END Love Trick เล่ห์รักเลอดาว [ บุรามฉัตร ]

        ใกล้รุ่งกำโทรศัพท์แน่นทั้งที่มือไม้สั่นหลังได้รับรายงานความคืบหน้าจากนักสืบที่เสียเงินจ้างให้ติดตามเลอดาวมาพักหนึ่งแล้วฝั่งนั้นเล่าละเอียดยิบว่าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรอยู่ที่ไหนบ้าง...หล่อนจะไม่รู้สึกเป็นเดือดเป็นแค้นเลยถ้าเนื้อหาที่เล่ามานั้นจะไม่มีชื่อของลูกชายหล่อนโยงเข้าไปเกี่ยวพันด้วยเสมอ

        ‘หมายความว่าลูกชายของฉันเทียวไล้เทียวขื่อไปหาแม่นั่นจนถึงบ้านอย่างนั้นสิ’

        ‘ครับคุณนาย ลูกชายของคุณนายไปหาผู้หญิงคนนั้นที่ทำงานทุกวันเมื่อวานก็แวะไปหากันถึงบ้าน แต่ไปแล้วก็กลับ ยังไม่ได้เข้าไปข้างในนะครับ’

        ได้ยินเท่านี้ก็ควันออกหูจนไม่อาจระงับอารมณ์ได้รู้สึกเหมือนตัวมันร้อนรุมราวกับมีใครมาจุดไฟในอกแล้วสุมจนเกิดควันแทบจะทะลักออกมาจากรูขุมขนทั่วสรรพางค์จึงระเบิดโทสะด้วยการปัดแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่ใกล้มือจนร่วงกระทบพื้นแตกเปรื่องเสียงดัง

        ครู่เดียวสาวใช้ประจำบ้านก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพอเห็นว่าผู้เป็นเจ้านายอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีนักก็ถอยร่นกลับไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ก้าวไกลกลับเข้ามาในบ้านพอดีเขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งใกล้ประตูหน้าบ้านโดยไม่พูดสิ่งใดตั้งท่าจะเดินเลี่ยงขึ้นไปชั้นบน เมื่อหล่อนหันไปเห็นเขาวางท่าไม่อยากเสวนาทักทายอารมณ์ที่ขึ้นๆลงๆก็พลุ่งขึ้นในอกอีกคำรบ

        หล่อนเดินปรี่เข้าไปคว้าหมับที่ข้อมือลูกชายจนเขาต้องหันมาทั้งตัว

        “แกไม่เคยเห็นหัวฉันเลยใช่ไหม...คิดจะตัดขาดกับฉันใช่ไหม!”

        เป็นคำถามที่หล่อนไม่อยากได้ยินคำตอบทั้งนั้นกลัวจะได้ยินเขาพูดทำนองตัดรอนขึ้นมาจริงๆทั้งที่หล่อนออกปากเป็นการประชดหาได้ต้องการทำอย่างที่พูด แต่มันเกิดจากภาวะอันไม่ปกติในอารมณ์ยิ่งเห็นเขาเงียบไม่โต้ตอบ ก็ฉุนเฉียวเพื่อจะคาดคั้นเอาคำตอบ

        “แม่พูดแบบนี้ซ้ำๆเพราะแม่ต้องการแบบนั้นหรือครับ”

        “แกต่างหากที่ต้องการให้ฉันทำแบบนั้นไม่อย่างนั้นแกก็คงไม่ขัดใจฉัน แกเลือกอีนั่นถึงได้ตามไปเฝ้ามันทั้งที่ทำงานแล้วก็แล่นไปถึงบ้านโดยที่แกไม่คิดอยากจะกลับมานอนบ้านเสียด้วยซ้ำ...เมื่อคืนแกก็กลับมาตั้งตีสามตื่นออกจากบ้านตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันคิดว่าแกเลือกมันมากกว่าเลือกฉันซึ่งเป็นแม่ของแกได้ยังไง”

        “แม่กำลังคอยจับผิดผม”

        เมื่อเขายังคงใช้ความเงียบเป็นคำตอบหล่อนก็ยิ่งตีโพยตีพาย ยกนิ้วชี้ขึ้นกระดิกจี้ตรงหน้าลูกชายเป็นเชิงคาดคั้น

        “ถ้าแกยังยุ่งกับแม่นั่นอยู่แบบนี้อย่าหาว่าฉันใจดำแล้วกัน”

        “แม่กำลังคิดจะทำอะไรครับ”

