บรรยากาศงานศพที่วัดเต็มไปด้วยความโศกเศร้า คนที่มาร่วมงานไม่ค่อยเยอะมาก มีเพื่อนจากที่ทำงาน ชาวบ้านละแวกใกล้ ๆ รวมถึงอดีตแฟนเก่าอย่างฉิม ที่พาลูกในท้องมาร่วมส่งเกมเป็ครั้งสุดท้าย และที่ขาดไม่ได้เลยคือครอบครัวของต้าร์ ครอบครัวปฏิทิน และครอบครัวของอั๋นต้าร์ที่มาเป็เ้าภาพให้ในงานนี้
ปฏิทินและต้าร์ไปช่วยกันเสิร์ฟน้ำให้แขก และปล่อยให้อั๋นนั่งอยู่หน้าโลงศพของเกม เพื่อคอยดูธูปและเทียนไม้ให้ดับ ส่วนฉิมนั่งอยู่เก้าอี้ชิดกับผนังศาลาอยู่ห่าง ๆเพื่อไม่ให้ได้รับควันจากธูปที่อาจมีผลต่อลูกในครรภ์
ฉิมรู้เื่ความสัมพันธ์ระหว่างเกมและอั๋น เมื่อเดือนที่แล้ว เกมเป็คนมาบอกเธอ และขอโทษเธอ เธอเสียใจ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมยกโทษให้เกม เพราะ่ที่คบกันเธอก็งี่เง่าจริง ๆ ชอบทะเลาะว่าเกมไม่เดินทางไปหาเธอเลย โดยลืมไปว่าเกมทำงานก็เหนื่อยมากพอแล้ว และเธอก็ผิดเช่นกันที่หนีไปนอนกับคนอื่นจนตั้งท้อง ถือว่าชาตินี้เกมและเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อคู่กัน เธอจึงยินดีกับความรักครั้งใหม่ของเกม
ต้าร์คอยลอบมองปฏิทินบ่อย ๆ ว่าไหวหรือเปล่า เขารู้ว่าปฏิทินเป็คนเข้มแข็ง แต่สถานการณ์แบบนี้ มันทำให้อีกฝ่ายฮึบไม่ไหวเหมือนกัน ขนาดเขายังไม่ไหวเลย น้ำตาที่สั่งไม่ให้ไหล มันยิ่งไหลออกมา
“ไปพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูทำต่อเอง” ต้าร์บอกปฏิทิน
“กูทำไหว กูอยากทำให้มันเป็ครั้งสุดท้าย” น้ำตาของมิตรภาพระหว่างเขากับเกมมันไหลออกมาไม่หยุด
.
.
หลังจากสวดอภิธรรมเสร็จ เ้าภาพช่วยกันส่งแขก และเตรียมกลับบ้านเช่นกัน
อั๋นยังนั่งอยู่หน้าโลงศพ ต้าร์และปฏิทินยืนดูที่หน้าประตูทางเข้าศาลา
“ไหนพี่บอกว่าอยากเป็แฟนผมไง พี่กลับมาดิ พี่จีบผมติดแล้ว พี่กลับมารับผิดชอบดิวะ!!ทำไมพี่แม่งใจร้าย ฮึก…แบบนี้” อั๋นโวยร่างไร้ิญญาทั้งน้ำตา
ทั้งคู่ยิ่งร้องไห้ตาม ต้าร์ดึงปฏิทินเข้ามากอด
.
วันนี้ต้าร์ไปนอนบ้านปฏิทิน เพราะเขาลาหยุด 3 วัน เพื่อจัดงานศพให้เพื่อนสนิท
.
ณ บ้านปฏิทิน
ต้าร์นอนกอดปฏิทิน ทั้งคู่ร้องไห้ที่สูญเสียเพื่อนสนิทไป พวกเขาโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก อยู่เป็กลุ่มก้อน 3 คนมาตลอด ถึงจะเรียนคนละมหาวิทยาลัย ก็ติดต่อกันเสมอ หยุดกลับบ้านก็มาเล่นด้วยกัน คอยแชร์ทุกข์ แชร์สุข แต่วันนี้ไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว
.
