“ข้าสั่งอาหารเพิ่มอีกที…” เสียงลูกค้าคนอื่นส่งเสียงและอีกสองสามคนก็สั่งตาม
"น้องชายผักกาดผัดไฟแดงที่หนึ่ง "
"เนื้อไก่ผัดเปรี้ยวหวานอีกจาน "
เป็ไปตามที่เถียนอี้เหอกล่าวไว้ไม่ผิดฝีมือการทำอาหารของเถ้าแก่เผิงยอดเยี่ยมยิ่ง จึงมีผู้มาทานอาหารมากมายในแต่ละวันแต่มีเพียงเถียนอี้เหอผู้เดียวที่เป็ทั้งลูกมือช่วยทำอาหารและส่งลำเลียงอาหารไปยังโต๊ะต่างๆ มือน้อยๆของเถียนอี้เหอแทบจะเป็ระวิงแต่เถ้าแก่เผิงกลับเป็คนขี้เหนียวกล่าวว่าจ้างคนมาเพิ่มจะเหลือกำรี้กำไรใดให้เขาเก็บไว้
เถียนอี้เหอเป็เด็กกำพร้าที่เถ้าแก่เผิงเก็บมาเลี้ยงดูกล่าวเลี้ยงดูจะไม่ใคร่ถูกนักควรเรียกว่านำตัวเขามารับใช้จะถูกต้องเสียกว่า
เมื่อลูกค้าในร้านส่วนใหญ่รับประทานอาหารอิ่มเขาได้ยินหลายคนในร้านอาหารสนทนาเื่ราวที่มารเก้าบินฉุดฆ่าสตรีนางหนึ่งแล้วเจียงเฉิงเซ่อบุตรชายของประมุขพรรคเก้าฟ้าทระนงยื่นมือช่วยเหลือด้วยคุณธรรมแต่กลับถูกมารเก้าบินลงมือฆ่าอย่างโเี้เื่ในแวดวงยุทธจักรเถียนอี้เหอล้วนไม่สนใจ เขาสนใจเพียงว่าล้างผักอย่างไรให้สะอาดเข้าครัวปรุงอาหารอย่างไงให้อร่อยถูกปาก ทอดเต้าหู้อย่างไรไม่ให้ไหม้ที่เถ้าแก่เผิงสอนเขา
เมื่อลูกค้าที่นั่งในร้านพูดถึงเื่ที่จ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นก่อนฟังหานเต้าหยินมอบตำแหน่งให้ศิษย์คนรองหานอี้เต้าหยินกลับดึงความสนใจของเฒ่าชราผู้หนึ่งที่นั่งหันหลังให้ชายร่างสูงชุดขาวที่เรียกว่าอาเฉินและเด็กหญิงชุดขาวที่ถูกเรียกว่าหลานจื่อ
เฒ่าชราผู้นี้แม้มีอายุมากแต่ร่างกายของเขากลับยังดูกระฉับกระเฉงสักพักเขาโบกมือเรียกเถียนอี้เหอมาชำระเงินเขากล่าวกับเถียนอี้เหอที่เดินเข้ามาหาว่า
“ผัดผักกาดจานนี้กลับอร่อยยิ่งนักเถ้าแก่เผิงฝีมือไม่ตกเลยยังอร่อยเช่นเดิม”
เถียนอี้เหอเผยรอยยิ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อมว่า
“เรียนผู้าุโไป๋ผัดผักจานนี้ผู้น้อยเป็ผู้ผัดเอง อาหารง่ายๆหากคนวุ่นวายผู้น้อยกลับพอช่วยเถ้าแก่เผิงได้บ้าง”
เฒ่าชราผู้นี้คือเฒ่าไป๋เซียงหัวหน้าผู้ดูแลโรงครัวของมหาอาศรมหยั่งฟ้านั้นเองเมื่อเขาฟังเถียนอี้เหอกล่าวเช่นนี้สีหน้าเขาประหลาดใจไม่น้อย
“เ้าใช่ชื่อ เถียนอี้เหอ ใช่หรือไม่ ”เขาถาม
