“ที่นี่อากาศดีจริงๆ นะครับ ยิ่งตอนบ่ายคล้อยอย่างนี้”
ธรรทรกล่าว ขณะนั่งทานของว่างที่โต๊ะไม้ระเบียงบ้านพักของอินทร์พร้อมกันกับเ้าของบ้าน ซึ่งอินทร์เป็ผู้จัดการไร่ที่นี่ ส่วนป้าใจภรรยาของลุงอินทร์ก็กระวีกระวาดจัดแจงของว่างให้คนทั้งสี่ที่ทานของว่างอย่างอร่อยปาก
“ครับ..ยิ่งหน้าหนาวที่นี่อากาศดีมากครับ ว่างๆ คุณธรรกับคุณกรณ์มาพักที่นี่ได้นะครับ ผมรับรองคุณสองคนจะลืมกรุงเทพฯ ไปถนัดเลยล่ะครับ”
อินทร์ตอบพลางภูมิใจกับภูมิประเทศที่นี่มาก เพราะแก่เกิดที่นี่ และทำไร่ให้กับกรรชัยมานานเป็สิบๆ ปี เพราะเขาเองก็รู้จักกรรชัยโดยบังเอิญเมื่อเขาและภรรยาแวะมาหาซื้อที่ทำไร่ที่นี่เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว และกรรชัยก็เลยไว้ใจให้เขาดูแลที่นี่แทนเลย
ซึ่งกรรชัยก็จะมาช่วยบริหารใน่แรกๆ พอทุกอย่างลงตัวก็เลยปล่อยให้เขาดูแล และก็มีพักหลังๆ เมื่อปีที่แล้วที่เทียมหทัยเข้ามาดูแลเื่งานบริหารโดยตรง และเรียนรู้งานเกษตรต่างๆ จากเขา
ซึ่งเขาเองก็เต็มใจให้ความรู้ เพราะเขาเองก็ถูกชะตากับเธอ เพราะท่าทางอ่อนน้อมของเธอนั่นเอง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็แค่ลูกบุญธรรมของกรรชัยเองก็ตาม แต่เขาก็ให้ความเคารพในฐานะเ้านายคนหนึ่ง
“ดูท่าทางลุงอินทร์จะชอบที่นี่มากเลยนะครับ” อลงกรณ์ในคราบธรรทรถามอีก
“ลุงอินทร์เกิดที่นี่ค่ะคุณธรร” เทียมหทัยชิงตอบก่อน
“คุณธรรกับคุณกรณ์ไม่พักที่นี่สักคืนครับจะได้ดูบรรยากาศยามเช้าด้วยว่าจะเป็ยังไง แล้วจะได้เอาไปโปรโมทได้ว่าคนที่มาเล่นกอล์ฟแล้วพักที่นี่ด้วยจะได้อากาศบริสุทธิ์กลับไปด้วย หรือว่าไงครับคุณขิม”
อินทร์เสนอพร้อมหาคนสมทบ
“ขิมก็แล้วแต่ค่ะ แต่ถ้าพักก็มีที่รับรองแขกนะคะ ถ้าจะหาเสื้อผ้าเปลี่ยนก็ไปหาซื้อที่ตลาดพลางๆ ก็ได้ค่ะ” เธออธิบาย
“น่าสนนะครับคุณธรร เราก็ไม่มีนัดที่ไหนใช่มั้ยครับพรุ่งนี้ ผมว่าคุณธรรน่าจะพักผ่อนบ้าง ขับรถมาเหนื่อยๆ ทั้งวัน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
อลงกรณ์กำมะลอ เสนอเ้านายพร้อมทั้งยื่นเท้าไปเขี่ยเท้าอลงกรณ์ให้ตกลงจนอีกฝ่ายต้องสะดุ้ง
“เอ่อ! ก็ได้ครับ! ผมหมายถึงก็น่าจะดีครับ เพราะจะได้พักผ่อนไปด้วย” เขาจำต้องรับไปทั้งๆ ที่พรุ่งนี้มีนัดสำคัญหลายอย่าง
“ดีเลยครับเดี๋ยวผมจะให้ป้าใจจัดที่พักไว้ให้ครับ แล้วตอนเย็นป้าใจจะได้แสดงฝีมือทำอาหารให้คุณสองคนทาน รับรองติดใจไปอีกนานเลยครับ”
ลุงอินทร์ออกอาการโม้
“เห็นลุงอินทร์พูดแบบนี้ผมชักหิวขึ้นมาแล้วสิเนี้ย” ธรรทรเอ่ย
“งั้นขิมว่าคุณสองคนไปพักอาบน้ำก่อนดีมั้ยคะ แล้วตอนเย็นๆ ก็เดินดูไร่ไปด้วย”
“แล้วคุณขิมล่ะครับ”
“ขิมจะเข้าไปทำงานที่ออฟฟิศสักพักแล้วก็จะไปอาบน้ำเหมือนกันค่ะ”
“อากาศดีจังเลยนะครับ”
ธรรทรพูดพลางเดินมาหาหญิงสาวที่กำลังยืนชื่นชมธรรมชาติอยู่หน้าแปลงดอกมะลิที่กำลังออกดอกเต็มต้นรอคนมาเก็บเกี่ยวไป
“ค่ะ นี่ถ้าเป็ตอนเช้ามืดคุณกรณ์จะได้กลิ่นของดอกมะลิส่งกลิ่นหอมเต็มไปหมดเลยค่ะ”
