หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ซูเจินกล่าวว่า “ข้าขี่ม้าไม่เป็นและข้าก็ไม่มีทักษะการต่อสู้ใดๆเช่นนั้นเจ้าขับรถม้าดีหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อถามกลับว่า “เช่นนั้นเจ้าจะส่งข้าไปที่เมืองอวิ๋นเมิ่งได้อย่างไร?”

        ซูเจินกล่าวว่า“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้”

        หลังจากซูเจินพูดจบ เขาก็หลับตาเพื่อพักผ่อน

        ซูเจินคิดว่าตราบใดที่เขาไม่ได้ส่งข่าวไปเย่เช่อก็ควรจะเร่งเดินทางมาที่นี่ ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโอกาสในช่วงเวลาวิกฤติไม่ใช่หรือ?

        ถ้าเป็นเช่นนั้นแน่นอนว่าเขาไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไร

        ซูเจินต้องการให้เย่เช่อกังวล

        เขาวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

        อย่างไรก็ตามในสายตาของอวิ๋นจื่อ ซูเจินเป็นคนเหี้ยมโหดและไม่แยแสต่อสิ่งใด ตอนนางเพิ่งกลับจากสำนักชิงซานนางก็พบว่าเขากลายเป็นคนดื้อรั้นและไม่มีเหตุผลไปเสียแล้วอวิ๋นจื่อไม่เข้าใจว่าคนแบบนี้สามารถเอาชนะใจหญิงงามอย่างม่านอู่ได้อย่างไร

        นางลงมือขับรถม้าด้วยท่าทางไม่พอใจ

        ใครบอกว่าการที่นางได้เป็นน้องสาวของซูเจินถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง? 

        อวิ๋นจื่อไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชื่อฟังซูเจิน

        ในภูเขาและป่าทึบไม่มีร่องรอยของมนุษย์มีเพียงเสียงกีบเท้าของม้าเท่านั้น อันที่จริงนางเคยใช้เส้นทางนี้มาก่อน

        เพราะมันเป็นเส้นทางเดียวที่ใช้ในการเดินทางจากเมืองหยงโจวไปยังเมืองอวิ๋นเมิ่ง

        เส้นทางนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักมันยังคงเงียบสงบและรกร้างเหมือนเดิม

        ขณะขับรถม้า อารมณ์ของนางก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งแล้วครั้งเล่า

        ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดจู่ๆ ก็มีเสียงกระบี่ดังขึ้นอีกครั้ง

        มีใครอยู่ที่นี่อีก?

        รถม้าหยุดกะทันหัน

        กระบี่ของอวิ๋นจื่อถูกดึงออกจากฝักอีกครั้ง 

        ชายชุดดำประมาณยี่สิบคนกระโจนลงมายืนอยู่ด้านหน้ารถม้าพวกเขามีรูปร่างสูงใหญ่ แน่นอนว่าย่อมไม่ได้มาดี หลังจากชักกระบี่ออกจากฝัก พวกเขาก็พุ่งเข้าหาอวิ๋นจื่อโดยพร้อมเพรียงกัน

        ท่าทางของพวกเขาดูหมดจดรวดเร็ว โหดเหี้ยม และไร้ความปรานี นี่เป็นลักษณะเฉพาะของมือสังหารที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

        ควันสีเขียวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

        ถ้ามองในแง่ของทักษะกระบี่เพียงอย่างเดียวคนเหล่านี้ด้อยกว่าอวิ๋นจื่อชนิดเทียบกันไม่ติด 

        แต่ในแง่ของประสบการณ์คนเหล่านี้เหนือกว่านางมาก

        กระบี่กวาดออกไปรอบทิศทางเศษฝุ่นและใบไม้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า อวิ๋นจื่อถูกกักตัวไว้ในค่ายกลกระบี่

        หญิงสาวถามอย่างกระอักกระอ่วนว่า“พวกเจ้าเป็นคนของใคร?”

