Chapter 17 : ไชลด์
“ว่าแต่ทำไมพี่ไม่สู้กลับอะ แรงก์ก็เท่ากับมัน ต่อให้ฝีมือไม่ถึงแต่เกิดเป็ผู้ชายทั้งที อย่าไปยอมดิ” บอยพูดกับจูด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่สู้ไม่เป็อะน้องบอย” จูตอบ
มันคือความจริง ตลอดระยะเวลากว่าสามปีที่เขาโดนกลั่นแกล้ง ไม่มีเสี้ยววินาทีไหนเลยที่เขาไม่อยากจะสู้กลับอีกฝ่าย เขาอยาก แต่ประเด็นที่สำคัญก็คือ ตัวเขามาจากครอบครัวธรรมดา ครอบครัวที่ไม่เคยมีใครคนไหนเป็ผู้วิเศษ ไม่มีวิชาประจำตระกูลตกทอดมาให้เขาเรียนรู้ ให้ไปหาวิชาตามอินเทอร์เน็ตน่ะหรือ เหอะ ยิ่งแล้วใหญ่ วิชาในอินเทอร์เน็ตมีมากมายก็จริง แต่การจะเรียนด้วยตนเองออกจะดูเป็อะไรที่เพ้อฝันสำหรับจูไปสักหน่อย เนื่องจากเขารู้ความสามารถตัวเองดีว่าการเอาวิชามาเรียนด้วยตัวเองนั้นคงไร้ประโยชน์และไม่มีความคืบหน้าแน่นอน
นี่ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขา้าให้ตัวเองเดินไป-กลับจากบ้าน-โรงเรียนโดยที่ไม่เหนื่อยเพื่อที่จะได้เก็บเงินค่ารถเมล์เอาไว้ซื้อของกินแล้วล่ะก็ เด็กหนุ่มก็คงไม่เลือกเรียนวิชาดังกล่าวตอนมัธยมชั้นปีที่สี่เป็แน่
“จริงอะ งี้พี่ก็ยอมมันมาตลอดเลยดิ จากที่ผมดูแล้วดูเหมือนนี่ไม่ใช่จริงแรกใช่มะ” บอยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
จูพยักหน้าเป็การยอมรับ ตลอดสามปีที่ผ่านมาที่เขาคิดว่ามันจะจบลงหลังเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้าย เขาไม่เคยคิดเลยว่าเดี่ยวจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แถมบ้านของทั้งคู่ยังอยู่ใกล้กันอีก นี่คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เดี่ยวจะเข้ามาหาเื่เขาเวลาเจอกันแน่โดยเฉพาะหลังจากโดนบอยอัดไป
บอยที่เห็นใบหน้าหงอยๆ ของคนตรงหน้า สีหน้าของเด็กหนุ่มก็พลันเปลี่ยนไป เขารู้ดีว่าการที่ตนนั้นเข้ามายุ่งเื่ของคนอื่นอาจจะทำให้อีกฝ่ายได้รับความลำบากมากกว่าเดิม โดยเฉพาะการเข้ามาห้ามไม่ให้เด็กหนุ่มร่างอ้วนโดนรังแก ไอ้คนที่หาเื่คงไม่จบแค่วันนี้แน่ๆ
“เอางี้ไหมพี่ ผมสอนพี่สู้ได้นะ” บอยถามขึ้น
‘เรียนต่อสู้?’ จูเบิกตากว้างทันที ใช่ เขา้าที่จะเรียนต่อสู้มาตลอด แม้เด็กหนุ่มผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาจะอายุเพียงแค่สิบห้าปีเท่านั้น แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้จูรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีแรงก์สูงกว่าจี และเขาก็ไม่ได้ติดขัดอะไรที่จะถูกสอนโดยคนที่อายุน้อยกว่าเขา
จูรู้ดีว่าโลกนี้น่ะนะ คนที่แข็งแกร่งคือคนคุมกฎทุกอย่าง ดูตัวอย่างอย่างเดี่ยวสิ แม้จะมีคนมากมายที่มีพลังอยู่ในระดับเดียวกันกับเดี่ยว แต่ก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้เลย ถึงแม้เดี่ยวจะมีเพื่อนที่เป็ลูกของเพื่อนสนิทของผู้อำนวยการโรงเรียน แต่นั่นก็ไม่ใช่พลังทั้งหมดที่จะทำให้เขาสามารถกลั่นแกล้งคนอื่นได้ตามใจชอบหรอกนะ แต่เพราะว่าเดี่ยวมีความสามารถในการต่อสู้ที่เก่งที่สุดในโรงเรียนยังไงล่ะ ซึ่งนั่นก็คือเหตุผลที่เขากร่างไปทั่วโรงเรียนได้อย่างอิสระ
“ได้! พี่จะเรียน!!” จูตอบกลับเสียงหนักแน่น
