โต๊ะอาหารถูกย้ายออกมายังศาลาเล็กๆหน้าบ้านฉัตรอรุณวิ่งวุ้นจัดหาอาหารคาว หวาน พร้อมเครื่องดื่ม
“น้องฉัตร”
“คะพี่ต้น?”สาวน้อยหันกลับมา เผื่อว่าแขกคนสำคัญของพี่ชาย้าอะไรเพิ่มเติม
“มานั่งทานด้วยกันสิครับ”ฉัตรอรุณไม่กล้านั่งหรอก เธอหันไปมองหน้าพี่ชายใจดีเห็นเขาพนักหน้าเป็เชิงอนุญาต แม่ครัวตัวน้อยจึงตัดสินใจนั่งลง
นั่งข้างๆ...พี่ชายของเธอ
“อาหารฝีมือน้องฉัตรรสชาติอร่อยทุกอย่างเลยครับแบบนี้พี่ขอมาฝากท้องบ่อยๆได้ไหม?" ลูกหยอด ลูกชมลูกไม้ฝีมือ ไฮโซคนดังมีครบทุกเม็ด
“พี่ต้นต้องขอพี่กาจค่ะฉัตรเป็แค่คนอาศัย”
“ถ้าอย่างนั้นไม่มีปัญหาหรอกครับไอ้กาจกับพี่เป็เพื่อนรักกันมาเป็สิบๆปี บ้านหลังนี้พี่เคยนอนบ่อยๆ รู้จักทุกซอกทุกมุม” ถ้าไอ้เพื่อนจอมเ็าห่วงสาวน้อยคนนี้หนักหนาเขาก็จะจีบมันซึ่งๆหน้าไปเลย
ให้มันรู้ไปสิวะ...ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะไม่สนใจหนุ่มหล่อพันล้านอย่างเขา
“ค่ะ”สาวน้อยตอบประหยัดถ้อยคำ จะให้เธอตอบเยอะได้อย่างไรในเมื่อเ้าของบ้านตัวจริงไม่พูดอะไรเลยสักคำ พี่กาจเอาแต่ดื่ม ดื่ม ดื่มแล้วก็ดื่ม
หรือเธอทำอะไรให้พี่ชายไม่พอใจอีกนะ
ฉัตรอรุณไม่ชอบสายตาว่างเปล่าเ็า ของเขาตอนนี้เลย...พี่กาจเป็อะไรไป??
และแล้วเ้าสำราญอย่างต้นตระกูลก็ต้องใช้บ้านแห่งนี้เป็ที่หลับนอนในคืนนี้อีกหนเมาจนเดินไม่ตรง คงไม่มีปัญหาขับรถสปอร์ตกลับเพ้นท์เฮ้าท์ของมันหรอก
“ฮึบ”หนุ่มสาวต่างช่วยกัน แบกมาส่งถึงห้องด้วยความทุลักทุเล
“ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละฉัตรก็ไปพักผ่อนนะ ดึกมากแล้ว” เที่ยงคืนตรง แล้วไหนพรุ่งนี้ยังต้องทำงานแต่เช้าทุกคนสมควรจะได้นอนพัก
“ค่ะพี่กาจ”เขาและสาวน้อยเดินออกจากห้องพร้อมกัน
ฉัตรอรุณชำระกายจนสะอาดสดชื่นในหัวสมองของหญิงสาวคิดไปต่างๆนาๆ และสิ่งหนึ่งที่คิดแล้วเธอไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้
จะปล่อยให้ต้นตระกูลนอนในสภาพอย่างนั้นได้อย่างไรต้องถอดถุงเท้า เช็ดเนื้อตัวเช็ดหน้าเช็ดตาให้สักหน่อย...แขกคนสำคัญจะได้นอนหลับสบายขึ้น