.
วันเผา
ทุกคนมาส่งเกมเป็ครั้งสุดท้าย ฉิมนั่งอยู่ที่เก้าอี้ใต้ร่มไม้ และส่งตัวแทนให้แม่ไปวางดอกไม้จันทน์แทน
หลังจากทุกคนวางดอกไม้จันทน์เสร็จ จะมีการให้ญาติ ๆใช้น้ำมะพร้าวลาดบนร่างไร้ิญญาของเกม ซึ่งเกมตัวคนเดียวมาตลอด มีเพียงครอบครัวต้าร์ ครอบครัวปฏิทิน และครอบครัวอั๋น ที่ถือเป็ญาติใกล้ชิดที่สุด
การเห็นใบหน้าของเกมเป็ครั้งสุดท้าย มันยิ่งตอกย้ำว่าต่อไปนี้จะไม่ได้เห็น รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความกวนตีนแบบนี้อีกแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำเท่านั้น
ควันค่อย ๆ ลอยขึ้นจากปล่อง ทำให้บางคนน้ำตาคลอด้วยความเศร้า เพราะเห็นกันมาั้แ่ตัวเล็ก ๆ แถมโตมาด้วยตัวคนเดียวอีก แต่กลับบางคนใจแทบขาดที่สูญเสียเพื่อนสนิทไป และสูญเสียคนรัก
“เป็เพราะแบบนี้ไง กูถึงไม่เลือกดื่มสิ่งมึนเมาพวกนี้ั้แ่แรก” ปฏิทินพูดทั้งน้ำตา
“…” ต้าร์เงียบฟังอีกฝ่ายพูด พร้อมกับปาดน้ำตาของตัวเองเช่นกัน
“มันทำลายสุขภาพ และทำให้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ไง”
.
.
หลังจากเสร็จงานของเกม ผ่านมาเป็สัปดาห์กว่าที่การร้องไห้ของปฏิทินและต้าร์เริ่มดีขึ้น
ณ บ้านเกม
ต้าร์และปฏิทินนั่งอยู่ที่โซฟาในบ้านของเกมพร้อมด้วยเ้าหน้าที่ฝ่ายประกันชีวิต และฝ่ายจัดการพินัยกรรมที่เกมได้ทำไว้เมื่อ 2 ปีก่อนที่กลับมาอยู่บ้าน พบว่า เกมมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสองคนละครึ่ง แล้วทั้งคู่เซ็นรับ
หลังจากได้ทรัพย์สินมา รวมถึงบ้านของเกมด้วย ต้าร์และปฏิทินปรึกษากันว่า เงินที่ได้จากประกันชีวิต จะถูกแบ่งออกเป็ 2 กอง คือให้ อั๋นเป็ทุนการศึกษา และให้ฉิมไว้เลี้ยงดูหลาน ส่วนที่ดิน ทั้งคู่จะให้ชาวบ้านที่ไม่มีที่ดินทำกินได้ทำกินคนละ 3 ปี แล้วสลับให้คนอื่นทำไปเรื่อย ๆ เพื่อให้เกิดประโยชน์และถือเป็การสร้างบุญให้เกมด้วย ส่วนบ้านหลังนี้พวกเขาจะดูแลเป็อย่างดี
.
,
2 เดือนต่อมา
ณ บ้านเกม
วันศุกร์ เวลา 21:25 น.
ต้าร์และปฏิทินย้ายมาอยู่บ้านของเกม เพื่อจะได้ดูแลได้สะดวกด้วย ทั้งคู่นอนอยู่บนเตียง ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน จู่ ๆ ปฏิทินเอ่ยขึ้น
“มึง”
“ว่า..?”
“นักเขียนนิยายคนญี่ปุ่นเขาติดต่อกูมา อยากร่วมงานด้วย”
“เฮ้ย จริงดิ? ดีใจด้วย”
“แต่กูต้องไปทำงานกับเขาที่นู่น”
“หมายถึง?”