“โอเค บ้านพี่อยู่ไหน ไปเก็บของก่อนแล้ว ผมจะทำให้พี่แข็งแกร่งเอง ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่ม ยังพอมีเวลาอีกชั่วโมง ผมมีที่เหมาะๆ สำหรับคนเริ่มฝึกใหม่แบบพี่อยู่ที่หนึ่ง” บอยกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา
___________
“เอาอีกรอบพี่เ้าของร้าน!” จอห์นที่เพิ่งจะตื่นขึ้นหลังจากโดนเซเบอร์ทูธจัดการกล่าว
ชายหนุ่มผมทองอยู่ในชุดผู้ป่วยสีเขียว เขาเดินลงมาจากชั้นสองอย่างไม่รีรอ ประโยคดังกล่าวของเขาไม่ได้เป็การบอกกับมินโดยตรงซะทีเดียว เพราะว่าเมื่อจอห์นกล่าวจบประโยค เขาก็พลันเดินเข้าสตูดิโอหนึ่งทันทีพร้อมกับที่บอดี้การ์ดคนหนึ่งของจอห์นเดินไปสแกนบาร์โค้ดจ่ายเงินให้กับเ้านายของตนที่หน้าเคาน์เตอร์
“คนหนุ่มไฟแรงนี่ดีจังเลย” มินพูดกับตัวเองเบาๆ
“อายุของร่างกายนี้แค่ยี่สิบหก นายเองก็ยังหนุ่มเหมือนกันแหละ” หญิงสาวที่ยังคงนอนอ่านนิตยสารกล่าว
“ไม่เหมือนกันดิ ฉันอายุสามสิบแล้วนะก่อนที่จะมาที่นี่” เขาเถียงกลับ
“จะสามสิบหรือยี่สิบหก ในโลกนี้ก็ไม่ต่างกันอะถ้าเทียบกับพวกตาแก่ที่อายุเป็พันปี” มายยักไหล่
“ก็จริง” ชายหนุ่มยอมรับ
“ว่าแต่เลือกได้ยังว่าจะเรียนวิชาอะไร” มายพับนิตยสารก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
“ฉันไม่รีบ เธอรีบรึไง” มินถามขึ้นอย่างกวนๆ
“ก็ฉันอยากมีพลังน่ะสิ นายก็รู้ว่านายกับฉันเชื่อมต่อกัน ถ้านายมีพลังฉันก็จะมี ยิ่งนายแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ฉันก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
มินไม่แปลกใจกับน้ำเสียงของอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวันเขาก็พอจะรู้และเข้าใจบุคลิกและนิสัยของผู้ช่วยที่ซิสเตมสร้างให้เขาอยู่หน่อยๆ
“แล้วเธออยากได้พลังแบบไหนล่ะ เผื่อฉันจะได้เอาไปเป็ตัวเลือกการตัดสินใจ” ชายหนุ่มถามอย่างสนใจ
“อะไรก็ได้ ไม่ว่านายจะเลือกอันไหนมันก็พิเศษหมด วิชาที่นายจะได้เรียนไม่ใช่วิชาดาดๆ ทั่วไปหรอกนะ” มายกล่าว
“เธอหมายควา-”
มินที่กำลังจะถามหญิงสาวว่าสิ่งที่เธอพูดหมายความว่าอย่างไรก็ต้องโดนขัดขึ้น เมื่อประตูกระจกใสของร้านถูกเปิดออก
‘ลูกค้า เวลานี้เนี่ยนะ?’ เขาคิดในใจ ก่อนจะหันไปยังหน้าร้าน
ภาพที่มินเห็นก็คือเด็กหนุ่มสองคน คนหนึ่งคือคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดีเพราะเด็กคนนี้คือลูกค้าที่มาร้านของเขาเป็ประจำ บอย
ส่วนอีกคนถึงแม้ว่าจะเคยเข้าร้านเขาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่เพราะลูกค้าคนนี้มีความเป็เอกลักษณ์และแตกต่างจากคนอื่นมากๆ เขาจึงไม่มีทางลืมแน่นอน เด็กหนุ่มร่างอ้วนที่ตายในดันเจี้ยนก็อบลินป่าดิบชื้นเพียงหนึ่งนาทีหลังจากที่เข้าไป จู
ไม่ใช่แค่มินที่ประหลาดใจแต่จูก็เช่นกัน เด็กหนุ่มไม่คิดเลยว่าที่ที่บอยจะพาเขามาคือดันเจี้ยนสตูดิโอแห่งนี้ ตอนแรกที่เดินมาด้วยกันจูก็แอบคิดในใจว่าทำไมถึงเดินมาทางนี้กัน จนกระทั่งบอยดันประตูกระจกใสเข้ามาในร้าน จูถึงกับประหลาดใจเป็อย่างมากพร้อมกับคิดในใจ ‘คงไม่แปลกแหละ จะมาฝึกก็ต้องมาดันเจี้ยนสตูดิโอนี่เนอะ!’
