สะใภ้ตัวร้ายแห่งตระกูลหลง

ตอนที่71 บทเพลงแห่งสวรรค์

        ระหว่างอาดริคกำลังค้นหาร่องรอยของรุ่นน้องหญิงที่มีชื่อว่านาตาชาทางฝั่งสมาคมศิลปะจีนกำลังวุ่นวายเพราะไม่สามารถค้นหาตัวตนแท้จริงของนักดนตรีหญิงนิรนามได้ทั้งยังพบว่าไม่มีการแสดงอื่นปรากฏในแพลตฟอร์มใดอีกขณะได้รับคำยืนยันมาจากผู้เชี่ยวชาญทางเทคโนโลยีแล้วว่าการแสดงกู่ฉินนั้นเป็นการแสดงของคนจริงไม่ใช่เอไอหรือหุ่นยนต์แต่อย่างใด

        เวลานี้นาตาชาหญิงสาวเนื้อหอมเพราะมีคนกำลังตามหาตัวกันให้ควั่ก เธอขับรถยนต์หรูกลับเข้าบ้านด้วยภาพลักษณ์ใหม่ของหญิงสาวผมหน้าม้าซอยสั้นผมสีน้ำตาลอ่อนพลางเดินจากโรงรถเข้าบ้านด้วยสภาพคล้ายคนไร้ชีวิตจิตใจ ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนโซฟานุ่มในห้องรับแขกแล้วนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานอยู่นาน

        อดีตเจ้าหญิงผู้อาภัพแห่งจอร์แดนปล่อยน้ำตาให้ไหลรินเป็นสายพร้อมมีเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาเธออยากทำตัวอ่อนแอเหมือนผู้หญิงทั่วไปเมื่อเห็นกับตาว่าชายคนรักผู้ยังคงยึดมั่นต่อคำสัญญาระหว่างกันได้เสียชีวิตต่อหน้าต่อตา

        “ไม่จริงใช่ไหม...คุณยังไม่ตายใช่ไหม...จอน...จอนคะ...ฉันรักคุณ...ฉันรักคุณ...คุณได้ยินไหม”

        อดีตมุนาพึมพำเสียงขาดหายเป็นห้วงๆ ด้วยความร้าวรานใจ เธออยากหยุดเวลาทั้งหมดไว้เพียงเท่านี้ พลันเกิดความคิดชั่ววูบอยากเสียชีวิตตามเขาไปทั้งอยากอยู่ต่อให้เข้มแข็งเพื่อหวังมีโอกาสพบเขาในสภาพใหม่ ก่อนหัวเราะขื่นขมในลำคอแล้วพึมพำพร้อมพยุงตัวก่อนลุกขึ้นนั่งว่า

        “เมื่อไหร่ฉันจะสมหวังในรักซะทีเกิดใหม่กี่ชาติก็ตายก่อนแก่ทุกที จอนคงไม่โชคดีเกิดใหม่เหมือนฉันหรอก สวรรค์ช่างเล่นตลกซะจริงเฮ้อ!”

        หญิงสาวนั่งฟุบหน้ากับฝ่ามือทำใจครู่หนึ่งพลางเงยหน้ากวาดตามองรอบตัวแล้วตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เธอตั้งใจระบายความอัดอั้นตันใจและความเศร้าโศกเสียใจผ่านบทเพลง จึงคิดจะดีดกู่ฉินอีกครั้งด้วยบทเพลงที่ตนจะแต่งขึ้นใหม่

        หลังจากนั้นเธอเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ตามแผนโดยละเรื่องเศร้าโศกเสียใจออกไปเพราะคิดว่าคงไม่สามารถช่วยให้ชายคนรักฟื้นคืนชีพหรือมาเกิดใหม่เหมือนตนได้เธอคิดเพียงแค่ต้องอยู่ต่อและดำเนินชีวิตต่อไปให้ดี จนกว่าจะถึงวันจบสิ้นสำหรับชีวิตในชาติที่แปดซึ่งเธอไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไรเช่นกัน

        หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงนาตาชาปรากฏกายอีกครั้งในห้องไอทีที่มีกู่ฉินตั้งอยู่บนแท่นเดิมในมุมเดิมหญิงสาวในเครื่องแต่งกายโบราณเลือกชุดโทนสีดำและขาวเพื่อไว้อาลัยแก่ชายคนรักเธอจัดเตรียมอุปกรณ์บันทึกภาพให้พร้อมแล้วไปนั่งเตรียมตัวเตรียมใจบรรเลงบทเพลงแด่ชายคนรักด้วยชื่อ บทเพลงแห่งสวรรค์

        เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมแล้วเธอไปนั่งบนเก้าอี้บุนวมหัวโล้นเพื่อเริ่มต้นทำการแสดง โดยเหลือบมองแหวนบนนิ้วนางขวาที่มีรูปลักษณ์เลียนแบบแหวนหมั้นเมื่อครั้งได้รับมาจากชายคนรักในอดีตเธอตั้งใจสั่งเครือข่ายทำมาส่งขณะทำทรงผมใหม่เพราะต้องการสื่อไปถึงดวงวิญญาณของเขาให้อยู่ในโลกหลังความตายอย่างมีความสุขตลอดไปโดยมีหัวใจเธอเคียงคู่ไปกับเขาด้วย

        จากนั้นหญิงสาววางมือลงบนสายพิณทำสมาธิครู่หนึ่งเมื่อทุกอย่างพร้อมสมบูรณ์จึงขยับมือกดปุ่มให้กล้องจับภาพบันทึกการแสดงสดของตนเอง โดยครั้งนี้เธอตั้งใจเปล่งเสียงร้องเพลงด้วยบทเพลงหนึ่งซึ่งเคยได้ยินมาจากประเทศตุรกีไปด้วยว่า

        “วันนี้ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาโดยมีใบหน้าและรอยยิ้มคุณแก่ฉันขอบคุณนะ ที่คุณยังอยู่ตรงนี้กับฉัน ไม่ว่าวันที่ดีหรือวันที่เลวร้ายฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณเสมอ คุณรู้ไหมว่าฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหน คิดถึงคิดถึงมากที่สุด โลกนี้ไม่มีคุณค่าใดอีกหากไม่มีคุณ ฉันจะจดจำเรื่องราวของเรารอยยิ้มและแววตาของคุณประทับไว้ในจิตวิญญาณ ฉันดีใจมากที่สุดดีใจที่มีคุณอยู่ในชีวิตฉัน.....”

        อดีตมุนาเปล่งเสียงร้องออกมาเต็มเสียงแฝงความรู้สึกขมขื่นและเศร้าเสียใจทั้งไม่กังวลต่อเสียงเล็ดลอดออกไปเพราะทำการปรับปรุงปิดช่องโหว่ไว้แล้วทว่าบ้านยังมีแรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงกู่ฉินเป็นระยะซึ่งปลุกให้หยางถิงฟงผู้นอนอยู่บ้านฝั่งตรงข้ามลุกขึ้นมาเปิดประตูระเบียงห้องนอนออกมาสังเกตการณ์บ้านตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ

        “ใครกำลังเปิดเพลงอะไรฟังไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย เหมือนจะไม่ใช่เพลงที่ฉันเคยรู้จัก”

        หยางถิงฟงกอดอกยืนจ้องมองบ้านตรงข้ามที่ปิดม่านทึบตลอดแนวทั้งชั้นบนและชั้นล่างด้วยความสนใจเขาสามารถสัมผัสการสั่นสะเทือนได้อย่างรวดเร็วจากทักษะของการเป็นทหาร พลางเงยหน้าทอดตามองท้องฟ้ายามเช้าด้วยความสดชื่นแล้วคิดว่าการซื้อบ้านอยู่ติดกับเพื่อนเป็นความคิดที่ดีไม่น้อยเพราะสภาพแวดล้อมที่นี่สงบร่มรื่นและเป็นส่วนตัวดีมีเพียงบ้านตรงข้ามตนเท่านั้นซึ่งดึงดูดความสนใจให้ยืนมองจนการสั่นสะเทือนจางหายไป

        เมื่อทายาทหนุ่มตระกูลหยางเห็นว่าการสั่นสะเทือนคล้ายเปิดเพลงดังลั่นโดยมีวัสดุเก็บเสียงมิดชิดจากบ้านตรงข้ามเงียบลงแล้วเขาหันหลังกลับเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปรับประทานอาหารเช้าร่วมกับเพื่อน

        ขณะหยางถิงฟงหันหลังกลับเข้าห้องเขาไม่เห็นว่าหญิงสาวบ้านฝั่งตรงข้ามแง้มผ้าม่านจากห้องไอทีออกมาเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบผลการเล่นกู่ฉินของตนพอเห็นว่าบ้านฝั่งตรงข้ามและบ้านด้านข้างยังสงบเรียบร้อยดี จึงปิดม่านไว้เหมือนเดิมแล้วไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่

        อดีตเจ้าหญิงผู้อาภัพเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดกางเกงยีนขาสั้นและเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวด้วยภาพลักษณ์ใหม่จึงคล้ายหญิงสาววัยรุ่นยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยวันนี้เธอตั้งใจไปเดินเล่นยังสวนสาธารณะแห่งหนึ่งเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ขุ่นมัวทั้งหลายออกไปก่อนจะกลับมาบรรเลงภาพวาดต่อให้แล้วเสร็จ

