เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สี่สิบสาม Battle of the wit

ผมคิดว่าตนเองไม่ใช่คนที่ต่อปากต่อคำเก่งเท่าไรเลยพยายามค้นหาจากความทรงจำที่ซุกซ่อนอยู่

ว่าทำไมโอตะที่ไปซ่อนกล้องในห้องแต่งตัวของผู้หญิง

และก่อปัญหาให้กับตัวละครสาวๆในเรื่อง..

และผมก็พบกับความว่างเปล่า

เพราะเหตุการณ์ที่ว่ามันยังไม่เกิดขึ้นนั่นเอง

แล้วโอตะ มันทำอย่างนั้นลงไปทำไม?

สองมุมมองและสองชีวิตตีกันอยู่ในหัวของผม

Vanguard I โล่ที่คอยปกป้องคนในกลุ่ม

กระบวนท่าของสายแท็งก์ที่คอยปกป้องทุกคน

เมื่อการโจมตีมันเต็มหน้าจอและภารกิจของจิตใจที่ทำให้เราหลบไม่ได้เราก็ทำได้แค่ทดสอบว่าพลังของใครจะหมดก่อนเท่านั้นเอง

ด้วยความสามารถสุดโกงที่ซ่อนอยู่ของคานาเอะ

ทำให้การโจมตีใส่เธอกลายเป็นเรื่องโง่เขลา

หากเธอสามารถเปลี่ยนการโจมตีหรือการกระทำของเทพเจ้าในตอนท้ายๆไม่ต้องพูดถึงว่าเธอสามารถเปลี่ยนการโจมตีของผมได้แน่ๆ

“เจ้าชายยังคงกล้าหาญและเก่งกาจเสมอแต่ไม่อาจสู้ความโกรธแค้นของแม่มดอย่างข้าได้” คานาเอะยังคงลอยอยู่กลางอากาศและพูดไปราวกับร้องเพลง

ส่วนคานาเอะอีกคนกอดแขนข้างหนึ่งของผมไว้

และหวาดกลัวกับหนามแหลมที่พยายามจะทิ่มแทงเข้ามาแต่โล่สีขาวของผมปกป้องพวกเราสองคนไว้

ยังไม่มีหนามแหลมอันไหนเจาะเข้ามาได้

เพราะว่าพลังของผมมากกว่าคานาเอะที่ยังไม่มีพลังที่มากกว่านี้

หากสู้กันตอนหลังโดยที่หนามแหลมพลังโจมตีของเธอมากกว่านี้ล่ะก็ ผลเป็นอย่างไรก็ยังคงมิอาจทราบได้

“เธอไม่ใช่แม่มดหรอกนะสำหรับผมเธอยังคงเป็นเจ้าหญิงเสมอ”

เมื่อผมหามุกคำพูดโต้ตอบอะไรไม่ได้ผมเลยเลือกคำพูดจากใจของโอตะมากล่าวแทน

หลังจากที่มองผ่านสองมุมมองทั้งโอตะและตัวผมเอง

ของเหตุการณ์ในอนาคตที่ยังไม่มาถึงที่เขาแบล็กเมล์เหล่านางเอกและใช้ทักษะของการแฮกคอมพิวเตอร์

ผมได้สรุปออกมาว่า

โอตะมีพฤติกรรมทำลายตนเอง destructive behavior

คนเรามักจะกลัวการมีความสัมพันธ์ที่ล้มเหลว

จนต้องทำให้ล้มเหลวด้วยมือตนเองก่อนราวกับคำทำนายที่ตนเองทำให้เป็นจริงself-fulfilling prophecy

เหมือนกับคนที่เติบโตมาในครอบครัวที่แตกแยกทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าสภาพที่ปรกติของครอบครัวเป็นอย่างไร เมื่อความสัมพันธ์กำลังจะไปได้ดี  พวกเขาจะทำลายมันลงด้วยมือตนเองเช่นการไปคบชู้กับคนอื่นหรือพฤติกรรมที่ทำให้ความสัมพันธ์ไปต่อไม่ได้

ราวกับอยากจะควบคุมความวุ่นวายของชีวิตให้พังทลายด้วยมือของตนเอง

เพราะไม่อยากรับกับความล้มเหลวของความสัมพันธ์

แม้แต่ผมก็รู้ว่า โอตะ ไม่มีทางคบกับใครได้สำเร็จด้วยการแบล็กเมล์หรอก

และโอตะเองก็รู้ดีเช่นกันเมื่อผมได้รวมวิญญาณกับเขาแล้ว

หากให้คาดเดาพฤติการณ์ของตนเองในอนาคต

นั่นก็คือเหตุผลของโอตะ

เขาไม่มีความมั่นใจพอที่จะสร้างความสัมพันธ์ครั้งใหม่

และไม่เชื่อใจในสิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้

เหตุผลในการที่จะแบล็กเมล์เหล่านางเอกก็แค่เพื่อหลอกตนเองว่าเขามีสิ่งที่ควบคุมได้

แต่เขาคาดหวังการล้มเหลวจากพฤติกรรมนั้นไว้ในเบื้องลึกของจิตใจอยู่แล้วนั่นเอง

Self Sabotage การที่เราจงใจทำให้ตนเองล้มเหลวเอง

เพราะคิดว่าเราไม่คู่ควรที่จะมีความสุขอีกต่อไปแล้ว

ผมน้ำตาไหลออกมา

เฮ้ย เป็นสีเลือด

โลกของจิตใจคานาเอะ นี่เหมาะกับเป็นธีมเทพนิยายสยองขวัญจริงๆ

“เจ็บหรือเปล่าจ๊ะ”

คานาเอะที่อยู่ข้างกายผมพยายามจะเช็ดน้ำตาเลือดให้กับผม

น่าแปลกใจที่แม่มดคานาเอะยังบินอยู่บนกลางป่ามายาไม่โจมตีลงมา

แต่สัตว์ป่ามายาที่เธอเสกออกมานั้นตัวใหญ่ขึ้นและตาก็สีแดงก่ำมากขึ้น

“เธอจะต้องเจ็บปวดไปชั่วนิรันดร์แบบนี้”

คานาเอะยังส่งหนามแหลมเข้ามาโจมตีไม่หยุดและจำนวนถี่ขึ้นอีกครั้ง

แต่ผมก็ยังใช้วิธีการป้องกันไม่โจมตีกลับไป

“ไม่ใช่ชั่วนิรันดร์ที่เป็นแบบนี้หรอกวันนี้เจ็บปวดกว่าเมื่อวาน พรุ่งนี้เจ็บปวดกว่าวันนี้ ทุกวันที่พรากจากเธอคือวันที่เลวร้ายที่สุดของผม”

เงาของความผิดหวังเสียใจของโอโตนาชิต้องจบในวันนี้แล้ว ผมตั้งใจไว้เช่นนั้น

มันไม่ใช่เรื่องของการช่วยคานาเอะแต่คือการช่วยตัวผมเอง

ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรผมจะผ่านมันไปให้ได้

Strength Without,Strength Within