INTRO
“นี่มันกฎบ้าบออะไรกันวะเนี่ย!!!” อินทัชนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์พูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อเห็นป้ายชื่อที่ไม่คุ้นเคยแปะอยู่หน้าประตูห้องของเขาถึงทางหอพักจะมีการแจ้งให้ทราบล่วงหน้าแล้ว แต่เขาก็ไม่ค่อยพอใจกับกฎบ้าๆนี้สักเท่าไหร่ อยากจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเต็มทนหากแต่ว่าพ่อกับแม่ของเขาฝากฝังเขาไว้กับ อาจารย์นิทัศน์อาจารย์ผู้คุมหอพักของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เขาจึงต้องจำใจอยู่เพื่อทำหน้าที่เป็รุ่นพี่ผู้ควบคุมหอนี้แทนอาจารย์นิทัศน์อีกทีหนึ่งเคยคุยเื่จะย้ายออกหลายรอบแล้ว แต่พ่อกับแม่ของเขาก็ขู่จะตัดค่าขนมทุกทีไปไม่เพียงเท่านั้น ยังขู่ว่าจะยึดรถคืนอีกด้วย เอาเป็ว่า . ..เขาไม่มีทางเลือกนอกจากอยู่ที่นี่ต่อไปนั่นเอง
ชายหนุ่มละสายตาจากป้ายชื่อที่ติดอยู่หน้าประตูห้องแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องของเขา เก็บข้าวของที่รกระเกะระกะอยู่ตามพื้นห้องออกอย่างช้าๆทั้งเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเพราะความไม่เรียบร้อยของเขากวาดพื้นและทำความสะอาดทุกอย่างภายในห้องเป็อย่างดี
“โว้ยยยยยย” แต่แล้วความหงุดหงิดที่มีก็กำเริบขึ้นอีกครั้งอินทัชขมวดคิ้วเป็ปมแน่นก่อนจะเดินมานั่งลงยังเตียงนุ่ม หยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวบนหน้าจอถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับพิมพ์ข้อความส่งไปยัง Group ส่วนตัวของเขากับเพื่อนสนิทที่คุยกันอยู่เป็ประจำทุกวัน
Chat Group : พี่ขอร้องน้องอย่ากรี๊ด
สมาชิก [อินทัช : อคิน : ไม้ : เจมส์ : จีน ]
[อินทัช : หงุด หงิด โว้ยยยยยยยยยย]
[อคิน : อะไรของมึงวะ]
[ไม้ : รบกวนเวลานอนกู ฉิบหาย]
[อินทัช : แม่งจะตั้งกฎห่าเหวนี่มาทำไมวะ ลำไย!]
[ไม้ : อ๋อ ไอ้กฎรุ่นพี่ดูแลรุ่นน้องอ่ะนะ]
[อินทัช : เออ นั่นแหละ นี่กูต้องมานั่งเก็บห้องกวาดห้อง เพื่อรอเด็กที่
ไหนก็ไม่รู้]
[อคิน : มึงเก็บห้องเหรอ เชี่ย! ในรอบปีเลยนะ ต้องขอบคุณไอ้น้องคน
นั้น]
[อินทัช : สัด ไม่ตลก]
[เจมส์ : ไรวะ แชทเด้งแต่เช้า พวกมึงว่างมากเหรอ]
[ไม้ : แหม มาถึงก็กวนตีนเลย]
[อินทัช : ไอ้เจมส์ มาช่วยกูเก็บห้องหน่อย น๊า . . ..]
[เจมส์ : ไม่ครับ เพื่อนจะนอน ไม่ว่างขอยาดปิดโนติครับ บายยย]
[อินทัช : เชี่ย มึงเทกู ไอ้เหี้ย ซึ้ง]
[ไม้ : งั้นกูก็ขอยาดไปนอนต่ออีกคนนะครับ บายยยย]
[อินทัช : อ้าววว พวกเหี้ย]
[อคิน : เหลือกู ยังอยู่แต่บอกเลยว่างานเก็บกวาดห้องกูไม่ถนัดจริงๆ ]
[อินทัช : เออ กูไม่ทำแม่งละ แค่เก็บเสื้อผ้ากับของที่รกจนเป็ระเบียบก็
เหนื่อยละ]
[อคิน : แค่นั้นก็ดีแล้วป่ะ จะทำไรเยอะแยะ]
[อินทัช : กูไม่อยากให้ไอ้เด็กนั่นมาเห็นความสกปรกของกู]
[อคิน : จะไปยากไรวะ พอมันมา มึงก็ใช้มันทำดิทนไม่ได้เดี๋ยวมันก็ขอ
ออกไปเอง]
[อินทัช : เชี่ย มึงคิดได้ไง เออก็ดี กูจะใช้ให้หนักๆพอมันทนกูไม่ได้ มันก็
จะออกไปเอง]
[อคิน : สุดครับเพื่อนโผม]
[อินทัช : แน่นอน ความฉลาดกูมันสุดอยู่แล้ว]
[อคิน : กูหมายถึงความเหี้ยอ่ะครับ สุดมาก]
[อินทัช : สัด!!!]
