ผู้ร่วงหล่น

ย้อนกลับไปหลังที่ ชิเองและชิละได้วางแผนกันเอาไว้

“เดียวฉันจะกระตุ้นปราณเลือด ชิละนายส่งคนไปจับตัวคนสำคัญของฝ่ายตรงข้ามมา”

ชิละพยักหน้าแล้วบอกพูดกับ ปรมาจารย์นักรบคนหนึ่งให้มันอ้อมไปและหาทางเข้าเมืองไป

................................

เร่ยา ได้พุ่งไปหา ปรมาจารย์นักรบที่จับตัว เร่นาอยู่ เร่ยาร่ายเวทมนตร์ตอนที่กำลังจะพุ่งไปด้วย มีต้นไม้งอกออกมาข้างหลังของปรมาจารย์นักรบคนนั้น ต้นไม้ได้แทงรากเข้าไปในตัวแล้วดูดซับพลังชีวิตของ ปรมาจารย์นักรบคนที่จับ เร่นาเป็นตัวประกันมันยังไม่ทันได้พูดคำต่อไป การโจมตีของเร่ยานั้นรวดเร็วมากอีกอย่างการโดนดูดพลังชีวิตของต้นไม้เป็นสิ่งที่โหดร้ายมาก ต้นไม้ที่เร่ยาสร้างขึ้นดูดตั้งแต่ น้ำ เลือด และเซลล์ในร่างกาย ปรมาจารย์นักรบคนนั้น มีสติในตัวและรับรู้ความเจ็บปวดอันแสนทรมานมาก แต่ขยับร่างกายไม่ได้เขาร้องออกมาอย่างน่ากลัว ร่างกายเริ่มแห้งจนในที่สุดก็กลายเป็นกิ่งไม้

เร่ยา วิ่งไปหาลูกสาวกำลังจะกอดเร่นา เร่นาได้หลุดออกจากปรมาจารย์นักรบคนนั้นได้ หันไปทาง พ่อตนเองแล้วพูดว่า

“พ่อระวัง”

ฟิ้ว ฉัวะ ฉัวะ

ลูกธนูได้ทะลุหัวใจของ เร่ยา ลูกธนูผ่านตัวเร่ยาแรงของลูกธนูยังไม่หมดลง ลูกธนูได้วิ่งเข้าไปหาเร่นาที่อยู่ตรงหน้าเร่ยา ตอนที่ธนูได้ทะลุตัวของเร่ยายังพอทนได้เพื่อลูกที่ทว่าลูกธนูได้ พุ่งไปหาเร่นาต่อก่อนลูกธนูจะทิ่มทะลุท้องของเธอไป เร่นายังไม่ทันได้เริ่มฝึกฝนเพราะยังไม่ถึง วัย ทำให้พลังชีวิตของเธอเท่ากับคนธรรมดา ในช่วงเวลานั้น เร่ยาเหมือนกับทุกอย่างได้พังทลายไป ในช่วงไม่กี่วันมาเขาได้เสียภรรยาสุดที่รักไป ก่อนที่ภรรยาจะตายได้ฝากลูกของพวกเราเอาไว้ ในเวลานี้ลูกของเขา กำลังที่ตายไป ความรักของพ่อและสัญญาของภรรยาของเขา ทุกอย่างกำลังจะสูญหายไปทุกอย่าง เร่ยาได้ร้องไห้ ให้รอบหลายปีที่ผ่านมา

“เร่นา.....”

เร่ยากอดเร่นาเอาไว้แม้ว่าจะบาดเจ็บสาหัสก็ตาม เร่นาได้มองพ่อตนแล้วพูดว่า

“คูณพ่อ...หนูเจ็บ..... คุณแม่บอกก่อนที่คุณแม่จะจากไป ว่าจะไปอยู่โลกหน้า หนูจะไปหาคุณแม่แล้วใช่ไหมคะ”

“เร่นา หนูทำใจดี ๆ เอาไว้พ่อจะช่วยหนูเดียวนี้”

ฟิ้ว ฉึก ฉึก

มีลูกธนูจำนวนมากปักหลังของเร่ยาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะใช้เวทมนตร์รักษาเร่นา เร่ยาได้ล้มลงไป สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินคือ

“หนูรักพ่อนะคะ”

………

“เร่ยา....”

