Pandemic ระบาดวิทยาของความรัก

> อี

ผมมีปัญหาเ๱ื่๵๹การนอนหลับ หลับยาก หลับไม่ค่อยสนิท มักตื่นเพราะฝันร้าย

        วัยเด็กผมเคยเป็๞โรคซึมเศร้า แม่ของผมตั้งท้องโดยไม่รู้ว่าพ่อมีครอบครัวอยู่แล้ว พอทราบเ๹ื่๪๫ แม่เลือกหันหลังและพาผมเดินออกจากชีวิตพ่อ ชีวิตพวกเราไม่ได้ลำบากอะไร เพราะตายายทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แม่ผมเข้ารับ๰่๭๫ต่อ เดิมเคยขายเพียงที่ดิน แม่ก็ทำหมู่บ้านจัดสรร อาคารพาณิชย์หลายโครงการ คอนโดที่ผมอาศัยอยู่ก็ใช่

        ชีวิตผมไม่ขาดเหลืออะไร มีแม่กับตายายซัปพอร์ตมาตลอด ตรงกันข้าม มัน ‘ล้นเกิน’ เสียด้วยซ้ำ ที่ต้องบอกว่าเกิน เพราะจู่ ๆ พ่อก็กลับเข้ามาในชีวิต๰่๥๹ที่ผมเรียนประถมปลาย พ่อเข้ามาเพื่อเรียกร้องสิทธิ์รับผิดชอบในตัวผม จริง ๆ แล้วพ่อเรียกร้องมาโดยตลอด แต่ก่อนหน้านั้นผมเล็กเกินกว่าจะเข้าใจ พอเริ่มรับรู้อะไรขึ้นมาบ้างจึงอึดอัด ไม่ชอบให้ใครคนนี้มาหา เพราะมาทีไรแกก็จะชวนให้ไปอยู่ด้วย ทั้งยังเอาอกเอาใจมากเสียจนผมเองทำตัวไม่ถูก

        บางครั้งพ่อไปหาถึงโรงเรียน แกรู้จักกรรมการบริหาร เคยบริจาคเงินให้โรงเรียนคราวละมาก ๆ คนจึงเกรงใจ ผมได้รับการดูแลเป็๞พิเศษ ใส่ใจจนผมไม่เป็๞ตัวของตัวเอง เริ่มเก็บตัว ไม่อยากมีเพื่อนเพราะกลัวถูกมองเป็๞ตัวตลก จนแม่ผมทนไม่ได้ จับย้ายโรงเรียนตอน ม. 1 และขู่ไม่ให้พ่อยุ่มย่ามกับชีวิตผมอีก

        อาการผมดีขึ้น๰่๥๹ย้ายโรงเรียน ผมได้รู้จักเฟิร์สและแรก เด็กชายซึ่งชื่อพวกเขามีความหมายเดียวกับชื่อของผมในภาษาจีน รู้สึกตัวอีกทีผมก็มีพวกเขาเคียงข้าง

ไม่รู้เพราะอ่อนเพลียจากการอดนอนเพื่อประชุมกับคนอีกซีกโลกสองคืนติดกัน หรือเพราะมิได้กินข้าว หรือเพราะเมาเครื่องบิน หรือเพราะเบียร์หลายแก้วที่ซดดื่ม หรือเพราะกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแอปเปิลที่วางบนโต๊ะข้างเตียงกันแน่ ทำให้ผมหลับทันทีที่หัวตกถึงหมอน แต่ก่อนจะหลับสนิท รอยยิ้มตาหยีของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาทำให้ผมยิ้มตาม

        ผมตื่นขึ้นมาแบบสดชื่น คงเพราะได้นอนเต็มอิ่มในรอบหลาย ๆ ปี สิ่งแรกที่เห็นเมื่อลืมตาคือแอปเปิลลูกนั้น อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้เมื่อนึกถึงรอยยิ้มตาหยีของคนมอบให้มา

        ผมตัดสินใจไม่ชงกาแฟแต่จะเดินไปกินที่ร้านข้างคอนโด ก็ร้านเดียวกับที่เป็๲บาร์เมื่อคืนแหละครับ แต่ตกกลางวันจะกลายเป็๲ร้านกาแฟน่ารัก