หญิงสาวหันมาหาเ้าของเสียง ซึ่งวันนี้ั้แ่เช้ายันเย็นเธอจะได้ยินแต่เสียงคำถามของเขาตลอดเวลา ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามโน่นนี่ตลอด
แต่ถ้ามองอีกแง่หนึ่งในเมื่อเ้านายเขาจะมาทำธุรกิจกับคนที่นี่ก็คงอาจจะหาข้อมูลไว้บ้างก็เท่านั้นเองมั้ง เขาคงไม่ได้คิดอะไรอย่างที่เธอคิดหรอกหญิงสาวเดาเอาเอง
“งั้นตอนเช้าผมจะลองมาที่นี่อีกครั้งนะครับ เผื่อจะได้กลิ่นดอกมะลิบ้าง”
“แต่คุณต้องมาเร็วหน่อยนะคะห้ามเกินตีห้า เพราะไม่งั้นคุณอาจจะมาเก็ค่ะ”
“อ้าว..ไหงเป็งั้นครับ”
เขาถามเพราะสงสัยมาก พร้อมทั้งทำหน้างง จนคนถูกถามอดกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ คือคนงานเขาก็จะเก็บมะลิพวกนี้ไปส่งที่ตลาดก็แค่นั้นเองค่ะ”
“อ๋อ..ผมเข้าใจแล้ว งั้นผมจะมาตีสี่เลยดีมั้ยครับ แล้วคุณขิมมาหรือเปล่าครับ”
“ก็มาบ้างไม่มาบ้างค่ะ แต่ถ้าคุณกรณ์เป็แขกของขิมอยากจะมาดูขิมก็ต้องพามาสิคะ”
“โอ้..งั้นคงต้องรบกวนนะครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ด้วยความยินดีค่ะ อยากจะชมไร่มั้ยคะขิมจะพาเที่ยว แล้วว่าแต่คุณธรรยังไม่มาหรือคะ”
“โอย..รายนั้นหรือครับยังไม่ตื่นมั้งครับ เพราะเห็นบอกว่าเพลียๆ ขอนอนพักก่อน เอาไว้คราวหน้าก็ได้ครับ ตอนนี้พาผมเที่ยวก่อนก็แล้วกันนะครับ กำลังผมยังมีเหลือเฟือ ว่าแต่ผมไม่เห็นคุณขิมเหนื่อยเลยครับ”
เขาเดินตามเธอไป
“อ๋อ! คงเป็เพราะขิมชินมั้งค่ะ เพราะเมื่อสมัยที่เรียนหนังสือ พอปิดเทอมก็จะมาขลุกอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่กรุงเทพฯ ค่ะ ได้ความรู้ได้อากาศบริสุทธิ์ด้วยค่ะ”
“คุณนี่โชคดีจังนะครับ อยากทำอะไรก็ได้ทำ”
“แต่คุณกรณ์ก็โชคดีนะคะเพราะอย่างน้อยๆ คุณกรณ์ก็รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงคือใคร ไม่เหมือนกับขิมเลย”
“อุย! ผมขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ เพราะขิมเองก็ไม่ได้ถือว่าเป็ความโชคร้ายอะไร ในเมื่อเขาไม่พร้อมที่จะมีเราก็ไม่เป็ไร เพราะอย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ได้ทำแท้งขิมให้ตายก่อนที่จะลืมตามมาดูโลกค่ะ และอีกอย่างหนึ่งขิมพอใจที่ได้เป็ลูกพ่อกรรชัยกับแม่พรรณีและหลานคุณย่าพร้อมค่ะ ท่านรักและเอ็นดูขิมมากๆ ค่ะ”
“ครับผมก็สังเกตได้เพราะคุณพ่อคุณชมคุณไม่ขาดปากเลยครับทุกครั้งที่ผมไปหาท่าน”
“ขอบคุณค่ะ”
“แนวแปลงองุ่นยาวไปสุดโน่นเลยค่ะ คุณจะเดินไปไหวมั้ยคะ”
“สบายมากครับ ผมต่อให้คุณยังได้เลย”
เขารับคำ เพราะร่างกายที่แข็งแรงเพราะการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอนั่นเอง
“อาหารถูกปากมั้ยครับคุณกรณ์ คุณธรร”
อินทร์เอ่ยถามหลังจากที่เก็บอาหารคาวเรียบร้อยแล้ว และป้าใจกำลังจะจัดของหวานคือลูกตาลลอยแก้วมาให้
“โอย! อร่อยมากๆ ครับลุง ผมไม่เคยทานอาหารพื้นบ้านแบบนี้มานานมากๆ แล้วครับ จริงมั้ยกรณ์”
อลงกรณ์แกล้งเ้านาย
