วันเวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไม่เคยไหลกลับ เฉินหาวอุทิศทั้งร่างกายและจิติญญาให้กับการแกะสลักฉากกั้นไม้จันทน์สิบสองชิ้นนั้นอย่างเต็มกำลัง เขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยั้แ่แสงแรกของวันใหม่จนกระทั่งถึงยามวิกาล บ่อยครั้งที่เขาต้องค้างคืนที่โรงแกะสลักซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้าน เพื่อเร่งงานให้เสร็จทันตามกำหนดการที่ท่านเศรษฐีหลี่ตั้งไว้ บ้านไม้หลังเล็กที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความรักอันอบอุ่นของคนสองคน บัดนี้กลับเงียบเหงาและว่างเปล่าลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างและเสียงใบไม้ไหวเท่านั้นที่อยู่เป็เพื่อนซูหยวนในยามค่ำคืน
ซูหยวนพยายามทำความเข้าใจและสนับสนุนการทำงานของคนรักอย่างเต็มที่ นางรู้ดีว่าทุกหยาดเหงื่อของเขาคือการกรุยทางไปสู่อนาคตที่พวกเขาวาดฝันไว้ร่วมกัน ในตอนกลางวัน นางจะตั้งใจทำอาหารกลางวันที่ดีที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ บรรจงใส่ในปิ่นโตเถาใหญ่อย่างสวยงาม และนำไปส่งให้เขาที่โรงแกะสลักทุกวัน เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะได้กินอาหารที่ดีและมีแรงทำงานต่อไป ภาพของหญิงสาวร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนที่เดินถือปิ่นโตอาหารไปตามถนนในหมู่บ้าน กลายเป็ภาพที่คุ้นตาของชาวบ้านไปเสียแล้ว พวกเขาต่างชื่นชมในความรักและความเอาใจใส่ที่นางมีต่อเฉินหาว และมักจะส่งยิ้มให้กำลังใจนางเสมอ
"หยวนเอ๋อร์ ลำบากเ้าจริงๆ ที่ต้องเอาอาหารมาส่งให้ข้าทุกวัน" เฉินหาวพูดด้วยความรู้สึกผิดขณะที่เขารับปิ่นโตมาจากมือนาง เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยเศษขี้เลื่อยและฝุ่นไม้ที่เกาะอยู่ตามเสื้อผ้าและเส้นผม แต่ดวงตาของเขายังคงทอประกายแห่งความมุ่งมั่นและความรักใคร่เมื่อมองมาที่นาง
"ไม่ลำบากเลยเ้าค่ะท่านพี่" ซูหยวนตอบพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนหวาน "ข้าเต็มใจทำให้ท่าน ขอเพียงท่านดูแลสุขภาพให้ดีก็พอแล้ว" นางจะใช้เวลาสั้นๆ อยู่เป็เพื่อนเขากินอาหาร พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และเล่าเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวันให้เขาฟัง ก่อนจะเดินทางกลับบ้านเพื่อมาทำงานฝีมือของนางต่อ
แต่เมื่อตะวันลับขอบฟ้า ความเหงาและความว้าเหว่ก็เริ่มคืบคลานเข้ามาจับจวงจิตใจของนางอย่างช้าๆ บ้านที่ไม่มีเฉินหาวอยู่ด้วยนั้นช่างเงียบเหงาและอ้างว้างเหลือเกิน มีเพียงนางและหลิวเจียนอันที่อาศัยอยู่ร่วมกันตามลำพัง ใน่แรก ซูหยวนยังคงรักษาระยะห่างและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องของตนเองเพื่อทำงานฝีมือ แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงการมีอยู่ของชายอีกคนหนึ่งในบ้าน เสียงฝีเท้าของเขา เสียงที่เขาพูดคุยกับตัวเองเบาๆ หรือแม้แต่เสียงลมหายใจของเขาในยามค่ำคืน ล้วนแต่เป็สิ่งที่ย้ำเตือนให้นางรู้ว่านางไม่ได้อยู่คนเดียว
หลิวเจียนอันเองก็ฉลาดพอที่จะไม่รุกคืบนางเร็วเกินไป เขารู้ดีว่าความไว้วางใจต้องใช้เวลาสร้าง เขาจึงพยายามหาโอกาสเข้ามาใกล้ชิดนางอย่างเป็ธรรมชาติและแเีที่สุด เขาจะนำชาอุ่นๆ เข้ามาให้นางในห้องทำงาน "ดื่มชาสักหน่อยนะหยวนเอ๋อร์ นั่งทำงานนานๆ เดี๋ยวจะปวดหลังเอาได้" หรือบางครั้งเขาก็จะนำเื่ราวสนุกๆ สมัยที่พวกเขายังเป็เด็กมาเล่าให้นางฟัง เพื่อทำลายความเงียบและสร้างเสียงหัวเราะ