“ใช่ ขอรับ ผู้าุโไป๋ ” เถียนอี้เหอตอบ
เฒ่าไป๋ดวงตาทอประกายออกมากล่าวว่า
“โรงครัวของมหาอาศรมหยั่งฟ้า ยังขาดลูกมือ หากเ้าสนใจ..” เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและคำพูดของหลินตงที่อยากได้ลูกมือมาช่วยในโรงครัวเขาจะพึ่งเลี่ยวซื่อที่ทำตัวเหลวไหลนั้นคงไม่ไหว ถ้าพึ่งพามันคงจะย้ำแย่ไปทั้งโรงครัว
เด็กน้อยเถียนอี้เหอซาบซึ้งในความปรารถนาดีของผู้เฒ่าไป๋เซียงเป็อย่างยิ่งแม้เป็ลูกมือในโรงครัวแต่อยากไรก็นับว่าเป็คนของมหาอาศรมหยั่งฟ้าย่อมดีกว่าเขาตอนนี้ที่เป็เพียงผู้รับใช้ในร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่ง
“ผู้น้อยซาบซึ้งในความกรุณาของผู้าุโไป๋ เพียงเถ้าแก่มีบุญคุณชุบเลี้ยงผู้น้อยมาแต่เยาว์วัยหากไม่มีผู้น้อยอยู่ ผู้ใดจะช่วยงานที่วุ่นวายนี้ได้ ”เถียนอี้เหอตอบ
เฒ่าไป๋เซียงมองดูเด็กน้อยเถียนอี้เหอที่อยู่ตรงหน้าถึงเถียนอี้เหอจะปฏิเสธความปรารถนาดีของเขาไปแต่ในใจเขากลับลอบชื่นชมความกตัญญูในตัวของเด็กน้อยเถียนอี้เหอผู้นี้ยิ่งนัก
เฒ่าไป๋เซียงนำเงินที่หยิบจากอกเสื้อส่งให้เถียนอี้เหอก่อนเดินออกไปในมือเขาเพิ่มตะกร้าผักเครื่องเทศที่ไม่สามารถปลูกเองได้บนเทือกเขาบรรพตค้ำฟ้าที่เขาซื้อจากตลาดในมณฑลใหญ่ประจิมแห่งนี้
ขณะเฒ่าไป๋เซียงเดินผ่านโต๊ะที่ชายร่างสูงชุดขาวและเด็กหญิงชุดเขียวนั่งอยู่เขาชำเลืองมองไปที่ชายร่างสูงชุดขาวที่เรียกว่าอาเฉินและอาเฉินก็มองกลับมาที่เขาเช่นกันต่างคนต่างผงกศีรษะให้กันเล็กน้อย
ขณะเฒ่าไป๋เซียงเดินออกจากร้านปรากฏชายสามคนเดินเข้ามาสวนทางกับเขาเป็ชายชุดดำท่าทางเหี้ยมเกรียมที่มือพิการเหลือข้างเดียวเดินนำหน้าที่ตามเขาเข้ามาอีกสองคนเป็ชายชุดดำปากเบี้ยวตาบอดข้างหนึ่งกับอีกคนที่ลากขาพิกลพิการตามมาทีหลังก็สวมใส่ชุดดำเช่นเดียวกับเขา
ชายชุดดำที่เดินนำหน้าเพิ่งก้าวเข้าร้านเถ้าแก่เผิงที่มีท่าทางร้อนรนรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขา จนแทบสะดุดขาตนเองล้มลง
เด็กหญิงที่เรียกว่าหลานจื่อที่นั่งข้างกายอาเฉินนางกลับทำท่าทางสนใจยิ่ง ใช้นิ้วแตะข้างแขนอาเฉินของนางเบาๆ
"ท่านอาเฉิน มีเื่สนุกให้ดูแล้ว " แต่อาเฉินไม่ปริปากคล้ายไม่สนใจอันใด