“พี่มิน ทุ่งราบแห่งวรนาถเข้าสองคนได้ไม่มีปัญหาใช่ปะ” บอยถาม
“ได้ พี่บอกแล้วว่าจะเข้าเป็ปาร์ตี้ก็ได้แค่มันจะเห็นผลน้อยกว่า” มินตอบกลับไป
ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดทั้งสองคนถึงมาด้วยกัน ทั้งๆ ที่ดูก็พอจะรู้ว่าเด็กหนุ่มสองคนนี้ไม่ได้รู้จักกันเท่าไหร่
“ว่าแต่รู้จักกันเหรอ” อดไม่ได้ที่จะถามออกไป
“เพิ่งรู้จักกันเมื่อกี้ พี่มินรู้จักพี่จูด้วยเหรอ” บอยถามพลางชี้สลับไปมาระหว่างทั้งสองคน
“เปล่า แต่น้องเขาเป็ลูกค้าเข้ามาในวันเปิดร้านวันแรกน่ะ วันเดียวกันเราแหละบอย” ชายหนุ่มตอบ
บอยเห็นไปหาจูเป็การถาม เด็กหนุ่มพยักเป็การตอบว่า ใช่
“แล้วไหงมาด้วยกันได้” ชายหนุ่มถามเด็กหนุ่มทั้งสอง
“คืองี้พี่”
หลังจากนั้นบอยจึงอธิบายเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับมินฟัง ทั้งเื่ของเดี่ยวและเื่ที่บอยคิดว่าจะพาจูมาลงดันเจี้ยน ในเมื่อการฆ่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนสตูดิโอแห่งนี้แล้วสามารถได้รับพลังชีวิต บอยจึงอยากช่วยให้จุดตันเถียนเสถียรขึ้นด้วยการพาเ้าตัวดูดเวล*
ชายหนุ่มที่ได้ยินเื่ราวทั้งหมดก็พลันกุมขมับตัวเองทันที เพราะเขาตระหนักได้ทันทีว่าก่อนหน้านี้ที่เขาคิดว่าการทำมิชชันเปิดดันเจี้ยนโรงฝึกจะใช้เวลานาน แต่ตอนนี้กลับมีสถานการณ์ที่จะทำให้มิชชันของเขาสำเร็จเร็วขึ้นอย่างที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน
‘เอาวะ ไหนๆ ก็ได้โอกาสแล้ว จะมัวเอานิสัยของไอ้มินร่างนี้มาใช้ไม่ได้’ เขาคิดในใจ
ว่าด้วยเื่ที่ร่างกายที่เขากำลังใช้อยู่นี้ มันถูกมินทั้งสองโลกหลอมรวมเข้าด้วยกัน เขาไม่ได้เข้ามาแทนที่และมินคนเก่าก็ไม่ได้หายไปไหนแม้สติสัมปชัญญะที่ตื่นตัวและใช้ชีวิตอยู่นี้ส่วนใหญ่คือมินผู้ซึ่งมาจากอีกโลก แต่เพราะเขาทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกัน ทำให้มินมีนิสัยของมินเ้าของร่างนี้เข้ามาด้วย เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่โชว์นิสัยไม่ดีส่วนใหญ่ออกมาเท่านั้น
“งั้นดันเจี้ยนทุ่งราบแห่งวรนาถสองที่นะพี่ ผมออกเอง” บอยพูดกับมินก่อนจะหันไปบอกกับจูในประโยคหลัง
“เฮ้อไม่ต้องน้องบอย” จูรีบห้าม
“ไม่เป็ไรพี่ถือว่าผมเลี้ยง” เอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมา
“ไม่เป็ไรจริงๆ พี่ออกเองได้” จูเถียง
มินขำออกมาเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มทั้งสองยืนเถียงกันเื่ออกเงินค่าเข้าดันเจี้ยน
“ไม่ต้องทั้งคู่แหละ พี่มีดันเจี้ยนที่ดีกว่าทุ่งราบวรนาถอีก เหมาะกับจูพอดี” เขาเอ่ย
“จริงอะพี่!” จูถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“จริงสิ แต่พี่ขอถามก่อนเพื่อความแน่ใจ น้องอะ อยากแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหม” เขาหันไปถามเด็กหนุ่มร่างอ้วน
จูพยักหน้ารัวๆ พร้อมกับตอบเขาด้วยเสียงหนักแน่น “ผมอยากแข็งแกร่งขึ้นพี่!”