อินทัชวางโทรศัพท์มือถือลงด้วยความหงุดหงิด มองไปรอบๆห้องที่ดูเรียบร้อยกว่าปกติในอาการเหม่อลอย จริงๆเขาควรได้รับอิสระจากพ่อกับแม่ได้แล้วไม่รู้ว่าแค่การให้เขาย้ายไปอยู่หอนอกกับเพื่อนๆ มันจะอะไรกระนักกระหนาอ้างเหตุผลว่า กลัวเถลไถลบ้างแหละ กลัวเสียคนบ้างแหละ กลัวผลการเรียนตกบ้างแหละและอีกสารพัดข้ออ้างที่ไม่ยอมอนุญาตให้เขาย้ายออกไป
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปคว้าเอาผ้าขนหนูสีหม่นของเขาขึ้นมาพาดบ่าถอดเสื้อและกางเกงออกกองไว้ที่พื้นด้วยความเคยชินแล้วจึงสาวเท้าเข้าไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา
.
.
.
“ถึงแล้วครับแม่ ไม่ต้องเป็ห่วงแดนนะ แดนดูแลตัวเองได้”เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามายังหอพักของทางมหาวิทยาลัยพลางคุยโทรศัพท์กับผู้เป็แม่อยู่ด้วยรอยยิ้มสดใส
เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าบันไดทางขึ้นทอดมองไปยัง้าก่อนจะล้วงเอาเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเลื่อนตามองแผ่นกระดาษนั้นเพื่อหาข้อความบางอย่าง
“นายแดนดิน พิมานมาศ ห้อง 305 แปลว่าอยู่ชั้น3 สินะ” เขาทวนหมายเลขห้องอีกครั้งเพื่อความแน่ใจก่อนจะก้าวเดินขึ้นไปตามขั้นบันไดเรื่อยๆ . . . . เรื่อยๆ
ไม่นานนักก็มาถึงชั้น 3 ของหอพักเขาวางกระเป๋าลงพลางพิงไปกับผนังกำแพงเพื่อหยุดพักให้หายเหนื่อยทอดมองไปยังทางด้านหน้าที่เรียงรายไปด้วยประตูห้องพักที่มีป้ายชื่อติดอยู่ในทุกๆบาน เป็ป้ายชื่อของเด็กปีหนึ่งอย่างเขาสินะแดนดินยกกระเป๋าขึ้นอีกครั้งแล้วจึงเดินไปยังห้อง 305 ที่มีชื่อของเขาติดอยู่จำได้ว่าวันนี้เป็วันหยุด รุ่นพี่ที่เขาต้องมาอยู่ด้วยก็น่าจะอยู่ในห้องนี้ไม่รีรอ แดนดินยกมือขึ้นเคาะประตูในทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!
ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านในแม้แต่น้อยมือหนาลองบิดลูกบิดประตูก็พบว่าล็อกอยู่ เขาจึงเคาะอีกครั้งเผื่อว่ารุ่นพี่ที่อยู่ในห้องอาจจะยังไม่ตื่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!
ประมาณ 1 นาทีประตูห้อง 305 ก็เปิดออกปรากฏร่างสูงบางของรุ่นพี่ยืนอยู่หน้าประตูในสภาพที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวสายตาคมของเขาจดจ้องมายังแดนดินอย่างเอาเื่
“หวัดดีครับ ผมแดนดินครับ” รุ่นน้องแนะนำตัวด้วยท่าทางนอบน้อมผงกหัวให้รุ่นพี่สองสามทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม
“เออ รู้แล้ว”
“ครับ”
“เข้ามา!”
