
การที่มุกได้รับความสนใจจากเพื่อนๆ มากมายในวันนี้ ทำให้พีรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดออกจากวงจรของการมีส่วนร่วม เขารู้สึกว่ามุกนั้นต่างจากเขา ทั้งบุคลิกภาพและวิธีที่เธอเข้ากับคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว เขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ และไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถเข้ากับมุกได้อย่างไร
แม้ว่าพีจะรู้สึกแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมา เขายังคงนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะหลังห้อง ในขณะที่มุกกลับไปนั่งที่โต๊ะของเธอ เธอมีความสุขที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ แต่มันก็ยังมีคำถามเล็กๆ ในใจว่า ทำไมพีถึงดูเหมือนไม่สนใจเธอเลย?
ั้แ่วันนั้นมา พีและมุกต้องนั่งข้างกันในโต๊ะเรียนเดียวกัน ซึ่งโต๊ะค่อนข้างเล็กและแคบ ทำให้ทั้งสองต้องแชร์พื้นที่ด้วยกัน แม้ว่าเป็แค่การนั่งร่วมโต๊ะ แต่ก็เป็เื่ที่ทำให้มุกรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เพราะแขนของพีกินพื้นที่ของเธอไปบ้าง มุกชอบความเป็ระเบียบเรียบร้อย ทุกอย่างต้องมีขอบเขตและที่ว่างของตัวเอง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเมื่อพีไม่คำนึงถึงพื้นที่ส่วนตัวของเธอ
“พี! แขนของพีเลยมาข้ามเขตของเรา” มุกพูดเสียงแข็ง จากความไม่สะดวกในการทำการบ้าน
พีเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยคำขอโทษแ่เบา แต่มุกยังคงรู้สึกหงุดหงิด เมื่อเวลาผ่านไป ความไม่พอใจที่สะสมก็เพิ่มมากขึ้น และในที่สุด เธอคิดวิธีที่จะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง
วันหนึ่งมุกตัดสินใจนำไม้บรรทัดมาวางพาดกั้นเส้นกลางโต๊ะ เป็การบอกพีว่าเขาห้ามข้ามเขตของเธออีก และในวันที่พีทำท่าทางเหมือนจะล้ำขอบเขตของเธออีกครั้ง มุกจึงเอามือยกไม้บรรทัดขึ้นและตีกันไปที่แขนของพี
“อย่าทำแบบนี้อีกนะ!” มุกพูดเสียงดังด้วยความโกรธ
พีที่ยังคงไม่ยอมแพ้กลับแกล้งเอาแขนข้ามมาอีกจนมุกทนไม่ไหว จึงใช้ไม้บรรทัดตีเขาไปอีกครั้ง พร้อมกับเสียงดังกระทบกันในห้องเรียน เพื่อนๆ รอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความใ บรรยากาศในห้องกลายเป็ตึงเครียดในทันที
มุกที่รู้สึกเหมือนโดนแกล้งมากเกินไป จึงะเิอารมณ์ด้วยการเอาเล็บจิกที่แขนของพีไปทันที มันเจ็บและสร้างรอยแผลบนแขนของเขา ในขณะที่พีก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เขาก็จิกเล็บใส่มุกกลับ จนเกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรง
เสียงทะเลาะกันดังขึ้น จนกระทั่งครูรัตนาซึ่งยืนมองจากมุมห้องสังเกตเห็นความวุ่นวายและรีบเดินเข้ามาห้าม
“พี มุก! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของครูรัตนาดังขึ้นในห้องเรียน
ทั้งคู่หันไปมองครู รอยแผลที่แขนของทั้งคู่ปรากฏให้เห็นในตอนนั้น พีและมุกต่างหันมองหน้ากันเหมือนจะรู้สึกผิด แต่ก็ยังคงมีความขัดแย้งในใจของทั้งสอง
“ พี มุก หยุดทะเลาะกันเดี๋ยวนี้นะ” ครูรัตนาพูดเสียงหนักแน่น ขณะที่ทั้งสองคนเงียบและรู้สึกตัว
บรรยากาศในห้องเริ่มสงบลง พีและมุกต่างก็หลบสายตาของกันและกัน แต่ในใจของทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองกันและกัน
หลังจากเหตุการณ์ที่โต๊ะเรียน มุกและพีเริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งสองคนกลายเป็คู่ปรับที่คอยแกล้งกันอยู่บ่อยครั้ง แทนที่การทะเลาะจะจบลงตามคำเตือนของครู รอยแผลที่ทั้งสองได้รับกลับกลายเป็จุดเริ่มต้นของการเถียงกันอย่างต่อเนื่อง
ใน่พักกลางวันหรือตอนที่เรียนเสร็จ พีมักจะแกล้งมุกด้วยการยื่นแขนข้ามโต๊ะไปอีกครั้งเหมือนในครั้งก่อน แล้วนั่งยิ้มแบบยั่วยุเล็กน้อย ในขณะที่มุกก็ไม่ยอมแพ้ ตอบโต้อย่างทันควันโดยการผลักแขนของพีออก หรือบางครั้งก็หยิบหนังสือเล่มใหญ่ขึ้นมาเหมือนจะตีเขาให้รู้จัก
“เอามือออกจากโต๊ะเราสักที!” มุกพูดเสียงดังขณะผลักแขนพี
พียิ้มบางๆ แล้วทำเหมือนจะไม่ฟัง แต่แล้วเขาก็แกล้งยืดแขนข้ามโต๊ะมาอีกครั้ง คราวนี้มุกเห็นถึงความกวนประสาทของพี เธอก็เอาไม้บรรทัดมาตีโต๊ะดังๆ เพื่อให้พีหยุด