เขาไม่อยากโดนรังแกอีกแล้ว เขาไม่อยากโดนรุมทำร้ายอีกแล้ว เขาไม่อยากปกป้องตัวเองไม่ได้ อย่างที่บอยบอกกับเขา เกิดเป็ผู้ชายต้องสู้เป็!
“เยี่ยมมาก” เขากล่าว
“พี่มินจะสร้างดันเจี้ยนใหม่เหรอพี่!!!”
น้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นกว่าจูถูกส่งมาจากบอย ดวงตาของเด็กหนุ่มลุกวาวเป็ประกายเมื่อนึกถึงดันเจี้ยนใหม่ จะเป็แบบไหนกันนะ แม้เขาจะยังไม่สามารถเอาชนะดันเจี้ยนของผู้ชายตรงหน้าได้ก็ตาม แต่บอยคิดว่าดันเจี้ยนของที่นี่นั้นสนุกและท้าทายกว่าที่อื่นมาก
“จริงดิพี่ไม่โม้หรอกแต่ต้องรอพรุ่งนี้นะ วันนี้คงไม่ทันแล้ว”
ประโยคของมินเล่นเอาเด็กหนุ่มทั้งสองคนหน้าจ๋อยไปตามๆ กัน ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขำโดยลมหายใจออกมา
“พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้ วันนี้ผมพาพี่จูเข้าทุ่งราบแห่งวรนาถก่อนแล้วกัน” บอยกล่าว
มินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม มายนอนอ่านนิตยสารข้างๆ ไม่ได้สนใจเหตุการณ์เมื่อสักครู่ บอยพาจูเข้าดันเจี้ยนทุ่งราบแห่งวรนาถแล้ว ส่วนตัวเขาหยิบสมาร์ตโฟนของตนขึ้นมา พร้อมกับมองไปที่หน้าจอ
[มิชชัน: มาฝึกวิชากันเถอะ]
เงื่อนไข:
1. เพลเยอร์จากสตูดิโอของยูเซอร์มีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น (1 /1) [ผ่านเงื่อนไข]
2. ยูเซอร์จะต้องเลือกวิชาที่ท่าน้าจะเรียนและเข้าดันเจี้ยนโรงฝึกเป็เวลาสามชั่วโมงหลังจากนั้นจึงจะสามารถเปิดดันเจี้ยนให้แก่เพลเยอร์เข้าได้ [กดที่นี่เพื่อเลือกวิชาที่ท่าน้าเรียน]
3. รายละเอียดที่เหลือจะปรากฏขึ้นมาหลังจากยูสเซอร์ผ่านเงื่อนไขทั้งสองข้อแล้ว
ชายหนุ่มทิ้งตัวให้หลังชนกับพนักพิงของโซฟาแล้วถอนหายใจออกมา ‘ต้องเลือกแล้วจริงๆ สินะ’ ถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่จะนั่งอยู่แบบนั้นจนปิดร้าน
จอห์นและบอดี้การ์ดของเขากลับไปแล้ว บอยและจูก็กลับไปแล้วเช่นกันหลังจากที่เขาพาเด็กอ้วนเข้าทุ่งราบแห่งวรนาถ แม้พลังชีวิตที่ทั้งสองได้รับจะถูกแบ่งครึ่งแต่จูก็รู้สึกดีใจที่เขาสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ (ถึงแม้เ้าตัวจะเข้าไปวิ่งหนีอย่างเดียวและปล่อยให้บอยเป็คนจัดการด้วงสว่านทั้งหมดก็ตาม)
“เลือกได้ยัง” มายถาม
“อือ” เขาตอบเสียงเรียบ พร้อมกับเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมาก่อนจะกดเลือกวิชาที่คิดว่าเหมาะที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ อัญเชิญอสูร
และทันทีที่ชายหนุ่มกดเลือกวิชาดังกล่าว เสียงหุ่นยนต์ของซิสเตมก็พลันดังขึ้นในหัวของเขา
[ยูสเซอร์ได้ทำการเลือกโปรเฟสชันเรียบร้อย]
[ดำเนินการขั้นตอนต่อไป]