        หล่อนไม่ปริปาก  สะบัดข้อมือลูกชายออกอย่างแรงก้าวฉับๆหวังว่าผู้เป็นลูกจะมาง้อ ทว่าหล่อนคาดการณ์ผิดเมื่อเหลียวหลังกลับไปจึงพบว่าเขาเปลี่ยนใจไม่ขึ้นไปชั้นบนแต่เดินย้อนกลับออกไปข้างนอก น้ำในอกก็เดือดปุดๆเหมือนจะล้นทะลักออกมาด้วยความโกรธสองมือนั้นกำแน่นขณะที่เท้าสองข้างนั้นก็กระทืบเร่าๆส่งเสียงกรีดร้องจนดังก้องไปทั้งบ้าน ทว่ากระทืบไปมาใต้ฝ่าเท้าก็ย่ำไปถูกเศษแก้วจากแจกันจนได้ จึงงอตัวทรุดลงไปกองกับพื้น ยิ่งเห็นเลือดไหลเจิ่งออกมาจนแดงฉานหล่อนก็ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

        เจ็บไปทั้งกายและเจ็บไปทั้งใจ!

        //////////////////////////////////////

        “เป็นยังไงบ้างคะคุณป้า”

        เพลงพิณถูกเรียกตัวออกจากบ้านเพื่อมาดูอาการของคุณป้าผู้แสนดีของหล่อนตอนที่ขับรถออกจากบ้านมานั้นยังนึกก่นด่าอยู่ในใจ มีอย่างที่ไหนกันเวลาผู้เป็นป้าทุกข์ร้อน ก็คอยแต่จะเรียกหล่อนให้มาเป็นกระโถนรองรับอารมณ์คราวนี้ก็เช่นกันเมื่อคุณป้าเล่าอย่างรวบรัดว่าเกิดสิ่งใดขึ้นแล้วติดต่อลูกชายไม่ได้ก็เลยต้องจำใจโทร.มาหาหล่อนตอนได้ฟังนั้นแอบนึกอยากจะให้เศษแก้วแทงทะลุขาจนต้องตัดทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอดนี่ยังดีว่าผู้เป็นป้ายังมีพระคุณล้นเหลืออีกหลายประการ...เสียงด่านั้นจึงเบาเพียงรำพันในใจ

        “ดูตาก้าวสิหนูเพลงรู้ทั้งรู้ว่าป้าเหยียบโดนเศษแก้วจนเลือดตกยางออกก็ยังใจดำออกไปข้างนอกไม่คิดจะดูดำดูดีป้าเลยสักนิด”

        เมื่อได้ฟังแบบนี้ โดยที่เพลงพิณไม่รู้เลยว่าผู้สูงวัยกว่านั้นปั้นน้ำเป็นตัวแม้นจะรำคาญอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยแต่ก็นึกเห็นใจมากกว่าจะสมน้ำหน้าอย่างที่คิดในแวบแรกเพราะเข้าใจผิดเต็มประตูว่าก้าวไกลคือผู้ชายที่ไม่เหมาะสมจะเป็นลูกกตัญญูเลยปล่อยให้บุพการีต้องนอนระทมทุกข์ทางใจมานานหลายคืนยังไม่พอนี่ยังใจจืดชืดชาไม่ดูอาการสักนิดว่ามารดาของตัวเองนั้นเจ็บมากน้อยแค่ไหน

        เพลงพิณจึงต่อว่าอย่างใจคิด

        “พี่ก้าวทำอย่างนี้ก็ยิ่งใช้ไม่ได้ใหญ่นี่ขนาดคุณป้าคือแม่แท้ๆของพี่ก้าวยังกล้าทิ้งได้ลงคอ...แล้วอย่างนี้ถ้าเป็นเรื่องของเพลงพี่ก้าวจะไม่ยิ่งทำมากกว่านี้หรือคะสงสัยเพลงคงจะถูกเฉดหัวแล้วขับไล่ไสส่งไม่ต่างจากหมูจากหมาแน่ๆค่ะ”

        การอุปมาอุปไมยของหล่อนทำให้ใกล้รุ่งตกใจอยู่บ้างแต่ก็ยังเข้าข้างหล่อน

        “นั่นสิจ๊ะ...ไม่รู้ว่าตาก้าวไปหลงมนตร์ดำของแม่นั่นหรือไงกันถึงได้มัวแต่ไปงมปูงมหอยอยู่กับขี้เลนขี้โคลน ป้ามานึกๆแล้วยังเจ็บใจอยู่ไม่หายขนาดป้าเอ่ยว่าจะตัดแม่ตัดลูก ตาก้าวยังไม่สนใจป้าสักนิดทะเลาะกับป้าเสร็จก็เอาแต่หนีหน้าออกไปข้างนอกท่าเดียว”