        ในบรรดาชายชุดดำทั้งหมด มีชายคนหนึ่งสวมหน้ากากสีทองซึ่งแตกต่างจากคนอื่นที่สวมผ้าโพกศีรษะสีดำชายสวมหน้ากากสีทองดูเหมือนจะเป็นผู้นำของคนกลุ่มนี้

        ชายผู้นั้นยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวว่า“รู้ไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะเจ้ากำลังจะตาย”

        จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้ชายชุดดำคนอื่นๆกระชับวงล้อมเข้ามา วิชากระบี่ของสำนักชิงซานสามารถเอาชนะการต่อสู้รูปแบบนี้ได้อย่างแน่นอนแต่เมื่อตกอยู่ภายใต้การปิดล้อม ต่อให้อวิ๋นจื่อแข็งแกร่งกว่านี้ก็เป็นเรื่องยากที่นางจะทะลวงออกจากวงล้อมได้ 

        ในที่สุดแขนของอวิ๋นจื่อก็ได้รับบาดแผลจากกระบี่ความรู้สึกเจ็บปวดและความอ้างว้างพรั่งพรูออกมาเหมือนแสงตะวันยามเช้า

        แขนเสื้อสีฟ้าอ่อนปกคลุมไปด้วยเลือดสีดำ

        มันดูงดงามราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเสียงกระบี่ปะทะกันส่งเสียงแหลมเสียดแทงแก้วหู 

        วิชากระบี่ของสำนักชิงซานกลับกลายเป็นไร้ประโยชน์เมื่อต้องต่อสู้กับคนกลุ่มนี้ 

        ในขณะนั้นกระบี่ของชายสวมหน้ากากสีทองก็ตัดผ่านความว่างเปล่าและพุ่งเข้าหาลำคอของอวิ๋นจื่ออย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า 

        ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหลังจากหลบได้อย่างทุลักทุเล กระบี่ในมือของนางก็ตวัดออกไปตามสัญชาตญาณ

        ด้วยเคล็ดกระบี่ที่มีชื่อว่า“งดงามไร้เทียมเทียบ” เพียงกระบวนท่าเดียว การต่อสู้อันดุเดือดก็จบลง 

        อวิ๋นจื่อก้าวไปข้างหน้าและถอดหน้ากากสีทองของชายคนนั้นออกโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ

        ภายใต้หน้ากากสีทองคือใบหน้าขาวซีดที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียด

        ชายคนนั้นตกตะลึงและอุทานด้วยความตกใจว่า“กระบี่ขงถง!”

        หญิงสาวไม่ตอบกระบี่ในมือของนางลื่นไหลเหมือนสายน้ำ นางจ่อกระบี่ไปที่ลำคอของอีกฝ่ายและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

        “ผู้คนในภูเขาขงถงก็ต้องการให้ข้าตายเหมือนกันสินะบอกข้าทีว่าเจ้าเป็นใคร?”

        ดวงตาของชายคนนั้นทอประกายลึกล้ำเขาไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามว่า

        “เจ้ามีคุณสมบัติใดถึงกล้าสอบปากคำข้า?”

        อวิ๋นจื่อแค่นเสียงด้วยความโกรธ“เจ้ามีสองทางเลือก นั่นคือ ตอบคำถามของข้าแต่โดยดีหรือไม่ก็ให้ข้าส่งเจ้าออกเดินทางตอนนี้”

        ชายคนนั้นยิ้ม “ลองหันไปมองที่รถม้าของเจ้าสิ”

        ปรากฎว่าในขณะที่นางกำลังต่อสู้ชายชุดดำคนอื่นๆ ได้จับตัวซูเจินไว้แล้ว

        ชายท่าทางดุร้ายสองคนจ่อกระบี่ไปที่ลำคอของซูเจิน

        อวิ๋นจื่อตกตะลึงไปชั่วขณะทำให้ชายที่มีแผลเป็นพยายามฉวยโอกาสหลบหนี

        แต่การกระทำของเขาได้กระตุ้นความอำมหิตของอวิ๋นจื่อกระบี่ในมือของนางตวัดออกไปและปลายกระบี่ที่คมกล้าก็ตัดผ่านลำคอของชายผู้นั้นด้วยความเร็วไม่ต่างจากสายฟ้า

        เหล่าชายชุดดำส่งเสียงเรียกผู้นำของตนเองด้วยความหวาดกลัวแม้กระทั่งชายสองคนที่จับตัวซูเจินไว้ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