[ทำการสร้างดันเจี้ยนโรงฝึก]
[ดำเนินการเสร็จสิ้น]
[ทำการสร้างบริวาร]
[ดำเนินการเสร็จสิ้น]
[ดำเนินการเทเลพอร์ตยูสเซอร์เข้าดันเจี้ยนโรงฝึก]
สิ้นเสียงของซิสเตม ร่างของเขาจะพลันหายไป
มินมองรอบตัวของเขาทันที เมื่อรู้ว่าบัดนี้ตัวเขานั้นได้เข้ามายังดันเจี้ยนแห่งใหม่แล้ว รอบตัวของเขาไม่ใช่โรงฝึกญี่ปุ่นอย่างที่ตนคิดเอาไว้ แต่มันคือลานกว้างกว่าร้อยเมตรซึ่งล้อมรอบด้วยสเตเดียมขนาดใหญ่ มองขึ้นไปบนฟ้าสามารถเห็นท้องฟ้าสีครามกับดวงจันทร์สีขาวดวงโตที่มักจะปรากฏให้เห็นในวันฟ้าใส แต่ที่แปลกก็คือ ข้างๆ ดวงจันทร์นั้นมีแสงสีท้องเล็กๆ ลอยอยู่ข้างๆ กัน
‘ดาวศุกร์เหรอ ไม่น่าใช่นะ กลางวันสว่างขนาดนี้ไม่น่าเห็นดาวศุกร์นี่นา’ คิดในใจพลางขมวดคิ้วแต่ก็ต้องถูกดึงความสนใจจากเสียงของใครบางคน
“มาสเตอร์”
มินหันไปยังต้นเสียง เผยให้เห็นหญิงสาวผมดำเงางามสะท้อนรับกับแสงอาทิตย์ ใบหน้าที่ดูแล้วเหมือนจะเป็ลูกครึ่งระหว่างชาวเอเชียและชาวตะวันตก คิ้วดำเข้มเรียวสวย ขนตายาวงอน ดวงตาสีฟ้าใสราวกับท้องฟ้าในวันที่อากาศปลอดโปร่ง จมูกโด่งเป็สันเรียวสวย ริมฝีปากอมชมพู ที่ติ่งหูข้างซ้ายของเธอมีต่างหูซึ่งทำจากพลอยใส่ไว้อยู่ มันสวยเด่นจนหากใครได้มองไปยังเธอก็ยังไม่พ้นที่จะสังเกตเห็นต่างหูดังกล่าว
เธออยู่ในชุดเทควันโดแต่ที่แตกต่างจากชุดเทควันโดปกติก็คือมันมีสีน้ำเงินเข้ม แถมขอบของคอเสื้อและสายรัดเอวกลับเป็สีทอง
ทันใดนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมใสก็พลันปรากฏกลางอากาศเบื้องหน้าเขา
[บริวารของท่านมีชื่ออยู่แล้ว ้าให้บริวารของท่านใช้ชื่อเดิมหรือใหม่]
[ตกลง] [เปลี่ยนชื่อ]
ไม่รอช้า ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดที่ช่องคำว่าตกลง ก่อนที่หน้าต่างใหม่จะปรากฏขึ้นมา มันคือหน้าที่ให้เขาใส่นามสกุลของอีกฝ่าย ‘ไม่ต้องตั้งชื่อให้แต่ให้ตั้งนามสกุลให้สินะ’ เขายิ้มและพิมพ์นามสกุลลงไป เจนกิ้นส์
[ยูสเซอร์ดำเนินรายการเสร็จสิ้น]
[โปรดดำเนินขั้นตอนต่อไปตามที่บริวารของท่านแนะนำ]
สิ้นประโยคของซิสเตม หญิงสาวบริวารคนใหม่ของเขาก็เดินมาข้างหน้าเขาก่อนจะโค้งคำนับให้ชายหนุ่ม
“ยินดีที่ได้พบมาสเตอร์ ข้าเรนะ” เธอกล่าว
“มินครับ” เขาตอบกลับ
“ถ้างั้นมากันก่อนเลยมาสเตอร์”
กล่าวเสร็จเรนะก็ยื่นบางอย่างมาให้เขา มันคืออัญมณีสีรุ่งมีรูปทรงหกเหลี่ยม เขารับมันมาก่อนจะพิจารณามันใกล้ๆ
“สิ่งนี้เรียกว่าคอร์ (Core) สิ่งที่ใช้ในการอัญเชิญมอนสเตอร์” เรนะเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นเ้านายของเธอขมวดคิ้ว พร้อมกับที่เธออธิบายต่อ