        “กับเพลงเองพี่ก้าวก็เอาแต่หลบหน้าเหมือนกันค่ะ ไปหาที่ทำงานทีไรก็ต้องคลาดกันทุกทีไม่รู้ว่ามีหน้าไหนเป็นหูเป็นตาคอยรายงานข่าวให้พี่ก้าวรู้ล่วงหน้าหรือเปล่านะคะ”

        “แต่เจ็บกายก็ยังไม่เท่ากับเจ็บใจอยู่ดีนั่นแหละ”

        เพลงพิณมองไปยังเท้าข้างหนึ่งซึ่งพันผ้าก๊อซของผู้สูงวัยแล้วก็อดใจหายไม่ได้...ได้แต่รำพึงออกมาเสียงเบา

        “นี่คุณป้าคงเจ็บมากสินะคะแล้วอย่างนี้ถ้าเดินเหินไม่สะดวกจะทำยังไงคะ ให้เพลงมาช่วยดูแลคุณป้าเอาไหมคะ”

        ความหวังดีของหล่อนก็เป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้นแหละ...หล่อนไม่ใคร่อยากจะเอาเวลามาขลุกกับอีกฝ่ายนักหรอกถ้ามันไม่มีผลประโยชน์เอื้อต่อกันเพราะการที่ต้องนั่งคุยกับคนต่างวัยแทบทั้งวันมันเต็มไปด้วยความน่าเบื่อจนถึงเข้าขั้นรำคาญ

        “ไม่ต้องหรอกจ้ะเด็กที่บ้านป้ามีหลายคนป้าอยากให้หนูเพลงคอยตามเฝ้าพี่เขาไม่ให้คลาดสายตาจะดีกว่า...ตอนนี้ป้ากลัวว่าตาก้าวจะหลงแม่นั่นจนโงหัวไม่ขึ้นมากกว่า”

        “แต่พี่ก้าวคอยหลบหน้าเพลงนะคะตามตัวก็ยาก”

        “ถ้าตาก้าวไม่อยู่ที่ทำงานของมันก็ตามไปบุกถึงบ้านมันเลยสิจ๊ะ...หนูเพลงต้องไปประกาศตัวให้มันรู้ไว้แต่เนิ่นๆนะว่าเราคือใครแล้วมันเป็นใคร...บอกมันไปตรงๆเลยว่าหนูคือคนรักกำลังจะเป็นว่าที่คู่หมั้นของตาก้าวอีกไม่นานนี้ บอกมันว่าอย่ามายุ่งกับตาก้าวอีก”

        ได้ยินแบบนั้นเพลงพิณก็ยังฝ่ออยู่ไม่หายครั้งก่อนเอายาคุมกำเนิดกับถุงยางอนามัยเอาไปให้มันตามคำสั่งกึ่งแนะนำของผู้เป็นป้ายังโดนมันย้อนรอยเอาคืนด้วยวิธีการเดียวกันแต่เจ็บแสบกว่า...แล้วถ้าหล่อนเชื่อคำยุของผู้เป็นป้าไปประกาศตัวว่าคบกับก้าวไกลแบบไหน จะโดนเอาคืนอย่างไรกันเล่าในเมื่อความจริงก็รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายเขายังไม่ตกปากรับคำว่าชอบพอกับหล่อนสักนิดเป็นหล่อนเสียอีกที่พยายามยื่นมือไปข้างหนึ่งหวังจะให้เขาปรบกลับมาอีกข้างแต่มือของหล่อนกับค้างกลางอากาศรอเก้อเสียอย่างนั้น

        แล้วหล่อนควรใช้วิธีไหนสำแดงตนให้ผู้หญิงคนนั้นยอมล่าถอยไปเองดีเล่า!

        ขณะกำลังคิดหาวิธีการ แววตาของผู้เป็นป้านั้นกลับส่องประกายมีความกระหายในการอยากเอาชนะเต็มล้น พร้อมกับบอกกล่าวว่าหล่อนจะต้องทำอย่างไรต่อไปครั้นได้ฟังเข้าจริงหล่อนยิ้มได้ไม่เต็มปากเพราะว่าวิธีการแบบนั้นมันเป็นชั้นเชิงของนางอิจฉาชัดๆ

        “จะดีเหรอคะคุณป้า”

        หล่อนตั้งคำถามออกไปทั้งที่รู้แน่แก่ใจว่าอีกฝ่ายจะตอบว่ากระไรแล้วหล่อนก็คงไม่อาจขัดคำได้อย่างใจนึกเพราะอีกฝ่ายชินกับการออกคำสั่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้วหล่อนก็เป็นผู้อ่อนวัยกว่าที่ได้แต่น้อมรับคำสั่งนั้น

        หล่อนต้องประจานแม่นั่นอีกแล้วหรือ!

        //////////////////////////////////////จบตอนที่ 12