โคบายาชิ เร็นเดินทางมาถึงแคมป์ทมี่คารุอิซาวะใน่เย็น เพื่อนๆที่จัดเตรียมการตั้งแคมป์อยู่
“ไง เร็น มาจนได้นะ ไหนบอกว่าจะไม่มาไง”วาตานาเบะ ฮิโรกิ กัปตันทีมเบสบอลม.ปลาย เดินเข้ามากอดคอเร็น
“จะไม่ให้มาได้ไงล่ะ ก็นายเล่นบอกว่าจะไม่มาก็ได้นะ แค่มาครบทุกคนยกเว้นนายเองพูดมาซะขนาดนี้ต่อให้ฉันอยู่ขั้วโลกเหนือก็ต้องมาแล้วมั้ย”กัปตันทีมหัวเราะชอบใจใหญ่กับคนที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างโคบายาชิ เร็น
“ก็นะ ขาดนายไป ตั้งแคมป์รับน้องครั้งนี้ก็ไม่สนุกนะสิหนุ่มหล่อนักเบสบอลมือหนึ่งของโรงแรมมัธยมปลายโกฮัน”ทั้งสองเดินไปช่วยเพื่อนๆตั้งแคมป์และเตรียมอาหารเย็นกันอย่างสนุกสนานขณะที่กำลังนั่งเล่นกันรอบกองไฟ กัปตันทีมได้ปรบมือเรียกสมาชิกในชมรมให้มานั่งรวมกลุ่มกันหน้ากองไฟ
“เอาล่ะๆ ทุกคนวันนี้ที่เราได้มาตั้งแคมป์ฤดูหนาวกันเป็เวลา 3 วัน สำหรับค่ำคืนนี้ มีน้องใหม่ม. 4 ได้เข้ามาเป็สมาชิกในชมรมเบสบอลของเราด้วยกัน 3 คน เอ้า!ออกมาแนะนำตัวกันหน่อยสิ”รุ่นพี่ในชมรมโฮ่ร้องและผลักรุ่นน้องออกไปเพื่อแนะนำตัว เด็กๆรู้สึกเขินอายเล็กน้อยแต่ก็ออกไปยืนข้างหน้าพี่ๆในชมรมผู้ชายคนแรกเริ่มแนะนำตัว
“สวัสดีครับ ผมนักเรียน ม.4เพิ่งเข้ามาใหม่ ย้ายมาจากโอซาก้า ชื่อว่า ทานากะ ไคโตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ไคโตะเป็เด็กผู้ชายผิวเข้มสูงโปร่งและดูเป็คนที่จริงจัง
“ส..สวัสดีครับ ผมนักเรียน ม.4ศิษย์เก่าของที่นี่ ชื่อว่า ซูซูกิ ชินตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”หนุ่มน้อยขี้อายผิวขาว ปากแดง พูดอย่างเขินๆ
“สวัสดีครับ ผมนักเรียน ม.4เพิ่งย้ายมาจากชิบะ ชื่อว่า อิโต้ ฮารุโตะ ยินดีที่ได้รู้จัก”พ่อหนุ่มแบดบอย ที่ไม่กลัวใครสายตาที่ดูไม่ค่อยสนใจอะไรทำเอารุ่นพี่หมั่นไส้ไม่ใช่น้อย
“เอาล่ะๆ จากที่แนะนำตัวกันมาดูๆแล้วพวกนายยังไงค่อยจะเข้ากันสักเท่าไหร่นะ โดยเฉพาะนายอิโต้ ฮารุโตะ” กัปตันพูด
“ต้องสนใจด้วยเหรอว่าจะเข้าพวกกับใครมั้ยผมก็แค่อยากจะเล่นเบสบอลเท่านั้นเอง” พ่อหนุ่มแบดบอยพูดแบบไม่สนใจ
“การเล่นเบสบอลไม่ใช่ว่านายนึกอยากจะเล่นก็เล่นได้หรอกนะเพราะหัวใจสำคัญของการเล่นเบสบอลคือการเห็นอกเห็นใจและความสามัคคีกันภายในทีมถ้าทีมยังรวมเป็ทีมเดียวกันไม่ได้ ก็อย่างหวังจะไปแข่งกับใครเลยนะ” กัปตันพูดฮารุโตะเงียบไปพักนึง ทำเอาบรรยากาศเกือบจะเสียเล็กน้อย
“ถึงจะพูดว่าไม่แคร์ใครแต่นายก็ยังมาตั้งแคมป์กับพวกเรา แถมยังช่วยฉันทำอาหารอีกตั้งเยอะพ่อหนุ่มแบดบอยบ้านรวยผู้ขาดความอบอุ่น ถ้านายไม่สนใจและไม่แคร์จริงๆนายคงไม่เข้าร่วมทีมเบสบอลของเราหรอกนะ ยังไงซะ เราก็รวมทีมกันแล้วไม่ว่านายจะชอบหรือไม่” มินามิ ชูยะ ผู้ช่วยกัปตันทีมพูดขึ้นฮารุโตะเบือนหน้าหนีไม่สบตา เพราะรู้ที่เขาพูดนั้นคือเื่จริง
“ฮั่นแหน่ๆๆ ฉันว่าแล้วที่แท้ก็มีความหลังนี่เอง ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ อะไรแย่ๆ ที่นายเคยเจอมาทิ้งมันไปซะ เพราะชมรมนี้จะสร้างาแและความเ็ปใหม่ให้กับพวกนายเอง”กัปตันพูดจบ ซูซูกิ ชินตะ หนุ่มน้อยขี้อายถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่กกับคำพูดของกับกัปตันทำเอาคนในทีมขำกับความเด็กน้อยของเขา ก่อนที่กัปตันจะพูดต่อ