“โดยมอนสเตอร์ที่ท่านจะทำการอัญเชิญขึ้นมาจากถูกเรียกว่า ไชลด์ (Child) ซึ่งระดับของท่านในตอนนี้ ไชลด์ที่ท่านสามารถอัญเชิญมาคงมีความจำกัดสักหน่อย โดยมาสเตอร์สามารถสร้างไชลด์ได้ทุกครั้งที่ระดับเทียร์ของท่านเลือนอันดับ”
มินฟังอีกฝ่ายอธิบายพลางพยักหน้า ‘ก็นะ ไม่แปลก เพราะตัวเราในตอนนี้ไม่มีพลังอะไรทั้งนั้น เป็แค่คนธรรมดานี่นา’ เขาคิด
“ขั้นตอนแรกที่มาสเตอร์ต้องทำก็คือถือคอร์แล้วพูดว่า ปลดล็อกไชลด์ แค่นั้น” หญิงสาวกล่าว
ไม่รอช้าเขาพูดประโยคดังกล่าวทันที “ปลดล็อกไชลด์”
สิ้นเสียงของชายหนุ่ม หน้าต่างโฮโลแกรมก็พลันปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขาอีกครั้งหนึ่ง
[ไชลด์]
กรุณาเลือกเผ่า: [-] *หมายเหตุ: ท่านสามารถเลือกเผ่าของไชลด์ท่านได้เฉพาะรูปร่างซึ่งเป็สัตว์เลี้ยงเท่านั้น (Pet Based Form)
กรุณาเลือกสาย: [-]
กรุณาเลือกธาตุ: [-]
กรุณาเลือกนิสัย: [-] *หมายเหตุ: นิสัยของไชลด์ของท่านจะส่งผลต่อสายที่ท่านเลือกให้กับไชลด์
กรุณาเลือกความสามารถเฉพาะติดตัว: [-]
เมื่ออ่านรายละเอียดต่างๆ บนหน้าจอโฮโลแกรม ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “นี่มันโปเ*มอนชัดๆ!”
เผ่าของไชลด์ที่เขาสามารถเลือกได้มีแค่ไม่กี่ประเภทเพราะเขาเลือกได้เฉพาะสัตว์ที่เป็สัตว์เลี้ยงเท่านั้น เช่นสุนัข แมว กระต่าย หนู หมู นกบางชนิด ไก่ ปลาและเต่า
“น้อยจังแฮะ” มินบ่นออกมาเมื่อเห็นจำนวนเผ่าที่เขาสามารถเลือกได้
เขาคิดอยู่สักพักก่อนจะกดเลือกตัวเลือกที่เขาคิดว่าดีที่สุดในขณะนี้พลางเอ่ย “ตัวเลือกที่เหมาะสุดในตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้นสัตว์เลี้ยงที่เป็เพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์ล่ะนะ”
สุนัข
มินเลื่อนลงไปกดเลือกหัวข้อต่อไปซึ่งก็คือ สายของไชลด์ของเขาโดยมีเพียงสองสายให้เลือก นั่นก็คือ กายภาพและเวทมนตร์
มาถึงตรงนี้เขาไม่แน่ใจนักว่า้าให้ไชลด์ของเขามีสายไหนกันแน่ คงต้องย้อนความกลับไปถึงเหตุผลที่มินเลือกวิชาอัญเชิญอสูรเสียก่อน ถึงจะอธิบายให้เข้าใจได้
เหตุผลที่ชายหนุ่มเลือกเรียนวิชาอัญเชิญอสูรไม่ได้มีความซับซ้อนอะไร เขาก็แค่ี้เีที่จะต้องมาฝึก ถ้าหากเขาเลือกวิชาสายวรยุทธ์ล่ะก็ เขาทั้งต้องเรียนอาวุธและออกกำลังกาย ไม่ว่ามินจากโลกไหนก็ไม่ชอบตัวเลือกนี้ทั้งนั้น
แต่จะให้เลือกเรียนเวทมนตร์ก็ไม่คงต่างกัน ต้องมาฝึกจำบทคาถา แม้ตัวเขาจะอยากเรียนสายนี้ก็ตามแต่เพราะนิสัยของเขามันปนเข้ากับมินของโลกนี้แล้ว ไอ้จินตนาการแห่งความแฟนตาซีเลยหายไป
ตัวเลือกของเขาจึงเหลือเพียงแค่สามอย่างเท่านั้น นั่นก็คือ การเรียนปรุงยา ประดิษฐ์และอัญเชิญอสูร ซึ่งสองอย่างแรกสามารถตัดไปแบบไร้เยื่อใยได้เลยเพราะแค่อ่านชื่อวิชาก็รับรู้ได้แล้วว่า ต้องมีความอดทนอย่างมาก ปรุงยา จำชื่อสมุนไพรและสูตรต่างๆ เหอะ ประดิษฐ์ของซับซ้อน เหอะ เผลอๆ วิชาสองอย่างนี้ยากกว่าการเรียนวรยุทธ์และเวทมนตร์อีก
