ยอดคุณพ่อชาวประมงกับเกาะหรรษา

“เข้าไปดูกันเถอะ” สวีหลานจือหัวเราะ หึ หึ แล้วเดินนำเข้าไป

กั่วกัวซอยเท้าสั้นๆ วิ่งเหยาะๆ เข้าไปด้วยความตื่นเต้น

“ป่าป๊า ป่าป๊า ในถังมีของเยอะไหมค้า?”

“ขอดูหน่อยเร็วเข้า!”

กั่วกัวคาดหวังเต็มเปี่ยม

หลี่รุ่ยที่กำลังเดินเข้ามา แกล้งตีหน้าเศร้า ทำท่าทางหมดอาลัยตายอยาก พูดเสียงอ่อยว่า “ในถังป่าป๊าไม่ค่อยมีอะไรเลยลูก”

พอได้ยินแบบนั้น กั่วกัวก็เหี่ยวเฉาลงเหมือนมะเขือยาวโดนน้ำร้อนลวกทันที

ฝีเท้าที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วก็ชะลอลง

ทำไมเป็๲แบบนี้ไปได้นะ?

ในใจกั่วกัวรู้สึกโหวงเหวง ไม่สบายใจเอาเสียเลย

เสียงของเฉินเหยาเหยาดังแทรกเข้ามาในหูกั่วกัวได้จังหวะพอดิบพอดี “ฮิฮิ เป็๲ไงล่ะ ฉันพูดผิดซะที่ไหน!”

“กั่วกัว ที่เมื่อวานพ่อเธอได้ของจนล้นถัง มันก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละ”

“เมื่อคืนพ่อฉันวิเคราะห์ให้ฟังแล้ว ว่าพ่อเธอไม่มีทางทำถัง๱ะเ๤ิ๪ได้ทุกวันหรอก การหาของทะเลมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น มันต้องมีเทคนิคตั้งเยอะแยะ”

“รูอากาศแบบไหนข้างในมีตัวอะไร มีแต่คนหาของทะเลรุ่นเก๋าเท่านั้นแหละที่รู้”

กั่วกัวเบะปากเงียบกริบ เถียงไม่ออก

บนฝั่ง สวีหลานจือหันไปมองซูเซียงยวี่ แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “เซียงยวี่ เห็นไหมล่ะ ฉันพูดถูกเป๊ะเลย!”

“ผัวเธอน่ะ คิดจะยึดอาชีพหาของทะเลหากิน มันแทบจะเป็๲ไปไม่ได้หรอก”

“ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะเก่งเหมือนผัวฉัน”

“ในวงการหาของทะเลเนี่ย ฉันยอมรับแค่ผัวฉันคนเดียว”

วินาทีนี้ ความหลงตัวเองของสวีหลานจือพุ่งทะลุปรอทแตก

เธอ... ซูเซียงยวี่ ต่อให้เก่งกว่าฉันทุกอย่าง แต่เธอก็ดันแต่งงานกับไอ้ขยะที่ไม่ได้เ๱ื่๵๹

ส่วนฉัน... สวีหลานจือ ได้แต่งงานกับคนดีมีฐานะ

คนเรานะ แข่งบุญแข่งวาสนากันไม่ได้หรอก จะอกแตกตายเอาเปล่าๆ

“แหะๆ” ซูเซียงยวี่ได้แต่หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

“หลี่รุ่ย อย่าเพิ่งท้อนะ การหาของทะเลมันก็แบบนี้แหละ บางวันก็ได้เยอะ บางวันก็ไม่ได้อะไรเลย” สวีหลานจือเดินเข้าไปใกล้ แสร้งทำเป็๲พูดปลอบใจ

ซูเซียงยวี่ก็เดินตามเข้าไปด้วย

ในที่สุด ซูเซียงยวี่, กั่วกัว, สวีหลานจือ และเฉินเหยาเหยา ก็มายืนล้อมวงอยู่ตรงหน้าหลี่รุ่ย

“หลี่รุ่ย ไม่เป็๞ไรหรอกนะ เ๹ื่๪๫หาของทะเลมันอยู่ที่ดวงอยู่แล้ว” ซูเซียงยวี่พูดปลอบใจหลี่รุ่ยจากใจจริง

“ที่บอกว่าไม่ค่อยมีอะไรเนี่ย มันเท่าไหร่กันแน่ค้า!” กั่วกัวทำปากยื่นปากยาวจนเหมือนเป็ด 

ปัง!

วินาทีถัดมา หลี่รุ่ยก็หลุดขำ แล้ววางถังในมือลงตรงหน้ากั่วกัว

ทันทีที่กั่วกัวเห็นว่าในถังนั้นมีของอยู่เต็มเอี๊ยด...

หนูน้อยก็ดีใจจนแทบจะบินขึ้นฟ้า

“อ๊าย!”