เสียงดังจากด้านนอกทำให้คนด้านในที่ยังนอนไม่หลับเปิดประตูออกมาเห็นกับตา ภาพที่น้องสาวที่เขาไว้ใจเดินลับๆล่อๆ เข้าไปในห้องนอนข้างๆ ห้องนั้นที่เขาและเธอรู้ดีว่าใครนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่
ฉัตรอรุณเข้าไปในห้องของต้นตระกูล...เธอ้าอะไร
"เธอคิดยังไงกับไอ้ต้นเธอจะทำอะไรกันแน่นะฉัตร" คนที่เมามายไม่น้อยไปกว่ากันขบคิดอย่างสับสนอยู่ภายในใจ
ฉัตรอรุณเริ่มต้นจากการถอดถุงเท้าและปลดกระดุกเสื้อหนึ่งเม็ดให้แขกคนพิเศษของบ้านจากนั้นนำผ้าขาวบางมาไล่เช็ดใบหน้า ลำคอ แขน บริเวณที่พอจะเช็ดตัวให้เขาได้
"ค่อยยังชั่ว"คนหลับไม่รู้เื่คงจะสบายตัวขึ้น ตลอดการพักผ่อนในราตรีนี้หญิงสาวดึงผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียงเอามาห่มให้ระดับอก...เท่านี้เป็อันว่าเสร็จสิ้นภารกิจตามที่ตั้งใจ
“ฮือ” คนเมาก็เมาไม่รู้เื่พลิกตัวคว้าแขนคนตัวเล็กไปกกกอด ฉัตรอรุณเองถลาไปเกือบล้มทับเขาก็ต้นตระกูลใช้แรงดึงเธอไปไม่น้อยเลยนี่น่า
สงสัยคิดว่าเธอเป็หมอนข้างเสียแล้ว
สาวน้อยพยายามอย่างหนักเกะเ้ามือปลาหมึกในที่สุดเธอก็เกะมันออกสำเร็จ หญิงสาวเตรียมตัวออกไป...ถึงเวลาพักผ่อนของเธอสักทีวันนี้เหน็ดเหนื่อยในการทำความสะอาดบ้าน ทำอาหารมื้อเย็นชุดใหญ่ให้เ้าของบ้านและแขกฉัตรอรุณเพลียไม่น้อยเลย
“อุ้ย พี่กาจ ฉัตรใหมดเลยค่ะ” พี่ชายใจดียืนอยู่ตรงประตูมืดๆเขามาไม่ให้สุ่มให้เสียง เ้าหล่อนหัวใจเกือบวาย
ปัง! ประตูถูกปิดอย่างแรง สาวน้อยหันไปมองคนที่นอนหลับอุตุไม่รู้เื่รู้ความก็เบาใจต้นตระกูลไม่ได้ตื่นเพราะเหตุการณ์ครั้งนี้แต่เป็ตัวเธอนี่แหละที่ไม่สบายใจกับใบหน้าเคร่งครึม ที่เ้าของบ้านกลับมาแสดงใบหน้าเ็าไม่ยอมคุย ยอมพูดอะไรกับเธอสักคำ
พี่ชายจิตใจดีเป็อะไรไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก และเพราะความเป็ห่วงกังวล ณ เวลานี้เที่ยงคืนครึ่งฉัตรอรุณยืนเคาะประตูอีกบานใกล้ๆห้องตัวเอง
แอด...
“พี่กาจเป็อะไรหรือเปล่าคะ?” เขาอาจจะปวดหัวไม่สบายตัวเพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไปเธอเห็นกับตาพี่ชายทั้งสองดื่มเบียร์ราวกับดื่มน้ำอย่างไงอย่างนั้น
“...”
