ตอนที่ 23 ซ้อมรบ
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้นในการเตรียมตัวสำหรับการซ้อมรบครั้งนี้ ทำให้นักเรียนทุกคนรู้สึกถึงความสำคัญและความท้าทายที่กำลังจะมาถึง พวกเขาพร้อมที่จะพิสูจน์ตนเองและแสดงความสามารถในการป้องกันและโจมตีตามภารกิจที่ได้รับ
ในยามบ่ายที่เงียบสงบของสถาบันหลงหยวน แสงอาทิตย์ส่องผ่านกิ่งไม้และใบไม้ที่ล้อมรอบสนามฝึกซ้อม ทำให้เกิดแสงและเงาที่เต้นรำบนพื้นหญ้าสีเขียวสด นักเรียนหลายคนกระจายตัวอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ในสนามฝึกซ้อม บางคนฝึกฝนวิชาปราณ บางคนตรวจสอบอาวุธและอุปกรณ์
เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยาอยู่ในบริเวณหนึ่งของสนามฝึกซ้อม พวกเขากำลังเตรียมตัวสำหรับการซ้อมรบที่กำลังจะมาถึง เหว่ยหลิงนั่งอยู่บนพื้นหญ้า กำลังตรวจสอบดาบของเขาอย่างละเอียด ซ่งหลินฝึกฝนการใช้ปราณในขณะที่หลิวหยาดูแผนที่และข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่ซ้อมรบ
“ข้านำข้อมูลมาให้เ้า เหว่ยหลิง ซ่งหลิน เราต้องวางแผนและเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด” หลิวหยาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่เธอวางแผนที่ลงบนพื้นหญ้า
“ขอบใจเ้าหลิวหยา ข้าจะศึกษาแผนที่และวางแผนการซ้อมรบ” เหว่ยหลิงตอบพลางหยิบแผนที่ขึ้นมาดู เขามองแผนที่อย่างตั้งใจและพยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่าง
“ข้าคิดว่าเราควรแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน ข้าจะใช้วิชาปราณในการโจมตีระยะไกล ส่วนเ้าหลิวหยา เ้าควรใช้พลังในการสนับสนุนและรักษา” ซ่งหลินเสนอแิพลางฝึกฝนการเคลื่อนไหวของเขา
“ข้าตกลง ข้าจะเตรียมสมุนไพรและยารักษาเผื่อว่าเราจะต้องใช้” หลิวหยาตอบพร้อมกับรอยยิ้มเบาๆ
เหว่ยหลิงหยิบดาบขึ้นมาและฝึกฝนการเคลื่อนไหวในพื้นที่ว่าง เขาใช้ท่วงท่าและการโจมตีที่ได้ฝึกฝนมาจนคล่องแคล่ว เสียงดาบที่สะท้อนกับลมทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ
“พวกเราต้องพร้อมทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็การโจมตี การป้องกัน หรือการรักษา” เหว่ยหลิงพูดขณะหยุดพักและเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก “เราต้องทำให้ดีที่สุดในทุกสถานการณ์”
ซ่งหลินนั่งลงข้างๆ เหว่ยหลิงและพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ข้ารู้ว่าเรามีความสามารถ พวกเราต้องร่วมมือกันและใช้ความสามารถที่มีให้เกิดประโยชน์สูงสุด”
หลิวหยามองดูเพื่อนทั้งสองและพูดด้วยความมุ่งมั่น “เราจะทำให้ดีที่สุด พวกเราจะผ่านการซ้อมรบครั้งนี้ไปด้วยกัน”
ขณะที่พวกเขายังคงฝึกฝนและวางแผนต่อไป นักเรียนคนอื่นๆ ในสนามฝึกซ้อมก็ทำเช่นเดียวกัน ทุกคนต่างรู้สึกถึงความสำคัญของการซ้อมรบครั้งนี้และพร้อมที่จะพิสูจน์ความสามารถของตนเอง
“ข้าจะไปเตรียมสมุนไพรเพิ่มเติม” หลิวหยากล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน “พวกเ้าอย่าลืมพักผ่อนบ้าง เราต้องมีพลังเต็มที่ในวันซ้อมรบ”
เหว่ยหลิงและซ่งหลินพยักหน้าและยิ้มให้กับหลิวหยา พวกเขารู้ว่าการเตรียมตัวในครั้งนี้เป็เื่สำคัญ ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่เพื่อให้สามารถผ่านการซ้อมรบไปได้อย่างสำเร็จ
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจในการเตรียมตัวสำหรับการซ้อมรบทำให้นักเรียนทุกคนรู้สึกถึงความสำคัญและความท้าทายที่กำลังจะมาถึง พวกเขาพร้อมที่จะพิสูจน์ตนเองและแสดงความสามารถในการป้องกันและโจมตีตามภารกิจที่ได้รับ
“เราต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อสถาบันหลงหยวนและเพื่อตัวเราเอง” เหว่ยหลิงพูดสรุปพร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจ
“ข้าพร้อมแล้ว เราจะทำให้ดีที่สุด” ซ่งหลินตอบกลับด้วยความมุ่งมั่น
ทั้งสามคนจับมือกันและพยักหน้าอย่างมั่นใจ พวกเขารู้ว่าการซ้อมรบครั้งนี้เป็โอกาสสำคัญในการพิสูจน์ความสามารถและแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในการพัฒนาตนเอง
ยามบ่ายในสนามซ้อมรบ พื้นที่กว้างใหญ่เต็มไปด้วยูเาและป่าไม้ สภาพแวดล้อมที่ท้าทายทำให้นักเรียนต้องใช้ความสามารถและความมุ่งมั่นในการฝึกฝน แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาผ่านใบไม้สร้างเงาที่พลิ้วไหวบนพื้นดิน และเสียงนกร้องเบาๆ แว่วมาแต่ไกล
เหว่ยหลิงและซ่งหลินยืนอยู่ในจุดที่เป็ฐานปฏิบัติการชั่วคราวของพวกเขา พวกเขากำลังทบทวนแผนการซ้อมรบและเตรียมอุปกรณ์ หลิวหยากำลังตรวจสอบสมุนไพรและยารักษาที่เตรียมไว้สำหรับการซ้อมรบ
“ข้ารู้สึกว่าการซ้อมรบครั้งนี้จะมีอุปสรรคมากมาย เราต้องเตรียมพร้อมให้ดีที่สุด” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ขณะที่เขามองไปยังแผนที่
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน เราต้องมีความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ” ซ่งหลินตอบพร้อมกับรอยยิ้มเบาๆ
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน นักเรียนกลุ่มหนึ่งที่เป็พรรคพวกของหยางจิ้นเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของหยางจิ้นเต็มไปด้วยความท้าทายและเย้ยหยัน เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของเหว่ยหลิงและซ่งหลิน
“ข้าจะทำให้เ้าเสียหน้า เหว่ยหลิง” หยางจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความอิจฉา
เหว่ยหลิงมองหยางจิ้นด้วยความมั่นใจ “ข้าจะไม่ยอมแพ้ เ้า้าทดสอบข้า ข้าพร้อมเสมอ”
“ดีมาก ข้าจะทำให้เ้าเห็นว่าข้าเหนือกว่าเ้า” หยางจิ้นตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายร้าย
หยางจิ้นสั่งการพรรคพวกของเขาให้เริ่มโจมตี เหว่ยหลิงและซ่งหลินเตรียมพร้อมรับมือการโจมตีที่กำลังจะมาถึง พื้นที่รอบๆ กลายเป็สนามรบย่อมๆ ทันที
หยางจิ้นใช้พลังปราณเพลิงทมิฬในการโจมตี เปลวเพลิงรุนแรงพุ่งตรงไปยังเหว่ยหลิงและซ่งหลิน เหว่ยหลิงใช้วิชาปราณวายุในการป้องกัน กระแสลมเย็นที่หมุนวนรอบตัวเขาสร้างเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง
“เ้าคิดว่าเปลวเพลิงของเ้าจะทำลายข้าได้หรือ?” เหว่ยหลิงะโขณะที่เขาปล่อยพลังปราณวายุเพื่อตอบโต้
ซ่งหลินใช้วิชาปราณสายฟ้าในการโจมตี เขาปล่อยสายฟ้ารุนแรงที่พุ่งตรงไปยังพรรคพวกของหยางจิ้น การโจมตีที่รวดเร็วและแม่นยำทำให้ศัตรูต้องถอยหลัง
“เราจะไม่ยอมแพ้ต่อความท้าทายนี้” ซ่งหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด พื้นดินที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็สนามรบที่เต็มไปด้วยพลังปราณที่ปะทะกัน นักเรียนคนอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างหันมามองการต่อสู้ด้วยความตื่นเต้นและความหวาดกลัว
หลิวหยารีบเข้ามาช่วยเหลือเพื่อนๆ ของเธอ เธอใช้วิชาปราณในการสนับสนุนและรักษาเหว่ยหลิงและซ่งหลิน “ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาทำร้ายพวกเ้า!” หลิวหยาะโพร้อมกับปล่อยพลังปราณเพื่อป้องกันการโจมตี
ในที่สุด ด้วยความร่วมมือและความมุ่งมั่นของทั้งสามคน พวกเขาสามารถเอาชนะการโจมตีของหยางจิ้นและพรรคพวกได้ หยางจิ้นยืนหอบหายใจแรงและมองเหว่ยหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะกลับมาแก้แค้นเ้า” หยางจิ้นกล่าวก่อนที่จะหันหลังและเดินจากไปพร้อมกับพรรคพวกของเขา
เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยายืนมองกันด้วยความภาคภูมิใจและความโล่งใจ พวกเขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับอุปสรรคครั้งนี้ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นและเตรียมพร้อมสำหรับการซ้อมรบที่กำลังจะมาถึง
“เราทำได้! ข้ารู้สึกว่าเราสามารถพัฒนาตนเองและเผชิญหน้ากับอุปสรรคได้เสมอ” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ
“ข้ารู้ว่าเราจะสามารถผ่านพ้นทุกความท้าทายไปได้” ซ่งหลินตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
“พวกเราเป็ทีมที่แข็งแกร่งและมีความมุ่งมั่น ข้าภูมิใจในพวกเรา” หลิวหยาพูดสรุป
การเผชิญหน้ากับอุปสรรคในครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ยังเสริมสร้างความสัมพันธ์และความสามัคคีในทีม ทำให้พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับการซ้อมรบครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง
120
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711096331_67466529.webp)
