เมื่อเคธี่ไม่มีรองเท้าแก้ว

        วิลลี่พาดเสื้อคลุมไว้ที่เครื่องซักผ้า เขาใช้มือจับพนักเก้าอี้ของเอล่าแล้วหมุนตัวเธอให้หันหน้ามาทางเขาตรงๆ เอล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา วิลลี่ยื่นหน้ามามองเอล่าใกล้ๆ

        “คุณเป็๞ใครกันแน่” เขาถาม

        “...” เอล่าพูดอะไรไม่ออก หัวใจของเธอเต้นโครมคราม เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรตอบกลับไปอย่างไรดี เอล่าหลบตาวิลลี่และหันไปเห็นเงานกน้อยลิตเติ้ลในกระจก มันเกาะระเบียงอยู่ และกำลังใช้ปีกปิดตา แต่มันกางปีกออกจนมันสามารถมองลอดปีกออกมาได้ง่ายๆ เอล่าสะดุ้ง เธอผลักวิลลี่จนเขาเกือบหงายหลัง

        “ฉันขอโทษที่มาขัดจังหวะของเธอกับแฟนนะ” ลิตเติ้ลพูดทั้งๆ ที่ยังมีเศษกิ่งไม้จากรังเก่าคาดอยู่ในปาก

        “ไม่ใช่แบบนั้นนะ คุณวิลลี่ไม่ใช่แฟนฉัน” เอล่ารีบแก้ตัว

        “จะไม่ใช่ได้ยังไง ฉันเห็นอยู่ว่าพวกเธอกำลังจะจูบกัน ผู้ชายคนนั้นค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เธอ”

        “พวกเราไม่ได้จะจ.. จูบกัน” เอล่าเหลือบตาไปมองวิลลี่แป๊บหนึ่ง เธอเริ่มหน้าแดงที่นกน้อยเข้าใจผิด

        “ไม่ต้องแก้ตัวหรอก ฉันไม่ว่าอะไร แต่ขอฝากกิ่งนี้ไว้ละกัน” ลิตเติ้ลบินไปวางกิ่งในตะกร้าที่โดนลมน้อยกว่าด้านนอก และมันก็บินออกไป

        “เดี๋ยวก่อนสิ โถ่” เอล่าหันกลับมาทางวิลลี่ “ข.. ขอโทษนะคะ ลิตเติ้ลคงเข้าใจผิด” เอล่าพูดตะกุกตะกัก

        “นี่มุกเบี่ยงเบนความสนใจอะไรเหรอครับ”

        “อะไรนะคะ”

        “คุณอย่าบอกนะว่าคุณคุยกับนกได้ เพราะผมก็เห็นแค่นกมันมาเกาะจะทำรัง แล้วคุณก็ส่งเสียงไล่มันออกไป”

        “...” เอล่าเถียงไม่ออก เธอเพิ่งคิดได้ว่าเธอคุยกับนกได้เพียงคนเดียว ไม่ว่าจะอยู่ในโลกไหนก็ตาม

        “คุณเป็๲ใครกันแน่ครับ”

        “ฉันก็แค่คนที่ตกทุกข์ และมาขอเคธี่ช่วยเหลือเท่านั้นล่ะค่ะ”

        “เหรอครับ งั้นตอนนี้เคธี่อยู่ที่ไหนล่ะ”

        “ก็แค่ออกไปข้างนอกนั่นล่ะค่ะ

        “เหรอ งั้นหวังว่าผมจะสันนิษฐานผิดนะ” วิลลี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร

        แม่นกนวลน้อง ทันทีที่มอง รักน้องทันใด ขอร้องเ๯้าใย ให้ไมตรีกัน

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เอล่าผวาที่ได้ยิน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกเอ็นดูเสียงร้องนั้น

        “คุณจะบอกว่าเคธี่ลืมมือถืออีกไหม”

        “ฉันบอกแบบนั้นได้ไหมคะ” เอล่าถามเสียงค่อย

        วิลลี่ไม่ตอบ แต่มองเธอนิ่ง เอล่าคิดว่าเธอต้องเล่าความจริงอย่างหลีกไม่ได้

______________________________________________________________________________________

        “... และนี่คือหนังสือของเคธี่ค่ะ” เอล่ายื่นหนังสือซินเดอเอล่าฉบับที่มีชื่อคนเขียนคือเคธี่ให้กับวิลลี่ เธอเล่าเ๱ื่๵๹ที่เธอมาจากโลกเทพนิยายและสลับตัวกับเคธี่จนหมด

        วิลลี่เปิดหนังสือดูเงียบๆ เอล่าภาวนาขอให้เขาเชื่อ วิลลี่ค้างอยู่ที่หนังสือหน้าหนึ่ง มันเป็๞หน้าที่มีภาพเคธี่กำลังกินข้าวอย่างมีความสุข บนโต๊ะอาหารมีเมนูหลายชนิด แถมเธอยังใส่ชุดสวยงาม วิลลี่ชี้ไปที่หน้าของเคธี่

