ตอนที่ 13
เริ่มต้นการค้าขาย (13)
เด็กน้อยที่วิ่งตรงมาที่ร้านขายสมุนไพรของท่านปู่ที่รู้จักกัน ร้านสมุนไพรที่ตั้งอยู่ภายในตรอกซอกซอยเล็กๆที่อยู่ติดกับถนนเส้นหลักของเมืองอู่หนาน กลิ่นของสมุนไพรยังคงหอมฟุ้งลอยออกมาจากร้านเล็กๆที่ตั้งอยู่ภายในตรอกเล็กๆ
แต่เมื่อวิ่งมาถึงเท้าทั้งสองข้างของเด็กน้อยก็ต้องหยุดลง จูเฟยก่อนที่จะปรากฏกายออกไปด้านหน้าของร้านนาได้ยินเสียงคนสนทนากันอยู่ด้านใน ภายในตรอกเล็กๆแห่งนี้แทบจะไร้ซึ่งผู้คนเสียงที่ดังขึ้นมันก็เลยกลายเป็เสียงเพียงหนึ่งเดียวที่ได้ยินอย่างชัดเจน
จูเฟยพี่หยุดเท้าทั้งสองข้างของตัวเองอยู่ด้านหน้าร้านนางได้ชะโงกหน้าไปมองก็เห็นว่าท่านปู่ที่รู้จักกันจากการสนทนาครั้งก่อนกำลังมีแขกผู้หนึ่งกำลังนั่งสนทนาอยู่ด้วย
ภายในโต๊ะใจกลางร้านมีร่างของท่านปู่ที่เป็เ้าของร้านสมุนไพรแห่งนี้กำลังสนทนาอยู่กับชายผู้หนึ่ง ชายอีกผู้หนึ่งชายวัยกลางคนร่างกายอ้วนท้วนแต่งกายดูมีภูมิฐาน
จูเฟยคาดการณ์ว่าเขาน่าจะเป็พ่อค้าที่ท่านปู่ผู้นี้เคยบอกกับนางเอาไว้ว่ามีพ่อค้าต่างเมืองที่ผูกขาดการซื้อขายสมุนไพรกลับร้านของเขาอยู่
บทสนทนาทางธุรกิจกำลังเป็ไปอย่างขะมักเขม้น จูเฟยเลือกที่จะไม่ก้าวเท้าเข้าไปเลยแต่นางทำเพียงการเอี้ยวหูฟังบทสนทนาที่ดังแว่วลอยออกมาด้านนอก
“ เหตุใดถึง้าต้นหยางอี้ขนาดนั้นด้วย ”
“ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ว่ารู้สึกว่าทางเมืองหลวงจะ้าสมุนไพรชนิดนี้เป็อย่างมากเลยให้ราคาสูง ”
“ ข้าเองพอได้ข่าวก็เลยมาหาท่านเพราะว่าหวังจะขอซื้อจากท่านไปให้พ่อค้าคนสนิทที่อยู่ที่เมืองหลวงที่กำลัง้าสมุนไพรหยางอี้อยู่ในขณะนี้ ”
“ จริงอยู่ที่สมุนไพรหยางอี้เป็สมุนไพรที่ปลูกได้ง่ายและเติบโตเร็วแต่ว่าข้าเองก็มีจัดเตรียมไว้เพียงแค่จำนวนหนึ่งเท่านั้น ”
“ ไม่คิดเลยว่าราคามันจะพุ่งสูงไปขนาดนั้น เอาเป็ว่าข้าจะลองหาทางรวบรวมมันมาให้ได้รวดเร็วที่สุดและมากที่สุดแล้วกัน ”
“ อืม!! ”
จูเฟยที่กำลังเอี้ยวหูฟังบทสนทนาอยู่ด้านนอกนางก็จดจำบทสนทนาเ่าั้ได้ทั้งหมดและก็คิดคำนวณอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางจับใจความทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
สมุนไพรหยางอี้มันคืออันใดกันแม้ว่านางจะไม่รู้แต่ว่าเมื่อฟังจากบทสนทนาก็ล่วงรู้ได้ว่าตอนนี้มันเป็ที่้าอย่างมากและราคาเองก็พุ่งสูง ส่วนใจความสำคัญอีกอย่างหนึ่งมันก็คือว่าท่านปู่เ้าของร้านสมุนไพรได้กล่าวว่ามันเป็พืชสมุนไพรที่เพาะปลูกได้ง่ายและเติบโตได้รวดเร็ว