นาโอได้ตะโกนออกไป ตอนนี้ ชิเองไม่ได้ดูเหมือนชายหนุ่มเหมือนดังตอนแรก แต่เป็นชายวัยกลางคนมีอายุขึ้น เพราะผลของการเผาอายุขัยและข้างๆ กันมีภูตแห่งสายลม ลอยอยู่ ดูเหมือนว่าภูตแห่งสายลมจะเป็นสัตว์อัญเชิญ

“ฮ่า ๆ ไปตาย”

ชิเองยิงธนูไปอีกเพื่อที่จะฆ่าเร่ยาและลูกของมันให้ตาย ทันใดนั้นมีกำแพงดินขึ้นมากันลูกธนูทั้งหมดเอาไว้ ชิเองได้หันไปเจอกับนาโอที่เผาปราณเลือดและอายุขัยของตนเองออก ไป

“การหลบหนีของดิน”

มีดินรอบตัวของ เร่ยาและเร่ยาก่อนจะหนีหายไป นาโอ ได้ถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าเร่ยาจะเป็นหรือตาย แต่ขอให้มันเป็นไปตามโชคชะตา เมื่อนำเร่ยาและเร่นาหนีหายไป นาโอ ได้ล้มลงเป็นครั้งสุดท้าย

............

ชิเองได้เดินไปเตะศพนาโอ เพื่อดูว่าตายจริงไหม

“ชิ หนีไปได้แต่บาดแผลสาหัสขนาดนั้น ไม่รอดก็พิการส่วนเจ้านักเวทคนนั้นถูกลูกธนูของฉันแทงทะลุหัวใจคงตาย”

ชิเองเดินไปหาชิละต่อก่อนหยิบเม็ดยาจากกระเป๋ามิติป้อนให้ชิละกิน เวลาต่อมาชิละได้รู้สึกตัวแต่อาการบาดเจ็บยังไม่หายดีนัก

“แค่ก แค่ก เจ้าพวกนั้นละ”

“ตายไปแล้ว”

“เป็นไปได้ยังไง...”

ชิละพูดยังไม่ทันพูดและสังเกตเห็นว่า ชิเองดูมีอายุขึ้นมากลายเป็นชายวัยกลางคน ชิละได้แต่ถอยหายใจขึ้นมา ชิเองเห็นว่าชิละฟื้นจึงเล็งธนูไปทางกำแพงเมืองนาโอตรงที่ทหารของเมืองเฝ้ารักษาอยู่ก่อนยิงลูกธนูออกไป ลูกธนูดอกหนึ่งของชิเองได้แตกกระจายออกไปเป็นร้อยลูก

ฟิ้ว ฉัวะ ฉึก ฉึก

อ๊ากกกกกกกกกกกก

ทหารหลบไม่ทันและลูกที่เหลือไปตกที่ชาวบ้าน ชิเองยังไม่ได้หยุดยิง ยิงไปอีก 10 ลูก ได้กระจายเป็น 1 พันดอก เพื่อข่มขู่ชาวบ้านให้กลัว

ชาวบ้านสังเวยชีวิตไปอีก 1พันศพ

“จงฟัง หาคนแปลกหน้าที่เข้ามาในเมือง2-3วันก่อน ไม่งั้นก็ตายกันให้หมด”

ชาวบ้านทั้งแตกตื่นและกลัวมาก จึงชี้คนเข้าเมืองในวันนี้ คนที่เข้าเมืองวันนี้ก็กลัวเหมือนกันจึงชี้ชาวบ้านกลับไปต่อ ปรากฏว่าทั้งคนที่เข้าเมืองมาวันนี้และชาวบ้านโดนธนูยิงทั้งหมด ชิเองได้ใช่ความคิดสักพักหนึ่ง จึงรู้สึกแปลกถ้าฉันฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดไปได้ เจตนารมณ์แห่งสวรรค์จะต้องมาบอกกับฉันและผู้นำพาแห่งความมืดต้องมีสมบัติระดับสวรรค์แน่นอน มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสามารถฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดได้ แสดงว่ามันยังอยู่ในเมืองนี้

ชิเองไม่รอช้า ยิงธนู ลูกแล้วลูกเล่า ส่วนชิละได้ช่วยโดยการเผาบ้านเมืองและชาวบ้านทั้งหมด ภายในตัวเมืองตอนนี้ไม่ได้มีความสุขและสงบสุขอย่างตอนแรก เวลานี้มีแต่ความสิ้นหวังเสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ เสียงขอความเมตตา และเสียงสาปแช่ง ของชาวบ้านแต่ชิเองและชิละไม่สนใจ โลกแห่งนี้ใช้กฎป่า ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งมันเป็นได้แค่เหยื่อของผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

ระหว่างที่กำลังฆ่าชาวบ้านอย่างเมามันนั้นมีเสียงของชายชราคนหนึ่งดังขึ้นมา ชายชราคนนี้เป็นคนที่แจ๊คซื้อเรือมา

“ฉัน...ฉันเห็นคนแปลกหน้านั่งเรือออกไปหนึ่งคน”

ชิเองและชิละหยุดมือแล้วหันมามองที่ ชายชราคนนี้

“แล้วเขาเดินทางไปที่ไหน”

“ฉันไม่รู้”