        “คนนี้เหรอครับเคธี่”

        “ใช่แล้วค่ะ”

        วิลลี่ปิดหนังสือ และมองหน้าเอล่าอย่างใช้ความคิด

        “สรุปคือเคธี่อยู่ในหนังสือเล่มนี้สินะ” วิลลี่ชูหนังสือขึ้นมา

        “ใช่ค่ะ คุณเชื่อฉันแล้วใช่ไหมคะ”

        วิลลี่โยนหนังสือลงบนโต๊ะ

        “หึ นี่คุณจะให้ผมเชื่อเ๱ื่๵๹แบบนี้จริงๆ เหรอ” วิลลี่แค่นหัวเราะ

        “ฉันโกหกคุณก็ไม่เชื่อ พอฉันพูดความจริงคุณก็ไม่เชื่อ แบบนี้จะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ”

        “งั้นก็ลองพิสูจน์มาสิว่าคุณพูดเ๱ื่๵๹จริง”

        “ตอนนี้ฉันก็มีแค่หนังสือเล่มนี้ล่ะค่ะ ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันไปอยู่ที่อื่นก็ได้ค่ะ”

        “คุณคิดว่าการที่คุณหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วเ๱ื่๵๹มันจะจบเหรอ เพื่อนของผมหายไปทั้งคนนะ”

        “เคธี่ก็แค่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แค่นั้นเอง”

        วิลลี่นิ่งไปสักพัก

        “อยากบอกนะว่า… คุณฆ่าเคธี่ไปแล้ว” วิลลี่ถามช้าๆ

        “อะไรนะคะ คุณคิดอะไรของคุณเนี่ย”

        “ก็คุณบอกว่าเคธี่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว”

        “ก็บอกแล้วไงคะว่าเคธี่อยู่ในโลกนิยาย เอางี้ค่ะ พรุ่งนี้คุณค่อยกลับมา พรุ่งนี้เป็๲วันพระจันทร์เต็มดวง ฉันสามารถติดต่อกับเคธี่ได้”

        “กลับมาพรุ่งนี้ คุณก็หนีไปละสิ”

        “แล้วคุณจะเอายังไงคะ”

        “พรุ่งนี้ใช่ไหม ผมจะรอที่นี่กับคุณเอง”

        “เดี๋ยวสิคะ ชายหญิงจะมานอนค้างด้วยกันได้ยังไง”

        “ผมเป็๞สุภาพบุรุษพอครับ ถึงคุณจะสวยมากๆ แล้วก็ตรงสเปคของผม..” วิลลี่หยุดพูด เพราะเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองเพิ่งพรรณนาถึงความสวยเอล่าโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ เอล่าหลบตาวิลลี่

        “ที่จริงคุณไม่ต้องไว้ใจผมก็ได้ เพราะผมเองก็ต้องระวังคุณเหมือนกัน หรือเราไปสถานีตำรวจกันไหมครับ ถ้าคุณบริสุทธิ์จริง คุณก็ไม่ต้องกลัว”

        “ไม่ได้นะคะ” เอล่าร้อง “ทางการไม่มีข้อมูลของฉันหรอกค่ะ”

        “ไม่ใช่ว่าคุณติดลิสต์รายชื่อคนบ้าหนีออกจากโรงพยาบาลนะ”

        “คุณเลิกกล่าวหานู่นนี่ฉันสักทีได้ไหมคะ” เอล่าหัวเสีย

______________________________________________________________________________________

        ในกลางดึกคืนนั้น เอล่ากำลังนอนอยู่บนเตียงกับวิลลี่ ที่ข้อมือของทั้งคู่มีเชือกผูกติดกันเอาไว้ และด้วยขนาดเตียงสำหรับคนเดียว ทำให้ทั้งคู่จำเป็๲ต้องนอนติดกัน ทั้งคู่ตาแข็งนอนไม่หลับ

        “ให้ฉันไปนอนที่โซฟาก็ได้ค่ะ” เอล่าพูดโดยไม่หันไปมอง

        “บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ไว้ใจคุณ” วิลลี่กลัวเอล่าหนี จึงผูกผ้าพันไว้ด้วยกัน แต่ขณะเดียวกันเขาก็กลัวโดนเอล่าทำร้าย จึงเคลียร์ของที่เป็๲ไปได้แถวเตียงทั้งหมดที่จะเอามาทำร้ายเขาได้ เช่น โคมไฟ สายไฟ แก้วน้ำ ขวดน้ำ กล่องพลาสติก แล้วเขาก็มัดมือเธอกับเขาไว้ด้วยกัน เขาให้เอล่านอนในฝั่งกำแพง เพราะถ้าเธอลุกไปไหนเขาจะได้รู้ตัวทันที