“พี! รู้จักที่ของตัวเองมั้ย?” มุกพูดพร้อมท่าทางที่แข็งกร้าว
พีแกล้งทำเป็ไม่สนใจ แต่ก็ยิ้มอ่อนๆ ขำๆ และยื่นแขนไปอีก ท่าทางของเขาเหมือนกับว่าอยากให้มุกตอบสนอง หรืออาจจะทำให้เธอโมโหมากขึ้น
มุกที่เริ่มรู้สึกไม่พอใจ เลยแกล้งพีบ้าง ด้วยการดึงกระเป๋าของเขาไปซ่อนหรือทำบางอย่างให้เขาใบ้าง สถานการณ์นี้เริ่มกลายเป็ความสนุกแปลกๆ ที่พวกเขาไม่รู้ตัวว่าเริ่มติดการแกล้งกันไปแล้ว
ในแต่ละวัน ทั้งสองคนแทบจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงการแกล้งกันได้ ไม่ว่าจะเป็การขโมยสมุดหรือแกล้งเอารองเท้าไปซ่อน ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีโอกาส อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าแรงผลักดันที่แท้จริงของการแกล้งกันนั้นคืออะไร บางทีอาจเป็ความรู้สึกแปลกๆ ที่พวกเขายังไม่เข้าใจ แต่กลับกลายเป็สิ่งที่ดึงดูดทั้งสองให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
และในขณะที่มุกและพีแกล้งกันไปเรื่อยๆ บรรยากาศในห้องเรียนก็ดูเหมือนจะมีความสนุกสนานขึ้น
ในวันหนึ่งที่ผ่านไปอย่างปกติ พีและมุกก็ยังคงแกล้งกันอยู่เหมือนทุกวัน การแกล้งกันอย่างต่อเนื่องระหว่างทั้งสองทำให้เพื่อนๆ ในห้องเริ่มสังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ และมีการพูดถึงเื่นี้ในกลุ่มเพื่อน กระแสการล้อเลียนเริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้องเรียน จนกลายเป็เื่สนุกสนานของทุกคน
“มุกกับพีเป็แฟนกันใช่มั้ย?” เพื่อนคนหนึ่งแซว
“เห็นเล่นกันบ่อยๆ แบบนี้ ดูเหมือนจะชอบกันนะ” อีกคนหนึ่งพูดพร้อมยิ้มขำๆ
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วทั้งห้องเรียน เมื่อมุกและพียังคงทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้คำถามเ่าั้ลอยผ่านไป แต่การล้อเลียนที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทำให้มุกเริ่มรู้สึกเครียดและอึดอัดใจ
วันหนึ่งในระหว่างคาบเรียน เมื่อเสียงล้อเลียนดังขึ้นอีกครั้ง มุกก็ไม่สามารถทนต่อความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป เธอหันไปทางพีและะโออกมาด้วยเสียงดัง
“ไม่ได้เป็แฟนกันนะ! หยุดพูดสักที!” มุกพูดเสียงดังและดุดัน จนทุกคนในห้องใ
การะโของมุกทำให้ห้องเรียนเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนหันมามองเธอด้วยความแปลกใจ บางคนที่เคยล้อเลียนก็เริ่มรู้สึกผิด แต่ก็ยังคงมีความสงสัยอยู่ในสายตาของพวกเขา
พีที่นั่งอยู่ข้างๆ มุก ก็ดูเหมือนจะถูกสะกดด้วยความตึงเครียดในอากาศ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจของเขากลับรู้สึกสับสนและแปลกๆ เพราะเขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าอะไรคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างเขากับมุกกันแน่
มุกยังคงหายใจแรงๆ และพยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง แม้จะรู้สึกโกรธแต่ก็ไม่อยากให้สถานการณ์ลุกลามไปมากกว่านี้ เพื่อนๆ เริ่มเงียบและไม่พูดถึงเื่นี้อีก แต่ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในใจของทั้งสองคนกลับยิ่งซับซ้อนขึ้น
หลังจากนั้น มุกก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เธอนั่งอยู่ในที่ของตัวเองและพยายามจะกลับไปโฟกัสกับการเรียน ขณะที่พีเองก็ยังคงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอ ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อกันจะเปลี่ยนไปอย่างไร แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเหตุการณ์นี้ทำให้เขาคิดถึงมุกมากขึ้นทุกที
หลังจากที่มุกะโออกไปในห้องเรียน ทั้งสองก็ไม่ได้แกล้งกันอีกเลย ความเงียบเข้ามาแทนที่การแกล้งและการทะเลาะกันที่เคยเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทั้งพีและมุกต่างก็รู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไปในความสัมพันธ์ของพวกเขา แม้ว่าจะไม่ได้พูดออกมา แต่ทั้งคู่ก็รู้สึกถึงระยะห่างที่เพิ่มขึ้น ความสนิทสนมที่เคยมีค่อยๆ จางหายไป และสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนที่ยังคงซ่อนอยู่ในใจของทั้งสองคน
3K