แถมการเรียนวิชาอัญเชิญอสูรน่ะ แหมจะไม่ใช่วิชาที่เป็ที่นิยมในโลกนี้ แต่ผู้อัญเชิญนั้นไม่ต้องฝึกอะไรมากมาย เพราะระดับพลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นได้ก็ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของอสูรที่ตนทำพันธสัญญาด้วย
ถามว่ามันเกี่ยวอะไรกับการเลือกสายไชลด์ของเขาน่ะเหรอ ก็เพราะเขาไม่แน่ใจว่าตัวเลือกไหนจะเหมาะสมกับสถานการณ์นี้น่ะสิ
หากเลือกสายกายภาพ เขาก็สามารถให้ไชลด์ของเขาออกไปต่อสู้โดยที่เขาอยู่แนวหลังได้ กลับกัน ถ้าหากเลือกสายเวทมนตร์เขาไม่แน่ใจว่าไชลด์จะต่อสู้โดยปล่อยเวทมนตร์อยู่แนวหลังเพียวๆ เลยหรือเปล่า
“เลือกแบบปลอดภัยไว้ก่อนแล้วกัน” กล่าวขึ้นก่อนจะเลือกสายกายภาพให้กับไชลด์ของตน
“ต่อไปก็ธาตุของไชลด์สินะ”
ชายหนุ่มกดเลือกดูว่ามีธาตุอะไรบ้าง เขาหน้ามุ่ยทันทีเมื่อมองธาตุที่ปรากฏขึ้นมา ไม่แน่ใจว่าจะเลือกอย่างไหนดี
โดยธาตุที่ไชลด์สายกายภาพสามารถเลือกได้มีดังนี้: ธรรมดา, ดิน, ลม, ไฟ, น้ำ, ไฟฟ้าและธรรมชาติ
ธรรมดา: ธาตุที่ไชลด์มีค่าสถานะความสมดุลที่สุด
ดิน: ธาตุที่ไชลด์มีพลังป้องกันทางกายภาพมากที่สุด
ลม: ธาตุที่ไชลด์มีความเร็วมากที่สุด
ไฟ: ธาตุที่ไชลด์มีพลังโจมตีมากที่สุด
น้ำ: ธาตุที่ไชลด์มีความยืดหยุ่นต่างๆ มากที่สุด
ไฟฟ้า: ธาตุที่ไชลด์มีพลังโจมตีคริติคอล**มากที่สุด
ธรรมชาติ: ธาตุที่ไชลด์มีความหลากหลายมากที่สุด
“เลือกอันไหนดีหว่าเรา”
มินกล่าวขึ้นพลางวิเคราะห์ในใจ ‘ธาตุธรรมดาน่าสนใจอยู่นะ ค่าสเตตัสสมดุล ธาตุดินนี่ตัดทิ้งไปก่อนเลย ธาตุนี้แค่มองแวบแรกก็รู้ว่าโมบิลิตี้***น่าจะไม่ดีเท่าไหร่นัก ส่วนธาตุลมนี่น่าจะมีดีแค่ความเร็วอย่างเดียว ธาตุไฟก็น่าสนใจ ธาตุน้ำเหรอ อืม น่าจะตัดออกไปได้ก่อนตอนนี้ ไฟฟ้าก็น่าสนใจแฮะ ไอ้การโจมตีคริติคอลเนี่ย ส่วนธรรมชาตินี่คือธาตุพืชใช่ไหม ใช่แส้เถาวัลย์รึไงนะ เหอะ’
“เลือกอยากเว้ย!” กล่าวอย่างอารมณ์เสียออกมาเนื่องจากเลือกไม่ถูก
‘สามตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คงมี ธาตุธรรมดา ธาตุไฟกับธาตุไฟฟ้าสินะ เอาไงดีเรา’ เขาคิดในใจ
เรนะมองเ้านายของตนที่กำลังหัวเสียพลางยีผมตัวเองไปมาราวกับคนเสียสติด้วยสายตานิ่งๆ
“เลือกเหมือนตอนที่เล่นโปเ*มอนล่ะกัน”
มินพูดขึ้นหลังจากตัดสินใจอยู่นานแต่เพราะนี่เป็ครั้งแรกของเขา เมื่อไม่แน่ใจว่าสมควรเลือกแบบไหน เขาจึงตัดสินใจเหมือนตอนที่เขามักจะใช้ในตอนที่ได้เล่นโปเ*มอนภาคใหม่ๆ เสมอ
ธาตุไฟ ธาตุที่มีสีแดงฉาน แสดงถึงความเป็ตัวเอก