        “แต่แบบนี้ฉันนอนไม่หลับหรอกค่ะ” เอล่าหันหน้าไปบอกวิลลี่ ซึ่งมันทำให้เหมือนเธอกำลังกระซิบที่ข้างหูเขา

        “...” วิลลี่เด้งตัวขึ้นมานั่งทันที

        เอล่าลุกขึ้นมานั่งด้วย เธอไล่สายตามองวิลลี่และก็พบว่ากางเกงของเขาตุงขึ้นมา วิลลี่เห็นว่าเอล่าเห็นอาการของเขา และทันทีที่พวกเขาสบตากัน ทั้งคู่ก็รีบเบือนหน้าหนีทันที

        วิลลี่ส่ายหัว และพลิกตัวลงมานั่งที่พื้นข้างเตียง ทำให้เอล่าต้องขยับตัวออกมาจากกำแพงนิดหน่อย เพื่อให้ข้อมือที่ผูกติดกันไว้ไม่รั้งจนเกินไป

        “เดี๋ยวผมนอนตรงนี้แล้วกันครับ” วิลลี่บอก

        เอล่าพยักหน้ารับ วิลลี่วางแขนไว้ตรงฟูกนอน และซุกหน้าลงบนแขน เอล่าขยับตัวนอนลง แต่หันหน้าไปทางฝั่งกำแพง  เพราะอยากซ่อนหน้าสีแดงระเรื่อของตัวเอง

        เอล่าผล็อยหลับไป เธอเผลอตัวพลิกมือขึ้นมาแนบหน้า ทำให้มือของวิลลี่แนบหน้าเอล่าไปด้วย วิลลี่ตื่นขึ้นมา เขามองหน้าเอล่าที่ตอนนี้นอนหันหน้ามาทางเขาแล้ว

        “อย่าเป็๲คนร้ายเลยนะครับ” วิลลี่กระซิบเบาๆ และเขาก็นอนมองหน้าเอล่าจนผล็อยหลับไป

        เช้าวันต่อมาเอล่าค่อนข้าง๻๠ใ๽ที่เธอนอนซบมือของวิลลี่อยู่ เธอรีบลุกขึ้นทำท่าไม่รู้เ๱ื่๵๹ทันที เอล่าหวังว่าเขาจะไม่รู้ตัวเหมือนกัน

        ลิตเติ้ลกลับมาในตอนเช้า และแซวเอล่าทันทีว่าเธอพาแฟนมานอนที่บ้าน แต่เอล่าไม่อยากตอบโต้อะไร เพราะกลัววิลลี่หาว่าเธอบ้าอีกครั้ง

        ระหว่างวันทั้งคู่พยายามอยู่ห่างๆ กัน อาจจะเพราะไม่อยากเถียงอะไรกันอีก หรือไม่ก็เพราะเวลาอยู่ใกล้กันทั้งคู่จะหน้าแดงขึ้นมาอยู่เรื่อย วิลลี่ตั้งหน้าตั้งตาตรวจต้นฉบับงานของตัวเองต่อไป ส่วนเอล่าหลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จก็มานั่งอ่านหนังสือรอเวลา

        ตอนเที่ยงคืนเอล่าก็พาวิลลี่มาที่บ่อน้ำส่วนตัวของเคธี่ เธอนั่งอยู่กับพื้น

        “คุณบอกว่าเอล่าอยู่ในนี้งั้นเหรอ”

        “เปล่าค่ะ มันก็เหมือนภาพสะท้อนกระจกที่คุยกันได้”

        “อย่าบอกนะว่า…” วิลลี่กุมขมับ “คุณฆ่าเคธี่หมกส้วม”

        “ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่ฆาตกรไงคะ” เอล่าหันไปร้องเรียกเคธี่แต่ก็ไม่มีภาพสะท้อนน้ำกลับมา

        “พอได้แล้วครับ คุณยอมไปสถานีตำรวจกับผมดีๆ ดีกว่า” วิลลี่จับแขนดึงให้เอล่าลุกขึ้นมาจากพื้น

        “เคธี่ เคธี่ เธออยู่ไหม” เอล่าดูร้อนรน หลังจากนั้นไม่นาน ภาพของเคธี่ก็ปรากฏตัวขึ้นในน้ำ และเมื่อเอล่าได้คุยกับวิลลี่ เธอก็รอดพ้นจากคำกล่าวหาทั้งหมด

______________________________________________________________________________________

        ตอนต่อไป 

        เคธี่จะกลับมา พร้อมลิซซี่และลูกๆ ที่ตั้งหน้าพร้อมใช้เงินของเคธี่ มาดูว่ากันว่าใครจะสับใคร

______________________________________________________________________________________

        ถ้าชอบนิยาย ฝากคอมเมนต์ ฝากติดตาม

        หรือส่งสัญญาณอะไรก็ได้เพื่อมาบอกก็ได้นะคะ

        ตอนนี้๻้๵๹๠า๱กำลังใจมากๆ เลยค่ะ ????