“ที่ญี่ปุ่น”
“..กี่วัน?”
“5 ปี”
“…เฮ้ย!!มึงอย่าอำกูดิ” ต้าร์ขำ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายต้องแกล้งเขาแน่ ๆ
“กูพูดจริง ๆ ต้าร์” ปฏิทินทำหน้าจริงจัง
“…”
“แค่ 5 ปีเอง” ปฏิทินบอก
"มึงรู้ป้ะ!!กูอุตส่าห์ลาออกจากที่ทำงานเงินเดือนสูง ๆเพื่อกลับมาอยู่ใกล้มึง แต่ดูมึงทำกับกูตอนนี้ดิ!แม่งจะทิ้งกูไปเนี่ยนะ"
“กูไม่ได้ทิ้ง กูแค่ไปทำงาน”
“แต่มันนานเกินไปไง!!”
"แต่นั่นมันคือความฝันของกูเลยนะเว้ย!!"
"กูก็ฝันอยากเป็ผู้จัดการ แต่สุดท้ายกูก็ยอมทิ้ง เพื่อมาหามึงไง!!!" ต้าร์เริ่มไม่รู้เื่แล้ว ทำให้ปฏิทินหมดความอดทนเช่นกัน
"แต่กูไม่ได้ขอให้มึงลาออกหนิ!!"
"..."
“…” (เชี่ยแล้วไงปฏิทิน มึงพูดอะไรลงไปเนี่ย!!!)
“กูกลับไปนอนบ้านนะ” ต้าร์ลุกออกจากเตียง
ฟรึบ!!
“ไม่ให้ไป” ปฏิทินกอดต้าร์จากด้านหลัง
“กูว่าเราจบกันแค่นี้เหอะว่ะ” ต้าร์ไม่หันมามองปฏิทิน
“กูไม่จบ และจะไม่มีวันจบด้วย” ปฏิทินกอดต้าร์แน่น
“ปฏิทินปล่อยกู"ต้าร์พยายามแกะมือของอีกฝ่ายออก
“กู…แค่ล้อเล่น” ปฏิทินพูดติดตลก
“…กูไม่ตลกด้วย มันใช่เื่ที่จะมาล้อเล่นกันด้วยหรอ ความรู้สึกของคนทั้งคนเลยนะเว้ย!!”
“ขอโทษ…อย่าโกรธกูเลยนะ เขาส่งนิยายให้สำนักพิมพ์ แล้วอยากให้กูเป็คนแปลให้เขาโดยเฉพาะ กูก็ทำงานอยู่บ้านเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ได้หนีมึงไปไหน” ปฏิทินรู้สึกผิด
“มึงรู้ปะ ว่ากูเสียใจมากแค่ไหน ที่มึงจะทิ้งกูไปอะ”
“รู้ กูก็ไม่ทิ้งมึงไปไหนอยู่แล้ว”
“มึงทำให้คืนนี้กูนอนไม่หลับ”
“…”
ต้าร์แกะแขนของปฏิทินออก แล้วหันตัวกลับมาหาปฏิทิน
“งั้นคืนนี้มึงก็ไม่ต้องนอนเหมือนกัน
“เฮ้ย!!”
ปฏิทินหน้าเหวอ ที่จู่ ๆ ถูกดันร่างลงที่นอน
ต้าร์ประกบจูบปฏิทินทันที “อื้อ”
ปฏิทินดันไหล่ต้าร์ออก “เรายังไม่เป็แฟนกันเลย”
“งั้นเป็ผัวก่อนก็ได้ เดี๋ยวแฟนค่อยเป็ทีหลัง”
“ห้ะ? ...อื้อ..”
ต้าร์ปิดปากปฏิทินด้วยจูบอีกครั้ง ปฏิทินเหมือนจะขัดขืน แต่สุดท้ายก็ตอบรับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน
1K
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