คำพูดห้วนๆที่ฟังดูเหมือนไม่สบอารมณ์นั้นทำให้แดนดินรู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูกเขาเดินตามรุ่นพี่รูปหล่อเข้ามาด้านใน ก่อนจะวางกระเป๋าลงแล้วมองไปรอบๆ ห้องไม่มีอะไรประดับประดามากนัก มีเพียงห้องโล่งๆที่มีตู้เสื้อผ้าและชั้นวางของเท่านั้น แม้แต่เตียงนอนยังเป็สีดำสนิทบ่งบอกว่าเ้าของห้องไร้รสนิยมสิ้นดี
“ตู้เสื้อผ้ากับชั้นวางของใช้ด้วยกันได้ใช่ไหม”
“ได้ครับ”
“ตู้เสื้อผ้าของมึงใช้ฝั่งซ้าย ส่วนของกูจะอยู่ฝั่งขวาจะได้ไม่งง”
“ครับ”
“ชั้นวางของก็ . . . . อยากจะวางอะไรตรงไหนก็วางแต่อย่ายุ่งกับของกูล่ะ”
“ครับ”
“อีกอย่างตอนนี้เ้าหน้าที่หอพักกำลังเอากุญแจไปปั๊มให้อยู่่นี้ถ้าจะกลับห้องก็รอกูก่อนละกัน”
“แล้วถ้าเรียนไม่ตรงกันล่ะครับ”
“ก็ . . . ใครออกทีหลังก็ล็อกใครเลิกเรียนก่อนก็ต้องรอ”
“ครับ”
พูดจบแดนดินก็หันมารื้อเสื้อผ้าของตนเองออกจากกระเป๋าใส่ไม้แขวนแล้วค่อยๆ เรียงเข้าตู้เสื้อผ้าทีละตัวไม่ได้ให้ความสนใจกับรุ่นพี่ร่วมห้องอีก อันที่จริงเขารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ั้แ่แววตาดุที่มองเขาท่าทางที่ดูหงุดหงิด จนถึงคำพูดที่ดูเหมือนว่าไม่พอใจทำให้เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ั้แ่วันแรก
แต่เขาต้องอยู่เพราะมันเป็กฎบังคับของทางมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เด็กปี 1 ที่มาจากต่างจังหวัดทุกคนต้องอยู่หอพักเพื่อเวลามีกิจกรรมอะไรจะได้สะดวกต่อการเข้าร่วมแต่ได้ข่าวว่าเพิ่งมีการเปลี่ยนกฎเมื่อไม่นานมานี้ ก็กฎที่ว่า รุ่นพี่ดูแลรุ่นน้องนั่นแหละ แทนที่เขาจะได้ไปอยู่กับเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันกลับต้องมานั่งเกร็งอยู่ในห้องนี้กับไอ้รุ่นพี่บ้าๆ นี่
“นี่ กูจะนอนนะ มึงจะทำอะไรก็ทำ แต่ช่วยเงียบๆ ด้วย”
“ครับ”
คำตอบเดียวที่คนเพิ่งเจอหน้ากันจะตอบกลับได้คือคำว่า “ครับ”เท่านั้น อึดอัดไม่น้อย อยากจะระบายความกดดันนี้ให้เพื่อนๆของเขาฟัง ติดที่ว่ายังจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองไม่เสร็จ
ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊งตึ๊ง !!