        เมื่อสบโอกาสซูเจินก็รีบวิ่งไปซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่

        เมื่ออวิ๋นจื่อเห็นว่าชายตรงหน้ากำลังจะตายนางก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

        นางไม่เคยฆ่าใครมาก่อน

        ขณะที่ลังเลว่าจะลงมืออีกครั้งดีหรือไม่นางก็เหลือบไปเห็นสภาพทุลักทุเลของซูเจินที่กำลังวิ่งหนี อวิ๋นจื่อไม่มีเวลาครุ่นคิดกระบี่ของนางตวัดออกไปอีกครั้งและตัดศีรษะของชายที่เป็นผู้นำให้หลุดออกจากร่าง

        ชายชุดดำต่างพากันร้องตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวดวงตาของพวกเขาแดงก่ำ จากนั้นพวกเขากระโจนเข้ามาด้วยท่าทีที่ต้องการเอาชีวิตของอวิ๋นจื่อ

        ร่างกายของอวิ๋นจื่อเปียกชุ่มไปด้วยเลือดนางเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เป็นเวลานาน เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากมือสังหารมากมายนับไม่ถ้วนกระบี่ชิงซานในมือของนางจึงฟาดฟันออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า 

        วิชากระบี่ของสำนักชิงซานแม้จะดุดันแต่ก็มีความยืดหยุ่นเหมาะแก่การถ่วงเวลาในขณะที่วิชากระบี่ของสำนักขงถงเหมาะแก่การปิดบัญชีและมักสังหารศัตรูได้ในกระบวนท่าเดียวเท่านั้นหากวิชากระบี่ของทั้งสองสำนักสามารถหลอมรวมเข้าด้วยกันก็ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง

        ทันใดนั้นนกที่มีขนสีครามและคอสีขาวก็บินลงมาจากท้องฟ้าเมื่อเห็นเช่นนั้นเหล่าชายชุดดำก็หยุดความเคลื่อนไหวและหลบหนีออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว 

        อวิ๋นจื่อรู้สึกหมดแรง

        เสื้อผ้าของนางอาบไปด้วยเลือดสภาพของนางตอนนี้ทั้งงดงามและดุร้าย เมื่อทุกอย่างจบลงนางก็รีบออกตามหาซูเจินด้วยความกังวล

        หลังจากเดินได้เพียงสองก้าวอวิ๋นจื่อก็ตระหนักได้ว่านางแทบจะยืนต่อไปไม่ไหวแล้ว

        นางตะโกน “ซูเจิน!”

        แต่เสียงของนางกลับเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

        นางพยายามเดินเข้าไปในป่าทึบโดยไม่รู้ทิศทางนางไม่เห็นซูเจินและไม่เห็นใครเลย ความเจ็บปวดจากบาดแผลรุนแรงขึ้นเรื่อยๆนางรู้สึกว่าตนเองกำลังจะหมดสติ

        ในที่สุดนางก็ได้ยินเสียงที่อบอุ่นและคุ้นเคย

        “อวิ๋นจื่อ”

        ก่อนที่สติของอวิ๋นจื่อจะดับวูบนางมองเห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเสด็จแม่ นางจำได้ว่าจินเหนียงมักนำขนมดอกชบาที่นางโปรดปรานมาให้นางทานเสมอและเสด็จแม่ก็ไม่เคยบังคับให้นางฝึกกู่ฉิน ในช่วงเวลานั้นกิจวัตรประจำวันของนางค่อนข้างเรียบง่ายและสะดวกสบายแผนการหรือความยากลำบากใดๆ ล้วนอยู่ห่างไกลออกไปราวกับอยู่คนละโลก

        ช่างเป็นช่วงเวลาที่ชวนให้คิดถึงอย่างแท้จริง 

        รอยยิ้มของเสด็จแม่ยังคงอบอุ่นและอ่อนโยนขนมของจินเหนียงมีรสชาติอร่อยเหมือนเดิม และช่วงเวลาในตำหนักเหวินฮวาก็ทำให้นางมีความสุขอยู่เสมอ

        “เสด็จแม่อาจื่อคิดถึงท่านเหลือเกิน” หญิงสาวกระซิบ