        ระหว่างทำการตรวจสอบบทเพลงแห่งสวรรค์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่นั้นเธอยิ้มพอใจเป็นระยะในผลงานคุณภาพสูงเพราะบรรจงสร้างสรรค์ออกมาจากหัวใจพลางตัดบางช่วงอันไม่จำเป็นออกแล้วทำการอัปโหลดบทเพลงดังกล่าวผ่านบัญชีโซเชียลเดิมทั้งกล่าวชื่นชมตัวเองด้วยความรู้สึกอันดีต่อผลงานชิ้นนี้ว่า

        “จอนคะฉันตั้งใจเล่นเพลงนี้เพื่อคุณ หากว่าคุณอยู่บนสวรรค์หรือแห่งหนใดขอให้รู้ว่าฉันยังคงรักคุณอยู่เสมออาจมีบ้างที่ฉันเผลอไผลไปกับใบหน้าหล่อเหลาของบางคน แต่นั่นแค่อารมณ์ชั่ววูบของฉันตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าควรซื่อสัตย์ต่อความรักที่มีให้คุณ และฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณฉันไม่คิดสนใจใครอีกแล้ว ฉันจะมีแค่คุณคนเดียว เหมือนที่คุณมีฉันจนลมหายใจสุดท้าย”

        นาตาชาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ขณะตัวเลขความก้าวหน้าการอัปโหลดกำลังเพิ่มขึ้นทุกขณะเธอยิ้มมั่นใจต่อคำสัญญาตัวเองโดยไม่คิดแลดูชายใดอีกเพราะตระหนักได้ว่าตนควรอยู่เพื่อลมหายใจของจอนผู้เป็นชายคนรักเพียงคนเดียว

        เมื่อหญิงสาวทำการอัปโหลดเสร็จเรียบร้อยเธอปิดเครื่องคอมพิวเตอร์และตรวจสอบความเรียบร้อยของบ้าน ก่อนจะขับรถยนต์หรูออกไปนั่งทอดอารมณ์ยังสวนสาธารณะแห่งหนึ่งโดยไม่ได้สนใจเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามสักนิด

        ทันทีที่อดีตสายลับสาวทำการอัปโหลดบทเพลงแห่งสวรรค์ขึ้นสู่แพลตฟอร์มออนไลน์ช่องทางต่างๆ พลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันทีซึ่งไม่ได้จำกัดอยู่แค่ประเทศจีนเนื่องจากท่วงทำนองเพลงยังไปสะกิดอารมณ์ของบรรดาศิลปินต่างชาติโดยเฉพาะประเทศตุรกีเพราะมีเนื้อหาของบทเพลงใกล้เคียงกับเพลงหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ

        หลังจากบทเพลงแห่งสวรรค์ถูกแสดงในช่องทางหลากหลายไม่นานนักจอนในร่างของหลงปิงกำลังจัดกระเป๋าเดินทางเตรียมตัวออกตามหาหญิงคนรักเขาได้รับโทรศัพท์จากผู้มีพระคุณคนเดิมให้ตรวจสอบที่มาของบทเพลงใหม่ซึ่งกำลังเป็นที่กล่าวขานกันพลางรับปากอย่างเสียไม่ได้เพราะไม่อยากทำให้ร่างเดิมเกิดปัญหา

        “บอสยังไม่ไปตอนนี้เหรอครับ”

        จิวหลุนออกไปเตรียมรถยนต์ทางฝั่งบ้านออกกำลังกายเพราะเจ้านายจะออกไปทางลับเพื่อไม่ให้ศัตรูรู้ว่าหายตัวออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลหลงเขาเห็นเจ้านายหนุ่มวางกระเป๋าเดินทางแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานจึงถามด้วยความแปลกใจ

        “มีงานด่วนต้องทำนั่นซีจะไม่ทำก็ไม่ได้”

        จอนยักไหล่อย่างรำคาญใจแต่ต้องฝืนใจทำเพราะอยากรู้เช่นกันว่าจิตวิญญาณตนแต่อาศัยทักษะของร่างเดิมจะสามารถสอดผสานทำงานร่วมกันได้ดีมากน้อยเพียงใดเขาอยากทดสอบเพื่อประเมินความเก่งกาจของตน ทั้งต้องการรู้ด้วยว่าทักษะที่มีอยู่ทั้งหมดนี้จะสามารถตามหาหญิงคนรักได้หรือไม่

        เมื่อชายหนุ่มนั่งอยู่ต่อหน้าจอคอมพิวเตอร์เขาเปิดช่องยูทูบตามลิงก์ได้มาจากผู้มีพระคุณ พลางก้มหน้าลงมองแป้นพิมพ์อย่างเบื่อหน่ายต่องานอันไม่ชื่นชอบทว่าพอการบรรเลงเริ่มต้นขึ้นในโน้ตแรก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภาพการแสดงที่มีเพียงครึ่งท่อนกลางของหญิงสาวคนหนึ่งกระนั้นสิ่งที่ทำให้เขาต้องรีบซูมภาพขยายดูนิ้วนางมือขวาของเธอซึ่งกระตุกความสนใจเข้าอย่างจังจนอุทานออกมาโดยตรงว่า

        “เอ๊ะ!นั่น! นั่นมันเหมือนแหวน...แหวนที่ฉัน.....”