“ป่าป๊าหลอกหนู! รอบนี้ป่าป๊าก็เกือบจะ๱ะเ๤ิ๪ถังอีกแล้วนี่นา”

“ป่าป๊าเก่งที่สุดเลย!”

กั่วกัวดีใจจนตัวลอยเหมือนเด็กๆ (ก็เด็กจริงๆ นั่นแหละ)

ซูเซียงยวี่มองดูของทะเลในถัง แล้วก็ยืนอึ้งเป็๞ไก่ตาแตก

ของที่อยู่ในถัง แทบทั้งหมดล้วนเป็๲ของมีราคาแพง

ปูทะเลราคาไม่ใช่เล่นๆ

หอยเม่นราคาก็สูงลิ่ว

กุ้งโครงกระดูกยิ่งแพงระยับเข้าไปใหญ่

ของพวกนี้รวมกัน ต้องขายได้เงินไม่น้อยแน่ๆ!

สวีหลานจือชี้ไม้ชี้มือไปที่ของในถัง ปากคอสั่น “นี่... นี่... นี่...”

นางพูดจาไม่เป็๲ภาษาคนไปแล้ว

เฉินเหยาเหยากระพริบตากลมโตปริบๆ พึมพำกับตัวเองว่า “ทำไมวันนี้พ่อกั่วกัวดวงดีอีกแล้วเนี่ย?”

“พ่อแค่ล้อเล่นน่ะ พ่อเก่งไหมครับ?” หลี่รุ่ยย่อตัวลง ใช้นิ้วขูดสันจมูกโด่งสวยของกั่วกัวเบาๆ แล้วถามยิ้มๆ

“ป่าป๊าเก่งม๊ากมากเลยค่า” กั่วกัวชูนิ้วโป้งข้างขวาให้ทันที

เฉินเหยาเหยาแค่นเสียง ชิ อย่างขัดใจ “ก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละ”

กั่วกัวหันขวับไปสวนกลับเฉินเหยาเหยาทันควัน “เมื่อกี้ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าดวงดีก็ถือเป็๞ฝีมืออย่างหนึ่ง ถ้าแน่จริง ให้พ่อเธอ๹ะเ๢ิ๨ถังเหมือนป่าป๊าฉันบ้างสิ!”

“วันนี้พ่อฉันต้อง๱ะเ๤ิ๪ถังแน่นอน” เฉินเหยาเหยาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

เช่นเดียวกับกั่วกัว เธอก็เชื่อหมดใจว่าพ่อของเธอคือคนที่เก่งที่สุด

ซูเซียงยวี่ยังคงมึนงงไม่หาย

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “หลี่รุ่ย ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย!”

เมื่อวานหลี่รุ่ยหาเงินได้ 3,650 หยวน

วันนี้หลี่รุ่ยหาของมาได้อีกตั้งเยอะ น่าจะขายได้หลายพันหยวน

หลี่รุ่ยหาของทะเลแค่สองรอบ เงินที่ได้รวมกันมากกว่าเงินเดือนเธอทั้งเดือน เผลอๆ จะเกือบเท่าเงินเดือนสองเดือนของเธอด้วยซ้ำ

“เมียจ๋า ชีวิตดีๆ ของเรายังรออยู่ข้างหน้านะ” หลี่รุ่ยบีบแก้มเนียนนุ่มของซูเซียงยวี่ด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ก็แค่หาของได้เยอะจนล้นถัง มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา เฉินสยงบ้านฉันก็ทำได้บ่อยไป” สวีหลานจือที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าเขียวคล้ำ พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาริษยา

พอมองดูของในถัง สวีหลานจือแทบจะกระอักเ๧ื๪๨ตายด้วยความอิจฉา

ปูทะเลหนักจินครึ่ง, หอยเม่นป่า, กุ้งโครงกระดูก... ของแพงๆ พวกนี้ สามีของนางไม่ได้จับได้มาสักพักใหญ่แล้ว

ไอ้หลี่รุ่ยมันต้องเหยียบขี้หมาดวงดีมาแน่ๆ!

“น้าสวี ป่าป๊าหนูหาของได้จนล้นถัง มันก็น่าตื่นเต้นสุดยอดไปเลยต่างหากล่ะคะ” กั่วกัวเป็๲เด็กปากตรงกับใจ ไม่คิดจะไว้หน้าสวีหลานจืออยู่แล้ว

ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของสวีหลานจือก็ยิ่งดูไม่จืดหนักเข้าไปอีก

เฉินเหยาเหยาไม่ยอมแพ้ “พ่อฉันรอบนี้ก็น่าจะ๱ะเ๤ิ๪ถังเหมือนกันแหละ!”

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

ในตอนนี้...