“ถ้าพี่กาจปวดหัว เดี๋ยวฉัตรไปชงชาร้อนๆให้นะคะ พี่จะได้หาย ว้ายยย”ร่างเล็กลอยเข้ามาในห้องจากแรงลากรุนแรงของเ้าของบ้าน
กริก... ประตูหนาถูกล๊อคลงกลอนแต่นั้นไม่เท่าความใของใบหน้าเ็าใบหน้าที่ไม่มีความรู้สึกของเขา...ผู้ชายหนึ่งเดียวที่ฉัตรอรุณรักและเคารพบูชา
“พี่กาจเป็อะไรไปคะ?” เ้าหล่อนสอบถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แววตาอบอุ่นตลอดหลายวันที่ผ่านมา...หายไปแล้ว
กรึบ กรึบ ฉัตรอรุณกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากคนตัวโตน่ากลัวกว่าั์ประชิดตัวใกล้เรื่อยๆถ้าเธอรู้ว่าผลจะออกมาในทางลบเช่นนี้...เมื่อสักครู่นี้เธอคงไม่ตัดสินใจเคาะประตูห้องเขาหรอก
“พะ พี่กาจ”
“เธอเป็คนอย่างไรกันแน่ฉัตรอรุณ เผยตัวตนที่แท้จริงของเธอมาสิเผยออกมาให้ฉันรู้สักที” น้ำเสียงราบเรียบแต่ภายในของกาจพลไม่ได้ราบเรียบขนาดนั้น เขาโกรธ เขาโมโห และที่สำคัญเขาผิดหวังผิดหวังกับผู้หญิงตรงหน้าเหลือเกิน
ผิดหวังมากที่เขายอมให้โอกาสเธอซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
นับจากนี้ ควรพอเสียที
“พี่กาจพูดถึงเื่อะไรกันคะ?” ใบหน้าใเหลอหรา นั่นมาเพราะความงงงวยของสมองหญิงสาวแต่ฝ่ายชายไม่ได้คิดอย่างนั้นนะสิ
ตอแหล...ฉัตรอรุณแสดงละครไม่จบไม่สิ้น
“อย่ามาทำหน้าซื่อๆหลอกฉันอีกเลย เธอเข้าไปในห้องนั้นทำไม ปากก็บอกว่าไม่อยากไปอยู่กับไอ้ต้นมันแต่ในใจเธอกำลังระริกระรี้อยู่ใช่ไหมล่ะ อยากเป็ผู้หญิงของมันใจจะขาด ใช่ไหมฉัตรอรุณ”เขานี่โง่จริงๆ จะมีผู้หญิงสักกี่คนบนโลกที่ไม่อยากได้ผู้ชายหล่อแสนจะเฟอร์เฟคอย่างต้นตระกูล ทรัพย์เจริญไพศาล มหาเศรษฐีรวยพันล้าน หมื่นล้าน ไม่เว้นแม้แต่ยัยเด็กบ้า ใจแตกตรงหน้าเขาด้วย
หลงโง่ พยายามหลอกตัวเองมาตั้งนานนะไอ้กาจ...แต่กาจพลไม่เข้าใจตัวเองในตอนนี้เลยทำไมเขาจึงโกรธคนหน้าซื่อใจคดตรงหน้าหนักหนาฉัตรอรุณก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆนั่นแหละเหมือนกับลิลลี่...แฟนสาวที่ทิ้งเขาไปแต่งงานกับผู้ชายคนใหม่ คนที่อายุแก่กว่าพ่อ
เพราะเงิน
“พี่กาจคะ คือ...” เขาอาจจะกำลังเมาอยู่ก็ได้ ต้องใช่แน่ๆจะดีกว่าไหมถ้าเธอกับเขาค่อยคุยกันใหม่ในวันรุ่งขึ้นฉัตรอรุณเหมือนเตรียมตัวจะหนีไปจากห้องนี้โดยไว
“เธอเข้าไปทำไม บอกฉันมาสิ” เขาไม่ยอมปล่อยเธอโดยง่าย
“อุ้ย ว้าย พี่กาจคะ ฉัตรเจ็บค่ะ”