ถ้ามันเป็พืชที่สามารถเพาะปลูกได้ง่ายและเติบโตได้รวดเร็วแถมใน่นี้ราคามาสูงในเวลานี้ แปลว่าสามารถหาเงินจากมันได้เป็จำนวนมาก
เพราะว่าตอนนี้ที่ดินของท่านยายหวังที่เปรียบได้ดังขุมทรัพย์ก็มีความสามารถเร่งการเจริญเติบโตให้พืชพันธุ์และสมุนไพรต่างๆมันย่อมแสดงว่าถ้าสมุนไพรหยางอี้มันเติบโตได้รวดเร็วอยู่แล้วเมื่อผนวกเข้ากับที่ดินของท่านยายหวังมันจะทำให้ผลผลิตนั้นงอกเงยออกมาอย่างรวดเร็ว และยิ่งเป็ใน่นี้ที่มันสามารถขายได้ราคาดีก็เข้าทางยิ่งนัก
เด็กน้อยที่ยืนคิดคำนวณเื่ทุกอย่างอยู่ด้านหน้าร้านนางก็พยักหน้าขึ้นลงราวกับว่าตนเองกำลังคิดและวางแผนการทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมดแล้วภายในสมองน้อยๆของนาง
ในขณะที่กำลังยืนคิดแล้ววางแผนทั้งหมดอยู่ด้านหน้าร้านคู่สนทนาของท่านปู่ที่เป็เ้าของร้านสมุนไพรก็เดินทางออกมาเพื่อกลับพอดิบพอดี
ร่างของชายวัยกลางคนร่างกายอ้วนท้วนเดินสวนออกมาแต่ว่าเขาก็ไม่ได้สังเกตยัยหนูตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่บริเวณด้านหน้าของร้าน มันคงเป็เพราะว่าชายผู้นั้นเอาแต่มองอยู่้าแต่ว่าร่างของจูเฟยนั้นเล็กเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น
จูเฟยมองชายผู้นั้นเดินออกไปจนสุดสายตาก่อนที่นางจะพาร่างของตนเองเดินเข้าไปหาท่านปู่ผู้นั้น
เดินสวนเข้าไปภายในร้านก็พบเห็นว่าท่านปู่ผู้นั้นกำลังจับนู่นจับนี่อยู่
แต่สายตาของชายชราที่เป็เ้าของร้านสมุนไพรก็ได้หันมาสังเกตเห็นกับยัยหนูตัวน้อยที่ไม่ได้มาที่ร้านประมาณ 3 วัน
“ อ้าวยัยหนู.. ” อีกฝ่ายเลยทักทายจูเฟยก่อน
จูเฟยภาระของนางเดินเข้าไปใกล้ๆท่านปู่ผู้ที่เป็เ้าของร้านแล้วก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวด้วยเสียงเล็กๆอันไพเราะ “ คารวะท่านปู่เ้าค่ะ!! ”
ท่านปู่ผู้นั้นแสดงรอยยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเพื่อตอบรับการคารวะของจูเฟย อีกฝ่ายก็แสดงใบหน้าที่เป็มิตรออกมาให้กับนางเห็น
“ วันนี้เ้ามาที่ร้านของข้ามีเื่อันใด ” เขาเอ่ยถาม
เด็กน้อยที่ยืนอยู่ด้านหน้าไม่รอช้านางได้นำห่อผ้าห่อเล็กๆออกมาแล้วก็ส่งให้กับท่านปู่ที่เป็เ้าของร้านสมุนไพร ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็รับมันเอาไว้ก่อนที่จะเปิดดูด้านใน สมุนไพรที่กำลังเปล่งประกายทอแสงสว่างไสวเป็สีน้ำเงินเข้มได้ถูกเก็บรักษาเอาไว้ด้านในเป็อย่างดี
“ ข้านำเอาต้นพฤกษาน้ำมาให้ท่านปู่ตรวจดูเ้าค่ะ!! ”