ราวกับว่าเพื่อนๆ ได้ยินความคิดของเขา เสียงแจ้งเตือนดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์รัวๆจนแดนดินต้องวางมือจากทุกอย่างแล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าไปตอบ
“เห้ย ช่วยปิดเสียงแจ้งเตือนของมึงด้วย รบกวนกู ชห.”ไม่ทันจะได้ตอบกลับข้อความเ่าั้ ก็ถูกคนที่นอนอยู่บนเตียงต่อว่า
“ขอโทษครับ”
แดนดินรีบกดปิดเสียง แล้วอ่านข้อความต่างๆที่เพื่อนของเขาส่งมาผ่านไลน์ไอ้พวกนี้ก็น่าจะกำลังหงุดหงิดกับรุ่นพี่ของตัวเองอยู่แน่ๆ
Chat Group ลูกพี่แดนดิน
สมาชิก [แดนดิน : เจเจ : จอมทัพ]
[เจเจ : เหี้ยรุ่นพี่กูแม่งโคตรเนี้ยบ เสื้อผ้า ข้าวของโคตรเป็ระเบียบ กูนี่จัดอะไรไม่ถูกเลย]
[แดนดิน : 5555555]
[จอมทัพ : 5555555]
[แดนดิน : แล้วมึงอ่ะจอม]
[จอมทัพ : ของกูก็โอเคไม่เื่มาก อยากทำไรก็ทำ]
[เจเจ : แลกกับกูมั้ย]
[จอมทัพ : ไม่ครับสัด]
[แดนดิน : ช่วยกูด้วยยยยยย]
[จอมทัพ : ไรวะรุ่นพี่มึงไม่โอเคเหรอ]
[แดนดิน : เออดิมาถึงก็เจอรังสีอำมหิตเลยเนี่ย แม่งจะแดกหัวกูอยู่ละ]
[เจเจ : หอมึงชื่อหอไรนะแดน]
[แดนดิน : ชมพูพรรณถัดจากหอมึงมานิดหน่อย]
[เจเจ : อ่อๆ หอสีชมพู]
[แดนดิน : เออนั่นแหละทาสีชมพูหลอกกู แต่คนอยู่หอนี้แม่งไม่อ่อนโยน
เลยห่าเอ้ย]
[จอมทัพ : 555555 เอาหน่าเดี๋ยวอยู่ๆ ไปก็สนิทกันไปเอง]
[แดนดิน : ไม่น่าจะเป็ไปได้ว่ะ]
[เจเจ : จัดของเสร็จกันยังวะ]
[จอมทัพ : ใกล้ละ]
[แดนดิน : ยัง]
[เจเจ : จัดเสร็จแล้วทำไรต่อไปไหนป่ะ]
[จอมทัพ : กูจะนอนหยุดชวนกูออกไปข้างนอก เดี๋ยวต้องจัดเตียงอีก]
[เจเจ : เออ ก็ที่ชวนนี่เพราะกูยังไม่มีผ้าปูที่นอนไง]
[แดนดิน : เดี๋ยวๆ ๆพวกมึงมีเตียง!]
[เจเจ : เออสิครับ]
[จอมทัพ : ใช่ครับตอนแรกนึกว่าห้องจะมีเตียงเดียว แต่พอมี 2 เตียงก็
โล่งอก]
[แดนดิน : เดี๋ยวนะ!!]
[จอมทัพ : ไรวะ]
[แดนดิน : คือห้องกูมีเตียงเดียวและไอ้รุ่นพี่ปากหมานี่กำลังนอนอยู่]
[จอมทัพ : อ้าว]
[เจเจ : อ้าวววว]
[จอมทัพ : อ๋อ รู้ละเห็นเขาบอกว่า ถ้าห้องไหนเป็เตียง 6 ฟุต คือมีเตียง
เดียว]
[แดนดิน :??????]
[เจเจ : อ๋อออออ]
[จอมทัพ : ก็ห้องกูเป็เตียงเดี่ยว3 ฟุตอ่ะ ก็เลยมี 2]
[แดนดิน : เชี่ย กูอยากย้ายหอ]
[เจเจ : เสียใจด้วยครับเขาให้อยู่หอละคณะ กูบอกให้เรียนถาปัตกับกูก็
ไม่เชื่อ]
[แดนดิน : เห้อสงสัยกูต้องนอนพื้นว่ะ]
แดนดินวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วจัดข้าวของต่อ รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้แต่ก็ไม่อยากเถียงหรือขัดใจอะไรไอ้รุ่นพี่บ้านี่เดี๋ยวเขาจะกลายเป็เด็กมีปัญหาั้แ่วันแรก
เมื่อจัดของทุกอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อยแดนดินก็กลับมานั่งลงยังหน้าตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง เช็กอุปกรณ์ชุดนักศึกษาของเขาเสื้อ กางเกง เข็มขัด และเนกไท เมื่อเห็นว่าครบแล้วจึงปิดตู้แล้วถอยมานั่งอยู่ข้างเตียงพิงหลังไปกับขอบเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนหลับตาลงพร้อมกับเงยศีรษะขึ้นเกยกับขอบเตียงนั้น
พักสักหน่อย ตื่นมาจะได้มีแรงสู้รบกับไอ้รุ่นพี่บ้านี่ !!!
2K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