“ก็บอกมาสิว่าเข้าไปทำไม ถ้าฉันไม่ตามเข้าไป ป่านนี้เธอคงใช้บ้านของฉันเป็ที่ทำระยำตำบอนแล้วสินะฉัตรอรุณ”บีบ บีบไหล่เล็กทั้งสองข้างด้วยความโกรธจัด
“ฮึก ฮึก ฉัตรเจ็บค่ะ”
“เธอจะเจ็บมากกว่านี้ ฉันถามว่าเข้าไปทำไม บอกมาสิยัยตัวดี บอกฉันมา”ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำเสียงราบเรียบ แต่เ้าของบ้านะโสุดเสียง...ชายหนุ่มจะไม่ทน
“ว้ายยยยย” ร่างน้อยถูกผลักลงบนเตียงอย่างแรงฉัตรอรุณไม่เจ็บเท่าไหร่แต่เื่จุกและเื่ใไม่ต้องพูดถึง เธอใกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของเขาจนน้ำหูน้ำตาไหลแล้ว
“บอกมาสิยัยตัวดี บอกฉันมา” ยังไงคืนนี้เขาต้องรู้คำตอบให้จงได้
“พี่กาจเมาแล้วนะคะ ฉัตรว่า ฉัตรว่า...เออ เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีกว่า”
“ฉันจะคุยคืนนี้ คุยเดี๋ยวนี้ ว่ายังไง เธอเข้าไปทำไม” เพราะฤทธิ์น้ำเมาผสมอารมณ์โกรธ กาจพลฟิลด์หลุดไม่เหลือชิ้นดี
“ฉัตรแค่เข้าไปเช็ดตัวให้พี่ต้นเท่านั้นค่ะ” ความจริงถูกกล่าวออกไป
“คิดว่าฉันโง่ ฉันเป็ควายเหรอฉัตรอรุณ เธออยากเป็เมียบำเรอของมันใจจะขาดจะหาข้ออ้างข้างๆคูๆอีกทำไม”
“พี่กาจ...” ฉัตรอรุณเองก็มองเขาด้วยความผิดหวังเช่นกันคำพูดเ่าั้เหมือนน้ำกรดราดรดใจ น้ำตาที่ว่านองเต็มหน้าอยู่แล้วมันยังไหลนองมาอีกไม่ขาดสาย
“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา” ยัยผู้หญิงมารยา
“ฉัตรพูดความจริงทุกอย่าง แต่พี่กาจไม่เชื่อเองนี่คะ”
“ฉันไม่ใช่พี่ของเธอ ยัยเด็กบ้า ไม่มีวันที่ฉันจะเอาน้องชั่วๆ ร่านๆคาวๆอย่างเธอมาเป็น้องสาวให้แปดเปื้อนหรอกนะ นับจากวันพรุ่งนี้...ไปให้พ้นอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้า ฉันรังเกียจ ฉันขยะแขยงเธอเข้าใจไหมฉัตรอรุณ ห้ะฉันถามว่าเข้าใจไหม” ป่านนี้เหล่าเพื่อนบ้านคงใกันน่าดูเสียงของกาจพลดังราวเสียงอสุรีฝ่าดังไปทั่วสารทิศ
“ฮึก ฮือ” คำไล่คำด่าทอที่ไม่เป็ความจริงทำให้สาวน้อยปวดใจเป็ที่สุด ย้อนไปราวไม่กี่นาทีก่อน เขายังเป็พี่ชายที่แสนดีของเธออยู่เลยมาบัดนี้เธอเปรียบดังกิ้งกือไส้เดือนน่ารังเกียจสำหรับกาจพลไปเสียแล้ว
“เพราะเธอทำตัวของตัวเอง ไม่ต้องร้องให้ฉันสงสาร ไม่เกิดประโยชน์อีกแล้ว”แววตาคู่คมผิดหวัง
“ฮึก ฮึก ฉัตร เออ...ฉันจะไม่ร้องแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะรีบไปจากบ้านหลังนี้โดยเร็วที่สุด”ทุกคำที่ออกมาเกิดจากความน้อยใจและผิดหวังเช่นกันฉัตรอรุณไม่รู้เลยว่าประโยคเ่าั้ทำให้ผู้ชายจอมไม่มีเหตุผลโมโหเธอหนักขึ้นกว่าเดิม