“ อ๋อ!! เื่นี้เอง!! เื่นี้เอง!!! สมุนไพรของญาติเ้าใช่หรือไม่ ” ท่านปู่ที่อยู่ด้านหน้าเอ่ยถาม ครั้งแรกที่จูเฟยมาเจรจาติดต่อการซื้อขายนางบอกว่าผู้ที่เพาะปลูกสมุนไพรคือผู้ที่เป็ญาติของนาง
การที่ต้องกล่าวอ้างออกไปเช่นนั้นมันเพราะว่าถ้าอีกฝ่ายต้องซื้อขายกับผู้ที่เป็เด็กเช่นนาง ก็คงจะไม่มีผู้ใดอยากจะทำแล้วมองว่ามันเป็เื่ไร้สาระ
“ เ้าค่ะ~ ” จูเฟยแสร้งทำใบหน้าใสซื่อแล้วยิ้มแป้นเพื่อตอบรับกลับไป
“ โอ้ว!! ดียิ่งนักถ้าไม่เคยเห็นต้นพฤกษาน้ำสมบูรณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ แบบนี้ข้าให้เพิ่มอีกเป็ต้นละ 8 อีแปะเลยก็ได้ ” ท่านปู่ที่เป็เ้าของร้านก็กล่าวออกมาหลังจากที่เห็นสมุนไพรที่อยู่ภายในห่อผ้า ตัวของมันเองก็ทำการซื้อขายพืชสมุนไพรมาทั้งชีวิตขึ้นชื่อเื่ความซื่อสัตย์และไม่คดโกงผู้ที่ทำการซื้อขายด้วย
ต้นสมุนไพรพฤกษาน้ำที่เด็กผู้นี้เอามาให้มันเป็ต้นสมุนไพรที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์และมีคุณภาพมากที่สุดเท่าที่มันเคยเห็นมา มันเป็เพราะว่าโดยทั่วไปแล้วต้นพฤกษาน้ำมันต้องปลูกภายในน้ำและเป็ที่ชื่นชอบกับพวกปลา บางครั้งมันก็ทำให้มีพวกปลามากัดกินไปบางส่วนบ้าง และอีกหนึ่งอย่างก็คือบางครั้งดินที่ใช้ปลูกมันไม่ได้คุณภาพทำให้ตัวของสมุนไพรที่ออกมากลายเป็ว่ามันไม่ได้คุณภาพมากเท่านี้
ผู้ที่เพาะปลูกพืชสมุนไพรแน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องอยากจะให้สมุนไพรที่ตนเองนั้นปลูกออกมามีคุณภาพและขายดิบขายดีแต่ว่า.. มันติดปัญหาอยู่ตรงที่สมุนไพรต้นพฤกษาน้ำมันต้องใช้คุณภาพดินที่สมบูรณ์และความเหมาะสมซึ่งบริเวณใต้ผิวน้ำจะหาดินเช่นนั้นมันก็ยากเย็น
แต่เพราะว่าที่ดินของท่านยายหวังมันมีค่ายกลที่สามารถเร่งการเจริญเติบโตและทำให้คุณภาพของพืชผักมีประสิทธิภาพมากขึ้นต้นพฤกษาน้ำมันเลยออกมากลายเป็สมุนไพรที่มีคุณภาพมาก
“ จริงหรือเ้าคะ!!! ” เด็กน้อยที่อยู่ด้านหน้าหูตาตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าสมุนไพรของนางสามารถขายได้มากกว่าราคาที่ตั้งเอาไว้ในตอนแรก
แน่นอนว่านางต้องดูตื่นตาตื่นใจขึ้นมาเป็ธรรมดา เพียงเพิ่มขึ้นแค่ 3 อีแปะต่อต้นมันก็ทำให้นางสามารถทำกำไรได้มากขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์ของราคาในตอนแรกเลย เป็อัตราส่วนอย่างนี้มันจะเห็นผลลัพธ์ได้อย่างแน่ชัดมากขึ้น
จากเมล็ดสมุนไพร 1 ถุงสามารถขายได้ 500 อีแปะตอนนี้มันก็จะกลายเป็ว่าสามารถขายได้ 800 อีแปะ