“ครับ รู้สึกว่าเมื่อสิบปีที่แล้วครับ แกงคั่วหอยขมก็อร่อย หมูต้มใบชะมวงก็อร่อย แล้วก็ อะไรน้า ปลาช่อนลุยสวน อร่อยสุดๆ เลยครับ”
เขาพยายามจะจำเมนูอาหารวันนี้ให้หมด เพราะเท่าที่ทานมาก็อร่อยอย่างที่เขาบอกแต่ว่าเขาไม่เคยทานของประเภทนี้มาเลย
“ขิมนึกว่าเด็กนอกอย่างคุณสองคน จะคุ้นกับอาหารในโรงแรมหรือร้านอาหารหรูๆ ซะอีกค่ะ”
“บางครั้งการเจออะไรใหม่ๆ ก็ให้อะไรดีๆ สำหรับเรานะครับ”
ธรรทรเอ่ย
“แล้วคุณขิมจะกลับพรุ่งนี้พร้อมกับสองหนุ่มหรือเปล่าครับ หรือตามปกติเหมือนทุกครั้ง”
“ขิมจะกลับบ่ายแก่ๆ หน่อยค่ะ ส่วนคุณกรณ์กับคุณธรรจะกลับเช้าเลย หรือเปล่าคะ”
หญิงสาวหันไปหาคำตอบจากธรรทรกำมะลอ เล่นเอาเขาแทบสำลักลูกตาลออกมาทีเดียวเพราะไม่รู้ว่าเ้านายจะเอายังไงต่อไป
“แล้วนายเอาไงกรณ์”
เขาถามเ้านาย
“ผมว่าจะขอรอกลับพร้อมคุณขิมดีกว่าครับ เพราะจะได้ขับรถให้ด้วย เป็ผู้หญิงขับรถคนเดียวอันตรายครับ แล้วอีกอย่าง เ้านายผมก็อยากจะลองสำรวจพื้นที่แถวนี้ดูด้วยครับ จะได้วางแผนตลาดได้ถูกต้อง เพราะคุณธรรยังไม่เคยมาสำรวจเองสักครั้งเลย ส่วนใหญ่ก็จะเป็ผมมาซะมากกว่า จริงมั้ยครับเ้านาย”
เขายื่นเท้าไปเตะเท้าอลงกรณ์เพื่อขอการยืนยัน
“เอ่อ! ใช่ๆ ครับ พอดีคุยกันเมื่อบ่ายผมลืมไป”
เขารับคำด้วยอาการรู้ทันเ้านายอีกแล้ว ทั้งๆ ที่จริงแล้วเขามาสำรวจเส้นทางนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
“งั้นก็ตามนี้แล้วกันนะครับ”
อินทร์เอ่ย และทุกคนก็นั่งคุยกันอย่างถูกคอจนดึกพอสมควร เทียมหทัยเลยขอตัวก่อนเพราะ้าจะเข้าไปทำงานในออฟฟิศที่ไม่ห่างจากบ้านของอินทร์เท่าไหร่
ธรรทรนั้น ถึงตัวจะนั่งคุยกับคนในกลุ่ม แต่จิตใจและสายตานั้นแทบจะไม่ได้ละจากเทียมหทัยที่นั่งทำงานอยู่เลย เพราะเขาสามารถมองเห็นเธอตรงหน้าต่างกระจกในออฟฟิศของเธอนั้นเอง ซึ่งสาวน้อยนั้นไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่กองอยู่ตรงหน้ามาทั้งอาทิตย์แล้ว จนเธอรู้สึกง่วงนอนแล้วก็กลับออกไปเพื่อเข้านอนก็พบว่าคนทั้งสามนั้นยังคุยกันอย่างถูกคอโดยไม่คิดจะเข้านอนเลย
“คุณกรณ์คะยังไม่นอนหรือคะ ระวังจะไปไม่ทันได้ดูดอกมะลินะคะ” เธอทักก่อนที่จะเดินผละไปบ้านพักของเธอที่ไม่ห่างจากเรือนลุงอินทร์และเรือนรับรองเท่าไหร่นัก ทิ้งให้ธรรทรมองตามด้วยแววตาเป็ประกาย และในที่สุดเขาก็ขอตัวเข้านอน และวงสนทนาก็เป็อันจบลงตรงนั้นนั่นเอง
=======================
โปรเด้งๆ มาแล้วจ้า รีบโหลดเลยจ้า
shorturl.at/hoR18 <=ร้อยรวยใจ ลด 43% 400 เหลือ 229 อีก 6 วัน
shorturl.at/dMSU1 <=เหลี่ยมอสูร ลด 54% 149 เหลือ 69 อีก 7 วัน
shorturl.at/yDEH2 <=ราคีสีชมพู ลด 47% 149 เหลือ 79 อีก 7 วัน
shorturl.at/dfBLW <=เมียทาสสวาท ลด 41% 388 เหลือ 229 อีก 7 วัน
shorturl.at/kHTX8 <=วิมานมาร์คีย์ ลด 39% 311 เหลือ 189 อีก 7 วัน
========================
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
70