“คนไม่มีที่ไปอย่างเธอจะไปไหนได้ อ่อ จะไปอยู่กับไอ้ต้นนะสินะ”
“ใช่ค่ะ ฉัตรอาจจะรบกวนพี่ต้น” คงแค่ขอติดรถต้นตระกูลออกไปด้วยกันเพียงเท่านั้นเธอคงต้องกลับเชียงรายบ้านเกิดเสียที เมื่อที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ของเธอ เ้าของบ้านเขาไม่้า เขาไม่ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้
“เธอนี่มัน” กาจพลหมดคำจะพูดในที่สุดยัยเด็กใจแตกก็ยอมรับออกมาหน้าด้านๆ ว่าเ้าหล่อนจะไปอยู่กับเพื่อนของเขาจริงๆเป็ผู้หญิงบำเรอเหมือนกับหลายๆคนที่เขารู้จักผ่านๆตา
มือน้อยพยายามแกะมือหนาให้ออกจากหัวไหล่ตอนนี้มันคงเขียวช้ำไปหมดแล้วมั้ง
“แต่จะว่าไป...” กาจพลมองร่างเล็กด้วยแววตาหยาบโคลนชิงชังจนอีกคนรู้สึกได้
“ถ้าปล่อยเธอไปง่ายๆ มันคงไม่คุ้มกับเงินเธอฉันเสียให้เธอไปนะสิ” แวบหนึ่งกาจพลคิดว่า...เขาควรได้อะไรกลับคืนมาบ้างไม่ใช่เป็ฝ่ายเสียทั้งหมด
“อย่า อื้ออออ” ริมฝีปากหนาฉกจูบอย่างรุกรานสมองของกาจพลไม่คิดอะไรมากเกินกว่ากำไรในส่วนที่เขาควรได้รับบ้าง ความจริงแล้วเขาไม่ควรทำแบบนี้กับเด็กสาวหน้าซื่อใจคดด้วยซ้ำวิธีการเอาคืน แยบยล รุนแรง หรือนุ่มนวลแต่เผ็ดร้อนมีร้อยแปดพันเก้าวิธี...ไม่รู้สิอาจเป็เพราะมีเวลาเพียงเสี้ยววินาที เขาจึงคิดได้แต่วิธีนี้
มือหนาข้างหนึ่งตรึงศีรษะเล็กไม่ให้เบี่ยงหนีอีกข้างก็กดแผ่นหลังของเธอให้ประชิดติดตัว กลิ่นสาวแปลกใหม่แต่เป็ความแปลกที่หอมกรุ่น ชายหนุ่มเริ่มต้นจากการลงโทษเล็กๆในที่สุดเกมก็พลิกเมื่ออารมณ์กามาของเขาถูกจุดติดขึ้นกาจพลมนุษย์น้ำแข็งที่ห่างหายจาก่เวลาเร้าร้อนกิจกรรมทางเพศมาเป็เวลานาน
“อื้อออออ” เธอแทบไม่ได้หายใจ เวลาเพียง 0.01 วินาทีที่ฉัตรอรุณได้หอบลมหายใจเข้าไป เพียงไม่นานมันก็ถูก่ชิงทาบทับด้วยปากใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า
“อย่าค่ะ” ร่างแน่งน้อยถูกผลักลงนอนเป็ที่นอนนุ่มกลิ่นหอมของที่นอนเตะจมูกแต่นั่น...ไม่ทำให้เอื้องสาวเมืองเหนือใจสั่นได้เท่ากับกลิ่นกายชายที่วนเวียนในปอดในโพรงจมูกของหล่อนนานนับหลายนาที
“อย่า” เสียงที่เปล่งออกมาไม่ดังพอให้เขาได้ยินเพราะมันช่างบางเบา เบากว่าเสียงลมหายใจร้อนๆของหนุ่มสาวเสียอีก ฉัตรอรุณพยายามร้องห้ามคนตัวโตเขาเคลื่อนย้ายมือ จับ บีบ ลูบ คลำ บนเรือนร่างของเธอประหนึ่งเขาเป็เ้าของมัน