ฉึก

ชิละแทงดาบที่ตรงหน้าอกของชายชราคนนั้น ในวินาทีความเป็นความตายนั้น ชายชราได้เข้าใจสิ่งที่แจ๊คพูดแล้วว่า มีโชคได้เงินนี้ แต่ไม่มีโชคใช้เงินนี้เหมือนกับว่าคนเราถูกรางวัลที่ 1 แล้วไม่ได้ใช้เงินนั้น ได้แค่ใช้หนี้และถูกคนอื่นยืมเงินไป

“ไปที่ท่าเรือ”

“แล้วชาวบ้านที่เหลือ”

“ปล่อยมันไป”

พวกชาวบ้านที่เหลือเห็นว่า ชิเองและชิละได้หยุดแล้ว เหลือเอาไว้แต่ความสิ้นหวังชาวบ้านบางคนเสียพ่อ แม่ หรือลูกของตนเองไป แต่พวกชาวบ้านทำอะไรไม่ได้นอกจากความเสียใจ ในกฎของโลกใบนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่งอย่าง ถ้าต้องการจะแก้แค้นต้องแข็งแกร่งเท่านั้น ชาวบ้านที่ร้องไห้เสร็จจึงเดินไปที่บ้านของตนเองและเก็บของใช้ เพื่อเก็บของที่จะใช้ได้หลังเก็บของเสร็จชาวบ้านได้ออกเดินทางเป็นกลุ่มไปเพื่อไปอาศัยในเมืองต่อไป จากชาวบ้านกลายเป็นคนเร่ร่อน มันน่าเจ็บใจแต่ในยุคนี้คนเร่ร่อนไม่ได้หายากไป เห็นได้ตามป่าหรือภูเขา

........

ชิเองและชิละได้เดินทางมาถึงท่าเรือขนาดเล็ก ชิเองใช้สัมผัสวิญญาณไประยะ 10 กิโลเมตร แต่ไม่พบกับสิ่งใดนอกจากน้ำ

“ชิละ เจออะไรไหม”

“ไม่”

ชิเองได้หันไปหาภูตแห่งสายลม ที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ตัวของชิเอง

“ท่านภูตแห่งสายลมครับพอจะหาเรือที่ออกจากท่าเรือนี้ได้ไหมครับ”

ภูตแห่งสายลมได้ใช้สัมผัสแห่งลม สายลมได้มารอบตัวภูตก่อนที่จะกระจายออกไป ลมที่เป็นสัมผัสของภูตนั้นเหมือนกันลมธรรมดามากถ้าคนที่ไม่ได้มีสัมผัสวิญญาณที่แข็งแกร่งจะไม่รู้การมีอยู่ของสายลมอันนี้

[เจอแล้วในอีก 100 กิโลเมตรมีเรือเล็กอยู่และมีคนนั่งแค่คนเดียวเท่านั้น]

“ทิศไหนครับ”

[เหนือ]

ชิเองได้เตรียมธนูลูกใหญ่เป็นพิเศษ ใส่ลมปราณและธาตุลมเต็มที่เพื่อที่จะไม่ให้พลาดเป้าหมาย เล็งไปที่ทิศเหนือก่อนจะยิงไป

ฟิ้ว บูม

น้ำได้แยกออกจากกันเป็นทาง ไม่รู้ว่าแรงลมหรือพละกำลังของชิเองทำให้น้ำทะเลแยก ลูกธนูได้ลอยไปสุดลูกหูลูกตา ชิเองได้ลุ้นไปพร้อมกันว่าจะสามารถฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดได้ไหมก่อนหันไปทางภูตแห่งสายลม

“ท่านภูตแห่งสายสมเป็นยังไงบางครับ”

ชิเองได้มองไปที่ภูตแห่งสายลม ทว่าภูตแห่งสายลมหน้าตาดูไม่ดีนัก ก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องออกมา

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ตัวของภูตแห่งสายลมได้มีรอยร้าวจำนวนมากและแตกสลายในที่สุด ชิเองไม่ได้ดีไปกว่ากัน การทำสัญญาณกับสัตว์อัญเชิญนั้นถ้า สัตว์อัญเชิญมีระดับที่สูงกว่าผู้ใช้ ผู้ใช้ต้องสังเวย วิญญาณของตนเองมาครึ่งหนึ่ง และมีข้อจำกัดอีกมากมาย การที่ภูตแห่งสายลมตายไป วิญญาณครึ่งหนึ่งของชิเองได้หายไปด้วย ชิเองได้กระอักเลือดออกมาทางปากและ เลือดไหลออกมาตา หูและจมูกตามลำดับ ก่อนจะสลบไป

ชิละตกใจก่อนเขาจะเข้าไปประคองชิเองพร้อมกับดูอาการของชิเองว่าเป็นอะไร

........................................................................................................................................................................................

.........................................................................................................................................................................................