ทุกอย่างเริ่มลงตัวเมื่อสนทนาและตกลงเื่การซื้อขายของต้นพฤกษาน้ำกันจนเสร็จทางด้านของจูเฟยเองก็ไม่ลืมที่นางจะพาเข้าเื่สมุนไพรที่เป็ที่้าของตลาดในตอนนี้
“ ท่านปู่เ้าคะ เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่าน้าสมุนไพรหยางอี้หรือเ้าคะ ” เมื่อเห็นผลประโยชน์อยู่ตรงหน้ามีหรือว่าแม่ค้าตัวน้อยผู้นี้จะมองข้ามมันไป อะไรที่ทำแล้วได้เงินในตอนนี้นางก็เก็บเกี่ยวเป็ผลผลิตทั้งหมดนั่นแหละ
“ อ๋อ!! เื่นั้นงั้นรึ ใช่แล้วอยากได้สมุนไพรหยางอี้เป็จำนวนมากญาติของเ้ามีให้ข้าหรือไม่ล่ะ ” ท่านปู่เ้าของร้านกำลัง้าเกี่ยวกับสมุนไพรหยางอี้อยู่พอดี เมื่อพบเจอกับเด็กน้อยผู้นี้ที่มีญาติเป็คนที่ปลูกสมุนไพรก็ถือโอกาสเจรจาทางธุรกิจต่อเลยเพราะว่าอีกฝ่ายอาจจะมีสมุนไพรที่ตนเอง้าเพาะปลูกอยู่ก็ได้
“ ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเขามีสมุนไพรหยางอี้เพราะปลูกอยู่หรือไม่เดี๋ยวข้าต้องกลับไปถามดู ว่าแต่ท่านปู่จะให้ราคาเท่าใดหรือเ้าคะ” นางแสร้งโกหกไปอย่างแเี มันเป็เพราะว่าตัวของนางได้เรียบเรียงบทสนทนาและบทเจรจาเกี่ยวกับเื่นี้เอาไว้ั้แ่ก่อนจะเข้ามาแล้ว เมื่อถึงเวลาเข้าเื่จริงๆก็เลยสามารถพูดออกไปได้อย่างไหลลื่นไม่ติดขัดและเป็ธรรมชาติ
“ สมุนไพรหยางอี้ ข้าได้คุยราคากับพ่อค้าอีกท่านนึงเอาไว้แล้ว ตอนนี้ราคามันเพิ่มขึ้นมากยิ่งนัก ตอนแรกข้าจะรับซื้อในราคาที่ 3 อีแปะ แต่ด้วยราคาตอนนี้ที่เพิ่มขึ้นค่ารับซื้อในราคา 10 อีแปะ ”
“ 10 อีแปะ!!! ” เด็กน้อยอุทานออกมาพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้างที่เปล่งประกายขึ้นมาทันที
นางฟังไม่ผิดใช่ไหม.. เพราะว่านางจำบทสนทนาก่อนหน้านี้ได้ว่าสมุนไพรหยางอี้มันเพาะปลูกและเติบโตได้ง่ายและรวดเร็ว การที่สามารถซื้อขายได้ในราคา 10 อีแปะมันจะทำให้นางสามารถหาเงินก้อนโตได้ใน่เวลานี้
กลิ่นของเงินก้อนโตมันหอมหวยลอยมาเตะจมูกของนางเข้าให้แล้ว ด้วยราคาเท่านั้นอย่างไรเสียนางก็ต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ที่อุตส่าห์วิ่งเข้ามาหาตัวของนางในครั้งนี้ให้ได้
“ ข้าจะไปลองถามหาดูเ้าคะ!! ” จูเฟยรีบเร่งวิ่งออกไปนอกร้านทันทีพร้อมกับมุ่งตรงไปที่ร้านขายเมล็ดเพื่อไปซื้อเมล็ดสมุนไพรหยางอี้ให้รวดเร็วที่สุด
เงิน!! เงิน!!! เงิน!!! คำนี้ล่องลอยอยู่ภายในหัวของนางและเปลี่ยนกลายเป็แรงขับเคลื่อนให้เท้าทั้งสองสามารถเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
จบตอน
500