“เธอรังเกียจฉัน ถ้าเป็ไอ้ต้นคงไม่รังเกียจแบบนี้ใช่มั้ย” น้ำเสียงดุดันก็จริง แต่แววตาชายที่เศร้าสร้อยเสมือนหนุ่มน้อยที่แสนน้อยใจหญิงสาวที่ตัวสั่นพยายามจับจ้องใบหน้าของเขาอยู่นานฝ่ามือน้อยๆค่อยๆเคลื่อนขึ้นมาัั มือด้านๆเพราะการตรากตรำทำงานทั้งสองข้างของฉัตรอรุณลูบไล้ใบหน้าหล่อคมของชายตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
สาวน้อยส่ายหน้า
“หึ เธอจะบอกว่า เธอไม่รังเกียจฉันอย่างนั้นเหรอฉัตรอรุณ”
เอื้องเหนือพยักหน้าตอบรับ...ไฉนเลยผู้มีพระคุณจึงคิดว่าเธอรังเกียจเขาหนักความเป็จริงแล้วมันกลับกันเสียอีก เธอเทิดทูนเขาสุดหัวใจ แอบรัก แอบปลื้ม แอบห่วงใยเท่าไหร่ก็ขอเก็บมันให้ลึกที่สุดเท่านั้น
เธอต่ำต้อยและไม่มีค่าพอสำหรับเขา เขาที่เปรียบดั่งท้องฟ้าเธอเองเป็แค่ดอกหญ้าบนพื้นดิน
“ฉันไม่มีวันเชื่อผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีทางหรอก อือออ” คนดุ ที่มีความน้อยใจในน้ำเสียงเบิกดวงตากว้าง เมื่อยัยเด็กร่านเบื้องล่างดึงใบหน้าเขาเข้าไปประกบจูบ
ครั้งนี้เธอไม่ขัดขืน กลับมอบััเงอะงะสไตล์สาวน้อยไร้เดียงสาออกมา...แสดงละครเก่งเหลือเกินนะแม่คุณ เด็กสาวอายุอานาม 1819 ปีอย่างฉัตรอรุณวิศวกรหนุ่มไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์เื่อย่างว่ามาก่อน
สองหนุ่มสาวบนเตียงกว้าง ผลัดกันััตามแต่ใจตนปรารถนาฉัตรอรุณพยายามจูบโต้ตอบตามความสิเน่หาที่มีอยู่ภายใน...เื่ราวที่ไม่สมควรเธอไม่ได้คิดถึงมันั้แ่เห็นแววตาเศร้าฉายชัดบนใบหน้าของเขาแล้ว...สิ่งไหนที่เป็ความ้าของกาจพล
เธอยินยอมและพร้อมใจ
เสื้อผ้าของฝ่ายหญิงถูกปลดออกเพราะอีกฝ่ายมีประสบการณ์เื่นี้มาพอตัว แสงจากหลอดไฟที่ยังคงสว่างจ้าทั่วห้องทำเอากาจพลหายใจไม่ทั่วท้อง อกสวยคู่ตูมขยับขึ้นลงถี่ๆตามลมหายใจของเธอมันช่างท้าทายต่อัั
จ๊วบ จ๊วบ ทำตามที่ใจคิด ชายหนุ่มััตะกระตะกรามกับความสวยงามที่เขาไม่เคยพบเจอฉัตรอรุณสวย สาว สะพรั่ง และไม่น่าเชื่อว่าภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่ๆที่เธอชอบสวมใส่จะซ่อนความงามของอิสตรีได้อย่างมิดชิด ผิวของเธอขาวผ่องเป็ยองใยกลิ่นกายก็มีความหอมของแป้งเด็กบางเบาทั้งๆที่เขาเห็นเ้าหล่อนขลุกอยู่ในครัวั้แ่เย็น จนถึงตอนนี้...นานร่วมหลายชั่วโมงแล้ว