"เ้ายังจำได้ไหม ตอนที่เราไปแอบขโมยลูกท้อในสวนของลุงหวัง แล้วถูกหมาของแกไล่กวดจนต้องปีนขึ้นไปซ่อนตัวบนต้นไม้" เขาเล่าพลางหัวเราะ ความทรงจำในวัยเด็กที่แสนสนุกสนานค่อยๆ ย้อนกลับคืนมา ทำให้ซูหยวนรู้สึกผ่อนคลายและเป็กันเองกับเขามากขึ้น กำแพงที่นางเคยสร้างไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย นางเริ่มมองเขาในฐานะเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างในยามที่นางเหงา
"ข้าต้องขอบคุณท่านพี่เจียนอันมากนะเ้าคะ ที่คอยอยู่เป็เพื่อนข้า ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงจะเหงามากแน่ๆ" ซูหยวนพูดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งกินอาหารเย็นกันเพียงสองคน แสงตะเกียงส่องให้เห็นใบหน้าที่ดูอ้างว้างของนางอย่างชัดเจน
"พูดอะไรอย่างนั้นหยวนเอ๋อร์" หลิวเจียนอันตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "เราเป็เพื่อนกันนะ การได้ดูแลเ้าในตอนที่สหายหาวไม่อยู่ ถือเป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว" เขามองเข้าไปในดวงตาของนาง "ข้ารู้ว่าเ้าคงจะคิดถึงเขามาก แต่เ้าต้องเข้มแข็งไว้นะ ทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่ออนาคตของพวกเ้าสองคน"
คำพูดที่แสดงความเข้าอกเข้าใจของเขาทำให้ซูหยวนรู้สึกซาบซึ้งใจเป็อย่างมาก นางรู้สึกว่าโชคดีที่มีเพื่อนที่ดีอย่างเขาคอยอยู่เคียงข้างในยามที่คนรักต้องไปทำงานไกล
ในค่ำคืนที่ฝนตกหนักและมีเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ซูหยวนนอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยความหวาดกลัว นางกลัวเสียงฟ้าร้องมาั้แ่เด็กแล้ว และทุกครั้งที่มีพายุฝน เฉินหาวจะคอยกอดปลอบนางอยู่เสมอ แต่ในคืนนี้ นางต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง เสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นแต่ละครั้งทำให้นางสะดุ้งสุดตัวและหัวใจแทบจะวาย
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ซูหยวนสะดุ้งด้วยความใก่อนจะเอ่ยถามเสียงสั่น "ใครน่ะ"
"ข้าเอง เจียนอัน" เสียงตอบกลับมา "ข้าได้ยินเสียงฟ้าร้องดังมาก เลยเป็ห่วงเ้าน่ะ เปิดประตูให้ข้าหน่อยได้ไหม"
ซูหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางรู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่จะให้ชายอื่นเข้ามาในห้องนอนของนางในยามวิกาลเช่นนี้ แต่แล้วเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นอีกครั้งก็ทำให้นางตัดสินใจลุกไปเปิดประตูให้เขาทันที หลิวเจียนอันยืนถือตะเกียงอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
"เ้าคงจะกลัวมากสินะ" เขาพูดพลางก้าวเข้ามาในห้อง "ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะอยู่เป็เพื่อนเ้าเอง" เขาไม่ได้พยายามที่จะเข้ามาใกล้ชิดนางมากเกินไป เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่มุมห้องและเริ่มเล่านิทานพื้นบ้านที่เขาเคยได้ยินมาให้ฟัง น้ำเสียงที่นุ่มนวลและเื่เล่าที่เพลิดเพลินของเขาค่อยๆ ทำให้ซูหยวนรู้สึกผ่อนคลายและหายจากความกลัว
คืนนั้น หลิวเจียนอันนั่งอยู่ข้างเตียงของซูหยวนตลอดทั้งคืน เขาคอยพูดคุยและปลอบโยนให้นางหายกลัว จนกระทั่งนางเผลอหลับไปในที่สุด การกระทำของเขาในคืนนั้นได้ทำลายกำแพงในใจของซูหยวนลงอย่างสิ้นเชิง นางเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่าเขาคือพี่ชายที่แสนดีและเป็ห่วงนางอย่างแท้จริง โดยไม่รู้เลยว่าความเหงาและความไว้วางใจที่นางมอบให้กำลังจะกลายเป็อาวุธที่ย้อนกลับมาทำร้ายนางในไม่ช้า
1K