        จอนหัวใจเต้นกระหน่ำแรงอย่างคาดไม่ถึงเขาซูมภาพให้ขยายใหญ่ที่สุดแล้วจ้องมองรูปลักษณ์ของแหวนทองคำขาวเป็นหัวใจสองดวงทับซ้อนเหลื่อมกันเล็กน้อยซึ่งเป็นรูปแบบที่ตนออกแบบเองกับมือจากนั้นหยุดการแสดงไว้ก่อนแล้วเปิดเข้าไปในบัญชีอินสตาแกรมของตัวเองเพื่อตรวจสอบความเหมือนของรูปแบบแหวนอีกครั้ง

        ครั้นอดีตทายาทตระกูลอึลแคร์เห็นรูปแบบแหวนเคยมอบให้ไว้กับหญิงคนรักซึ่งมีลักษณะเหมือนกับแหวนนิ้วนางขวาของนักดนตรีหญิงนิรนามเขายิ้มยินดีพร้อมมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างมีความสุข พลางพึมพำด้วยความมั่นใจจากสัญชาตญาณว่า

        “นั่นคุณใช่ไหมมุนาคุณกำลังสื่อสารมาถึงผมใช่ไหม คุณอยู่ที่ไหน บอกผมมาสิ ผมกำลังไปหาคุณแล้ว”

        เหลียงเกอและจิวหลุนนั่งอยู่โต๊ะทำงานประจำตัวของแต่ละคนทั้งคู่ตาโตเบิกกว้างมองสบตากันอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเพราะไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าเจ้านายสามารถพูดภาษาคล้ายภาษาอาหรับได้ต่างส่งสัญญาณมือสอบถามกันให้วุ่นวายก่อนเดินมาหากันเพื่อกระซิบกระซาบถามกันด้วยความประหลาดใจ

        จอนไม่สนใจว่าการแสดงออกของตนจะทำให้สองบอร์ดี้การ์ดสงสัยต่อพฤติกรรมเพราะคิดว่าอีกไม่นานทุกคนจะต้องล่วงรู้ว่าชายเจ้าของร่างได้ตายจากไปแล้วในตอนนี้มีเพียงจอนผู้มาจากประเทศตุรกีและมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตเพื่อตามหาหญิงคนรักเท่านั้นฉะนั้นเขาจึงไม่สนใจว่าท่าทีอันผิดแผกไปจากเดิมจะสร้างความวุ่นวายให้ใครบ้าง

        ต่อจากนั้นอดีตผู้นำตระกูลหลงกดปุ่มเล่นการแสดงดนตรีของนาตาชาพอได้ยินเนื้อเพลงเป็นภาษาจีนเข้ากับท่วงทำนองการเล่นกู่ฉินทว่าเป็นบทเพลงหนึ่งซึ่งเคยร้องด้วยกันกับหญิงคนรัก ชายหนุ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลรินอย่างไม่อับอายโดยมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าหญิงสาวในหน้าจอคือหญิงคนรักของตนเขาฟังเพลงแล้วร้องไห้ออกมาดังมากกว่าเดิมโดยไม่สนใจท่าทีตื่นตกใจของสองบอร์ดี้การ์ดพลางพึมพำด้วยความปลาบปลื้มใจว่า

        “มุนาเป็นคุณจริง ๆ ด้วย โชคดีร่างเก่าเป็นถึงแฮ็กเกอร์อันดับหนึ่งของโลกให้รู้ไปสิว่าผมจะตามหาคุณไม่เจอ”

        ชายหนุ่มร้องไห้อีกเพียงชั่วครู่แล้วยกแขนปาดน้ำตาออกก่อนยิ้มกว้างยินดีแล้วเท้าคางฟังบทเพลงแห่งสวรรค์อย่างมีความสุขเพราะตระหนักได้ว่าหญิงคนรักยังคงรักและรอคอยตนอยู่ในที่ใดสักแห่งบนโลกนี้ซึ่งเขาพร้อมออกตามหาเธอจนสุดหล้าฟ้าเขียว

        “เสี่ยวหลุนแกว่าวันนี้บอสเป็นอะไร”

        เหลียงเกอถามเพื่อนด้วยความห่วงใยเพราะเหลือบเห็นเจ้านายหนุ่มมีท่าทางเปลี่ยนแปลงไปมาเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวยิ้มมีความสุข เขากลัวว่าเจ้านายจะได้รับบาดเจ็บจนเกิดความกระทบกระเทือนต่อสมองโดยตรง