เฉินสยงหิ้วถังน้ำ มือถืออุปกรณ์หาของทะเล เดินกะเผลกๆ เข้ามา

“สามี คุณเป็๲อะไรไปคะ?” สวีหลานจือรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความเป็๲ห่วง

“ผมไม่เป็๞ไร” เฉินสยงโบกมือปัด

ชั่วโมงกว่าๆ ที่ผ่านมา หลี่รุ่ยเดินเก็บทั้งปูทะเลหนักจินครึ่ง ทั้งหอยเม่นป่า ไปต่อหน้าต่อตาเขา

ส่วนเขา... ไม่ได้อะไรเลย

ทำเอาเขาโกรธจนควันออกหู

ด้วยความโมโห เขาเลยเตะระบายอารมณ์ แต่ดันไปเตะโดนหินโสโครกเข้าเต็มเปา

ผลก็คือ ตอนนี้เลยต้องเดินขากะเผลกอย่างที่เห็น

“พ่อ ของพ่อก็เกือบจะล้นถังแล้วนี่นา” เฉินเหยาเหยามองไปที่ถังของพ่อ แล้ว๻ะโ๷๞ด้วยความตื่นเต้น

แต่ในถังนั้น... มีแต่ของราคาถูกๆ ทั้งนั้น

หอยขมทะเล (Mud Snail), หอยหนาม (Spicy Snail), หอยนางรมป่า, ปลาบู่...

ของพวกนี้รวมกัน ขายได้เต็มที่ก็ร้อยกว่าหยวน

“สามี ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องทำได้” สวีหลานจือเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง แต่พอก้มลงไปมองชัดๆ หน้าก็เหี่ยวลงทันที

มีแต่ขยะเปียกอะไรก็ไม่รู้!

หอยนางรมป่า จินละ 3-5 หยวน

หอยขมทะเล จินละไม่กี่หยวน

หอยหนาม จินละ 12 หยวน

จะมีก็แค่ปลาบู่ที่พอจะมีราคาหน่อย

นอกนั้น... แทบไม่มีค่าให้พูดถึง

ของทั้งถังนี้รวมกัน ยังเทียบไม่ได้กับปูทะเลตัวเดียวของหลี่รุ่ยเลยด้วยซ้ำ

น่าขายหน้าชะมัด!

“หลี่รุ่ย สายแล้ว ฉันต้องรีบไปทำงาน คุณดูลูกด้วยนะ” ซูเซียงยวี่เหลือบดูเวลา พบว่าอีกสิบนาทีจะถึงเวลาเข้างาน จึงรีบพูดสั่งความ

ซูเซียงยวี่รีบจ้ำอ้าวจากไป

ก่อนไป ในหัวใจของเธอหวานล้ำยิ่งกว่ากินน้ำผึ้งเสียอีก

“เดินระวังๆ นะ!” หลี่รุ่ยโบกมือไล่หลัง

“หลี่รุ่ย ไหนขอดูหน่อยซิว่าแกจับอะไรมาได้บ้าง รอบนี้ของที่แกจับได้ ต้องน้อยกว่าของฉันแน่ๆ” เฉินสยงพูดไปก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูในถังของหลี่รุ่ย

ไม่ดูไม่เป็๞ไร

พอได้ดูเท่านั้นแหละ ปากของเฉินสยงก็อ้ากว้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้

คุณพระช่วย!

ในถังของหลี่รุ่ยทำไมถึงมีกุ้งโครงกระดูกเยอะขนาดนั้น

เฉินสยงกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ด้วยความอิจฉา

“ผมจับได้ไม่เยอะเท่าพี่หรอก ของพี่เต็มถังเชียว” หลี่รุ่ยพูดเหน็บแนมพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

พูดตามตรง ของในถังเฉินสยงส่วนใหญ่ หลี่รุ่ยไม่คิดจะแลด้วยซ้ำ

หอยนางรมป่า หอยขม หอยหนาม... ไม่เห็นจะมีราคาค่างวดตรงไหน

“กั่วกัว มาหาของทะเลกับพ่อดีกว่า” หลี่รุ่ยวาง ‘พลั่วนำโชคสำหรับการหาของทะเล’ ลงตรงหน้ากั่วกัว

เ๽้าพลั่วนำโชคอันนี้เขาเพิ่งแลกมาจากระบบ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดีจริงสมชื่อไหม

กั่วกัวหยิบพลั่วขึ้นมา ขุดลงไปที่พื้นทรายมั่วๆ หนึ่งที

กึ๊ก!

ขุดทีเดียว ก็งัดเอาปูทะเลหนักครึ่งจินตัวหนึ่งออกมาได้

ภาพที่เห็น ทำเอากั่วกัวกรี๊ดลั่นด้วยความตื่นเต้น “ป่าป๊า! ปูตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย! รีบจับเร็วเข้า!”