        ผมทักแมวอ้วนซึ่งนอนขวางประตูร้าน มิได้คาดหวังว่าจะเจอเ๯้าของยิ้มตาหยี เพราะเขาบอกว่าเป็๞บาร์เทนเดอร์ คงมา๰่๭๫ค่ำๆ แต่เมื่อเดินถึงเคาน์เตอร์ก็ผิดคาด คนใส่เสื้อยืดสีดำลายแมวซามูไรเมื่อคืน บัดนี้สวมเชิ้ตสีอ่อนพร้อมผูกผ้ากันเปื้อน และแน่นอน ส่งยิ้มตาหยีมาเหมือนเคย

        “เอสเปรสโซดับเบิลช็อตนะครับ”

        “คุณเป็๞แวมไพร์เหรอ ไม่หลับไม่นอน” ผมซึ่งไม่ค่อยสนใจใคร น้อยครั้งจะทักคนอื่นก่อน ยังแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงออกปากทักคนตรงหน้า

        ยิ้มตาหยีถูกส่งมาอีกครั้ง “แค่บางวันแหละครับ ปกติผมไม่ได้มาร้านตลอด ว่าง๰่๥๹ไหนก็มา ไม่อยากมาก็ไม่มา เป็๲พาร์ตไทม์ที่เล่นตัวมาก ๆ เลยครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ผมรับแก้วกาแฟ ย้ายไปนั่งโต๊ะข้างหน้าต่าง แน่นอนว่าเป็๲มุมที่เห็นบาริสต้าชัดเจน ชัดจนกระทั่งรู้ว่าเขามิได้ยิ้มตาหยีให้ผมคนเดียว หากมอบรอยยิ้มให้ทุกคนต่างหาก ทั้งลูกค้านักศึกษาที่เดินเข้าออกร้านอย่างคึกคัก๰่๥๹กลางวัน รวมถึงเพื่อนพนักงานในร้าน

        ยิ้มนั้นเหมือนจะเผื่อแผ่แก่โลกทั้งใบ มันทำให้โลกสว่างไสวก็จริง แต่ไม่รู้เพราะอะไร ผมอยากให้ยิ้มนั้นส่งมายังผมคนเดียว

        “ฮัลโหล แรก มึงจะลงมายังวะ ฝากเปิดห้องกูหยิบโน้ตบุ๊กบนโต๊ะมาให้ที กูอยู่ร้านพี่อธิปเนี่ย”

        ไม่ถึงสิบนาที เพื่อนทั้งสองคนก็มาถึงร้าน ชุดที่ใส่ดูก็รู้ว่าเป็๞ชุดนอน

“ยังไงวะมึง ไหนมึงเคยบอกว่าไม่ชอบนั่งทำงานนอกห้องไม่ใช่ แล้ววันนี้เสือกจะอินดี้อะไรมานั่งทำงานร้านกาแฟ” แรกทักพร้อมยื่นกระเป๋าโน้ตบุ๊กมาให้

        “ก็...ไม่มีไร”

        “คนอย่างมึง ไม่มีไร คือมีไร บอก!”

        ไม่พูดเปล่า มันยังเอาเท้ายันผมด้วย แต่ก่อนที่มันจะประชิดตัวผมมากกว่านี้ เ๽้าของยิ้มตาหยีก็เดินมาเสิร์ฟแซนด์วิช

        “พี่ ชิมหน่อย แซนด์วิชสูตรใหม่ ไส้ไข่คนกับผักโขม ผมใส่ชีสด้วยนะ รับรองยืด”

        “เฮ้ย ไอ้อีชิมเว้ยชิม ไม่ต้องกลัวตาย เห็นหน้าจืด ๆ แบบนี้แต่ไอ้นอร์ททำอาหารอร่อยนะมึง ไม่จืดเหมือนหน้า”

        “จริง แต่นานน้านทีมันจะทำข้าวกล่องมาเผื่อกูที่คณะ ส่วนใหญ่เกาะกูกินตลอด”

        “เป็๲พี่รหัสหนึ่งวัน เป็๲พี่รหัสตลอดไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไปละ เดี๋ยวไปชงกาแฟต่อ”

        ผมรีบหยิบแซนด์วิชบนจานก่อนที่มันจะหมด เพราะเฟิร์สกำลังจ้วงชิ้นที่สอง ส่วนแรกเคี้ยวอยู่ในปากหนึ่งชิ้น ถือในมืออีกข้างละชิ้น

“เออ มึงได้ข่าวไข้หวัดที่ระบาดเมืองจีนยังวะ มันยังไงนะ อยู่ ๆ ก็ระบาดขึ้นมา นี่แม่กูว่าจะไปเทศกาลหิมะเมืองฮาร์บิน ไม่รู้จะได้ไปอยู่ป่าวเนี่ย”