“อ่าส์” จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบวิศวกรหนุ่มชอบกลิ่นเนื้อแท้นี้เป็บ้า กลิ่นนี้แหละ รู้สึกดีที่สุด สาวน้อยที่บิดส่าย เบื้องล่างวางไม้วางมือไม่ถูก ฉัตรอรุณทำได้แค่กำมือตัวเองแน่น ดวงตาหลับปี๋ เพราะทนเห็นสิ่งต่างๆที่เขากระทำต่อเธอไม่ได้ลมหายใจร้อนหอบถี่ ด้วยความตื่นเต้นผสมความกลัวและความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อยๆเด่นชัดขึ้นมาเรื่อยๆยามที่ปากหนาดูดกลืนกินหน้าอกหน้าใจของเธอเขาดื่มดั่งหนูน้อยหิวนมมารดา เพราะเธอเคยเห็นพฤติกรรมของเด็กทารกมาบ้างจากคนในหมู่บ้านบ้าง
ครั้งแรกเขาเริ่มก่อนเขายอมรับ แต่สำหรับครั้งที่สองฉัตรอรุณเริ่มเกมบุกก่อนเห็นๆส่วนในตอนนี้กาจพลที่เปลี่ยนจากคนถูกรุกรานมารุกเร้าเ้าหล่อนแทน เขาจะไม่หยุดจนกว่าได้ในสิ่งที่้าเข็มขัดเส้นสวยเเละกางเกงสเล็คทำงานถูกถอดโดยเ้าของอย่างรีบเร่งกำไรที่เขาควรจะได้...สมควรได้สักที
แล้วพรุ่งนี้ เธอและเขา...ต่างคนต่างไป แยกย้าย
กางเกงของหญิงสาวก็ถูกเขาปลดหลังจากนั้น เท่ากับว่าตอนนี้เธอเปลือยเปล่าดอกไม้งามแสนสวยคือจุดหมายต่อไปของเขา ก่อนอื่น...คงต้องทำให้อารมณ์และสภาพร่างกายของเธอพรั่งพร้อมกว่านี้กาจพลก้มลงจูบใจกลางของหญิงสาวทันที ฉัตรอรุณที่นอนหลับตาอยู่ต้องเบิกตากว้างใมือคู่น้อยพยายามผลักใบหน้าของเขาออกไป
จากที่ตรงนั้น...
"อย่าค่ะ คุณกาจ อย่า"
"อย่าห้ามฉันฉัตรอรุณ" ส่งเสียงปรามแล้วลงมือกลืนกินสิ่งล้ำค่าทันที
"อือ อือ อือ อย่าค่ะ อือ อือ น่าอายเหลือเกิน" ผลักยังไงก็ไม่อาจสู้แรงชายฉัตรอรุณทำได้เพียงหวาดกลัว ซึ่งมันเกิดขึ้นพร้อมความหวาดเสียวในอก
"อ่ะ อ่ะ อ่าส์" ยิ่งััหนักหน่วงของเขาลึกลงไปเท่าไหร่ภาษาที่เปล่งออกมายิ่งไม่เป็ภาษามากขึ้นเท่านั้นกาจพลรู้ดีว่าหญิงสาวเลิกต่อต้านเขาเเล้ว ชายหนุ่มจึงเดินหน้าความปรารถนาต่อไปนิ้วใหญ่เพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็สองนิ้ว จ้วงเข้าออกกุหลาบสีหวานเรียกน้ำหล่อลื่นออกมาเปรอะเปื้อนเต็มง่ามนิ้ว
"อึ อ่ะ อ่ะ อร้ายยยยย" นิ้วเท้าเหยียดเกร็ง แขนเกร็ง ขาเกร็ง สาวเหนือเกร็งไปหมดทุกส่วนดวงตาพร่าเป็สีขาวจ้า ความรู้สึกกระสันดีรนไปถึงขั้นสุดขั้นที่สาวน้อยเมืองเหนือไม่เคยรู้จักมาก่อน...เเต่ความรู้สึกนั้นคือความสุขความสุขทั้งร่างกายเเละหัวใจฉัตรอรุณลืมตามองใบหน้าชายหนุ่มที่ทำให้เธอเกิดความสุขวิเศษครั้งนี้อีกหนมองเขาก้มลงมามอบจูบเเสนหวานให้เธออีกครั้ง เเละครั้งนี้เป็ครั้งเเรกที่เธอกล้าััเขามากขึ้นเช่นกันมือน้อยซุกซนสอดเเทรกเข้าไปในเสื้อเชิ๊ตราคาเเพง กล้ามหน้าท้องเเข็งแกร่ง