แต่เด็กหญิงกลับดูสนใจยิ่งเพราะั้แ่นางออกจากบ้านมากลับไม่มีเื่ใดให้ตื่นเต้นสนุกเร้าใจเหมือนที่นางเคยจิตนาการไว้
“ท่านหัวหน้าเซี่ยอิง พอลดหย่อนลงได้หรือไม่ ” เป็เสียงเถ้าแก่เผิงที่ร่ำร้องออกมา
ชายชุดดำที่ถูกเรียกว่า"เซี่ยอิง" ชูมือข้างที่มีเพียงสี่นิ้วขึ้นมา
“ข้าให้เวลาเ้าสี่วันหามาให้ครบ 20 ชั่ง ค่าบูชาคุณธรรมฟ้าไหนเลยลดได้สักอิแปะเดียว”
แม้เซี่ยอิงจะมีน้ำใจเพิ่มเป็ห้าวันมันยังไม่มีปัญญาหานิ้วที่ห้ายกขึ้นมาได้ในหน่วยเก็บเงินค่าคุ้มครองของพรรคเก้าฟ้าทระนงที่เรียกให้น่าฟังว่าค่าบูชาคุณธรรมฟ้านี้ นับว่ามันเซี่ยอิงสมประกอบที่สุดแล้ว
พรรคเก้าฟ้าทระนงนอกจากประกอบกิจการบ่อนพนันที่พัก ยังเรียกเก็บค่าคุ้มครองที่เรียกว่า“ค่าบูชาคุณธรรมฟ้า “โดยถือว่าคนปกติธรรมดาเกิดมามีอวัยวะครบสามสิบสองประการเป็บุญคุณของฟ้าควรทำบุญช่วยเหลือผู้อ่อนด้อยกว่าตน
“ร้านอาหารริมทางสัญจรเช่นนี้ ใช่อยู่ดีมีสุข มิถูกโจรป่ามารื้อค้นขโมยดวงิญญาฆ่าชิงทรัพย์อันมีค่าของเ้าไปมิใช่เพราะพรรคเก้าฟ้าทระนงของข้าหรอกรึ ”
เซี่ยอิงสาธยายบุญคุณของพรรคเก้าฟ้าทระนงออกมายืดยาวยิ่ง "คำพรรคเก้าฟ้าทระนง"เขาเจตนากล่าวให้ดังเป็พิเศษกลัวคนในร้านได้ยินไม่ทั่วถึงทุกคน
“คนปกติเช่นพวกเ้า เกิดมาครบสามสิบสอง กลับไร้เมตตา จ่ายค่าบูชาคุณธรรมฟ้าถือว่ามีความเมตตาต่อคนเช่นพวกเราส่งเสริมเจตนาฟ้าดิน ” เขาให้เหตุผล แล้วเสริมอีกประโยคว่า
“ร้านของเ้ายังได้รับการคุ้มครองยังไม่สำนึกในบุญคุณอันสูงส่งของพรรคฟ้าเก้าทระนงของข้าอีก ”
เถ้าแก่เผิงเมื่อได้ยินคิดในใจว่า‘พรรคเก้าฟ้าทระนงของเ้าข่มขู่กรรโชกทรัพย์ผู้คนกลางวันแสกๆกลับสรรหาคำพูดน่าฟังมากล่าว’
เื่เช่นนี้แม้คนในร้านให้ความสนใจ แต่เื่ของพรรคเก้าฟ้าทระนงมีผู้ใดกล้าแหย่ขาเข้ามาสอด
“เช่นนั้น ถ้าเราิจื่อ ควักลูกตาโตๆ ออกมา เอามีดตัดแขนขาทิ้งทำตัวให้น่าสมเพศกว่าพวกท่าน ก็สามารถรีดไถพวกท่าน อ้างส่งเสริมเจตนาฟ้าดินแล้ว ”
ผู้ส่งเสียงแหลมนี้ออกมากลับเป็เด็กหญิงชุดเขียวที่มากับชายร่างสูงชุดขาว
เด็กหญิงชุดขาวที่แท้นางชื่อ" ิจื่อ " ผู้ที่อยู่ในร้านยังไม่เชื่อหูตนเองว่านางอายุเพียงไม่กี่ขวบจะกล้าพูดวาจาเช่นนี้ออกมา
………………………………….
6K