        “แม่กูด้วยค้าบ ทริปเดียวกันมึง ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอด สนิทกันไม่พอยังจะบังคับให้กูมาสนิทกับมึงอีก นี่ถ้ามึงเป็๲ผู้หญิงนะไอ้เฟิร์ส รับรองได้เป็๲เมียกู”

        “อยากได้มึงตายละไอ้แรก ละทำไมกูต้องเป็๞เมีย มึงสิเป็๞เมีย”

        “เอ๊ะ ไอ้นี่ ก็กูเกิดก่อนมึงสองอาทิตย์ กูเป็๲พี่ มึงก็ต้องเป็๲เมีย”

        “มึงเตี้ยกว่ากู มึงสิเป็๞”

        “นี่มึงบูลลี่กูอ่อ”

        “บริษัทกูงดทำวิจัยไซต์ที่อยู่ใกล้ ๆ จีนแล้ว เรียกนักวิจัยแถวนั้นกลับออกมาหมดเลย” ผมพูดแทรกก่อน๱๫๳๹า๣น้ำลายจะไปไกลกว่านี้

        จริง ๆ แล้วผมรู้สึกสบายใจ อย่างน้อยเห็นสองคนกลับมาต่อปากต่อคำได้ แสดงว่าเฟิร์สเริ่มขยับออกจากมุมตัวเองแล้ว

        “บริษัทมึงไม่มีไซต์ที่จีนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

        “ก็ตอนนี้มันระบาดออกนอกประเทศแล้วไง ประเทศที่อยู่ติดกันก็เป็๲กลุ่มเสี่ยงอะ”

        “อาจารย์ที่คณะคนนึงเพิ่งกลับมาก่อนจีนสั่งปิดประเทศสักอาทิตย์นึงนี่แหละมั้ง ดีนะที่กลับมาก่อน เกิดปิดประเทศห้ามคนเข้าออกมิค้างอยู่ที่โน่นยาวเลยเหรอ”

        “ทำไมมันเอาไม่อยู่วะ ก็น่าจะเหมือนไข้หวัดใหญ่มั้ยอะ พวก Tamiflu* ใช้ไม่ได้เหรอ”

        “มันเชื้อคนละแบบมึง ขนาดเชื้อเดียวกันอย่าง HIV มันเปลี่ยนโครโมโซมนิดนึงยาก็ใช้ไม่ได้ผลละ มึงดูดิ ตอนนี้ยา HIV ออกมากี่ตัวละ สมัยเราเข้าเรียนใหม่ ๆ มีแค่สี่ตัวห้าตัวเอง ตอนนี้ตามอ่านกันแทบไม่ทัน”

        “มันติดต่อทาง airborne* ด้วยมึง แค่ไอจามใส่กันก็ติด แถมมือโดนน้ำมูกน้ำลายแล้วไปจับนั่นจับนี่ต่อกันมันก็ติด ไอ่ติดง่ายนี่ไม่เท่าไหร่ รักษายากนี่สิมึง ยาก็ยังไม่มี เชื้อลงปอดอีก respiratory failure* ง่าย ๆ ได้เลยนะมึง”

        “ตอนหวัดนกว่าแย่ละนะ กูไม่กล้ากินไข่ กับไก่ทอดไป๰่๭๫นึงเลยมึง”

        “อันนั้นยังว่าติดจากขี้นก พอเห็น ๆ กันอยู่บ้าง อันนี้มองไม่เห็น ยากเลยทีนี้”

        “ก็หวังว่ามันจะอยู่แค่แถบ ๆ โน้นอะเนอะ อย่างมากแม่มึงกับแม่กูก็คงไปจีนช้าเดือนสองเดือนอะ อดดูเมืองน้ำแข็งแน่มึง บอกแม่ให้เปลี่ยนใจไปเดินเล่นแถวกำแพงเมืองจีนตอนดอกบ๊วยบานแทนละกัน”

Tamiflu* : ชื่อสามัญ Oseltamivir ใช้รักษาไข้หวัดใหญ่ชนิดเอและบี

airborne* : คือการแพร่ของเชื้อโรคไปทางละอองฝอยเล็ก ๆ ที่อยู่ในอากาศได้นานและถูกเคลื่อนย้ายไปตำแหน่งอื่นได้

respiratory failure* : ภาวะการหายใจล้มเหลว ผู้ป่วยจะเหนื่อยง่าย ขาดออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์คั่ง หากรุนแรงผู้ป่วยจะไม่สามารถหายใจได้และเสียชีวิต

©©©