เเละ
เฮือก! หญิงสาวสะดุ้งเฮือกใหญ่เนื่องจากเเรงผลักมหาศาลจากชายที่เธอกำลังจะได้ัั กาจพลผละออกจากเรือนร่างสาวราวกับฉัตรอรุณเป็ของร้อนสำหรับเขา
"ออกไป ออกไปให้พ้น" บ้าเอ๊ย เขากำลังเป็บ้า เพราะเพลิงกามายังไม่ได้รับการปลดปล่อยอย่างที่ควรจะเป็
"เออ คุณกาจคะ" สมองของหล่อนยังมึนงงไม่หายเช่นกัน
"ฉันบอกให้ออกไปให้พ้นยังไงล่ะ ถ้าฉันออกมา หวังว่าจะไม่เห็นหน้าของเธอ"เสื้อผ้าของตนเองถูกหยิบเเละโยนทิ้งในตะกร้าไม่ใยดีชายหนุ่มรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วผู้อาศัยมองการกระทำปุ๊บปั๊บของเ้าของบ้านไม่ทันด้วยซ้ำ
"อึก อึก ฮือ ฮือ" น้ำตาใสหยดออกมาอาบเเก้มฉัตรอรุณสวมใส่เสื้อผ้าพร้อมหัวใจที่เเหลกสลาย...ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรู้เเค่ว่าเขาเกลียดเธอเเล้วจริงๆ เพราะเธอเป็ผู้หญิงง่ายๆ ร่านๆ ตามที่เขากล่าวหา
กาจพลดวงตาเเดงกล่ำเขาถอดเสื้อเชิ้ตก่อนมองตัวเองในกระจก เหตุการณ์เลวร้ายในอดีตย้อนคืนมามันถูกสะกิดให้เ็ป เเสบร้อน ร่างกายของเขาร้าวรานไปถึงกลางดวงใจ
เเผลเก่า...ที่ไม่มีวันหาย
สาวน้อยหอบเอาความบอบช้ำที่มีทั้งใจกลับมาห้องตัวเองเธอฝืนพาร่างกายที่รู้สึกแปลก ไม่เป็ตัวของตัวเอง เป็ความรู้สึกที่ฉัตรอรุณไม่เคยรู้สึกมาก่อนเหตุการณ์เมื่อสักครู่มันคือครั้งแรกในชีวิตที่มีมนุษย์ผู้ชายใกล้ชิดสนิทล้ำกับร่างกายของเธอถึงเพียงนี้ สาวน้อยวัยใสโตพอที่จะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันหมายถึงอะไร
แต่จะเป็โชคดีหรือโชคร้ายก็สุดจะแล้วแต่ฉัตรอรุณรับรู้ว่ากาจพลไม่ได้ล่วงเกินเธอแบบลึกซึ้ง แต่ถึงกระนั้นมันก็เลยเถิดไปไกลแสนไกล
“อึก ฮึก ฮือ ฮือ” เพราะคนใจร้ายออกปากไล่เธอไม่รู้สักกี่ครั้งน้ำตาหยดเเล้วหยดเหล่าไหลลงเป็สาย สาวเหนือหน้าบางคงไม่มีหน้าจะมองหน้าเขาอีกต่อไปสองมือสั่นเทารีบเร่งจัดเก็บ เสื้อผ้า ข้าวของน้อยชิ้นของตัวเองใส่กระเป๋าใบเก่าใบเดิมส่วนที่เขาเพิ่งซื้อหาให้เพิ่มเติม ฉัตรอรุณตัดสินใจไม่เอาไปด้วย...ตอนนี้รอแค่ฟ้าสว่างเธอจะรีบไปทันที
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวของตัวเอง
349
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
