ตอนที่ 3: ห้อง 204
เรามาถึงชั้นสี่ในที่สุด
ทางเดินยาวและเงียบผิดปกติ ประตูเรียงรายเหมือนห้องพักในอาคารเรียนเก่า
แต่ประตูหนึ่งสะดุดตา—ป้ายไม้เล็ก ๆ ติดอยู่เหนือกรอบประตูเขียนว่า “204”
และบนผนังข้าง ๆ มีข้อความซีดจาง:
"ห้ามเปิดประตูห้อง 204"
เพื่อนที่ถูกเงาตามเริ่มเดินตรงไปที่ประตูนั้นทันที
เหมือนบางสิ่งกำลังบังคับให้เขาเปิดมัน
เราพยายามห้าม แต่เขาไม่ฟัง เขาพูดเบา ๆ ว่า “มันอยู่ข้างใน…มันเรียกฉัน”
มือเขาสั่นเมื่อจับลูกบิด เสียงฝีเท้าแปลก ๆ ดังขึ้นรอบตัวเหมือนกำลังเร่งให้เขาเปิด
ไฟฉายในมือผมกระพริบแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาออกแรงหมุนลูกบิด
และในเงาที่ทอดลงบนพื้น…มีเงาอีกเส้นหนึ่งยืนซ้อนกับเขา
เงานั้นไม่ใช่ของเขา แต่กำลังทำท่าหมุนลูกบิดพร้อมกัน
ผมไม่พูดอะไรออกมา
ผมแค่คิดในหัวว่า—กฎข้อสามไม่ใช่คำเตือนธรรมดา
มันคือสิ่งที่บอกว่า ห้องนี้คือประตูของบางสิ่ง
และตอนนี้…มันกำลังจะถูกเปิดออก
เสียงลูกบิดหมุนดังขึ้นช้า ๆ
ประตูห้อง 204 เปิดออกเองเหมือนถูกผลักจากด้านใน
ความมืดทะลักออกมาจากห้องนั้น ไม่ใช่แค่ความมืดธรรมดา แต่เป็ความมืดที่มี “น้ำหนัก” เหมือนกำลังไหลเข้ามาในทางเดิน
เพื่อนที่ถูกเงาตามก้าวเข้าไปทีละก้าว
ในแสงไฟฉาย เราเห็นว่าเงาของเขาไม่ตรงกับร่างจริงอีกต่อไป
เงานั้นยาวขึ้น บิดเบี้ยว และเหมือนกำลังแยกตัวออกมาเป็อีกคนหนึ่งที่ยืนข้าง ๆ
ภายในห้อง 204 ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีหน้าต่าง
มีเพียงกำแพงที่เต็มไปด้วยข้อความเขียนทับกันหลายชั้น
ทุกข้อความคือกฎที่เราเห็นมาตลอด—ห้ามขึ้นบันไดหลังเที่ยงคืน, ห้ามมองกระจกชั้นสาม, ห้ามอยู่ในลิฟต์คนเดียว
แต่ข้อความเ่าั้ถูกเขียนซ้ำ ๆ เหมือนใครหลายคนเคยพยายามเตือน…และไม่เคยออกไปได้
เสียงกระซิบดังขึ้นรอบห้อง
"ทุกกฎเชื่อมกัน…ทุกกฎคือทางเดียวที่จะอยู่รอด"
ผมไม่พูดอะไรออกมา
ผมแค่คิดในหัวว่า—อาคารนี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเป็ที่พัก
มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็ กับดัก
และทุกกฎคือเงื่อนไขที่บังคับให้เรายอมรับว่า…บางสิ่งในที่นี่ไม่เคยปล่อยใครออกไป
2.76M