ส่วนนิสัยของไชลด์นั้น เขาเลือกได้ไม่อยากเลย เพราะแต่ละอันที่ปรากฏขึ้นมาจะมีรายละเอียดบอกไว้ว่านิสัยอันไหนส่งผลกับไชลด์อย่างใด โดยสุดท้ายแล้วมินเลือกนิสัย แน่วแน่ ให้กับไชลด์ของเขา เพราะนิสัยดังกล่าวจะทำให้พลังโจมตีของไชลด์เพิ่มขึ้นและลดค่าพลังเวทมนตร์ลง ซึ่งไชลด์ของเขาเน้นสายกายภาพอยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องไปสนใจการโจมตีที่ใช้เวทมนตร์แต่อย่างใด
ต่อมาคือความสามารถติดตัวของไชลด์ของเขาซึ่งมีให้เลือกด้วยกันอยู่สามอัน ดังนี้
Strong Jaw: ทำให้แรงกัดจากไชลด์เพิ่มขึ้น
Flame Body: ทำให้ศัตรูที่ััร่างกายของไชลด์โดนเผาด้วยความร้อน
Huge Power: เพิ่มพลังโจมตีให้กับไชลด์เป็สองเท่า
‘เพราะเราเลือกไชลด์ให้เป็หมาสินะ เลยมีความสามารถสตรองจอว์ ส่วนเฟลมบอดี้กับฮิวจ์เพาเวอร์นี่เลือกแบบไหนดี ระหว่างสร้างศัตรูติดสถานะตอนโดนัักับเพิ่มดาเมจเป็สองเท่า อืม’ อดไม่ได้ที่จะวิเคราะห์ออกมาด้วยการใช้คำศัพท์ของเกม
เมื่อลองคิดดูแล้ว ทั้งสองความสามารถมีข้อดีและข้อเสียที่แตกต่างกัน การที่โดนโจมตีแล้วศัตรูจะโดนเผานั้นทำให้มินคิดว่าความสามารถนี้ดีมากๆ มันส่งผลต่อศัตรูที่ต้องใช้ร่างกายเข้าสู้ พวกระยะประชิด เพียงแต่ไชลด์ของเขาจะทนการโจมตีนั้นได้รึเปล่านี่สิ ส่วนความสามารถที่เพิ่มพลังโจมตีเป็สองเท่านั้นก็ดีเช่นกัน ดีมากๆ เลย เพียงแต่ว่าข้อเสียของเขาที่เขาคิดได้เป็อันดับแรกเลยก็คือ มีพลังทำลายล้างเพียงใดแต่ถ้าโจมตีไม่โดนก็เท่านั้น
ทบทวนความคิดตัวเองอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเลือกสิ่งที่เขาคิดว่ามันจะทำให้ไชลด์ของเขาได้เปรียบกว่าในสถานการณ์หลากหลาย และความสามารถติดตัวที่เขาเลือกให้กับไชลด์ก็คือ Flame Body
‘ไหนๆ ก็เลือกธาตุไฟมาแล้วทั้งที ก็ทำให้ไชลด์มีร่างกายเป็ไฟไปเลยสิ จริงไหม’
และทันทีที่มินกดยืนยันการสร้างไชลด์ เสียงของซิสเตมก็พลันดังขึ้นในหัวของเขา
[ทำการยืนยันเสร็จสิ้น]
[ดำเนินการสร้างไชลด์ให้แก่ยูสเซอร์]
[ดำเนินการเสร็จสิ้น]
สิ้นเสียงของซิสเตม คอร์ที่เขาถืออยู่ก็พลันเปล่งแสงออกมา มันลอยออกจากมือของชายหนุ่มแล้วลงไปอยู่กับพื้น แสงนั้นค่อยๆ สว่างจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่มีเสียงหนึ่งดังออกมา
“บ๊อก”
*หมายเหตุ: ดูดเวล คือ คำศัพท์เกมที่มีความหมายว่า คนที่เก่งกว่าพาพวกมือใหม่ไปเพิ่มระดับโดยที่ให้พวกนั้นอยู่เฉยๆ แล้วพวกเขาจัดการมอนสเตอร์เอง ให้ค่าประสบการณ์แชร์ไปที่อีกคนโดยไม่ต้องทำอะไร
**หมายเหตุ: การโจมตีคริติคอล คือ พลังโจมตีรุนแรงระยะสั้นที่เกิดได้จากการโจมตีทางกายภาพ
***หมายเหตุ: โมบิลิตี้ คือ การเคลื่อนไหว หรือก็คือ ความเร็วในการเคลื่อนไหวนั่นเอง
_____________________
2K