“ต่อไปจะเป็การแนะนำตัวของสมาชิกชมรมเบสบอลให้พวกนายได้รู้จักกันล่ะนะเริ่มจากนายเลยสุดหล่อ” กัปตันชี้ไปทางเร็น
“สวัสดี ฉันนักเรียน ม.6 ชื่อว่าโคบายาชิ เร็น” เร็นพูดพร้อมยิ้มให้กับทุกคน เร็นนั้นได้ชื่อว่าเป็ดอกไม้แห่งโรงเรียนมัธยมปลายโกฮันเพราะหน้าตาที่ดูหวานและใจดีของเขาทำให้ผู้ชายในโรงเรียนยังหลงใหลโดยเฉพาะวาตะนะเบะ ฮิโรกิ กัปตันทีมเบสบอลผู้ประกาศว่าถ้าเร็นเป็ผู้หญิงเขาจะเป็ผู้ชายคนแรกที่ขอเร็นแต่งงาน
“สวัสดี ฉันนักเรียน ม.6 ชื่อว่า มินามิชูยะ ผู้ช่วยกัปตันทีมเบสบอล ถ้าคุยกับกัปตันไม่รู้เื่ล่ะก็ ปรึกษาฉันได้นะ”คำพูดของชูยะ ทำเอาฮิโรกิ กัปตันของชมรมโวยวายเล็กน้อย มินามิ ชูยะเป็ลูกคนที่สามของตระกูลผู้ดีที่ร่ำรวยมาั้แ่บรรพบุรุษตระกูลของเขารู้จักคนใหญ่คนโตในประเทศญี่ปุ่นมากมาย และทางบ้านทำธุรกิจหลายอย่างเรียกว่าตระกูลของเขารวยติดอับดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้ เขานั้นเป็คนเงียบขรึมเด็ดขาดแต่อ่อนโยน ช่างสังเกตและเป็คนที่เรียนเก่งมากเขาได้หนึ่งของระดับสายชั้นมาตลอดไม่เคยมีใครโค่นตำแหน่งของเขาได้
“สวัสดี ฉันนักเรียน ม.6 ชื่อว่า โคยามะ อากิระ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อากิระยิ้มรอยยิ้มของเขาช่างทำให้โลกนี้สดใสรองลงมาจากเร็นก็คืออากิระนี่ล่ะที่ได้ชื่อว่าเป็ดอกไม้ของโรงเรียนมัธยมปลายโกฮันเช่นกันอากิระเป็เพื่อนสนิทกับเร็น มาั้แ่เด็กๆ เพราะเมื่อก่อนบ้านของเขาอยู่ใกล้กันจนเมื่อแม่กับพ่อของเร็นหย่าร้างกัน ทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนมาเจอกันที่โรงเรียนมัธยมปลายโกฮันแห่งนี้ทั้งสองจึงกลับมาสนิทกันอีกครั้ง
“สวัสดี ฉันนักเรียน ม.5 ชื่อว่า โฮชิโนะ ไดจิ ยินดีที่ได้รู้จัก” พ่อหนุ่มคันไซร่างใหญ่ผู้แข็งแกร่งดั่งหินผา ถึงภายนอกจะดูน่ากลัวแต่ไดจิเป็คนที่มีจิตใจอ่อนโยนและรักสัตว์มากโดยเฉพาะแมว เห็นเมื่อไหร่จากผู้ชายร่างใหญ่ดุดัน กลายเป็พ่อหนุ่มน่ารักขึ้นมาทันที
“สวัสดี ฉันนักเรียน ม.5 ชื่อว่า เอ็นโดโบตัน ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน” เสียงอันสดใสร่าเริงของผู้ชายตัวเล็กหน้าตาน่ารักกำลังแนะนำตัว เมื่อยืนเทียบกับโฮชิโนะ ไดจิ แล้ว เขาดูเป็เด็กน้อยไปเลย
“สมาชิกในชมรมของเรานั้นอาจจะดูแปลกๆไปบ้างแต่มั่นใจได้เลยว่าอยู่ด้วยกันแล้ว รับรองสนุกแน่” ฮิโรกิ กัปตันทีมพูดด้วยสายตากรุ่มกริ่ม“เอาล่ะ สำหรับวันนี้เราคงจะพอกันแค่นี้ล่ะนะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว อ่อ!แล้วก็...ซูซูกิ ชินตะ!”
“ค..ครับ!” เสียงของกัปตันทีมทำเอาชินตะขานรับด้วยความใ
“อาหารสำหรับวันนี้ ขอบคุณมากนะ มันอร่อยๆมากเลยล่ะ”คำชมของกัปตันทำเอาชินตะถึงกับทำตัวไม่ถูก เพราะทุกคนก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่ามัน
อร่อยจริงๆ
14K
